Λατινοπούλου: «Η κυριαρχία δεν κατατίθεται σε δικαστική αίθουσα κ. Μητσοτάκη» - «Κανένα εθνικό μας δικαίωμα δεν είναι διαπραγματεύσιμο.»

Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ καταδικάζει με τον πλέον κατηγορηματικό και αυστηρό τρόπο την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να προσέλθει σε συνομιλίες με την Τουρκία επί τουρκικού εδάφους, σε μία χρονική συγκυρία κατά την οποία η Άγκυρα κλιμακώνει συστηματικά την προκλητικότητά της και αμφισβητεί ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Πατρίδας μας χλευάζοντας ταυτόχρονα τον Πρωθυπουργό της χώρας.

Η επιλογή αυτή συνιστά πολιτικό και θεσμικό σφάλμα βαρύνουσας σημασίας. Η διεξαγωγή διαλόγου υπό καθεστώς πίεσης, με ενεργή τουρκική NAVTEX αορίστου χρόνου έναντι της Ελλάδας, με παράνομα στρατεύματα κατοχής στην Κυπριακή Δημοκρατία και με διακηρυγμένο παράνομο casus belli κατά της άσκησης των νόμιμων κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, δεν αποτελεί πράξη «διπλωματικής ωριμότητας» (όπως δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης).

Επιπλέον, η εικόνα του Έλληνα Πρωθυπουργού να κατέρχεται από το αεροσκάφος και να συνομιλεί δημοσίως με τον Τούρκο Υπουργό Τουρισμού υποβαθμίζει άμεσα το κύρος, το ειδικό βάρος και τη θεσμική ισχύ του Πρωθυπουργικού αξιώματος. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός εκπροσωπεί το σύνολο του ελληνικού λαού και το ιστορικό βάρος του ελληνικού κράτους. Δεν δύναται να εντάσσεται σε επικοινωνιακές σκηνοθεσίες που εξισώνουν τον ανώτατο πολιτειακό ρόλο της χώρας με δευτερεύοντα κυβερνητικά πρόσωπα άλλου κράτους. Φανταστείτε την τουρκική αντίδραση σε περίπτωση που τον κ. Ερντογάν τον υποδεχόταν σε ελληνικό αεροδρόμιο η κ. Κεφαλογιάννη έναντι κάποιου υψηλά ιστάμενου κυβερνητικού παράγοντα.

Η Τουρκία:

• Διατηρεί ενεργή και παράνομη NAVTEX σε περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος.
• Κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος στην Κυπριακή Δημοκρατία επί πέντε δεκαετίες.
• Διατηρεί επισήμως απειλή πολέμου (casus belli) κατά της Ελλάδας για την άσκηση του αναφαίρετου δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων της.

Υπό αυτές τις συνθήκες, κάθε συζήτηση που δημιουργεί την εντύπωση διαπραγμάτευσης επί θεμελιωδών ζητημάτων εθνικής κυριαρχίας είναι πολιτικά και ιστορικά απαράδεκτη.

Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ δηλώνει ρητά:

Κανένα εθνικό μας δικαίωμα δεν είναι διαπραγματεύσιμο.
Καμία σπιθαμή εθνικής κυριαρχίας δεν τίθεται υπό συζήτηση από κανένα διεθνές δικαστήριο.
Καμία διεθνής διαδικασία ή δικαιοδοτικό όργανο δεν μπορεί να αποτελέσει μέσο εκχώρησης κυριαρχίας που ανήκει αποκλειστικά στον ελληνικό λαό.

Ο διάλογος προϋποθέτει σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και έμπρακτη άρση απειλών. Δεν μπορεί να διεξάγεται υπό καθεστώς αμφισβήτησης, εκβιασμού και στρατιωτικής πίεσης.

Η Ελλάδα οφείλει να ασκεί κυριαρχία – όχι να την αιτιολογεί.
Οφείλει να επιβάλλει τον σεβασμό που της αξίζει – όχι να τον διαπραγματεύεται.

Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ θα συνεχίσει να υπερασπίζεται με συνέπεια, σαφήνεια και θεσμική σοβαρότητα τα εθνικά συμφέροντα, την εθνική αξιοπρέπεια και την αδιαπραγμάτευτη κυριαρχία της χώρας.

 

1968: -«1-2-3 πολλά Βιετνάμ» φώναζαν οι εξεγερμένοι φοιτητές!! - 2025: «1-2-3 Πολλοί ΟΠΕΚΕΠΕ!!» Φωνάζουν οι εξεγερμένοι Έλληνες!!

 

«1-2-3 πολλά Βιετνάμ» φώναζαν οι εξεγερμένοι φοιτητές στην εποχή του Μάη 1968. Δεν ξέρω εάν επηρεασμένοι φώναξαν και στη Νέα Δημοκρατία κάποια στιγμή «1-2-3 πολλοί ΟΠΕΚΕΠΕ», όμως αυτή ακριβώς ήταν η γραμμή που εφάρμοσαν.

Γιατί όπως γράφτηκε πολλές φορές ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν σύμπτωμα. Δεν ήταν απλώς σκάνδαλο. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν μια πολιτική μέθοδος. Ήταν η στρατηγική ότι ένα μέρος της ευρωπαϊκής και δημόσιας δαπάνης θα «αξιοποιείτο» για να ταϊστεί ένα κομματικό ακροατήριο. Είτε αυτό αφορούσε «κοινωνικές ομάδες», είτε αφορούσε φίλιους επιχειρηματίες.

Αυτό προκύπτει από όσα μαθαίνουμε για τη λεγόμενη υπόθεση Παναγόπουλου. Και λέω λεγόμενη γιατί μπορεί η υπόθεση να ξεκίνησε από την αποκάλυψη ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ελέγχεται για κακουργήματα σε σχέση με κονδύλια της ΕΕ που διαχειρίζεται το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ όμως είναι φανερό ότι επρόκειτο για «υπόθεση ΝΔ», δηλαδή για τον τρόπο που υπουργοί, όπως ο Κωστής Χατζηδάκης, η Νίκη Κεραμέως και ο Νίκος Παπαθανάσης έστησαν ουσιαστικά μια μηχανή, ώστε ευρωπαϊκές και εθνικές χρηματοδοτήσεις να αποτελέσουν απλώς ζεστό χρήμα σε τσέπες ημετέρων, χωρίς απαραίτητα να αντιστοιχούν σε πραγματικό έργο. Και το έκαναν αυτό διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο που παρακάμπτοντας την ευρωπαϊκή νομοθεσία και το Ελεγκτικό Συνέδριο, έκανε διάφορους «κοινωνικούς εταίρους» όπως τη ΓΣΕΕ συνδιαχειριστές των αντίστοιχων προγραμμάτων («συμπράττοντες φορείς»), δηλαδή τους έδινε χρήμα να «ταΐσουν» και αυτοί. Με αποτέλεσμα να ψάχνουν τώρα οι δικαστικές αρχές σε ποιες τσέπες κατέληξαν κάποια εκατομμύρια. Κάποτε τα κονδύλια για τα επιδοτούμενα προγράμματα για ανέργους ήταν και μια έμμεση επιδότηση της ανεργίας, ιδίως όταν οι συμμετέχοντες δεν αντιστοιχούσαν στα τυπικά κριτήρια. Μόνο που τώρα κάποιοι είδαν το σχετικά κονδύλια ως έμμεση χρηματοδότηση διαφόρων, ως άμεσο εισόδημα, στην κατηγορία «στην υγειά των κορόιδων, που ακόμα θεωρούν ότι για να πληρωθείς πρέπει να εργαστείς κιόλας».

Και μέχρι τώρα μάθαμε την κορυφή του παγόβουνου. Καθώς όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι τέτοιες πρακτικές διασπάθισης ήταν διαδεδομένες και αφορούν και άλλα υπουργεία.

Ας θυμηθούμε τι είχαν κάνει στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πήραν την «τεχνική λύση» που ήταν ένας τρόπος για να μην στερούνται επιδοτήσεις που δικαιούνταν οι κτηνοτρόφοι και την έκαναν ουσιαστικά έναν μηχανισμό ώστε διάφοροι επιτήδειοι που απλώς είχαν τις σωστές γνωριμίες να παίρνουν ενισχύσεις για ανύπαρκτα πρόβατα.

Ας θυμηθούμε το «σκόιλ ελικικού» και το πώς μοιράστηκαν τότε χρήματα σε σχέση πάλι με επιδοτούμενα προγράμματα.

Ας θυμηθούμε ένα ολόκληρο φάσμα από απευθείας αναθέσεις, συχνά υπερκοστολογημένες σε διάφορα υπουργεία.

Ας θυμηθούμε την αξιοποίηση της κρατικής διαφημιστικής δαπάνης για να εξασφαλίζεται ευνοϊκή δημοσιότητα και να συντηρούνται διάφορα κομματικά επικοινωνιακά οικοσυστήματα. Εδώ είδαμε ιδιωτική εταιρεία του χώρου της επικοινωνίας, από αυτές που ευνοούνταν από τη δημόσια δαπάνη προβολής, να λειτουργεί και ως μηχανισμός μισθοδοσίας κομματικών στελεχών και κομματικών τρολ.

Και εύλογα αναρωτιέται κανείς τι θα μάθουμε όταν αρχίσουν οι διαχειριστικοί έλεγχοι και για το τι έγινε με τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης που βαίνει προς ολοκλήρωση.

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Είναι ένας τρόπος άσκησης της εξουσίας. Είναι ένας τρόπος διαμόρφωσης μιας κοινωνικής βάσης. Είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους συγκροτείται η μειοψηφία που επιμένει στις δημοσκοπήσεις να απαντά ότι τα πράγματα πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση και εκλογικά στηρίζει τη Νέα Δημοκρατία.

Και βέβαια αυτό αποτυπώνει και μια ολόκληρη αντίληψη για το πώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση τους δημόσιους πόρους, ευρωπαϊκούς και εθνικούς. Δεν τους βλέπει ως εργαλεία, δεν τους βλέπει ως τρόπο να αναβαθμιστούν πραγματικά οι υποδομές, δεν τους βλέπει με όρους πραγματικού έργου. Τους βλέπει πρωτίστως ως «ζεστό χρήμα» για την αγορά που εάν συνδυάζεται και με κάποιο έργο ακόμη καλύτερα, διαφορετικά δεν χάλασε ο κόσμος γιατί όλα αυτά κάπως καταλήγουν στην κατανάλωση και μετά λέμε ότι έχουμε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από άλλες χώρες. Μόνο που στηρίζονται στην κατανάλωση και όχι στην επένδυση.

Γι’ αυτό και η αντίληψη για τη διαχείριση δεν είναι ούτε το σχέδιο, ούτε η αγορά ως πραγματικός ανταγωνισμός. Η αντίληψη της διαχείρισης είναι η «αγορά της εύνοιας», κοινώς να αναζητήσεις να βρεις «άκρη» και κάπως θα «βολευτείς» και εσύ. Όμως, αυτό δεν είναι «επιτελικό κράτος», αλλά «επιτελικό πάρτι εκατομμυρίων».

Ότι σε αυτό το τοπίο βγαίνουν οι υπουργοί που ευθύνονται για αυτούς τους χειρισμούς και λένε ότι όλα ήταν σύννομα απλώς καταδεικνύει και μία αδυναμία να κατανοήσουν ότι κινούνται εντός μιας διαρκούς παραβατικότητας. Γιατί νομιμότητα δεν είναι να αλλάζουμε το θεσμικό καθεστώς πολλών ετών για τη διαχείριση κονδυλίων, ώστε να βρούμε «συμπράττοντες» στη διασπάθιση και να διευκολύνουμε παρεάκια να «βγάλουν το κατιτί τους». Νομιμότητα δεν είναι όταν χτυπάνε όλα τα καμπανάκια από ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές ότι η πρακτική είναι παράτυπη, να ξαναγράφουμε τους νόμους για να παρακάμψουμε τις αντιρρήσεις των ευρωπαϊκών υπηρεσιών και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, και να νομοθετούμε «κατά παρέκκλιση κάθε γενικής και ειδικής διάταξης» για να βρούμε τελικά από αλλού τα χρήματα που υποσχεθήκαμε. Και σίγουρα δεν είναι νομιμότητα το να είναι διαρκώς η χώρα στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών θεσμών για κακοδιαχείριση πόρων γιατί στο τέλος στερούνται αυτούς τους πόρους και αυτοί που τους έχουν όντως ανάγκη και η χώρα στερείται ένα αναγκαίο χρηματοδοτικό εργαλείο.

Όλα αυτά καταδεικνύουν αυτό που έχει ξαναγραφεί και που είναι ότι πλέον έχουμε μια διακυβέρνηση που συμπεριφέρεται ως «καθεστώς». Που πιστεύει, δηλαδή, ότι επειδή η Νέα Δημοκρατία, παραμένει το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή και προς το παρόν δεν φαίνεται να έχει αντίπαλο ανάμεσα στα κόμματα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, μπορεί στην πράξη να κάνει ό,τι θέλει, ακόμη και αδιαφορώντας για όλους τους κανόνες χρηστής διαχείρισης. Μόνο που είναι γελασμένη εάν πιστεύει αλαζονικά ότι θα το ξεπεράσει και αυτό, επειδή στο τέλος η κοινωνία θα αδιαφορήσει και  επειδή το μόνο που νοιάζει τους ανθρώπους είναι να έχουν δουλειά και μεροκάματο. Γιατί η κοινωνία μπορεί να φαίνεται απαθής αλλά αδιάφορη δεν είναι. Και οι άνθρωποι ξέρουν πως όταν γιγαντώνεται η κακοδιαχείριση και η διασπάθιση στο τέλος την πληρώνουμε όλοι: γιατί χάνονται πόροι που θα μπορούσαν όντως να αξιοποιηθούν, γιατί ακυρώνονται έργα, γιατί περιορίζονται οι ευρωπαϊκοί πόροι.

Και εδώ ας σημειώσουμε και κάτι ακόμη. Μιλάμε για την κυβέρνηση, μιλάμε για μεμονωμένους υπουργούς, αναφέρουμε ευθύνες, αποφάσεις. Μόνο που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι και κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Για την ακρίβεια ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ίσως διεκδίκησε να έχει τον τελευταίο λόγο (ενίοτε και τον πρώτο) για κάθε τι που αποφάσιζε η κυβέρνηση, για τα νομοσχέδια, για τις αποφάσεις, για τις κατευθύνσεις. Αυτό είναι το νόημα άλλωστε του «επιτελικού κράτους» και του τρόπου που ανήγαγε το Μέγαρο Μαξίμου στο βασικό κέντρο λήψης αποφάσεων. Πράγμα που σημαίνει ότι όσοι υπουργοί και εάν στοχοποιηθούν – ή ακόμη και «καρατομηθούν» στον επόμενο ανασχηματισμό – στο τέλος της ημέρας μέρος της ευθύνης θα αφορά και τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

πηγή:https://www.in.gr/2026/02/11/editorial/1-2-3-polloi-opekepe/

Ένοπλες Δυνάμεις το 1946-1949 : - Η Οργάνωση και ο εξοπλισμός του Πεζικού κατά την περίοδο που το ΚΚΕ αιματοκύλησε την Ελλάδα

 

Ο Έλληνας πεζός κλήθηκε να συμμετάσχει στην αδελφοκτόνα σύγκρουση, που έμεινε γνωστή ως συμμοριτοπόλεμος. Πολέμησε και σ’ αυτή, την πρώτη θερμή σύγκρουση, του Ψυχρού Πολέμου, με την γνωστή του γενναιότητα, δυστυχώς εναντίον αδελφών.

Η εμφύλια διαμάχη που αιματοκύλησε την Ελλάδα , στο διάστημα 1946-49, είχε, ουσιαστικά, αρχίσει από το 1943, τόσο στα ελληνικά βουνά, όσο και στη Μέση Ανατολή – με τα γνωστά κινήματα. Κορυφώθηκε ωστόσο στην περίοδο 1946-49.

Πρωταγωνιστές στην σύγκρουση αυτή ήταν από την μια πλευρά οι αντάρτες του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (ΔΣΕ) και, από την άλλη, οι απλοί πεζικάριοι του Ελληνικού Στρατού – και όχι, όπως κάκιστα αναφέρεται του «Κυβερνητικού Στρατού», καθόσον στρατούς, ως γνωστόν, σχηματίζουν τα κράτη και τα έθνη και όχι οι κυβερνήσεις.

Το Ελληνικό Πεζικό, στην αρχή της εν λόγω περιόδου, αποτελείτο από κληρωτούς, χωρίς πολεμική εμπειρία και από ελάχιστους εκπαιδευμένους άνδρες της 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας. Ορισμένοι άνδρες είχαν, επίσης, πολεμήσει σε διάφορες αντιστασιακές οργανώσεις. Το επίπεδο εκπαίδευσης ήταν αρχικά χαμηλό, λόγω της ανάγκης άμεσης διάθεσης των τμημάτων στον αγώνα.

Επίσης, λόγω της φύσης του αγώνα καθαυτής (ανταρτοπόλεμος), αλλά και λόγω της ιδιαίτερης μορφής του αγώνα, το ηθικό δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Σε αυτό συντελούσαν και οι τρομακτικές ελλείψεις σε βαρέα όπλα πεζικού και ειδικά σε πολυβόλα.

Βασική μονάδα μάχης ήταν το Τάγμα Πεζικού (ΤΠ). Το Τάγμα αποτελείτο από τρεις λόχους τυφεκιοφόρων και ένα λόχο βαρέων όπλων. κάθε λόχος τυφεκιοφόρων διέθετε τρεις διμοιρίες τυφεκιοφόρων και μια διοίκησης. Ο λόχος βαρέων όπλων του τάγματος, θεωρητικά, έπρεπε να διαθέτει τρεις διμοιρίες πολυβόλων (12 πολυβόλα) και διμοιρία όλμων των 81mm (4 σωλήνες).

Στην πραγματικότητα όμως δεν διέθετε ούτε ένα πολυβόλο και συνήθως διέθετε, μέχρι δύο όλμους. Οι διμοιρίες τυφεκιοφόρων επίσης διέθεταν ένα οπλοπολυβόλο Bren ανά ομάδα μάχης και έναν ελαφρύ όλμο, των 50mm, αρχικά, βρετανικό και των 60mm, αργότερα, αμερικανικό.

Η έλλειψη πολυβόλων αποτέλεσε τρομακτικό πρόβλημα για το Ελληνικό Πεζικό, το οποίο δεν επιλύθηκε πλήρως, μέχρι το τέλος του συμμοριτοπολέμου. Οι Βρετανοί, οι οποίοι μέχρι το 1947, είχαν αναλάβει την ανασυγκρότηση του Ελληνικού Στρατού, είχαν διαθέσει μόνο 96, συνολικά, υδρόψυκτα πολυβόλα Vickers των 0.303 in. Με τα όπλα αυτά συγκροτήθηκαν επτά λόχοι πολυβόλων, οι οποίοι διατέθηκαν ένας ανά Μεραρχία Πεζικού.

Από την άλλη πλευρά, κάθε τάγμα του ΔΣΕ, αν και με αριθμητική δύναμη ίση με το ήμισυ σχεδόν των ταγμάτων του Στρατού, διέθετε μεγαλύτερο αριθμό αυτομάτων όπλων – πολυβόλα, οπλοπολυβόλα – και ενίοτε και όλμων.

Τα τάγματα Πεζικού έπρεπε να παρατάσσουν 800 άνδρες. Στην πραγματικότητα σπάνια παρέτασσαν 600. Συνήθως η αριθμητική τους δύναμη ήταν μεταξύ 400 και 500 ανδρών. Βασικό όπλο του Πεζικού ήταν το βρετανικό, επαναληπτικό, τυφέκιο Lee Enfield, διαμετρήματος 0.303in.

Αξιωματικοί και βαθμοφόροι έφεραν υποπολυβόλα Sten και Thomson και πιστόλια ή περίστροφα. Ακόμα και μετά την ανάληψη της ευθύνης εφοδιασμού του Ελληνικού Στρατού από τις ΗΠΑ, δεν σημειώθηκαν θεαματικές πρόοδοι, όσον αφορά τον εξοπλισμό του Πεζικού.

Μόνο οι Λόχοι Ορεινών Καταδρομών (ΛΟΚ) άρχισαν, από το 1948, να εφοδιάζονται με αμερικανικό εξοπλισμό – τυφέκια Μ-1, πολυβόλα Browning των 0,30in. και υποπολυβόλα Μ-3. Στις κοινές μονάδες πεζικού πολυβόλα Browning των 0,30in, άρχισαν να διατίθεντε στα τελευταία στάδια της σύγκρουσης. Τυφέκια Μ-1 δεν διατέθηκαν, παρά μετά το πέρας του συμμοριτοπολέμου.

Το Πεζικό ήταν οργανωμένο, καθ’ όλη τη διάρκεια του συμμοριτοπολέμου, βάσει των βρετανικών προτύπων, σε Ταξιαρχίες Πεζικού, η καθεμιά των οποίων παρέτασσε τρία τάγματα πεζικού και θεωρητικά διέθετε οργανικό πυροβολικό ή τμήμα βαρέων όλμων και λόχο πολυβόλων. Ελλείψει ορειβατικού πυροβολικού, βαρέων όλμων κα πολυβόλων, συνήθως κάθε Ταξιαρχία παρέτασσε μόνο τα τρία τάγματα πεζικού της, αντιστοιχώντας έτσι, καθόλα, σε απλό σύνταγμα πεζικού.

Το Πεζικό ανέλαβε, όπως ήταν αναμενόμενο, το βάρος του αγώνα, κατά τη διάρκεια του πολέμου, υφιστάμενο και την μεγαλύτερη αιμορραγία. Οι πρώτες ατυχείς επιχειρήσεις, ο αγώνας εναντίον ενός «αόρατου» εχθρού, που είχε την πρωτοβουλία των κινήσεων και οι παλινωδίες της διοίκησης, η οποία επίσης δεν είχε εμπειρία στον αντι-ανταρτικό αγώνα, είχε ως αποτέλεσμα το Πεζικό να μην αποδώσει τα αναμενόμενα, στην αρχή τουλάχιστον, παρά την γενναιότητα και το θάρρος αξιωματικών και οπλιτών.

Όταν ο, μετέπειτα, Στρατάρχης Παπάγος ανέλαβε τη διοίκηση, στις αρχές του 1949, κατάφερε να εμπνεύσει νέα πνοή στο Στράτευμα, αναδημιουργώντας, όπως ελέγετο τότε, τον «Στρατό της Αλβανίας». Με τον νέο επιθετικό πνεύμα που επικράτησε το Πεζικό κατόρθωσε, ουσιαστικά, να τελειώσει τον αδελφοκτόνο πόλεμο, υψώνοντας ξανά την Ελληνική σημαία στις βουνοκορφές του Γράμμου και του Βίτσι.

πηγή:https://www.history-point.gr/to-peziko-to-1946-49-organosi-kai-exoplismos-kata-ton-emfylio-polemo

Σαν Σήμερα: - Οι Συμφωνίες που «όπλισαν» τους Τούρκους για να εισβάλλουν το 1974 στην Κύπρο: - ΥΠΟΓΡΑΦΤΗΚΑΝ 15 χρόνια πριν!!

 

Δυο Συμφωνίες εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι για να δικαιολογήσουν την εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, 11 Φεβρουαρίου του 1959, όταν η Ελλάδα με την Τουρκία υπέγραψαν τη Συμφωνία της Ζυρίχης (στο ξενοδοχείο Ντόλτερ) με την οποία (οκτώ ημέρες μετά θα υπέγραφαν και τη Συνθήκη του Λονδίνου με τρίτο συμβαλλόμενο το Ηνωμένο Βασίλειο και τους Κυπρίους εκπροσώπους) τερματιζόταν η βρετανική κυριαρχία στην Κύπρο και γεννιόταν το ανεξάρτητο κυπριακό κράτος.

Κατά τις διαπραγματεύσεις της Ζυρίχης από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ και οι διπλωμάτες Χρήστος-Ξανθόπουλος Παλαμάς και Δημήτρης Μπίτσιος. Την Τουρκία εκπροσωπούσαν ο πρωθυπουργός Αντνάν Μεντερές, ο υπουργός Εξωτερικών Φατίν Ζορλού και άλλοι αξιωματούχοι. Εκπρόσωποι της Κύπρου δεν ήταν παρόντες!

Τα σημεία τριβής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ήταν: η στρατιωτική παρουσία στο νησί· η ελληνική πλευρά αποδεχόταν την ύπαρξη τιμητικού αγήματος με περίπου 100 ένοπλους Τούρκους, ενώ η αντίπαλη πλευρά απαιτούσε πολυάριθμο στράτευμα. Η λύση βρέθηκε κάπου στους 950 Έλληνες και 650 Τούρκους στρατιωτικούς. Δεύτερο σημείο ήταν το πολίτευμα: η Τουρκία απαιτούσε ομοσπονδία και η Ελλάδα αντιδρούσε φοβούμενη τη διχοτόμηση. Η κατάληξη ήταν Προεδρευομένη Δημοκρατία, με έλληνα πρόεδρο και τούρκο αντιπρόεδρο, που θα μπορούσε να ασκήσει βέτο σε σειρά ζητημάτων όπως σε θέματα άμυνας, εξωτερικής πολιτικής και άλλα. Αυτό το «βέτο» ήταν το κρυφό όπλο των Τούρκων που χρησιμοποίησαν όταν βρήκαν την ευκαιρία.

Εκτός όμως από τις επίσημες (προ)συμφωνίες Καραμανλής και Μεντερές υπέγραψαν και κάποια κύρια σημεία που προέβλεπαν την ένταξη της Κύπρου στον ΝΑΤΟ, την κήρυξη εκτός νόμου του Κομμουνιστικό Κόμματος και ότι ο πρώτος στρατιωτικός διοικητής θα αποφασιζόταν δια κλήρου και τέλος πως θα κήρυσσαν γενική αμνηστία.

Το βράδυ της 11ης Φεβρουαρίου ενημερώθηκε και ο Μακάριος, που βρισκόταν στην Αθήνα, από τον Καραμανλή. Ο Μακάριος δεν «είδε με καλό μάτι» τη Συμφωνία. Την επόμενη ημέρα συναντήθηκαν Καραμανλής και Μακάριος στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» και ο Αρχιεπίσκοπος πείστηκε. Ο μόνος που αντιδρούσε (δίχως να γνωρίζει το συμφωνήθηκε) ήταν ο στρατηγός Γρίβας.

Στο Λονδίνο «έκλεισε» η Συμφωνία

Μια εβδομάδα μετά, στο Λονδίνο, με παρουσία των άμεσα ενδιαφερομένων Κυπρίων, υπογράφηκε (έπειτα από επεισοδιακή σύσκεψη) η Συνθήκη του Λονδίνου με την οποία ουσιαστικά επικυρωνόταν η Συνθήκη της Ζυρίχης με επτά συμπληρωματικές διατάξεις. Η Συμφωνία εκείνη υπογράφηκε σε θάλαμο νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν ο τούρκος πρωθυπουργός Μεντερές.

Ο Γρίβας όταν ενημερώθηκε για το πλήρες κείμενο των Συμφωνιών εξοργίστηκε με τον όρο της παραχώρησης βάσεων στην Βρετανία· απέφυγε να συναντηθεί με τον Μακάριο και οι σχέσεις τους ουδέποτε βελτιώθηκαν. Ο Μακάριος έλεγε, λίγες εβδομάδες μετά, ότι υποχρεώθηκε (ακόμα και με απειλές) να αποδεχτεί τις Συμφωνίες!
Η Συμφωνία της Ζυρίχης κατέρρευσε το 1963, έπειτα από αλλαγές που επιχείρησε να κάνει ο Μακάριος στο Σύνταγμα της Δημοκρατίας και τις ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που ακολούθησαν. Οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου χρησιμοποιήθηκαν ως δικαιολογία για την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974 μετά το (υποκινηθέν από τη Χούντα των Συνταγματαρχών) πραξικόπημα που επιχείρησε να ανατρέψει τον Μακάριο

πηγή:https://www.ethnos.gr/todayinhistory/article/353112/oisymfoniespoyoplisantoystoyrkoysgianaeisballoynto1974sthnkyproypografthkan15xroniaprin

Σαν Σήμερα: - Όταν ο Θεός συμφώνησε με τον Διάβολο…!!

 Μια μέρα σαν σήμερα, 11 Φεβρουαρίου του 1929, υπογράφεται η Συνθήκη του Λατερανού. Τι υπαγόρευε εκείνη η Συνθήκη; Αναγνωριζόταν το Βατικανό ως ανεξάρτητο κράτος, με τον τότε Πρωθυπουργό της Ιταλίας Μπενίτο Μουσολίνι να συμφωνεί να δώσει στην Εκκλησία οικονομική υποστήριξη σε αντάλλαγμα για τη δημόσια στήριξη από τον Πάπα. Όταν ο Θεός δίνει τα χέρια με τον Διάβολο…

Οι ρίζες της διαμάχης Κράτους και Εκκλησίας προϋπήρχαν. Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας, τα Παπικά Κράτη- που κάποτε αποτελούσαν σημαντική πολιτική και εδαφική δύναμη- είχαν απορροφηθεί από το νέο Ιταλικό Κράτος. Με την προσάρτηση της Ρώμης, το 1870, η πολιτική δύναμη του Πάπα μειώθηκε δραματικά. Αυτή η εξέλιξη είχε δημιουργήσει βαθύ ρήγμα μεταξύ της ιταλικής κυβέρνησης και του Βατικανού.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, τα δύο μέρη αναγνώρισαν ότι το συμφέρον τους θα ήταν η επίλυση της διαμάχης. Για το φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι, συμφωνία με την Καθολική Εκκλησία όχι μόνο θα μπορούσε να επιλύσει εσωτερικά προβλήματα αλλά και θα νομιμοποιούσε το καθεστώς στη διεθνή κοινότητα. Για την Αγία Εδρα, η συνθήκη προσέφερε διέξοδο για την ανάκτηση σχετικής αυτονομίας και τη «διασφάλιση του πνευματικού και πολιτιστικού ρόλου της σε μια ταχέως εκσυγχρονιζόμενη κοινωνία».

Ένας από τους σημαντικότερους όρους της Συνθήκης ήταν η αμοιβαία αναγνώριση της κυριαρχίας των δύο πλευρών. Η ιταλική κυβέρνηση αναγνώρισε την Πόλη του Βατικανού ως ανεξάρτητο κράτος, μια κίνηση που όχι μόνο αποκατέστησε διαχρονικά το καθεστώς της Αγίας Εδρας αλλά επαναπροσδιόρισε τον ρόλο της στις παγκόσμιες υποθέσεις. Σε αντάλλαγμα, η Αγία Έδρα αναγνώρισε το Βασίλειο της Ιταλίας, καθώς και μια σαφή οριοθέτηση μεταξύ των δύο πλευρών και του ρόλου καθεμιάς. Αυτή η αμοιβαία αναγνώριση δεν αφορούσε αποκλειστικά εδαφικά όρια: αφορούσε την επιβεβαίωση του δικαιώματος κάθε θεσμού να λειτουργεί ανεξάρτητα

Πολλοί θεωρούν τη Συνθήκη ως προοδευτική λύση που έθεσε τα θεμέλια για τη σύγχρονη Ιταλία, ενώ άλλοι τη χαρακτηρίζουν απλώς ως υπολογισμένο πολιτικό ελιγμό του καθεστώτος του Μουσολίνι για να εξασφαλίσει μια κατ’ επίφαση σταθερότητα δίνοντας τα χέρια με έναν πανίσχυρο θρησκευτικό παράγοντα

https://www.ethnos.gr/todayinhistory/article/396414/synthhkhtoylateranoyhdiaforetikaotanotheossymfonhsemetondiabolo

«Σπαρτιάτες»: - Ομόφωνα αθώοι και οι 13 κατηγορούμενοι για την «εξαπάτηση εκλογέων»

 

Ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν από το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων και οι 13 κατηγορούμενοι στην υπόθεση των «Σπαρτιατών», με το δευτεροβάθμιο δικαστήριο να τους απαλλάσσει από την πλημμεληματική κατηγορία της «εξαπάτησης εκλογέων».

Στο εδώλιο είχαν καθίσει τότε βουλευτές του κόμματος, ένας δικηγόρος, καθώς και ο έγκλειστος για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης. Το δικαστήριο έκρινε ότι δεν στοιχειοθετείται η αποδιδόμενη πράξη και κατέληξε σε ομόφωνη αθωωτική κρίση για το σύνολο των κατηγορουμένων.

Νωρίτερα, την πλήρη απαλλαγή τους είχε εισηγηθεί και η εισαγγελέας της έδρας, η οποία στην αγόρευσή της τόνισε ότι «δεν αποδείχθηκε η κατηγορία» και πως «θα πρέπει άπαντες οι κατηγορούμενοι να απαλλαχθούν».

Η απόφαση του Εφετείου κλείνει τη δευτεροβάθμια κρίση της υπόθεσης, η οποία είχε προκαλέσει έντονο δημόσιο και πολιτικό ενδιαφέρον, καθώς αφορούσε ζήτημα που συνδέθηκε με τη συμμετοχή κόμματος στις εκλογικές διαδικασίες και με το ενδεχόμενο παραπλάνησης του εκλογικού σώματος.

Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών της Ελλάδος - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στην Διαδικτυακή Διάλεξη του Πρώην Α/ΓΕΣ Στρατηγού ε.α. Χρίστου Μανωλά με θέμα: - " Η Ασφάλεια των Κρίσιμων Υποδομών και η Ασφάλεια του Πολέμου "

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Παρακαλούνται τα Μέλη και οι Φίλοι του Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών της Ελλάδος

να τιμήσουν με την παρουσία τους την Διαδικτυακή Διάλεξη του

 Στρατηγού ε.α. Χρίστου Μανωλά

 Πρώην Αρχηγού Στρατού

με θέμα

" Η Ασφάλεια των Κρίσιμων Υποδομών 

 και η Ασφάλεια του Πολέμου "

την 19η Φεβρουαρίου 2026, ημέρα Πέμπτη και ώρα 7 μ.μ.

Αντιστράτηγος ε.α. Σεραφείμ Παπαποστόλου

Πρόεδρος του Ι.Σ.Μ.Ε.