Oi Άξιοι συνεχιστές της τρόικας

 

Ούτε ο Σόιμπλε θα τολμούσε ποτέ να αφήσει γυμνή την περιφέρεια από ΕΛ.ΤΑ. και ΑΤΜ, να επιβάλει 13ωρο στην εργασία και να ανοίξει κερκόπορτα στην Τουρκία

Από τον Βασίλη Γαλούπη

Αν η τρόικα ήταν το σημείο αναφοράς της καταστροφής μιας χώρας και των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα, η οικονομική απορρύθμιση, η τερατώδης ακρίβεια και οι συνέπειες των πολιτικών Μητσοτάκη αποδεικνύονται ακόμη πιο δραματικές. Ξεπερνώντας ακόμα κι όσα έκαναν ενάντια σε έναν ολόκληρο λαό ο Τόμσεν και ο Σόιμπλε. 

Από το 2019 η κυβέρνηση Μητσοτάκη εργαλειοποίησε την απελπιστική κατάσταση στην οποία μας άφησε η τρόικα και τη βολική «δικαιολογία» του ξεπουλήματος μέσω Υπερταμείου, προκειμένου να μεθοδευτούν κινήσεις κι αποφάσεις τόσο ακραίες, που ούτε τα πιο εμμονικά προγράμματα των δανειστών δεν είχαν τολμήσει να υλοποιήσουν. 

Ο πρωθυπουργός χρησιμοποίησε τον κύκλο του χρέους, της λιτότητας, της φτώχειας, της συνειδητής απαξίωσης δημόσιων υπηρεσιών και περιουσίας, ώστε να μεταφέρει ολόκληρη την οικονομία σε ιδιωτικά συμφέροντα, αφότου την άλλαξε πρώτα συθέμελα, ώστε να εξυπηρετεί πλήρως την κερδοφορία τους. Επί Κυριάκου προκλήθηκε ακόμα πιο οδυνηρή μεταφορά πλούτου από τους πολλούς στους λίγους. Το εξευτελιστικό 13ωρο έγινε πρώτη είδηση σε όλον τον κόσμο, ως παράδειγμα προς αποφυγή μιας «σύγχρονης σκλαβιάς» σε μια χώρα της Ε.Ε. που έχει ξεπέσει κάτω κι από τη Βουλγαρία. 

Εφαρμόζοντας ένα υβριδικό μείγμα θατσερικής εμμονής και τριτοκοσμικής διαφθοράς, ο Μητσοτάκης απορρύθμισε την αγορά και την εργασία, καρτελοποίησε πλήρως την οικονομία και χρησιμοποίησε δημόσιο χρήμα για να ταΐζει ιδιωτικά συμφέροντα. Με όπλο τη δήθεν κυβερνητική αμέλεια, ρήμαξε κι απαξίωσε μεθοδευμένα ολόκληρους τομείς της οικονομίας. 

Κάθε τομέας της οικονομίας που μπορούσε να προσφέρει βιώσιμη ανάπτυξη εξαφανίστηκε ή βούλιαξε. Η χώρα προσφέρει πια μόνο φθηνές τουριστικές υπηρεσίες, «φούσκα» ακινήτων και σκάνδαλα. 

Στα λόγια, το αφήγημα είναι μονότονα ίδιο: Μια σειρά αλλαγών, με στόχο -υποτίθεται- τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και την οικονομική ανάπτυξη. Όμως, στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα της πολιτικής Μητσοτάκη θα κάνει την οικονομική και την κοινωνική ανάκαμψη ουσιαστικά αδύνατη. Οι πράξεις του εγκλώβισαν το μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού σε μια παγίδα φτώχειας υπέρ της ελίτ. Όσα εφαρμόζει δεν τόλμησαν να τα ζητήσουν ούτε οι τροϊκανοί. Τα επιβάλλουν με δικό τους σχέδιο ο Μητσοτάκης, ο Χατζηδάκης, ο Άδωνις κι όλη η κουστωδία μιας ντροπιαστικής διακυβέρνησης. 

Σκλαβιά

Την ώρα που στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες όλο και περισσότερες εταιρίες κι υπηρεσίες αποφασίζουν μόνιμη τετραήμερη εβδομάδα εργασίας για όλους τους υπαλλήλους τους χωρίς μείωση μισθού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη νομοθέτησε την παγκόσμια πρωτοτυπία της 13ωρης εργασίας! Κάτι που ούτε ο Τόμσεν είχε βάλει στο τραπέζι στα πιο μαύρα χρόνια των Μνημονίων. 

Μπροστά στη γενικευμένη κατακραυγή, η κυβέρνηση σέρβιρε ένα ευφυολόγημα περί «εθελοντικής» 13ωρης εργασίας, αλλά είναι ψέμα. Το 13ωρο του εργαζομένου σε έναν εργοδότη συνιστά ουσιαστικά υποχρέωσή του. 

Ξεπούλημα 

Το περίφημο σχέδιο ιδιωτικοποιήσεων μετατράπηκε από τον Μητσοτάκη στο ξεπούλημα του αιώνα. Όπως αποδεικνύει και το τελευταίο παράδειγμα των ΕΛ.ΤΑ., η κυβέρνηση φροντίζει μάλιστα να χρησιμοποιεί την ίδια τη διαδικασία απαξίωσης υπηρεσιών και περιουσιακών στοιχείων ως ευκαιρία για πλιάτσικο δημόσιου χρήματος. 

Η τρόικα, όμως, ποτέ δεν θα έκλεινε τα μισά καταστήματα, όπως κάνει ο Μητσοτάκης από το 2023 έως τώρα. Ποτέ δεν θα αφαιρούσε ακόμα και τα ΑΤΜ από την περιφέρεια για να μην μπαίνουν στον κόπο περιττών δαπανών οι τράπεζες. Η νυν κυβέρνηση είναι αυτή που επιτρέπει αυτό το ξεπούλημα των πάντων και την υποβάθμιση ακόμα και αυτονόητων υπηρεσιών. 

Ακόμα και για την εθνική μας κυριαρχία, είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη που κάνει τέτοιες υποχωρήσεις προς όφελος της Τουρκίας, κάτι που δεν είχε τολμήσει καμία άλλη κυβέρνηση επί 200 χρόνια. Ούτε και η τρόικα υποβάθμισε ποτέ σε τέτοιον βαθμό τα εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα έναντι των Τούρκων. 

Μισθοί σε σπιράλ φτωχοποίησης – Εξωφρενική ακρίβεια σε όλα 

Το μοντέλο «υπανάπτυξης» του Μητσοτάκη για την οικονομία είναι ένα μνημόνιο διάλυσης, «ντοπαρισμένο» όμως σε τέτοιο βαθμό, που κάνει τα μέτρα του Τόμσεν να μοιάζουν με… παιδική ασθένεια. Τότε που οι μισθοί ήταν κάπως χαμηλότεροι από σήμερα δεν υπήρχε τουλάχιστον τέτοια θηριώδης ακρίβεια. 

Η ελληνική οικονομία σήμερα αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από δραστηριότητες εστίασης – καταλυμάτων και δραστηριότητες real estate, μια οικονομία δηλαδή που είναι μη βιώσιμη. Το μοντέλο «ανάπτυξης» Μητσοτάκη μετέτρεψε την Ελλάδα σε μοναδική περίπτωση διεθνώς, αφού πρόκειται για ένα μοντέλο που βλέπουμε αποκλειστικά σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου, ποτέ σε ανεπτυγμένες οικονομίες.

Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων έπεσε στον πάτο της Ε.Ε., δίπλα στο επίπεδο της Βουλγαρίας. Οι εκτιμήσεις υπολογίζουν να βυθιστούμε επίσημα κάτω και από το επίπεδο της Βουλγαρίας στα επόμενα δυο με τρία χρόνια. Όχι μόνο δεν φύγαμε από τα Μνημόνια, αλλά επί Μητσοτάκη εφαρμόζονται οι πιο αδίστακτες πολιτικές εξαθλίωσης. 

Το μοντέλο ανάπτυξης Μητσοτάκη, δηλαδή εστίαση και τουρισμός, βασίζεται στο χαμηλό εργατικό κόστος. Αυτό είναι συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης, όχι απόνερα των Μνημονίων. Πρόκειται για μια παγίδα φτώχειας για όλους τους εργαζομένους συνολικά, αφού συμπαρασύρει όλους τους μισθούς προς τα κάτω.

Ταυτόχρονα οι «πλάτες» που κάνει η κυβέρνηση στην αισχροκέρδεια σε τρόφιμα κι ενέργεια, σε συνδυασμό με την εκτόξευση των ενοικίων, κατεδαφίζουν κάθε προσδοκία για επίπεδα μεγαλύτερα από αυτήν την ισοπέδωση επί Μνημονίων. 

Ο ορισμός του νεοφιλελευθερισμού 

Αυτό που βιώνουμε είναι μια «Ελλάδα 2.0», του ξεπουλήματος, των μεγάλων «καρχαριών», της φτώχειας για τους πολλούς, του εργασιακού Μεσαίωνα. Όσα, δηλαδή, δεν ζήσαμε ούτε καν επί τριών Μνημονίων, όσα δεν τόλμησε να ζητήσουν ο Τόμσεν και ο Σόιμπλε. Αυτή η κυβερνητική σήψη είναι που οδηγεί στα όργια διαφθοράς, ασυδοσίας και χοντροπετσιάς. 

Τα καρτέλ αλωνίζουν ανενόχλητα, οι δημόσιες υποδομές καταρρέουν, ο κρατικός τομέας εξαφανίζεται, τα κυριαρχικά δικαιώματα είναι υπό συζήτηση. Η κοινωνία γονατίζει κι απελπίζεται. Κανείς δεν περίμενε ότι θα ζήσουμε χειρότερα κι από την εποχή των Μνημονίων. Και ότι ακόμα και το σχέδιο Πισσαρίδη θα μοιάζει λάιτ μπροστά στη λαίλαπα Μητσοτάκη, που εφαρμόζει μια πολιτική-ορισμό του νεοφιλελευθερισμού. 

"Εδώ δεν είσαι ευπρόσδεκτος” : - Πως φυγαδεύτηκε ο πρωθυπουργός από το αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης!!

 Όπως όπως έφυγε ο … λαοπρόβλητος πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης από την Αλεξανδρούπολη

Από την πίσω έξοδο και με γοργό ρυθμό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποχώρησε από το αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης, φροντίζοντας να αποφύγει κάθε επαφή με τους αγρότες που έχουν παρατάξει τα τρακτέρ τους από χθες.

Το μήνυμα των ίδιων είναι σαφές και αμείλικτο: “εδώ δεν είσαι ευπρόσδεκτος”.

Πώς φυγάδευσαν τον Μητσοτάκη

Ένταση σημειώθηκε το πρωί της Δευτέρας στο αεροδρόμιο «Δημόκριτος» της Αλεξανδρούπολης, σύμφωνα με το evros24.gr.

Aγρότες είχαν παρατάξει τα τρακτέρ τους από χθες(!) το απόγευμα, προκειμένου να πραγματοποιήσουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενόψει της περιοδείας του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη στη Ροδόπη.

Με την άφιξη του πρωθυπουργικού αεροσκάφους λίγο μετά τις 10:00, οι αγρότες επιχείρησαν να πραγματοποιήσουν δυναμική παρέμβαση, ζητώντας να μιλήσουν απευθείας με τον πρωθυπουργό για τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα.

Η εικόνα που προκάλεσε αίσθηση ήταν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης φυγαδεύτηκε από το αεροδρόμιο με την αυτοκινητοπομπή του να περνά μέσα από χωματόδρομους και χωριά.

Όπως μετέδωσε το Open, βγήκε από την πίσω έξοδο, το μοναδικό σημείο χωρίς τρακτέρ, και μέσω ενός χωματόδρομου κατευθύνθηκε προς την Κομοτηνή, αφού προηγουμένως είχαν φροντίσει να καθαρίσουν τον δρόμο από χόρτα και χώματα για να περάσει η πομπή.

Η εικόνα θύμιζε περισσότερο σκηνικό διαφυγής παρά επίσημη επίσκεψη πρωθυπουργού.

Είναι φανερό, πως σε μια ημέρα που οι κινητοποιήσεις των αγροτών δονούν ακόμη και το κέντρο της Αθήνας, ο πρωθυπουργός επέλεξε να απουσιάζει από την πρωτεύουσα, δείχνοντας ότι προτιμά τις ασφαλείς πορείες και τα «καθαρά» σημεία από την άμεση επαφή με την οργή του κόσμου.

https://www.dimokratia.gr/politiki/619443/to-vinteo-tis-fygadeysis-toy-kyriakoy-mitsotaki-apo-to-aerodromio-tis-alexandroypolis/

Τελικά είμαστε πιο πλούσιοι ή πιο φτωχοί από τα προ κρίσης επίπεδα;

 

Αν και ο  μέσος καθαρός πλούτος των νοικοκυριών στην Ελλάδα, έχει αυξηθεί 30% από τα χαμηλά της περιόδου της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία και της ενεργειακής  κρίσης που ακολούθησε, παραμένει ακόμη 15% χαμηλότερα από το γ΄τρίμηνο του 2009 (€145.972), πριν δηλαδή αρχίσει να ξεδιπλώνεται η περιπέτεια της ελληνικής χρεοκοπίας.

Ειδικότερα, ο συνολικός καθαρός πλούτος των νοικοκυριών στην Ελλάδα, δηλαδή το σύνολο του χρηματοοικονομικού πλούτου που περιλαμβάνει ρευστά διαθέσιμα και κινητές αξίες (ομόλογα, μετοχές κ.λπ.) και του μη χρηματοοικονομικού πλούτου που αφορά κύρια τα ακίνητα, μετά την αφαίρεση των δανειακών υποχρεώσεων, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της ΕΚΤ για το α΄ τρίμηνο του 2025, ξεπέρασε το 1 τρισ. ευρώ, με τον μέσο όρο του καθαρού πλούτου ανά νοικοκυριό στην χώρα μας να διαμορφώνεται στα 124.525 ευρώ σημειώνοντας αύξηση 7,2% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2024 (116.115 ευρώ).

Αν και ο μέσος όρος του καθαρού πλούτου των νοικοκυριών στην Ελλάδα από το τελευταίο χαμηλό  (β΄ τρίμηνο του 2022) μετά και την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ως το α΄ τρίμηνο του 2025 αυξήθηκε  30% (€124.525 έναντι €95.979), απόρροια κυρίως του υπερδιπλασιάσου των μετοχών στο ελληνικό χρηματιστήριο και της αποκλιμάκωσης κατά σχεδόν 200 μονάδες των αποδόσεων των ομολόγων λόγο  και της ανάκτησης της επενδυτικής βαθμίδας για  από την χώρα, που συνέστηναν στην άνοδο του χρηματοοικονομικού πλούτου,  αλλά και της εκτίναξης κύρια των τιμών των ακινήτων και της οικοδομικής δραστηριότητας που αύξησαν τον μη χρηματοοικονομικό πλούτο, ο μέσος καθαρός πλούτος των νοικοκυριών παραμένει ακόμη  15% χαμηλότερα από το γ΄τρίμηνο του 2009 (€145.972), πριν δηλαδή αρχίσει να ξεδιπλώνεται η περιπέτεια της ελληνικής χρεοκοπίας.

Ο πλούτος και η «Ελληνική Μεγάλη Υφεση»

Κατά την «Ελληνική Μεγάλη Υφεση» εξάλλου που η Τράπεζα της Ελλάδας την είχε χαρακτηρίσει περισσότερο ή λιγότερο terra incognita (άγνωστη γη), που μπορούσε  να συγκριθεί εν καιρώ ειρήνης μόνο με τη «Μεγάλη Υφεση» των ΗΠΑ του 1929, η χώρα έχασε το 26,5% του ΑΕΠ της, ενώ με τις ελληνικές μετοχές, τα ομόλογα, τα ακίνητα και γενικά τα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία να καταρρέουν, ο μέσος καθαρός πλούτος των νοικοκυριών από το γ΄τρίμηνο του 2019 (€145.972), ως το χαμηλό της περιόδου των μνημονίων το 3ο τρίμηνο 2016 (€95.909) σημείωσε απώλειες 35% περίπου, δηλαδή οι Έλληνες έχασαν πάνω από το 1/3 της περιουσίας τους.

Όλα αυτά τα χρόνια, από το 2016 ως το 2022, ο καθαρός μέσος όρος της περιουσίας των νοικοκυριών παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος στην περιοχή των €96.000. Το κλίμα αλλάζει ουσιαστικά από το γ΄ τρίμηνο του 2022, όταν πέρα την ουσιαστική ζήτηση για ελληνικά περιουσιακά στοιχεία (μετοχές, ομόλογα, ακίνητα) από ξένους επενδυτές και μεγάλα «επενδυτικά σπίτια», τονώθηκαν και οι επενδύσεις  από το 11% του ΑΕΠ στο 15,5% του ΑΕΠ, ενώ άρχισαν να αποτυπώνονται στην οικονομία και οι  ροές κεφαλαίων του Ταμείου Ανάκαμψης και των κοινοτικών ταμείων.

Σε αντίθεση με τον μέσο όρο του πλούτου των νοικοκυριών, δηλαδή την διαίρεση του συνολικού πλούτου με το αριθμό των νοικοκυριών που περιλαμβάνει και τα  πλούσια νοικοκυριά  που «τραβούν» τον μέσο όρο προς τα πάνω, η διάμεσος, η οποία αναφέρεται στην αξία που επιμερίζει την κατανομή του πληθυσμού με βάση τον πλούτο, σε δύο ίσα μέρη (το  50% των φτωχότερων νοικοκυριών με το  άλλο 50% των πλουσιότερων), είναι πολύ μικρότερος.

Σύμφωνα με τα πειραματικά στοιχεία λογαριασμών κατανομής πλούτου που καταρτίζονται από το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (ΕΣΚΤ), ο προσαρμοσμένος (διάμεσος) καθαρός πλούτος ανά κάτοικο στην Ελλάδα για το α΄ τρίμηνο του 2025 ανήλθε σε 87,6 χιλ. ευρώ, αυξημένος πάντως κατά 8,0% έναντι του α΄ τριμήνου του 2024 (81,1 χιλ. ευρώ).

Η αύξηση στον προσαρμοσμένο καθαρό πλούτο προήλθε κατά κύριο λόγο από την άνοδο της αξίας των κατοικιών των νοικοκυριών, καθώς η σημαντικότερη συμβολή στο συνολικό καθαρό επίπεδο πλούτου προέρχεται από την αξία της κατοικίας (59,5% των προσαρμοσμένων περιουσιακών στοιχείων ανά κάτοικο). Ο προσαρμοσμένος δείκτης χρέους προς περιουσιακά στοιχεία διαμορφώθηκε σε 9,1% για το α΄ τρίμηνο του 2025, καταγράφοντας βελτίωση κατά 50 μονάδες βάσης  έναντι της αντίστοιχης περιόδου του 2024 (α΄ τρίμηνο 2024: 9,6%), παραμένοντας σε χαμηλότερο επίπεδο από το μέσο όρο των χωρών της ζώνης του ευρώ (α΄ τρίμηνο 2025: 10,7%).

πηγή:https://www.in.gr/2025/11/11/economy/ploutos-telika-eimaste-pio-plousioi-pio-ftoxoi-apo-ta-pro-krisis-epipeda-grafima/

Ξαναδιαβάζοντας τους όρους του 1914 για την αποστρατιωτικοποίηση και κυριαρχία των νησιών του Αιγαίου - Γιατί ο Ερντογάν δεν μπορεί να αξιώνει την αποστρατιωτικοποίηση

 

Οι αντιπρόσωποι των Βαλκανικών Συμμάχων (Βουλγαρίας, Ελλάδας, Μαυροβουνίου και Σερβίας) εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος) στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1912-1913). Καθιστοί (από αριστερά): Στόγιαν Νοβάκοβιτς (Σερβία), Ελευθέριος Βενιζέλος (Ελλάδα), Στόγιαν Ντάνεφ (Βουλγαρία) και Λάζαρ Μιγιούσκοβιτς (Μαυροβούνιο). Ορθιοι (από αριστερά): Στέφανος Σκουλούδης (Ελλάδα), Γεώργιος Στρέιτ (Ελλάδα), Αντρα Νίκολιτς (Σερβία), Λ. Βόινοβιτς (Μαυροβούνιο), Ιωάννης Γεννάδιος (Ελλάδα), Mιχαήλ Μαντζάροφ (Βουλγαρία), Γιόβο Πόποβιτς (Μαυροβούνιο), Στέφαν Πάπρικοφ (Βουλγαρία).

*Βασίλης Κόντης & Δημήτρης Κόντης 

Τα τελευταία περίπου 15 χρόνια οι Τούρκοι επιστήμονες έχουν στρέψει την προσοχή τους στην απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων της 13ης Φεβρουαρίου 1914 σχετικά με τα νησιά του Αιγαίου. Με αυτή την απόφαση η Ελλάδα θα αποκτούσε τη νόμιμη αναγνώριση όλων των νησιών του Αιγαίου που είχε εκείνη τη στιγμή στην κατοχή της, εκτός από την Ιμβρο, την Τένεδο και το Καστελλόριζο, όταν θα εκπλήρωνε κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις, με κύρια προϋπόθεση την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού από τη Βόρειο Ήπειρο.

Επίσης η Ελλάδα ήταν υποχρεωμένη να παράσχει ικανοποιητικές εγγυήσεις στις Μεγάλες Δυνάμεις και στην Τουρκία πως δεν θα οχυρώσει τα νησιά αυτά και δεν θα χρησιμοποιηθούν για κανένα ναυτικό ή στρατιωτικό σκοπό. 

Επειδή η απόφαση αυτή αναφέρεται/επικυρώνεται και στο άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923, η τουρκική πλευρά επικαλείται πως ποτέ δεν έχει ακυρωθεί ή τροποποιηθεί και έτσι η ολική αποστρατιωτικοποίηση σε όλα τα νησιά του Αιγαίου που η Ελλάδα είχε στην κατοχή της τον Φεβρουάριο του 1914 ισχύει μέχρι και σήμερα! 

Αυτή τη θέση παρουσίασαν οι Τούρκοι στο ΝΑΤΟ το 2007 για να ζητήσουν την ακύρωση της στρατιωτικής άσκησης «Noble Archer» στον Αγιο Ευστράτιο. Από τις μετέπειτα διαρροές στο WikiLeaks είναι φανερό πως οι ΗΠΑ δεν αποδέχθηκαν την ελληνική άποψη ότι η συμφωνία του 1914 αφορούσε μόνο την κυριαρχία και όχι την αποστρατιωτικοποίηση, αλλά εντέλει προτίμησαν να κρατήσουν μια ουδέτερη στάση.

Την τελευταία διετία η κυβέρνηση Ερντογάν έχει αποφασίσει να χρησιμοποιήσει το 1914 για μια ολική επίθεση απέναντι στην Ελλάδα, όπως είναι εμφανές από τα διαδοχικά γράμματα του Φεριντούν Σινιρλίογλου, του μόνιμου αντιπροσώπου της Τουρκίας στον ΟΗΕ, προς τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, που έχουν ως κεντρικό άξονα τη σύνδεση της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών με τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας. 

Επίσης, η σελίδα του τουρκικού ΥΠΕΞ ξεκινάει τη συζήτηση για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών από το 1914, ενώ το ελληνικό ΥΠΕΞ έχει επιλέξει να αγνοεί αυτή την περίοδο και να ξεκινάει από το 1923 και τη Συνθήκη της Λωζάννης. Την ίδια γραμμή επέλεξε και η Ελληνίδα μόνιμη αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ Μαρία Θεοφίλη στις απαντήσεις της προς τον κ. Σινιρλίογλου.

Νομίζουμε πως και η ελληνική πλευρά έχει αναλωθεί σε μια ατέρμονη νομική μάχη με την Τουρκία και έχει ξεχάσει εντελώς τον ιστορικό παράγοντα, ο οποίος θα μπορούσε να προσφέρει νέες διεξόδους στην κρίσιμη περίοδο που έχουμε μπροστά μας. Με το να αγνοούμε το 1914 το μόνο που καταφέρνουμε είναι να αφήνουμε ελεύθερους τους Τούρκους να συνεχίζουν την προκλητική ρητορική τους, την οποία είναι πολύ εύκολο να αποδομήσουμε βασιζόμενοι στο πλούσιο αρχειακό υλικό εκείνης της εποχής.

Τα καίρια ερωτήματα

Τρία είναι τα καίρια ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν:

1. Υπήρξε σύνδεση της κυριαρχίας των νησιών του Αιγαίου με τους όρους της αποστρατιωτικοποίησης το 1914;

2. Οι όροι της αποστρατιωτικοποίησης του 1914 μπήκαν για την εθνική ασφάλεια της Τουρκίας;

3. Εφαρμόστηκαν όπως είχαν συμφωνηθεί το 1914 και ισχύουν σήμερα;

Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Δεν υπάρχει καμία σύνδεση αποστρατιωτικοποίησης και κυριαρχίας, γιατί οι Τούρκοι άφησαν όλα τα νησιά του Αιγαίου στις έξι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής (Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ιταλία), ώστε εκείνες να αποφασίσουν εν λευκώ για την τύχη τους. Αυτός ο όρος αποτέλεσε μία από τις τέσσερις προϋποθέσεις για να μεσολαβήσουν οι Μεγάλες Δυνάμεις στη συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Βαλκανικής Συμμαχίας, και κοινοποιήθηκε με συλλογική διακοίνωση των έξι Μεγάλων Δυνάμεων προς την Υψηλή Πύλη στις 31 Μαρτίου 1913, η οποία και έγινε αποδεκτή την επόμενη ημέρα.

Επικυρώθηκε με το άρθρο 5 της Συνθήκης του Λονδίνου στις 30 Μαΐου 1913. Με τη Συνθήκη του Λονδίνου η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν έχασε μόνο τα νησιά του Αιγαίου, αλλά όλες τις ευρωπαϊκές κτήσεις της (συγκεκριμένα, όλα τα εδάφη που βρίσκονταν δυτικά της γραμμής Αίνου – Μηδείας), εκτός από την περιοχή της Κωνσταντινούπολης, την οποία και διατήρησε με την παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, όντας η μεγάλη ηττημένη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου.

 Άρα, τα νησιά που αναφέρει η απόφαση του 1914 δεν μας τα έδωσαν οι Τούρκοι για να μπορούν να αξιώνουν την επιστροφή τους, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις. Η χρονική διαφορά των οκτώμισι μηνών που μεσολάβησαν από τη Συνθήκη του Λονδίνου μέχρι την κοινοποίηση της απόφασης οφείλεται στα αντικρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά και στο ότι ο Βενιζέλος αρχικά δεν ήταν διατεθειμένος να θυσιάσει τη Βόρειο Ήπειρο, ακόμα και αν του παραχωρούνταν όλα τα νησιά του Αιγαίου (συμπεριλαμβανομένων των Δωδεκανήσων).

Οι όροι της αποστρατιωτικοποίησης

Οσον αφορά τους όρους της αποστρατιωτικοποίησης, είχαν συζητηθεί σε ανύποπτο χρόνο με την έναρξη της Συνδιάσκεψης των Πρεσβευτών των έξι Μεγάλων Δυνάμεων στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1912, χωρίς να έχει ακόμα αποφασισθεί ποια νησιά θα παραχωρηθούν στην Ελλάδα, ποια στην Τουρκία και πώς θα γίνει η αποχώρηση των Ιταλών από τα Δωδεκάνησα, οι οποίοι τα είχαν καταλάβει με τον ιταλοτουρκικό πόλεμο του 1912. 

Η Συνδιάσκεψη των Πρεσβευτών, όπως είναι γνωστή, ελάμβανε χώρα πίσω από κλειστές πόρτες στο γραφείο του υπουργού Εξωτερικών της Μ. Βρετανίας Εντουαρντ Γκρέι και είχε τον τελευταίο λόγο σε όλες τις αλλαγές συνόρων στην Ευρώπη. Δεν την απασχολούσαν ούτε τα εθνολογικά στοιχεία, ούτε οι πληθυσμιακές συνθέσεις, ούτε τα αποτελέσματα στο πεδίο της μάχης: ενεργούσε με αποκλειστικό στόχο να διατηρηθούν οι ισορροπίες των Μεγάλων Δυνάμεων και να αποτραπεί ένας πόλεμος μεταξύ τους. 

Ηταν λοιπόν ένας έκτακτος μηχανισμός αντιμετώπισης κρίσεων και τέθηκε σε λειτουργία για να αντιμετωπιστεί το χάος που είχαν δημιουργήσει ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος και το αλβανικό ζήτημα. Ο Γκρέι γνώριζε πως η πρώτη χώρα που θα έπρεπε να ερωτηθεί σχετικά με τα νησιά ήταν η Ρωσία, καθώς πίστευε πως η Ελλάδα με μερικά υποβρύχια με βάση τον όρμο του Μούδρου στη Λήμνο είχε τη δυνατότητα να ελέγχει πλήρως τα στενά των Δαρδανελλίων

Ετσι, με την έναρξη των συνδιασκέψεων ο Ρώσος πρεσβευτής στο Λονδίνο, κόμης Μπέκεντορφ, ζήτησε τα νησιά που βρίσκονται κοντά στα στενά, Ιμβρος, Τένεδος, Λήμνος και Σαμοθράκη, που είχαν απελευθερωθεί από το Ελληνικό Ναυτικό και τον ναύαρχο Κουντουριώτη, να επιστραφούν στην Τουρκία!

Με αυτή την πρόταση εντέλει συντάχθηκαν και οι τρεις πρεσβευτές των Κεντρικών Δυνάμεων και στις 7 Ιανουαρίου 1913 έθεσαν στο τραπέζι την αποκαλούμενη «ιταλική πρόταση», να αφήσουν δηλαδή τουλάχιστον έξι νησιά στην Τουρκία, τα τέσσερα των Στενών, τη Χίο και τη Λέσβο, ενώ συζητούσαν για την τύχη της Κω και της Ρόδου. O Γκρέι, χωρίς να θέλει να είναι «περισσότερο Ελληνας από τους Ελληνες», με την ευστροφία του και την επιχειρηματολογία του κατάφερε να μπλοκάρει την ιταλική πρόταση, έχοντας ως βασικό επιχείρημα πως τα νησιά του Αιγαίου είχαν καθαρά ελληνικό πληθυσμό και ότι η βρετανική κυβέρνηση και η κοινή γνώμη της Ευρώπης δεν θα ανέχονταν την καταπίεση του πληθυσμού αυτού από τους Τούρκους. Η περίπτωση ενός καθεστώτος αυτονομίας πάλι απορρίφθηκε από τον Γκρέι, ο οποίος έφερε ως παράδειγμα τα προβλήματα που προέκυψαν στην περίπτωση της Κρήτης. Επίσης και η στάση των Ρώσων άλλαξε, αλλά ζήτησαν ως αντάλλαγμα να αποκηρύξει η Ελλάδα τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αγιον Ορος.

Τις προηγούμενες ημέρες με την πρωτοβουλία του Γκρέυ είχαν συζητηθεί σενάρια αποστρατιωτικοποίησης σαν μια εναλλακτική λύση στην περίπτωση που η Ελλάδα τελικά κρατούσε την κυριαρχία των νησιών. Ετσι ο Ρώσος πρεσβευτής εισηγήθηκε τέσσερα σημεία που προέβλεπαν την ολική αποστρατιωτικοποίηση για τα τέσσερα νησιά των Στενών. Η Ελλάδα αναλάμβανε την υποχρέωση να καταστρέψει όλα τα οχυρωματικά έργα, να μην τα ανεγείρει ποτέ εκ νέου, να μη χρησιμοποιεί τα νησιά ως βάσεις και επίσης να μην μπορεί να εκχωρήσει τη χρήση ή την κυριαρχία τους σε κάποια από τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Ο συμβιβασμός που έγινε για να πάρει η Ελλάδα τα νησιά ήταν να περάσει η πρόταση της Γερμανίας, η οποία ζήτησε οι αυστηροί όροι της αποστρατιωτικοποίησης να επιβληθούν σε όλα τα νησιά του Αιγαίου που θα περνούσαν στην ελληνική κυριαρχία. Το ζήτημα δεν συζητήθηκε έκτοτε και οι αποφάσεις που ελήφθησαν τον Ιανουάριο του 1913 πέρασαν τελικά στην απόφαση του Φεβρουαρίου του 1914. Οι Τούρκοι δεν πήραν μέρος σε αυτές τις συνομιλίες που ήταν μυστικές και μόνο μεταξύ των έξι Μεγάλων Δυνάμεων. 

Δεν μπήκαν λοιπόν οι όροι της αποστρατιωτικοποίησης για την ασφάλεια της Τουρκίας, αλλά γιατί βόλευε όλες τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής ένα ανοιχτό Αιγαίο και κυρίως η ελεύθερη και απρόσκοπτη πρόσβαση της Ρωσίας και της Μ. Βρετανίας στα Στενά. Αρα, ακόμη κι αν ίσχυε σήμερα η αποστρατιωτικοποίηση του 1914, που δεν ισχύει σε καμία περίπτωση, οι αρμόδιες χώρες για την επιβολή της θα ήταν οι έξι Μεγάλες Δυνάμεις εκείνης της μακρινής εποχής και όχι ο κ. Ερντογάν. 

Τέλος, στην αποκαλούμενη «βρετανική πρόταση» της 12ης Δεκεμβρίου 1913 για τη λύση του θέματος των νησιών του Αιγαίου και της αποχώρησης του Ελληνικού Στρατού από τη Βόρειο Ηπειρο, σε μια ενδεχόμενη παραχώρηση των Δωδεκανήσων στην Τουρκία, αλλά υπό ένα ειδικό καθεστώς αυτονομίας, όποιο καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης θα ίσχυε για τα ελληνικά νησιά θα ίσχυε και για τα Δωδεκάνησα σε μια εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας.

Σχετικά με το τρίτο ερώτημα, που είναι και το πιο καίριο, θα πρέπει να εξετασθεί η φύση της συμφωνίας του 1914. Η απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 1914 έθετε ένα χρονοδιάγραμμα για την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού από τη Βόρειο Ηπειρο, ήταν δηλαδή μια κανονική και δεσμευτική απόφαση για την Ελλάδα, και στην πράξη ήταν μια «παραίνεση» προς την Τουρκία να αναγνωρίσει την κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου.

 Οι ισορροπίες μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων είχαν αλλάξει σε σχέση με το προηγούμενο έτος και δεν υπήρχε η διάθεση επιβολής της απόφασης ως προς τα νησιά. Οι Τούρκοι μέχρι και την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου προσπάθησαν ό,τι δεν κέρδισαν με τη διπλωματία να το αποσπάσουν διά της βίας, χρησιμοποιώντας ως μοχλό πίεσης τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας. Οι πρώτοι διωγμοί στη Σμύρνη και η μαζική έξοδος των Μικρασιατών προς τα ελληνικά νησιά συντελέστηκαν ακριβώς εκείνη την περίοδο.

Οι διακοινώσεις

Η απόφαση κοινοποιήθηκε με δύο ξεχωριστές συλλογικές διακοινώσεις, προς την Ελλάδα στις 13 Φεβρουαρίου και προς την Τουρκία την επομένη. Ακολούθησε και δεύτερη συλλογική διακοίνωση στις 23 Απριλίου 1914 που έθετε το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των στενών της Κέρκυρας που ενδιέφερε άμεσα τους Ιταλούς, και δεν ακολούθησε τρίτη γιατί η Γερμανία είχε αλλάξει πολιτική, οι έξι Μεγάλες Δυνάμεις σταμάτησαν τη συνεργασία τους και ακολούθησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. 

Πρέπει να επισημανθεί πως ιστορικά είναι λάθος να λέμε πως οι Τούρκοι δεν δέχτηκαν τη συμφωνία, καθώς είχαν a priori αποδεχτεί την οποιαδήποτε απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων για τα νησιά με το άρθρο 5 της Συνθήκης του Λονδίνου και το άρθρο 15 της Συνθήκης των Αθηνών. Αυτό ακριβώς το γεγονός είχε τονίσει το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών στους Τούρκους στις 31 Δεκεμβρίου 1913, όταν ο Τούρκος πρεσβευτής στο Λονδίνο είχε καταθέσει έγγραφη διαμαρτυρία που απειλούσε ανοιχτά με πόλεμο την Ελλάδα στην περίπτωση που δεν θα τους ικανοποιούσε η απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων.

Οι διακοινώσεις που στάλθηκαν είχαν σημαντικές ελλείψεις για να μπορούν να θεωρηθούν ένα ολοκληρωμένο κείμενο συνθήκης, με πρώτο και βασικό πρόβλημα ότι δεν προσδιόριζαν ονομαστικά τα νησιά στα οποία η Ελλάδα θα αποκτούσε την κυριαρχία, την οποία και η Ελλάδα θα αποκτούσε όταν αποχωρούσε ο Ελληνικός Στρατός από τη Βόρειο Ηπειρο, παραχωρούσαν τη νήσο Σάσωνα στην Αλβανία και αποστρατιωτικοποιούσαν τα στενά της Κέρκυρας. 

Είναι φανερό πως η πιστοποίηση της εκπλήρωσης αυτών των προϋποθέσεων θα έπρεπε να επικυρωθεί με ένα τρίτο σημείωμα, όπως επίσης έπρεπε να δοθεί και λύση στο θέμα των Δωδεκανήσων και του Καστελλόριζου, που ύστερα από την επιμονή των Γερμανών επιστράφηκε και αυτό στην Τουρκία μαζί με την Ιμβρο και την Τένεδο. 

Με αυτό το σκεπτικό η συμφωνία του 1914 μπορεί να χαρακτηριστεί ημιτελής ή ενδιάμεση, η οποία και τελικά επικυρώθηκε με το άρθρο 84 της Συνθήκης των Σεβρών και κατόπιν πέρασε για λόγους δεδικασμένου στο άρθρο 12 της Λωζάννης. Στη Συνθήκη των Σεβρών ορίστηκε επακριβώς σε ποια νησιά απέκτησε η Ελλάδα την κυριαρχία το 1914, προσδιορίζοντάς τα μάλιστα ως νησιά της Ανατολικής Μεσογείου (Λήμνος, Σαμοθράκη, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Ικαρία), και όλα τα μικρότερα νησιά και οι βραχονησίδες καλύφθηκαν με τον γνωστό όρο των τριών μιλίων.

Η αποστρατιωτικοποίηση του Αιγαίου δεν εφαρμόστηκε ποτέ το 1914, καθώς οι διωγμοί του ελληνικού στοιχείου της Μικράς Ασίας είχαν οδηγήσει Ελλάδα και Τουρκία στα πρόθυρα μιας νέας σύρραξης. Ειδικά το καλοκαίρι του 1914 η σύγκρουση έμοιαζε αναπόφευκτη και απετράπη με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε συνδυασμό με τη συμμαχία Γερμανίας – Τουρκίας και την άρνηση της Βρετανίας να δεχτεί την Ελλάδα ως σύμμαχο της Τριπλής Συνεννόησης, έπειτα από την προτροπή του Γκρέι ο οποίος θεώρησε πως η ουδετερότητα της Ελλάδας θα εξυπηρετούσε επί του παρόντος καλύτερα και τις δύο χώρες. 

Τον Σεπτέμβριο του 1914 ο τουρκικός στόλος θεωρούνταν πλέον παράρτημα του γερμανικού στόλου για τους Αγγλους, οι οποίοι και είχαν ενημερώσει τους Τούρκους πως θα τον βούλιαζαν στην περίπτωση που εφορμούσε στο Αιγαίο, υποχρεώνοντας έτσι τους Τούρκους να εγκαταλείψουν κάθε σκέψη να επιτεθούν εναντίον της Ελλάδας. 

Στη διάρκεια του πολέμου ο γαλλικός στόλος εγκαταστάθηκε στη Λήμνο και κατέλαβε το Καστελλόριζο. Στον όρμο του Μούδρου κατέπλευσε και ο βρετανικός στόλος και από εκεί οργανώθηκε η αποτυχημένη επιχείρηση της Καλλίπολης, στην προσπάθεια των Αγγλογάλλων να βοηθήσουν τους Ρώσους στο ρωσοτουρκικό μέτωπο. 

Το γεγονός αυτό αποτέλεσε και την κατάφωρη καταστρατήγηση του τέταρτου σημείου που είχαν θέσει οι ίδιοι οι Ρώσοι τον Ιανουάριο του 1913, που απαγόρευε στην Ελλάδα να εκχωρήσει την κυριαρχία ή τη χρήση ελληνικού νησιού, και ειδικότερα ενός εκ των τεσσάρων νησιών των Στενών, σε κάποια από τις Μεγάλες Δυνάμεις. 

Ετσι λοιπόν η αποστρατιωτικοποίηση του 1914, που εμπνεύστηκαν οι Μεγάλες Δυνάμεις το 1913, δεν ίσχυσε ποτέ και καταργήθηκε de facto από τις ίδιες το 1915. Το να υποστηρίζουν οι Τούρκοι πως όλα έγιναν για την ασφάλεια της Τουρκίας και ότι οι όροι της αποστρατιωτικοποίησης του 1914 ισχύουν και σήμερα είναι ιστορικά ανυπόστατο.

* Το παραπάνω κείμενο βασίζεται στην έρευνα προς δημοσίευση των κ. Βασίλη και Δημήτρη Κόντη. Ο κ. Βασίλης Κόντης είναι ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο ΑΠΘ και πρώην πρόεδρος του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου. Ο κ. Δημήτρης Κόντης είναι ανεξάρτητος ερευνητής με μεταπτυχιακές σπουδές στα Διεθνή Οικονομικά.

πηγή:https://www.kathimerini.gr/investigations/562124542/xanadiavazontas-toys-oroys-toy-1914/

Πως ο Μίκης Θεοδωράκης "γκρέμισε την εικόνα" του Ανδρέα Παπανδρέου και του Παναγούλη

 

• Tου Υπτγου ε.α. Χρήστου Μπολώση

Έτσι κι’ εγώ  λοιπόν μυρίζω και ως μυρίζων, ξετρυπώνω κιόλας και να τι βρήκα:

Εφημερίδα «Στόχος»: Μια μεγάλη αποκάλυψη που θα συζητηθεί κάνει σήμερα (Σεπτέμβριος 2021) ο «Στόχος». Αφορά την επίσκεψη του Μίκη Θεοδωράκη στις ΗΠΑ για σειρά συναυλιών με την Μαρία Φαραντούρη και τον Πέτρο Πανδή, λίγες ημέρες πριν το «Ηρωϊκό Πολυτεχνείο» (Οκτώβριος 1973). Είναι εκπληκτικό το τι έλεγε (στους Ελληνοαμερικανούς που τον φιλοξένησαν στην Ουάσιγκτων) ο Σταλινικός μουσικοσυνθέτης για το τότε καθεστώς στην Ελλάδα (Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γεώργιος Παπαδόπουλος και πρωθυπουργός Σπύρος Μαρκεζίνης). Την καταγραφή των λόγων του Μίκη (τότε ήταν 48 ετών) την κάνει ο εξέχων Ελληνοαμερικανός Jim Pyrros (γεννημένος από Αρκάδες γονείς το 1928 στο Ντητρόϊτ) που διέκειτο ΕΧΘΡΙΚΑ προς το Καθεστώς της 21ης Απριλίου και ήταν αυτός που είχε καλέσει τον Μίκη Θεοδωράκη (και κατά το 2ο ταξίδι του τον Απρίλη του 1974) στις ΗΠΑ, παρακάμπτοντας την Αμερικανική Γραφειοκρατία, που θεωρούσε κομμουνιστή τον Μίκη και δεν του έδινε βίζα…

Όλα όσα θα διαβάσετε, ο «Στόχος» τα πήρε από το τεύχος 724 του κομμουνιστικού περιοδικού «ΑΝΤΙ» (σελίδα 20), που κυκλοφόρησε επί Σημίτη (3 Νοεμβρίου 2000) και δημοσίευσε σε συνέχειες εκτεταμένα αποσπάσματα από τα Ημερολόγια του Jim Pyrros… Ο Μίκης τα είπε αυτά στην δεξίωση που του παρέθεσαν οι «αντιστασιακοί» Ελληνοαμερικανοί, ενώπιον τουλάχιστον 10 μαρτύρων, μεταξύ των οποίων και ο επί χρόνια πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ, καθηγητής Θεόδωρος Κουλουμπής. Περιττό να προσθέσουμε ότι σύμπας ο Τύπος αποσιώπησε τότε (Νοέμβριος 2000) τις εκπληκτικές αποκαλύψεις του Jim Pyrros που δημοσιεύτηκαν στο «Αντί» του μακαρίτη Χρήστου Παπουτσάκη…

ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ο Μίκης μιλάει για τον Αλέξανδρο Παναγούλη και τον «θάβει» στην κυριολεξία…

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ : «Ο Παναγούλης υπέφερε, αλλά δεν πρόκειται περί σοβαρού προσώπου. Ο Παναγούλης διατείνεται πως η Ελλάδα είναι μια Μεγάλη Φυλακή. Τι λέει; Οι Έλληνες κάθονται, πίνουν το ουΐσκυ τους, πηγαίνουν στα κέντρα, γλεντάνε… Ο Παναγούλης αποκαλεί την Ελλάδα μια Μεγάλη Φυλακή, ενώ περνά τις νύχτες του σ’ ένα μοτέλ με την Οριάνα Φαλάτσι! Οποία φυλακή! (γέλια…)

Άγριε θάψιμο στον καλοπερασάκια Ανδρέα που έσκιζε τα ρούχα των γυναικών…

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ τις εκμυστηρεύσεις του Μίκη Θεοδωράκη στους Ελληνοαμερικανούς που τον φιλοξένησαν στην Ουάσιγκτων (Οκτώβριος 1973) με όσα είπε για τον Ανδρέα Παπανδρέου…

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: «Ο Ανδρέας δεν ξέρει πολιτικά. Ούτε οικονομικά ξέρει. Δεν ξέρει Ιστορία. Δεν είναι λύση για την Ελλάδα ο Ανδρέας. Δεν έχει προσφέρει. Και στην φυλακή που ήτανε, έπινε το ουΐσκυ του. Εβγήκε γιατί έχει το όνομα του πατέρα του. Ο Ανδρέας έλειπε από την Ελλάδα σε όλους τους αγώνες της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Ο Ανδρέας έχει καλό παρουσιαστικό. Έχει την ικανότητα να μιλά λογικά και πειστικά. Βέβαια, μια ώρα αργότερα θα σού πεί τα εντελώς αντίθετα»!..

Σύμφωνα με τον Jim Pyrros, ο Μίκης έθαψε ανελέητα και την Μάργκαρετ Παπανδρέου, μιμούμενος πώς μιλάει τα ελληνικά, αποκάλεσε το ζεύγος Ανδρέα – Μάργκαρετ… «φιλέλληνες» (με την έννοια ότι δεν είναι Έλληνες) και ειρωνεύτηκε τον Ανδρέα, αποκαλύπτοντας το εξής εκπληκτικό…

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: «Ήμασταν σύντροφοι με τον Ανδρέα, αγαπάγαμε έναν καιρό την ίδια γυναίκα… Της έσκισε τα ρούχα της, μού το είπε η ίδια!.. Ακούς εκεί.. Θέλει να γίνει αρχηγός του Κράτους και σκίζει τα ρούχα της γυναίκας»!..

Τα πούρα, η επιστροφή στην Ελλάδα 

ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ, προσθέτουμε μερικές πικάντικες λεπτομέρειες από την πρώτη αυτή επίσκεψη του Μίκη στις ΗΠΑ για σειρά Συναυλιών: Παρόντες στις συναυλίες του ήταν και πολλοί παπάδες της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, άλλη μια απόδειξη για την αγάπη της Ορθόδοξης Εκκλησίας προς τους αντίχριστους κομμουνιστές. 

Το πρώτο που ζήτησε ο Μίκης από τους Ελληνοαμερικανούς στην Δεξίωση ήταν να καπνίσει πανάκριβα πούρα, με αποτέλεσμα κάποιος από τους Ελληνοαμερικανούς να τρέχει μέσα στην μαύρη νύχτα να του τα βρει. 

Ο Μίκης εξέφρασε την απόφασή του να επιστρέψει στην Ελλάδα μόλις ο Μαρκεζίνης εξομαλύνει τα πράγματα, γιατί πεθύμησε το εξοχικό του στο Βραχάτι της Κορινθίας!.. Μάλιστα, αποκάλυψε πως οι Απριλιανοί έδειξαν γενναιοδωρία απέναντί του και δεν του αφαίρεσαν την ελληνική υπηκοότητα, όπως π.χ. έκαναν με την Μελίνα»!… 

Αυτά βέβαια δεν βγήκαν ποτέ στη δημοσιότητα από τα «δημοκρατικά» ΜΜΕ καθόσον διαλύουν μύθους και είναι κακό να διαλύεις μύθους διότι αν το κάνεις, τότε καταρρέουν και οικοδόμημα που έχουν  στηθεί πάνω σ΄ αυτούς και η μεταπολίτευση στήθηκε σε πολλούς τέτοιους μύθους. 

Για  παράδειγμα φιλοκυβερνητική (;) εφημερίδα φιλοξενεί ρεπορτάζ με τον τίτλο: «Πολυτεχνείο 1973-2024. Οι δεκαεξάρηδες συζητούν μ οκτώ αντιστασιακούς». Ωραίος μονόλογος θα γίνει…

Ο Μίκης Θεοδωράκης: - "Συμπαθώ τον Γιώργο Παπαδόπουλο γιατί:" - "Κάθισε και δούλεψε, ΔΕΝ υπήρξε δολοφόνος!.."

 

Θυμάμαι αυτή τη ξεκαρδιστική σκηνή από την ταινία «Τα κίτρινα γάντια» με τον Μπρίλη (Γιάννης Γκιωνάκης) και τον κ. Καλλιγαρίδη (Νίκος Σταυρίδης) να μυρίζει ένα ζευγάρι γάντια που μόλις έχει βρει στο τραπέζι (στο τραπέζι όχι στις καρέκλες) του γραφικού καφενέ της κυρά Θοδώρας (Υβόννη Βλαδιμήρου). Ρωτάει λοιπόν Μπρίλης: «Μυρίδει μυρίδει;»

• Tου Υπτγου ε.α. Χρήστου Μπολώση

Έτσι κι’ εγώ  λοιπόν μυρίζω και ως μυρίζων, ξετρυπώνω κιόλας και να τι βρήκα:

Εφημερίδα «Στόχος»: Μια μεγάλη αποκάλυψη που θα συζητηθεί κάνει σήμερα (Σεπτέμβριος 2021) ο «Στόχος». Αφορά την επίσκεψη του Μίκη Θεοδωράκη στις ΗΠΑ για σειρά συναυλιών με την Μαρία Φαραντούρη και τον Πέτρο Πανδή, λίγες ημέρες πριν το «Ηρωϊκό Πολυτεχνείο» (Οκτώβριος 1973). Είναι εκπληκτικό το τι έλεγε (στους Ελληνοαμερικανούς που τον φιλοξένησαν στην Ουάσιγκτων) ο Σταλινικός μουσικοσυνθέτης για το τότε καθεστώς στην Ελλάδα (Πρόεδρος της Δημοκρατίας Γεώργιος Παπαδόπουλος και πρωθυπουργός Σπύρος Μαρκεζίνης). Την καταγραφή των λόγων του Μίκη (τότε ήταν 48 ετών) την κάνει ο εξέχων Ελληνοαμερικανός Jim Pyrros (γεννημένος από Αρκάδες γονείς το 1928 στο Ντητρόϊτ) που διέκειτο ΕΧΘΡΙΚΑ προς το Καθεστώς της 21ης Απριλίου και ήταν αυτός που είχε καλέσει τον Μίκη Θεοδωράκη (και κατά το 2ο ταξίδι του τον Απρίλη του 1974) στις ΗΠΑ, παρακάμπτοντας την Αμερικανική Γραφειοκρατία, που θεωρούσε κομμουνιστή τον Μίκη και δεν του έδινε βίζα…

Όλα όσα θα διαβάσετε, ο «Στόχος» τα πήρε από το τεύχος 724 του κομμουνιστικού περιοδικού «ΑΝΤΙ» (σελίδα 20), που κυκλοφόρησε επί Σημίτη (3 Νοεμβρίου 2000) και δημοσίευσε σε συνέχειες εκτεταμένα αποσπάσματα από τα Ημερολόγια του Jim Pyrros… Ο Μίκης τα είπε αυτά στην δεξίωση που του παρέθεσαν οι «αντιστασιακοί» Ελληνοαμερικανοί, ενώπιον τουλάχιστον 10 μαρτύρων, μεταξύ των οποίων και ο επί χρόνια πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ, καθηγητής Θεόδωρος Κουλουμπής. Περιττό να προσθέσουμε ότι σύμπας ο Τύπος αποσιώπησε τότε (Νοέμβριος 2000) τις εκπληκτικές αποκαλύψεις του Jim Pyrros που δημοσιεύτηκαν στο «Αντί» του μακαρίτη Χρήστου Παπουτσάκη…

Μου αρέσει η λύση Μαρκεζίνη. Οι Ρώσοι θα κρεμούσαν τους Έλληνες κομμουνιστές!..

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (1): «Μού αρέσει η λύση Μαρκεζίνη. Ο Μαρκεζίνης είναι πολύ διαφορετικός από τους γελοίους τύπους όπως ο Λαδάς, ο Παττακός και ο Ιωαννίδης. Είναι καλλιεργημένος, πεπειραμένος, αποτελεί μια εξέχουσα προσωπικότητα και θα τα πάει τα πράγματα μαλακά – μαλακά…»

   ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (2): «Δεν είμαι υπέρ της Ιδεολογίας, δεν υποστηρίζω τους Μαοϊκούς και τον Κολιγιάννη, ούτε το ΚΚΕ εσωτερικού. Θα τον κρεμούσαν τον Μπριλλάκη αν έρχονταν οι Ρώσοι. Στην πραγματικότητα, το 90% των Ελλήνων κομμουνιστών θα πήγαινε στην κρεμάλα, αν οι Ρώσοι καταλάμβαναν την Ελλάδα… Το 90% των Ελλήνων κομμουνιστών θα προτιμούσαν τους Αμερικανούς παρά τους Ρώσους. Ξέρουν ότι οι Ρώσοι θα τους κρεμούσαν. Η Ελληνική Αριστερά είναι φιλοαμερικανική… Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, είμαι κι εγώ φιλοαμερικανός…».

Συμπαθώ τον Παπαδόπουλο. Κάθισε και δούλεψε, δεν υπήρξε δολοφόνος!..

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (3): «Συμπαθώ τον Παπαδόπουλο. Το Δημοψήφισμα ήταν απάτη. Ναι, υπήρξαν βασανιστήρια. Ναι, οι άνθρωποι του Παπαδόπουλου είναι κακοί. Αλλά ο Παπαδόπουλος έκατσε στο γραφείο του και δούλεψε. Όχι σαν τον Γεώργιο Παπανδρέου που το μόνο που ήξερε ήταν να βγάζει λόγους. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν μέγας φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών και φανατικός αντικομμουνιστής. Δεν ήθελε ούτε να μού απευθύνει τον λόγο… Ο Παπαδόπουλος ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ… Αν περνούσε από το χέρι του Αντρέα, αυτή την στιγμή θα είχαμε τουλάχιστον 20.000 σκοτωμένους. Είμαι πεπεισμένος γι’ αυτό…»

Στο σημείο αυτό (πάντοτε κατά την καταγραφή του Jim Pyrros), ο Μίκης πρότεινε στους Ελληνοαμερικανούς μερικά δημοφιλή μέτρα που θα μπορούσε να πάρει ο Παπαδόπουλος (σ.σ.: μιλάμε για τον Οκτώβριο του 1973): Αμνηστία σε όλους τους πολιτικούς κρατουμένους, άρση του Στρατιωτικού Νόμου, μείωση της ισχύος του Ιωαννίδη και της ΕΣΑ, σύλληψη των κύριων βασανιστών, του Θεοφιλογιαννάκου και του Ιωαννίδη και τιμωρία τους με φυλάκιση 5 ετών κλπ.

Δεν είναι σοβαρό πρόσωπο ο Παναγούλης. Οι Έλληνες γλεντάνε, δεν είναι φυλακή η Ελλάδα!..

ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ο Μίκης μιλάει για τον Αλέξανδρο Παναγούλη και τον «θάβει» στην κυριολεξία…

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (4): «Ο Παναγούλης υπέφερε, αλλά δεν πρόκειται περί σοβαρού προσώπου. Ο Παναγούλης διατείνεται πως η Ελλάδα είναι μια Μεγάλη Φυλακή. Τι λέει; Οι Έλληνες κάθονται, πίνουν το ουΐσκυ τους, πηγαίνουν στα κέντρα, γλεντάνε… Ο Παναγούλης αποκαλεί την Ελλάδα μια Μεγάλη Φυλακή, ενώ περνά τις νύχτες του σ’ ένα μοτέλ με την Οριάνα Φαλάτσι! Οποία φυλακή! (γέλια…)

Άγριε θάψιμο στον καλοπερασάκια Ανδρέα που έσκιζε τα ρούχα των γυναικών…

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ τις εκμυστηρεύσεις του Μίκη Θεοδωράκη στους Ελληνοαμερικανούς που τον φιλοξένησαν στην Ουάσιγκτων (Οκτώβριος 1973) με όσα είπε για τον Ανδρέα Παπανδρέου…

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (5): «Ο Ανδρέας δεν ξέρει πολιτικά. Ούτε οικονομικά ξέρει. Δεν ξέρει Ιστορία. Δεν είναι λύση για την Ελλάδα ο Ανδρέας. Δεν έχει προσφέρει. Και στην φυλακή που ήτανε, έπινε το ουΐσκυ του. Εβγήκε γιατί έχει το όνομα του πατέρα του. Ο Ανδρέας έλειπε από την Ελλάδα σε όλους τους αγώνες της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Ο Ανδρέας έχει καλό παρουσιαστικό. Έχει την ικανότητα να μιλά λογικά και πειστικά. Βέβαια, μια ώρα αργότερα θα σού πεί τα εντελώς αντίθετα»!..

Σύμφωνα με τον Jim Pyrros, ο Μίκης έθαψε ανελέητα και την Μάργκαρετ Παπανδρέου, μιμούμενος πώς μιλάει τα ελληνικά, αποκάλεσε το ζεύγος Ανδρέα – Μάργκαρετ… «φιλέλληνες» (με την έννοια ότι δεν είναι Έλληνες) και ειρωνεύτηκε τον Ανδρέα, αποκαλύπτοντας το εξής εκπληκτικό…

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (6): «Ήμασταν σύντροφοι με τον Ανδρέα, αγαπάγαμε έναν καιρό την ίδια γυναίκα… Της έσκισε τα ρούχα της, μού το είπε η ίδια!.. Ακούς εκεί.. Θέλει να γίνει αρχηγός του Κράτους και σκίζει τα ρούχα της γυναίκας»!..

Τα πούρα, η επιστροφή στην Ελλάδα και τα… κέρατα στην Μυρτώ

ΤΕΛΕΙΩΝΟΝΤΑΣ, προσθέτουμε μερικές πικάντικες λεπτομέρειες από την πρώτη αυτή επίσκεψη του Μίκη στις ΗΠΑ για σειρά Συναυλιών: Παρόντες στις συναυλίες του ήταν και πολλοί παπάδες της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, άλλη μια απόδειξη για την αγάπη της Ορθόδοξης Εκκλησίας προς τους αντίχριστους κομμουνιστές. 

Το πρώτο που ζήτησε ο Μίκης από τους Ελληνοαμερικανούς στην Δεξίωση ήταν να καπνίσει πανάκριβα πούρα, με αποτέλεσμα κάποιος από τους Ελληνοαμερικανούς να τρέχει μέσα στην μαύρη νύχτα να του τα βρει. 

Ο Μίκης εξέφρασε την απόφασή του να επιστρέψει στην Ελλάδα μόλις ο Μαρκεζίνης εξομαλύνει τα πράγματα, γιατί πεθύμησε το εξοχικό του στο Βραχάτι της Κορινθίας!.. Μάλιστα, αποκάλυψε πως οι Απριλιανοί έδειξαν γενναιοδωρία απέναντί του και δεν του αφαίρεσαν την ελληνική υπηκοότητα, όπως π.χ. έκαναν με την Μελίνα»!… 

Αυτά βέβαια δεν βγήκαν ποτέ στη δημοσιότητα από τα «δημοκρατικά» ΜΜΕ καθόσον διαλύουν μύθους και είναι κακό να διαλύεις μύθους διότι αν το κάνεις, τότε καταρρέουν και οικοδόμημα που έχουν  στηθεί πάνω σ΄ αυτούς και η μεταπολίτευση στήθηκε σε πολλούς τέτοιους μύθους. 

Για  παράδειγμα φιλοκυβερνητική (;) εφημερίδα φιλοξενεί ρεπορτάζ με τον τίτλο: «Πολυτεχνείο 1973-2024. Οι δεκαεξάρηδες συζητούν μ οκτώ αντιστασιακούς». Ωραίος μονόλογος θα γίνει…

…και βέβαια  γελάστε γιατί χανόμαστε

 

Μέρες που είναι…

 

Λες να έχει δίκιο;

πηγή: https://www.dimokratia.gr/apopseis/584885/o-mikis-theodorakis-kai-o-georgios-papadopoylos/

Μανώλης Κοττάκης - Γιατί θα χάσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης

 

Του Μανώλη Κοττάκη

Εκ πρώτης όψεως η σκληρή επίθεση που εξαπέλυσε χθες ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη είχε προσωπικά κίνητρα. Ο Σαμαράς συνηθίζει να προσωποποιεί τις αντιπαραθέσεις του, σε αντίθεση με τον Καραμανλή, ο οποίος μιλά γενικά, πάνω σε βασικές αρχές, και λέει πράγματα εξίσου σκληρά, όταν απαιτείται. Αλλά πιο κομψά. Όπως το τελευταίο, ότι η κρίση των θεσμών θα φέρει πολιτική κρίση πρώτου μεγέθους και εθνική περιπέτεια.

Καλύτερη ανάγνωση όμως της συνέντευξης Σαμαρά οδηγεί σε εντελώς αντίθετο συμπέρασμα. Η Νέα Δημοκρατία σε όλη τη Μεταπολίτευση ήταν ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα στο οποίο τον τόνο έδινε η πατριωτική κεντροδεξιά παράταξη, αλλά χωρούσαν σε αυτήν με άνεση, ως εμπλουτισμός, και οι κεντρώοι φιλελεύθεροι. Οι οποίοι ήταν πιο χρήσιμοι ως μειονότητα, αν και είχαν μια διαφορετική θέαση για τον κόσμο.

Οι θέσεις τους για την οικονομία και για την εξωτερική πολιτική δεν ταυτίζονταν ποτέ με τον κορμό της παράταξης, ήταν πιο προωθημένες. Άλλη ήταν η αντίληψή τους για την οικονομία και τις σχέσεις με το επιχειρείν, άλλη για την εξωτερική πολιτική και τις σχέσεις με τους γείτονες, άλλη για τους θεσμούς.

Στην εξωτερική πολιτική η τάση αυτή εμπνεόταν πάντοτε από το δόγμα της μικράς και εντίμου Ελλάδος που τόσα μπορεί, και εισηγείτο πάντοτε άρον άρον συμβιβασμούς, καθώς θεωρούσε ότι με τόσο πολλά ανοικτά θέματα στην εξωτερική πολιτική η Ελλάδα ήταν βάρος για τους συμμάχους. Και πως η διαρκής ανακίνησή τους τους θα εκνεύριζε τους συνομιλητές μας.

Η τάση αυτή επίσης εισηγείτο πάντοτε μικρότερο κράτος και άνοιγμα του ανταγωνισμού, με τη διαφορά ότι στην πράξη αυτό σήμαινε δημιουργία μιας κλειστής επιχειρηματικής ελίτ ημετέρων, που καταργούσε τον ελεύθερο ανταγωνισμό.

Η κυρίαρχη τάση όμως προσδιορίστηκε από τον ιδρυτή Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος, όταν κάποτε ο καγκελάριος Σμιτ τον ρώτησε μάλλον προσβλητικά «τι θέλετε;», εκείνος του απάντησε: «Εγώ δεν θέλω κάτι από εσάς, εσείς τι θέλετε!» Στο επόμενο λεπτό ο καγκελάριος τον σέρβιρε… τσάι!

Ο Καραμανλής ήθελε επίσης την επιχειρηματική ελίτ ενταγμένη στο εθνικό συμφέρον και όχι αυτονομημένη έναντι της πολιτικής για να κάνει παιχνίδια εναντίον της. Όταν αυτή αποσπάστηκε, την κρατικοποίησε.

Αυτή είναι διαχρονικά η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των δύο τάσεων: υποταγή ή αυτονομία, πλήρης ή σχετική, έναντι του ξένου παράγοντα και της διαπλοκής.

Συμπόρευση

Οι δύο αυτές τάσεις μέσα στην Κεντροδεξιά πορεύτηκαν μέσα στις δεκαετίες, καθώς ο μεταπολιτευτικός δικομματισμός και η πολυσυλλεκτικότητα των κομμάτων σούπερ μάρκετ επέτρεπε τη συμπόρευση.

Η συμμαχία αυτή που κατά βάση υπέκρυπτε και πολιτικά αδιέξοδα (οι φιλελεύθεροι κεντρώοι με ερείσματα στους Γερμανούς φιλελευθέρους του Γκένσερ απολύθηκαν από το Κέντρο και ελλείψει εναλλακτικής αναζήτησαν στέγη στη Νέα Δημοκρατία) δέχτηκε το πρώτο μεγάλο της πλήγμα μέσα στα Μνημόνια.

Από το 45% του 2004, το 16% αποχώρησε και είτε πήγε σπίτι του και δεν ψήφισε ποτέ ξανά Νέα Δημοκρατία είτε ενίσχυσε νέα δεξιά κόμματα.

Δεν μπορούσε πια να βρίσκεται κάτω από το ίδιο κόμμα ο βιομήχανος, ο εφοπλιστής ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας, ο δημόσιος υπάλληλος και ο εργάτης.

Από κεκτημένη ταχύτητα και αγάπη για τον χώρο, πολλές λαϊκές δυνάμεις παρέμειναν μέσα στη Νέα Δημοκρατία, αλλά τα πράγματα άλλαξαν.

Ο κίνδυνος να γεννηθεί μια καινούργια Δεξιά από τη Δεξιά ήταν τόσο μεγάλος εκείνη την περίοδο, ώστε φυλακίστηκε η Χρυσή Αυγή. Τον καιρό που φυλακίστηκε το ποσοστό της εκινείτο στο 19% στις μυστικές μετρήσεις. Και, προστιθέμενο στα ποσοστά των άλλων δεξιών κομμάτων, καθίστατο θηριώδες. Η εξαφάνιση της Χρυσής Αυγής από την τηλεόραση και η φυλάκισή της έπνιξαν το πρώτο κύμα, αλλά δεν το κατέστειλαν. Η έξοδος του Μεσολογγίου είχε αρχίσει.

Το αληθές πρόβλημα δεν ήταν ο εγνωσμένος ναζισμός της Ακροδεξιάς, αλλά ότι χιλιάδες νεοδημοκράτες έφευγαν από το κόμμα τους. Ο κόσμος αυτός δεν γύρισε ποτέ στη Νέα Δημοκρατία. Και όσοι γύρισαν γύρισαν περιστασιακά για να μετάσχουν στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο και για να τιμωρήσουν τον Αλέξη Τσίπρα πάλι με πατριωτικούς όρους. Για το Σκοπιανό, την εξωτερική του πολιτική και τη διάλυση της μεσαίας τάξης.

Από το καλοκαίρι του 2024, όταν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς εξέθεσαν πρώτη φορά τις διαφωνίες τους στο Πολεμικό Μουσείο, στην παρουσίαση του βιβλίου μου, η ιστορία τέθηκε σε κίνηση.

Εμφανίστηκαν στην επιφάνεια οι διαφορετικές αντιλήψεις των δύο πολιτικών ηγετών για τον τρόπο άσκησης της εξωτερικής πολιτικής, για την προσέγγιση σε πυρηνικά αξιακά θέματα, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών (για 500 γάμους που έγιναν από τότε η Ν.Δ. έχασε… 13 μονάδες), και για τα ζητήματα των θεσμών.

Συγκολλητικός παράγοντας

Σε πρώτη φάση η διαφοροποίηση των δύο πρωθυπουργών υποβαθμίστηκε, καθώς η Ν.Δ. είναι ένα κόμμα εξουσίας. Η εξουσία είναι ένας συγκολλητικός παράγοντας που οδηγεί πολλές φορές τμήματα της βάσης να είναι συγκαταβατικά και να δυσφορούν σε πρώτη ανάγνωση σε τέτοιου είδους διαφοροποιήσεις. Ο χρόνος όμως έδειξε ότι σταδιακά αυτές οι απόψεις κέρδισαν έδαφος.

Γι’ αυτό η χθεσινή συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά θα έχει πολύ μεγαλύτερη απήχηση στο εκλογικό σώμα, και στη βάση της παράταξης, σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη στο παρελθόν.

Ο Σαμαράς δεν άλλαξε, τα ίδια πράγματα λέει μια ολόκληρη ζωή. Απλώς τα γεγονότα τον δικαιώνουν τώρα. Όταν προειδοποιούσε, ήταν Κασσάνδρα. Τώρα δικαιώνεται και δεν είναι Κάλχας.

Το βασικό επιχείρημα που διακινεί το περιβάλλον του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς είναι πικραμένος επειδή ο κύριος Μητσοτάκης δεν του έδωσε κάποια θέση, όπως επίτροπος και αντιπρόεδρος της Κομισιόν ή Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και πως δεν θα μιλούσε σήμερα εάν είχε λάβει αξίωμα.

Το επιχείρημα αυτό, αν το προσέξει κανείς, δεν είναι υπέρ του πρωθυπουργού, αλλά εναντίον του. Για έναν απλό λόγο: Διότι μέσα στην επταετή διακυβέρνησή του πράγματι δεν έδωσε αξιώματα σε πρόσωπα, μεταξύ των οποίων και ο Αντώνης Σαμαράς, τη διαφορετική αντίληψη των οποίων για την Ελλάδα στον κόσμο και για την οικονομία δεν θα μπορούσε να αντέξει.

Δεν είναι μόνο ότι ο κύριος Μητσοτάκης ήθελε να είναι μόνος στο βάθρο με όλο το φως πάνω του, είναι ότι δεν άντεχε και τη βασική άποψη που διέτρεχε το κόμμα και την παράταξη σε ολόκληρη τη Μεταπολίτευση και θέλησε να την αλλάξει.

Το πρόβλημά του δεν ήταν ο Σαμαράς, το πρόβλημά του είναι ότι δεν ήθελε δίπλα του νεοδημοκράτες.

Άνθρωποι σαν τον Σαμαρά ή τον Καραμανλή θα ήταν εφιάλτης γι’ αυτόν. Παρά το αξίωμα, θα μιλούσαν.

Γι’ αυτό άλλωστε έφτιαξε ένα θεσμικό οικοδόμημα από πολιτικά κατοικίδια και όχι από πολιτικά πρόσωπα με ειδικό πολιτικό βάρος. Για να μην αναστηθεί η Ν.Δ. που κατέπνιξε.

Επιβεβαιώνουν την ιστορία

Όσα συμβαίνουν λοιπόν σήμερα μας επιβεβαιώνουν και την ιστορία της παράταξης: Εξελίξεις σε αυτόν τον χώρο υπάρχουν πάντοτε μόνο όταν α) η Δεξιά έχει ανάγκη το Κέντρο, β) η Δεξιά αμφισβητεί το Κέντρο.

Όταν το κέντρο αυτονομείται από τις γραμμές της παράταξης και θέλει να τη μετατρέψει σε κάτι άλλο από αυτό που ιδρύθηκε, η σύμβαση λύεται. Πρώτα από τη βάση, μετά από την κορυφή.

Από μία άποψη η χθεσινή συνέντευξη του Αντώνη Σαμαρά δεν ήταν απλώς μία επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ήταν και μία προσωπική αυτοκριτική για το γεγονός ότι συνέπραξε ο ίδιος στην εκλογή του στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και την πρωθυπουργία. Ενώ ήξερε άριστα περί τίνος επρόκειτο.

Η συνέντευξη ήταν, τέλος, και κάτι ακόμη: ο Αντώνης Σαμαράς είναι ένα κράμα από την ΕΡΕ της Πύλου και της οικογένειας του πατέρα του Κωνσταντίνου και των αντιλήψεων της Πηνελόπης Δέλτα για την πατρίδα, από τη μία, και, από την άλλη, τμήμα από το βενιζελικό Κέντρο του Εμμανουήλ Μπενάκη.

Μέσα στη διάρκεια της πορείας του οι απόψεις αυτές αντιμάχονται μέσα του και γι’ αυτό περιστασιακά συμπορεύτηκε με τους φιλελευθέρους.

Στο τέλος όμως η Πύλος και η Δέλτα πλειοψήφησαν και νίκησαν οριστικά την Κηφισιά και τον Βενιζέλο.