Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής ΑΠΑΤΗΣ - Συνταξιούχος... πληρώνει με το παραπάνω το λάθος του ΕΦΚΑ!! - Το δράμα της κ. Ματίνας και τι ενόχλησε τους αρμόδιους του ΕΦΚΑ!!!

 

 

Συνεχίζεται η ταλαιπωρία για μία γυναίκα από το Διδυμότειχο, καθώς μετά από καταγγελία της για πρόβλημα που αντιμετώπιζε, ακόμα αυτό δεν έχει λυθεί.

Η κ. Ματίνα είχε επικοινωνήσει με το MEGA τον περασμένο Μάιο, καθώς της είχαν βάλει 2.500 ευρώ αναδρομικά στον λογαριασμό της, τα οποία δεν δικαιούταν.

Το ποσό ωστόσο που είχε μπει στην τράπεζα ήταν 3.370 ευρώ και από τότε της κόβουν από τη σύνταξη κάθε μήνα 192 ευρώ. Αυτό μάλιστα θα συνεχιστεί μέχρι να συμπληρωθεί το ποσό των 3.370 ευρώ και όχι τα 2.500 ευρώ.

Η ίδια η κ. Ματίνα μίλησε στο MEGA για την ταλαιπωρία που υπόκειται όλους αυτούς τους μήνες.

"Τώρα παίρνω κάθε μήνα τηλέφωνο, υπάρχει πλήρης αδιαφορία. Παρεξηγήθηκαν που τους έβγαλα στα κανάλια. Πήγα τότε στον ΕΦΚΑ και μου είπαν ότι θα μου δώσουν ενημερωτικό, τι να το κάνω; Ενημερώθηκα. Δεν ξέρω τι χρειάζεται να κάνω. Τον περασμένο μήνα μίλησα με την διευθύντρια όχι την αρμόδια υπάλληλο που είναι πάνω στο θέμα και μου είπε ότι δεν έχει τον φάκελο μου και δεν θυμάται το πρόβλημά μου, αλλά θυμόταν ότι τους έβγαλα στα κανάλια», είπε αρχικά."

«Τους είπα να με ειδοποιήσουν να πάω να τους δώσω τα λεφτά αρκεί να μην χάσω ούτε 1 ευρώ από τη σύνταξή μου, μου κρατάνε ήδη 6 μήνες. Το πάνε σιγά σιγά για να μου τα πάρουν όλα. Δεν υπάρχει απόδειξη για να δω τι μου παίρνουν και τι όχι», συμπλήρωσε η κ. Ματίνα.

https://www.newsbomb.gr/ellada/story/1475373/syntaksioyxos-plironei-me-to-parapano-to-lathos-tou-efka

Φύλλα φθινοπωρινά - ΒΙΝΤΕΟ

 

Γράφει ο Υπτγος ε.α. Χρήστος Μπολώσης

Φίλες και φίλοι μου καλώς ξανασμίξαμε. Ελπίζω όλοι να περάσατε ένα υπέροχο καλοκαίρι και να είστε έτοιμοι για έναν όμορφο χειμώνα. Όμως πριν από τον χειμώνα έχουμε το Φθινόπωρο, στο οποίο έχουμε ήδη μπει.

Όπως θα θυμάστε καλωσορίσαμε το καλοκαίρι με το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου «Καλοκαίρι».

Τώρα καλωσορίζουμε το Φθινόπωρο με μία επιτυχία του Φίλιππα Νικολάου στον οποίο ανήκουν και οι στίχοι και η μουσική και έχει τον εμβληματικό τίτλο: «Φύλλα φθινοπωρινά», που κυκλοφόρησε το 1971.

Φύλλα φθινοπωρινά

Όταν θα πέσουνε ξανά κι αυτά τα φύλλα

θα φύγει άλλη μια φορά ένα φθινόπωρο

για να θυμάμαι πιο πολύ εσένα αγάπη

σ’ έχω χαράξει μες τη καρδιά

Και για να τύχει ποτέ να σε ξεχάσω

πρέπει χειμώνας να ‘ρθει κοντά

μα πάντα θα ‘ρχονται τα φύλλα

τα φύλλα που είναι φθινοπωρινά  

Στη μνήμη μου έρχονται ξανά τα δυο σου χείλια

τότε που ήταν τα φιλιά καλοκαιρινά

μα τώρα γύρω πέφτουνε μονάχα φύλλα

φύλλα που είναι φθινοπωρινά

Και για να τύχει ποτέ να σε ξεχάσω

πρέπει χειμώνας να ‘ρθει κοντά

μα πάντα θα ‘ρχονται τα φύλλα

τα φύλλα που είναι φθινοπωρινά.

Όσοι θέλετε να ξαναθυμηθείτε το τραγούδι:

Τη Δευτέρα που μας πέρασε κάναμε στην ιστοσελίδα της «δημοκρατίας», μία αναδρομή σε γεγονότα  που μας απασχόλησαν το καλοκαίρι που μας πέρασε. Όχι όμως σε όλα. Κρατήσαμε και για το Antinews. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

– Στις 30 Ιουλίου, έγινε μπροστά στη μαρμάρινη στήλη, που μας θυμίζει την άγρια και άνανδρη  δολοφονία του, από τα Βενιζελικά Τάγματα Εφόδου, εκδήλωση για τον Ίωνα Δραγούμη. Η στήλη βρίσκεται απέναντι από το Χίλτον. Επικεφαλής των Ταγμάτων ήταν ο Παύλος Γύπαρης. Ο Γύπαρης, είχε πολεμήσει στον Α΄ΠΠ, στον Μακεδονικό Αγώνα, στους Βαλκανικούς πολέμους, στην Μάχη της Κρήτης, αλλά και κατά των κομμουνιστών το 1944.  Ο Δραγούμης, εκτελέσθηκε με 13 πυροβολισμούς και 5 λογχισμούς. Για τον Δραγούμη, δεν υπάρχει ούτε μία προτομή στην Αθήνα, αλλά  μόνο αυτή η άγνωστη στους περισσοτέρους στήλη ενώ για τον ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του, τον Βενιζέλο, έχουμε από δύο προτομές σε κάθε δρόμο και από 4 σε κάθε πλατεία…

Δεν έχουμε σκοπό να αναλύσουμε την προσωπικότητα και το έργο του Ίωνα Δραγούμη. Παραθέτουμε μόνο ένα ελάχιστο τμήμα της σκέψεώς του.

Αθάνατε Ίωνα

– Τον Ελληνικό Αύγουστο σκίασε ένα τραγικό γεγονός. Μία νέα γυναίκα, η κόρη του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, Λένα, έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή στις 7 Αυγούστου. Το μεσημέρι της 7/8 ένιωσε έντονη αδιαθεσία και  περί την 22.00 είχε  όλα είχαν τελειώσει.

Φυσικά βρήκαν ευκαιρία και τα ζόμπι να βγουν απ’  τις σαρκοφάγους τους και να ρίξουν το φαρμάκι τους, άλλος κατηγορώντας τους γιατρούς, άλλος τα νοσοκομεία δείχνοντας έτσι παντελή έλλειψη ανθρωπιάς και σεβασμού προς  στην τραγική οικογένεια. Μερικοί έφτασαν στο σημείο να κατηγορήσουν και την οικογένεια ότι… άργησε να ενεργήσει.

Είναι από τις λίγες φορές που θα συμφωνήσω με τον Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος δήλωσε: «Δεν είναι όλα πολιτική».

– Και βέβαια, ο λαός μας γιόρτασε με κατάνυξη και εφέτος την Κοίμηση της Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Επίκεντρο των εκδηλώσεων η Τήνος, το Νησί της Μεγαλόχαρης, αλλά και τα περισσότερα νησιά του Αιγαίου που έχουν εκκλησίες αφιερωμένες στη Χάρη Της. Και του χρόνου φίλοι μου.

Προσκύνημα στην Ιερά Μονή Κορακιών Χανίων…

– Την Κυριακή 31 Αυγούστου η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ) οργάνωσε εκδήλωση – προσκύνημα για όλους τους πεσόντες στις Μάχες στον Γράμμο και στο Βίτσι τον Αύγουστο του 1949. Τονίζεται το «όλους» το οποίο σαφώς αναφερόταν στις σχετικές προσκλήσεις.

Κι ένα νόστιμο. Κορυφαίος παράγων (μα πολύ κορυφαίος) του κυβερνώντος κόμματος, σε φιλική συζήτηση ρωτήθηκε γιατί η ΝΔ δεν συμμετέχει στις σχετικές εκδηλώσεις. Η απάντησή του: «Μα τις έχουν καπελώσει οι ακραίοι», εννοώντας τη Χρυσή Αυγή… Να πούμε στον κύριο παράγοντα ότι:

α. Η Χρυσή Αυγή έχει να ανέβει στο βουνό εδώ και 5 χρόνια.

β. Προ της Χρυσής Αυγής, γιατί δεν συμμετείχαν;

γ. Γιατί δεν ανεβαίνουν αυτοί μαζικά, με 50.000 οπαδούς, τι στο καλό έχουν το 41%, να τους καπελώσουν όλους;

Και κάτι ακόμα. Όταν, στην ίδια συζήτηση, κάποιος από τους συνομιλητές απεκάλεσε «Εμφύλιο» την περίοδο 1946 – 1949, ο κορυφαίος (μα πολύ κορυφαίος) παράγων εξανέστη και κραύγασε: «Τι εμφύλιος, συμμοριτοπόλεμος ήτανε». Τώρα τι του λες;

– Κι εκεί που λέγαμε ότι είχαμε ησυχάσει, ότι είχαμε τακτοποιήσει τη συνείδησή μας με το ξυλόλιο (πού στο καλό βρέθηκε αυτό;), ότι σύμφωνα με νόμο ουδείς θα τιμωρηθεί για τον ΟΠΕΚΕΠΕ να και σκάει άλλη βόμβα στο κράτος των αρίστων: «Η μαφία της Κρήτης». Ετούτη έχει απ’ όλα. Και Στρατό και Αστυνομία (στη θέση του κατηγορουμένου) και Αρχιμανδρίτες και ναρκωτικά και όπλα και ολίγον πρωθυπουργός μετά της αδελφής αυτού και… Μελχισεδέκ. Κάτι σαν πολυκατάστημα ένα πράγμα. Σύμφωνα με την Προς Εβραίους επιστολή, ο Μελχισεδέκ ήταν “απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων” (Εβρ. 7,3). στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται ο πατέρας, η μητέρα, η γέννηση, η γενεαλογία ή ο θάνατός του. Δηλαδή κάποιος που δεν γεννήθηκε ούτε και πέθανε.  Άρα τον βρήκαμε τον ένοχο. Ο ΚΑΝΕΝΑΣ και πάμε για φρέσκα.

– Αλλού την περιμέναμε (σε κάποια ποδοσφαιρική ομάδα) και αλλού έσκασε. Κυριολεκτικά μεταγραφή αεροδρομίου, όπως έγραψε η «δημοκρατία». Ο  κ. Ανδρέας Λοβέρδος λοιπόν, άλλοτε εξέχον στέλεχος και υπουργός του ΠΑΣΟΚ, διεκδικητής της προεδρίας αυτού και ηττηθείς κατά κράτος από τον κ. Ανδρουλάκη, πρώην πρόεδρος των «Δημοκρατών» (ομάδα γ’ Εθνικής), πήρε μεταγραφή για τη ΝΔ του κ. Μητσοτάκη. Οι πρώτες του δηλώσεις ήτανε: «Ήρθα γιατί κατάλαβα ότι ο πρόεδρος με ήθελε πιο πολύ από τους άλλους (ποιους άλλους;…). Θα δώσω τα πάντα για να πάρουμε πρωταθλήματα» στη συνέχεια φωτογραφήθηκε με τη φανέλα της ΝΔ με τ’ όνομά του «Α. Loberdos». Τώρα εγώ ανυπομονώ να τον δω αγκαλιά με τον Άδωνη, να χοροπηδάνε,  να τους σιγοντάρει ο κ. Μητσοτάκης και να τραγουδάνε: «Και α και ου και ΔΑΠ Νου Δου Φου Κου», διότι ως γνωστόν από μικρό παιδί ο κ. Λοβέρδος εκτός από αντίσταση κατά της χούντας (δεν μπορεί θα έκανε κι αυτός αντίσταση σαν τον νυν αρχηγό του)  ήταν εξαποανέκαθεν νεοδημοκράτης, αλλά στο ΠΑΣΟΚ βρέθηκε διότι πεινάγανε και τα παιδάκια του και διότι η άτιμη κοινωνία άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα. Καλορίζικος στη ΝΔ και να τον χαίρονται οι ψηφοφόροι της! (Και α και α μας πνίξαν τα σανά…)

Τελειώνουμε με  κάτι απολύτως ηρεμιστικό, διότι αρκετά αγριευτήκατε με τα συμβάντα της Ελληνικής Φυλής, που έλεγε και ο Γέρος του Μοριά.

Ένα κείμενο της Χρυσής Παμπαλλή που δημοσιεύθηκε στο ένθετο «Νέοι Άνθρωποι» της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα» του  Σαββάτου 5 Ιουλίου 2025.

Τα καλοκαίρια εκείνα

Τον Ιούλιο, κάποτε σώμα του καλοκαιριού αιώνιο καλοκαίρι.

Τη μοίρα μας δεν θα μας την πει κανένας. Τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς… Φωτιά, ωραία φωτιά καίγε μας, λέγε μας τη ζωή!

Ναι καλά, για ποια ζωή να μιλήσουμε πλέον;

Επιβίωση και να πασχίζεις να επιβιώσεις σ’ έναν κόσμο σκέτη ζούγκλα. Σε μία χώρα, που ο ήλιος της, δεν φωτίζει πια. Και κοίτα πού φτάσαμε στην καρδιά του καλοκαιριού και μέσα στον καύσωνα, παγωνιά. Τίποτα δεν θυμίζει αλλοτινά, ανέμελα, απλά κι αγαπημένα καλοκαίρια.

Και μέσα στο κατακαλόκαιρο, δυσάρεστες ειδήσεις και χωρίς ουσία αναλύσεις. Έχουμε άγχος, έχουμε σκυμμένο κεφαλάκι αντί για απλωμένο πάνω σε μία παραλία το κορμάκι. Να λείπει τόσο μα τόσο πολύ ανεμελιά.

Γιατί έφυγαν τα καλοκαίρια εκείνα και τελείωσαν οι αγάπες πριν αρχίσουν…

Τα καλοκαίρια εκείνα δεν θα γυρίσουν πίσω… Και πόσα φτου ξελευθερία και πόση ανεμελιά χάθηκε μαζί τους. Γιατί έφυγαν τα γλυκά καλοκαίρια της ζωής μας και είμαστε ακόμα και μέσα στον καύσωνα μία παγωμένη ατμόσφαιρα.  Κάνει τόσο κρύο στην καρδιά του ανθρώπου.

Και είμαστε μία κακιασμένη, σαστισμένη ατμόσφαιρα.

Και αντί να μετράμε κοχύλια, βουτιές και παγωτά, μετράμε των καιρών μας τα δεινά. Τις αρρώστιες, τους ιούς και τα μίση. Και ένα και δύο μετράμε τα κύματα και αυτά τα κύματα σταματημό δεν έχουν… κύμα κορονοϊού μέρος 2ο λέει, κύμα ανεργίας, κύμα καύσωνα.

Και γυρεύοντας μία έξοδο κινδύνου, άλλη έξοδο ονειρευόμασταν. Φτηνές σαγιονάρες κι ακριβά αισθήματα, σμαραγδένιες παραλίες, χωριουδάκια στο πουθενά, κέφι, χορό, ολόγιομα καλοκαιρινά φεγγάρια, ξέρετε ανεμελιά. Καλοκαιρινή ανεμελιά.

Και σιωπή ξανά. Κλειστά παραθυρόφυλλα, άδεια μπαλκόνια. Όλοι κλεισμένοι στην εξάρτηση του κλιματιστικού. Και αντί για γέλια, μόνο οι τηλεοράσεις ακούγονται στο τέρμα, για να σκεπάζονται οι μοναξιές μάλλον.

Μπήκε για τα καλά ο Ιούλης και ο Αύγουστος μισή ανάσα δρόμος και μόνο καλοκαίρι δεν μυρίζει.

Προσπαθείς να ξορκίσεις τα μίζερα, τα θλιβερά, τα δήθεν, το κακό παντού τριγύρω. Αυτή την ελπίδα να ξαναβρείς και να κάνεις οδηγό.

Μια ακόμα βουτιά στα βαθιά κι επιπλέω. Οι μεγαλύτεροι θησαυροί μετά από ναυάγια συνήθως.

Και ένα και δύο μετράω τα κύματα και αυτά τα κύματα σταματημό δεν έχουν… Ουπς. Βουτιές μόνο σε σμαραγδένια νερά θα ονειρεύομαι!

Καλά ή Κακά Νέα; - Τι σημαίνει για τις συντάξεις η μετάβαση από τον δείκτη πληθωρισμού στον δείκτη μισθών - Παραδείγματα

 

Υψηλότερες συντάξεις που θα πριμοδοτούνται κάθε χρόνο από τον δείκτη μισθών, θα λαμβάνουν οι νέοι συνταξιούχοι από το 2026. Το "πριμ" που θα πάρει στη σύνταξη ένας ασφαλισμένος που θα κάνει αίτηση συνταξιοδότησης το 2026 ακόμη και αν έχει τον ίδιο χρόνο ασφάλισης σε σχέση με έναν άλλον ασφαλισμένο που θα συνταξιοδοτηθεί το 2025 φτάνει ενδεικτικά ως και 40 ευρώ. Το όφελος είναι μεγαλύτερο όταν η αύξηση από τον δείκτη μισθών συνδυαστεί και με την προσαύξηση που παίρνουν τα ποσοστά αναπλήρωσης για κάθε επιπλέον έτος ασφάλισης.

Ο δείκτης μισθών θα πρέπει να αντικαταστήσει από 1/1/2026 τον δείκτη πληθωρισμού για την αναπροσαρμογή των συντάξιμων αποδοχών που λαμβάνονται υπόψη για τον υπολογισμό της ανταποδοτικής σύνταξης.

Η αλλαγή αυτή στην πράξη σημαίνει μεγαλύτερες συντάξιμες αποδοχές και καλύτερη ανταποδοτική σύνταξη.

Το νέο σύστημα, εφόσον η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας καταφέρει να εφαρμόσει τη διάταξη και να μη δώσει εκ νέου αναβολή για άλλον ένα χρόνο σημαίνει ότι αν οι μισθοί αυξηθούν φέτος κατά 5,5%, τότε ο συντάξιμος μισθός βάσει του οποίου θα υπολογιστεί η ανταποδοτική σύνταξη για όσους αποχωρήσουν το 2026 θα αυξηθεί κατά 5,5%. Μέρος αυτής της αύξησης θα περάσει και στη σύνταξη. Συμπερασματικά, όσο μεγαλύτερος είναι ο συντάξιμος μισθός τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η σύνταξη.

Ο δείκτης μισθών για τις συντάξεις αναμένεται ότι θα είναι έτοιμος στο τέλος Οκτωβρίου και θα αποτυπώνει το ποσοστό του δείκτη μεταβολής μισθών σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα για το 2025. Η μεταβολή του δείκτη εκτιμάται ότι θα είναι γύρω στο 5,5%.

Έτσι, εκτός απροόπτου, οι συντάξιμες αποδοχές των ασφαλισμένων που θα αποχωρήσουν από 1/1/2026 θα αναπροσαρμοστούν όχι με τον πληθωρισμό αλλά με το ποσοστό αύξησης των μισθών το 2025.

Ο πληθωρισμός θα αύξανε τις αποδοχές τους κατά 2,9% με 3%, ενώ με τον δείκτη μισθών θα αυξηθούν κατά 5% ως 6% και αναπόφευκτά η αύξηση στις συντάξιμες αποδοχές θα ανεβάσει και το ποσό της ανταποδοτικής σύνταξης. Τα οφέλη θα είναι μεγαλύτερα χρόνο με το χρόνο.

Με το ισχύον σύστημα που άρχισε να εφαρμόζεται για τις συντάξεις που άρχισαν να βγαίνουν από 13/5/2016 και μετά, οι αποδοχές από το 2002 και μετά τιμαριθμοποιούνται κάθε χρόνο με βάση τον πληθωρισμό. Από το 2026 η τιμαριθμοποίηση με τον πληθωρισμό θα σταματήσει στο 2025 και οι αποδοχές θα αυξάνονται με τον δείκτη μισθών.

Οι διαφορές που προκύπτουν στις συντάξεις με τον νέο μηχανισμό αύξησης των συντάξιμων αποδοχών, φαίνονται στο παρακάτω παράδειγμα συνταξιοδότησης με 40 έτη ασφάλισης το 2025 και με 40 έτη ασφάλισης το 2026:

=  Ασφαλισμένος που θα συνταξιοδοτηθεί το 2025 με 40 έτη και συντάξιμο μισθό 1.575 ευρώ, θα πάρει σύνταξη 1.257 ευρώ μαζί με την αύξηση 2,6%. Ασφαλισμένος που έχει τον ίδιο συντάξιμο μισθό αλλά θα αποχωρήσει το 2026, με την εφαρμογή του δείκτη μισθών (5,5%) ο συντάξιμος μισθός θα αυξηθεί στα 1.662 ευρώ και η τελική σύνταξη θα βγεί στα 1.279 ευρώ, δηλαδή 22 ευρώ πιο πάνω από τη σύνταξη του 2025 με τα ίδια έτη ασφάλισης.

=  Ασφαλισμένος που θα συνταξιοδοτηθεί το 2025 με 40 έτη και συντάξιμο μισθό 2.765 ευρώ, θα έχει σύνταξη 1.868 ευρώ μαζί με την αύξηση 2,6%. Ασφαλισμένος που έχει τον ίδιο συντάξιμο μισθό αλλά θα αποχωρήσει το 2026 με την εφαρμογή του δείκτη μισθών, ο συντάξιμος μισθός θα διαμορφωθεί στα 2.917 ευρώ και η τελική σύνταξη θα βγεί 1.907 ευρώ, δηλαδή 39 ευρώ πιο πάνω από τη σύνταξη του 2025.

Υπουργός Εθνικής Οικονομίας: Ο λαός ξέρει ότι, όσα είπε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη ΔΕΘ ισχύουν απόλυτα!! - «Τελεία. Παύλα. Παράγραφος!!».

 

Δημοσιογράφος: Καλησπέρα, κύριε Υπουργέ.

 

Κυριάκος Πιερρακάκης: Καλησπέρα, κύριε Σρόιτερ.

Δημοσιογράφος:  … 20 λεπτά λοιπόν η επιδότηση στο diesel κίνησης, είδαμε τις διαφορές στην αντλία, φαντάζομαι αυτό που βλέπουμε, συμφωνείτε ότι δεν λύνει το πρόβλημα αυτή τη στιγμή.

Κυριάκος Πιερρακάκης: Είμαστε δίπλα στους πολίτες από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε η ενεργειακή κρίση, από την περασμένη άνοιξη.

Αν δούμε τι έχουν κάνει άλλες ευρωπαϊκές χώρες συνολικά, η χώρα μας είναι στις πρώτες τρεις χώρες της Ευρώπης στα συνολικά μέτρα στήριξης, με περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ από την εκκίνηση της κρίσης.

Και θα είμαστε δίπλα σε κάθε βήμα. Οι πολίτες που μας βλέπουν δεν πρέπει να αισθανθούν ανασφάλεια. Το αποδεικνύει ο Πρωθυπουργός, το αποδεικνύει η κυβέρνηση καθημερινά. Σήμερα ανακοινώσαμε και άλλα μέτρα όπως είδατε.

Δημοσιογράφος: Θα πάμε στις 120 δόσεις.

Κυριάκος Πιερρακάκης: Θα είμαστε δίπλα τους παρακολουθώντας φυσικά και τις τιμές του πετρελαίου, πλέον ανά δεκαπέντε ημέρες, γιατί όπως έχετε δει και εσείς, υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη κινητικότητα σε αυτές. Οπότε, ειδικά για το πετρέλαιο θέρμανσης – γιατί να πω εδώ, ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει χειμώνας, τι σημαίνει για τον οικογενειακό προϋπολογισμό – σε δεκαπέντε ημέρες από τώρα θα είμαστε εκεί. Για να στηρίξουμε και το πετρέλαιο θέρμανσης.

Και να είμαστε δίπλα σε κάθε οικογένεια και σε κάθε επιχείρηση στη χώρα.

Δημοσιογράφος: Φαντάζομαι αυτό θα τρέχει στην πορεία του χειμώνα, γιατί θα στηρίξετε τώρα το πετρέλαιο θέρμανσης, θα ξεκινήσει κάτω από το 1,75 ευρώ, εάν τα πράγματα γίνουν πολύ χειρότερα θα πρέπει και αυτή η στήριξη να αλλάξει

Κυριάκος Πιερρακάκης: Μα εκ των πραγμάτων είναι έτσι, αυτό είναι και το λογικό το οποίο λέτε και η Ελλάδα έχει τις δυνατότητες για να κάνει αυτές τις ενέργειες σε ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο. Μιλήσαμε και για την πρωτοβουλία -άκουσα το ρεπορτάζ για την πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού- αλλά σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα είναι από εκείνες τις χώρες οι οποίες έχουν αυτές τις δυνατότητες.

Σας είπα πριν. Έχουμε δώσει ένα δισεκατομμύριο ευρώ από την εκκίνηση της κρίσης. Η ερώτησή σας είναι, «επαρκεί;»

Εγώ θα σας πω ότι τα προβλήματα είναι πάντα μεγαλύτερα. Ο στόχος μας είναι όμως να είμαστε δίπλα. Τα μέτρα της ΔΕΘ ενισχύουν το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών ταυτοχρόνως. Άρα σε κάθε βήμα, σε κάθε δυσκολία που θα υπάρχει, οι πολίτες να ξέρουν ότι θα είμαστε δίπλα τους.

Δημοσιογράφος: Τι ζητάμε από την Κομισιόν, κύριε Υπουργέ; Αυτή η δημοσιονομική ευελιξία που ωραία ακούγεται, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει στην ουσία, τι ζητάμε από την Ευρώπη να μας δώσει για το ΦΠΑ;

 Κυριάκος Πιερρακάκης: Με μία φράση, ξέρετε, εγώ θα το έλεγα – επειδή λέγανε για το φόρο το προηγούμενο διάστημα – δεν ζητάμε φόρο, ζητάμε χώρο. Δηλαδή, έχουμε δώσει, όπως σας είπα πριν, ένα δισεκατομμύριο ευρώ από την εκκίνηση της κρίσης. Άκουσα και την Αντιπολίτευση, για τα έξτρα έσοδα από το ΦΠΑ.

Συνολικά τα έξτρα έσοδα από το ΦΠΑ φέτος, ξέρετε πόσα είναι; Αντίστοιχα, μάλλον λιγότερα… 950 εκατομμύρια είναι, εμείς έχουμε δώσει ένα δισεκατομμύριο από την εκκίνηση της. Αλλά το ένα δις αυτό που έχουμε δώσει, μετράει.

Αν γίνει δεκτό το αίτημα του Πρωθυπουργού, θα έχουμε έξτρα χώρο, έξτρα δυνατότητες να στηρίξουμε ακόμη περισσότερο τους πολίτες πάνω από τα υφιστάμενα μέτρα, τα οποία όπως έχετε δει κάθε εβδομάδα ανακοινώνουμε και κάτι.

Δημοσιογράφος: Περιμένουμε λοιπόν και σε αυτό το θέμα την Ευρώπη.

Με το άλλο καπέλο του Προέδρου του Eurogroup συμφωνείτε φαντάζομαι ότι η Ευρώπη αργεί πάρα πολύ στις αποφάσεις της. Γενικώς το θέμα της ενεργειακής κρίσης όλο συζητάμε και στην ουσία αποφάσεις δεν βλέπουμε. Μια σύσταση έχουμε, κλείστε τα φώτα το βράδυ αν θέλετε μήπως και γλιτώσουμε το χειμώνα. Περιμένουμε λοιπόν έστω αυτή την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υπάρχει αυτή η δημοσιονομική ευελιξία.

Κυριάκος Πιερρακάκης: Με το ευρωπαϊκό καπέλο οφείλω να εκφράζω τη συνισταμένη όλων των χωρών, όμως, ως Έλληνας Υπουργός Οικονομικών ξέρετε τι θα σας πω; Διεκδικήσαμε τη ρήτρα διαφυγής για την άμυνα, χρήματα ήταν, που φτάνουν στον κόσμο. Το πετύχαμε. Διεκδικήσαμε τη ρήτρα διαφυγής για την ενέργεια, για ενεργειακές επενδύσεις – αυτές μειώνουν πιο στρατηγικά το κόστος του λογαριασμού για τον κόσμο που μας βλέπει – το πετύχαμε.

Άρα αν πάμε στα κακά σενάρια, αν πάμε σε δυσκολίες, εκ των πραγμάτων θα πρέπει να επικρατήσει κοινή λογική και να μπορέσουμε να στηρίξουμε τους πολίτες μας ακόμα παραπάνω. Αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, ισχύει για όλη την Ευρώπη, αλλά αυτό προφανώς το λέω με το εθνικό μας καπέλο και με την εθνική μας στρατηγική.

Δημοσιογράφος: Πάμε στα εθνικά μας, πάμε στα δικά μας θέματα. 120 δόσεις, ένα πάγιο αίτημα της αγοράς, πολλών χρόνων, το οποίο ικανοποιείται σε αυτή τη φάση. Καλώς κάνετε, γιατί τα χρέη είναι πολλά. Από την άλλη, γιατί τώρα, γιατί μετά από τόσο καιρό, αυτό το αίτημα δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί μήνες, χρόνια πίσω;

Κυριάκος Πιερρακάκης: Γιατί όταν δυσκολεύουν τα πράγματα, όταν αλλάζουν οι συνθήκες, αλλάζεις και τη στρατηγική σου. Αυτό είναι το αυτονόητο και το αυταπόδεικτο. Προσαρμόζεσαι και εσύ στο να αυξήσεις τα μέτρα στήριξης, αλλά ξέρετε κάτι κύριε Σρόιτερ, έχουμε ήδη κάνει μια σειρά από ενέργειες όλο αυτό το διάστημα, είτε αυτό αφορά τον εξωδικαστικό μηχανισμό, είτε αυτό αφορά τη μείωση στο κατώφλι υπαγωγής στις 5.000 ευρώ, είτε αυτό αφορά τον ακατάσχετο λογαριασμό, είτε αυτό αφορά μια σειρά από ενέργειες που έχουν γίνει το τελευταίο διάστημα. Είναι σε αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό είναι ένα ακόμη εργαλείο το οποίο έρχεται σήμερα.

Είναι σήμερα η ημέρα που λήγει, για παράδειγμα, είναι η τελευταία ημερομηνία για το ελβετικό φράγκο. Άρα, διαρκώς γίνονται ενέργειες για το ιδιωτικό χρέος σε αυτή την κατεύθυνση. Έχουμε ήδη κάνει οκτώ, προστίθενται, λοιπόν, και 120 δόσεις για να δώσουν ανάσα στους ανθρώπους που μας βλέπουν. Είναι για τους συνεπείς ανθρώπους που θέλουν να πληρώσουν τα χρέη τους και ακριβώς γι’ αυτό τους δίνουμε αυτό το εργαλείο.

Δημοσιογράφος: Υπάρχουν και εκείνοι, βεβαίως, που πληρώνουν τα χρέη τους χωρίς δόση. Και εδώ η σκέψη είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν επιβραβεύονται. Το αντίθετο βλέπουν την κυβέρνηση να δίνει όλο και περισσότερες δόσεις. Ακούν την κυβέρνηση να λέει θα επιβραβεύσουμε εκείνους οι οποίοι πληρώνουν, εγκαίρως, τους συνεπείς.

Δεν έχουν δει κανένα μέτρο αυτοί οι άνθρωποι. Βλέπουν αντίθετα τις δόσεις να αυξάνονται και να πληθαίνουν και κάθε κυβέρνηση να λέει «όχι άλλες δόσεις, αυτή ήταν και η τελευταία ρύθμιση και κάπου εδώ θα τελειώσει αυτό».

Κυριάκος Πιερρακάκης: Τουναντίον, εδώ έπρεπε να κάνουμε μια άσκηση ισορροπίας. Γιατί από τη μία, υπάρχει η χρηστή μακροοικονομική διαχείριση, η χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, η πολιτική του  – να το πω απλά – «να μην ξαναπάθει η χώρα αυτό το οποίο είχε πάθει στο παρελθόν». Αυτό το τηρούμε.

Από την άλλη, υπάρχει και εκείνος ο κόσμος – είναι η προηγούμενη ερώτησή σας – τον ακούτε και εσείς, τον ακούω και εγώ, ο οποίος λέει «συσσώρευσα χρέη στα χρόνια της κρίσης, βοήθησέ με να βγάλω το κεφάλι μου έξω από το νερό». Θέλει αυτός ο κόσμος ένα κράτος που του δίνει το χέρι, δεν θέλει ένα κράτος που του κουνάει το δάχτυλο. Άρα, τι καλύτερο από να του δώσει τα εργαλεία για να μπορέσει να το πετύχει; Λοιπόν, αυτό κάνουμε. Οικονομική πολιτική δεν είναι μόνο το «μη». Η οικονομική πολιτική είναι «δίνω εργαλεία στον κόσμο για να μπορέσει να κάνει το σωστό». Και αυτό είναι ένα ακόμη εργαλείο. Είναι μαζί με τον εξωδικαστικό που κοιτάει όλη σου την περιουσία και ανάλογα σε στηρίζει, είναι μαζί με την αύξηση στο όριο του ακατάσχετου. Είναι πολλά πράγματα μαζί. Είτε, λοιπόν, μιλάμε για την πολιτική του να μειώνουμε το δημόσιο χρέος, είτε μιλάμε για την πολιτική για το ιδιωτικό χρέος, είτε μιλάμε για τη στήριξη στην ενεργειακή κρίση, είτε μιλάμε για τα μέτρα της ΔΕΘ… όλα αυτά είναι μία λογική. Και η λογική έχει να κάνει με το να γυρνάς πίσω το μέρισμα της ανάπτυξης στον βαθμό που μπορείς. Ξέρω ότι ο κόσμος θέλει πάντα κάτι παραπάνω. Ξέρω ότι πάντα τα προβλήματα είναι μεγαλύτερα, αλλά η δουλειά η δική μας ξέρετε ποια είναι; Να είμαστε νοικοκύρηδες και να ακούμε τον κόσμο…και να τους στηρίζουμε στον μέγιστο βαθμό που μας επιτρέπει η πραγματικότητα.

Δημοσιογράφος: Μιας και μιλάμε για νοικοκύρηδες, αυτή η ασυδοσία που υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια με τα funds – τα οποία τώρα τα ονομάζουμε και τα λέμε ευγενικά «servicers», κύριε Υπουργέ – τα οποία στην ουσία έκαναν ό,τι ήθελαν στο κομμάτι των δανείων και των κατασχέσεων, δεν έπρεπε να έχει μαζευτεί εδώ και πάρα πολύ καιρό; Στην ουσία νομοθετείτε τώρα. Δεν υπάρχει καν νόμος για αυτούς.

Κυριάκος Πιερρακάκης: Το ακούω αυτό που λέτε. Υπήρχαν πράγματα τα οποία τα είδαμε στην πράξη να καταστρατηγούνται. Βέβαια, όπως σας είπα πριν, φέραμε μια σειρά από εργαλεία. Όλα αυτά τα εργαλεία τα οποία σας ανέφερα, έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες. Για τον εξωδικαστικό, για το ακατάσχετο κτλ. Ενώ κάναμε αυτά τα εργαλεία, ταυτόχρονα μελετούσαμε όλα τα παράπονα του κόσμου. Ξέρετε, έχω ακούσει πολλά και προσωπικά… ακούγαμε συγκεκριμένες περιπτώσεις, οι οποίες έλεγαν ότι υπήρχε πρόβλημα σε σχέση με το χρονοδιάγραμμα, με την καθυστέρηση. Άλλος ότι «μου ζητάνε πολύ μεγάλη προκαταβολή». Λοιπόν, κωδικοποιημένα: εδώ θα υπάρχει λογοδοσία, εδώ θα υπάρχουν κανόνες. Και εδώ θα υπάρχουν και συνέπειες. Υπήρχαν παραθυράκια, όπως πολύ σωστά λέτε, χαραμάδες…

Δημοσιογράφος: «Παραθυράρες», θα έλεγα…

Κυριάκος Πιερρακάκης: Κλείνουν όλα. Και κλείνουν όλα από αυτή τη νομοθετική πρωτοβουλία. Και να πω πολύ γρήγορα παραδείγματα γιατί ενδιαφέρουν πολύ τον κόσμο που μας βλέπει αυτή τη στιγμή. Υπήρχε, για παράδειγμα, μια πολύ μεγάλη ευελιξία στην προκαταβολή που μπορούσαν να σου ζητήσουν στη ρύθμιση. Άκουγα περιπτώσεις: να χρωστάς 100.000 ευρώ, και να σου ζητούν (προκαταβολή) 50.000 ευρώ (το 50% δηλαδή)…ποιος μπορεί να τα πληρώσει; Βάζουμε ένα όριο, ένα πλαφόν…

Δημοσιογράφος: … μπορούσαν να ξεκινήσουν πλειστηριασμό ακόμα και αν ήσουν σε ρύθμιση την οποία την εξυπηρετούσες…

Κυριάκος Πιερρακάκης: Αυτό είναι το δεύτερο παράδειγμα – που λέτε πολύ σωστά. Και να πω εδώ σε αυτό που λέτε, ειδικά, εκπροσωπώντας την πολιτεία: λοιπόν, αυτό είναι μη αποδεκτό. Και πλέον, θα είναι μη αποδεκτό και με νόμο…

Δημοσιογράφος: … είναι ασύλληπτο…

Κυριάκος Πιερρακάκης:  … άρα, θα υπάρχουν συνέπειες. Και τι εννοώ συνέπειες; Αφενός, αν αυτό το παραβιάσει ο servicer, δηλαδή, αν ξεκινήσει πλειστηριασμό, ξεκινήσει κατάσχεση, ενώ εσύ είσαι σε ρύθμιση και την τηρείς… αφενός, αυτή η πράξη θα είναι άκυρη. Αφετέρου, θα σου χαρίζει, αν θέλετε, θα έχεις ένα όφελος πέντε δόσεων, αλλά πέρα από αυτό, θα υπάρχει και πρόστιμο για τον servicer μέχρι μισό εκατομμύριο. Και αν επαναληφθεί, θα διπλασιάζεται το πρόστιμο…

Δημοσιογράφος: … και ποιος θα τα ελέγχει όλα αυτά, Υπουργέ;

Κυριάκος Πιερρακάκης:  Εμείς.

Αυτή είναι η δική μας δουλειά ως πολιτεία. Θα είμαστε από πάνω, μαζί με τους εποπτικούς μηχανισμούς. Πλέον, το πλαίσιο θα είναι νόμος. Δεν θα είναι κανονισμός ή ξέρετε… κάτι που θα είναι στη διακριτική ευχέρεια των servicers να το τηρήσουν… είναι ένα στέρεο βήμα, το βήμα αυτό δεν θα γυρίσει πίσω.

Δημοσιογράφος: Αυτά που ακούσαμε από τον Πρωθυπουργό στη ΔΕΘ, με βάση αυτές τις νέες έκτακτες συνθήκες που συζητάμε τώρα, τα μέτρα τα οποία λαμβάνετε και τα οποία δεν τα είχατε υπολογίσει στον βαθμό για τον οποίο συζητάμε…ισχύουν ή θα δούμε κάποια από αυτά που ανακοινώθηκαν στη ΔΕΘ να πηγαίνει λίγο στην άκρη για να βρούμε τα χρήματα να επιδοτήσουμε, για παράδειγμα, τα καύσιμα;

Κυριάκος Πιερρακάκης: Ισχύουν απόλυτα. «Τελεία. Παύλα. Παράγραφος». Και το λέω με ποια έννοια;

Ο πιο σκληρός κριτής του Κυριάκου Μητσοτάκη και της κυβέρνησης δεν πρόκειται ποτέ να πει ότι αυτό το οποίο έχουμε πει, δεν θα γίνει. Ξέρουν όλοι ότι άπαξ κάτι το πει ο Πρωθυπουργός, γίνεται.

Λοιπόν, όλα αυτά τα μέτρα θα εφαρμοστούν. Η Ελλάδα έχει χτίσει εφεδρείες, θα έχουμε το προσχέδιο του προϋπολογισμού την άλλη εβδομάδα. Εκεί θα δείτε ότι έχουμε και τη δυνατότητα να τηρήσουμε απαρέγκλιτα όσα έχει πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης και να στηρίξουμε τον κόσμο, εφόσον οι συνθήκες το απαιτήσουν, εφόσον… πάμε στα πιο δύσκολα σενάρια – να το πω έτσι – για τον χειμώνα.

Τώρα, όπως είπα και πριν, ο στόχος ήταν να έρθει και η Ευρώπη… γιατί πέρα από τις δικές μας εθνικές δυνατότητες, αν πάμε  στα κακά σενάρια – απευκταίο είναι αυτό, δεν είναι δεδομένο – αλλά αν πάμε στα κακά σενάρια, τότε θα πρέπει να έχουμε περισσότερες ευελιξίες και από εκεί, κατά τη γνώμη μας.

 

Δημοσιογράφος: Μακάρι να μην πάμε. Αν χρειαστεί να πάμε, εδώ θα είμαστε να τα ξανασυζητήσουμε, αν έχετε την καλοσύνη. Κύριε Πιερρακάκη, να σας ευχαριστήσω πολύ.

 

Κυριάκος Πιερρακάκης: Να είστε καλά.

 

“Πώς έβγαλες αυτά τα ποσοστά;” - Απάντηση: - “Με 5.000 ευρώ!!” -Δημοσκοπήσεις: - Εκφράζουν ή χειραγωγούν την κοινή γνώμη;

Κυκλοφορεί σαν ανέκδοτο στα δημοσιογραφικά και πολιτικά παρασκήνια: Ερωτάται ο υπεύθυνος δημοσκοπικής εταιρείας: “Πώς έβγαλες αυτά τα ποσοστά;” για να δώσει την απάντηση “Με 5.000 ευρώ”, όσα δηλαδή πλήρωσε ο πελάτης που την παρήγγειλε.

Καθώς στην Ελλάδα παράγονται περισσότερες δημοσκοπήσεις από αυτές που μπορούν να καταναλώσουν οι πολίτες είναι αναμενόμενο να δημιουργείται μία εύλογη αμφισβήτηση της αξιοπιστίας τους. 

Η οποία μάλιστα αδικεί τις παλιές και δοκιμασμένες εταιρείες του χώρου και ίσως κάποιες από τις νεότερες που προσπαθούν τα τηρούν τις επιστημονικές και δεοντολογικές προδιαγραφές.

Η καταγγελία στο ΕΣΡ του δικηγόρου Άρη Παπαδόπουλου κατά της εταιρείας Interview σύμφωνα με την οποία πρόσφατη μέτρησή της ήταν πειραγμένη, ήλθε να συσκοτίσει ακόμη περισσότερο τα πράγματα στον χώρο. Ο δικηγόρος δεν βρέθηκε αλλά τα στοιχεία που κατέθεσε θα διερευνηθούν όπως οφείλεται από το ΕΣΡ και από τον Σύλλογο Εταιρειών Δημοσκόπησης και Έρευνας Αγοράς (ΣΕΔΕΑ).

Η συγκεκριμένη εταιρεία πάντως δεν είναι μέλος του ΣΕΔΕΑ. Έγινε δε γνωστή πριν από μερικά χρόνια όταν είχε πάρει απευθείας ανάθεση -εν μέσω πανδημίας- από τον Άδωνι Γεωργιάδη. Η εταιρεία ανήκει στον στενό συνεργάτη του κουμπάρου του υπουργού, Στέργιο Καλόγηρο, ιδιοκτήτη του καναλιού Βεργίνα. Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, Δημήτρης Βασιλειάδης αμφισβήτησε την καταγγελία και δήλωσε: “Ο δικηγόρος δεν έστειλε σε εμένα την επιστολή. Την έστειλε στο ΕΣΡ, στον ΠτΔ, στον πρόεδρο της Βουλής, στα κόμματα κ.ο.κ, με την προοπτική να κάνει καταγγελία ή να κάνει σόου;”.

Η συγκεκριμένη μέτρηση πέρα από το γνωστό κοντά στο 30% που έδινε στην εκτίμηση ψήφου στη ΝΔ για πρώτη φορά έδινε την διαφορά της ΕΛΑΣ από το ΠΑΣΟΚ να έχει μειωθεί στην 1,3 ποσοστιαίες μονάδες. Εν ολίγοις το συμπέρασμα ήταν ότι ενώ η ΝΔ είναι μακράν πρώτη, η αναμέτρηση στην Κεντροαριστερά μετατρέπεται ξανά σε ντέρμπι μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ

Ανεξάρτητα από την έκβαση της συγκεκριμένης υπόθεσης τα βασικά ερωτήματα ενισχύονται: πώς συντηρείται ένας τόσο μεγάλος αριθμός δημοσκοπικών εταιρειών σε μία τόσο μικρή αγορά; Ποιες είναι οι διαδρομές του χρήματος, είτε απευθείας από το δημόσιο είτε μέσω ιδιωτικών εταιρειών που με την σειρά τους παίρνουν απευθείας αναθέσεις ή κερδίζουν κλειστούς διαγωνισμούς; Πώς συνδέονται με εταιρείες συμβούλων που όπως έχει καταγγελθεί δημοσίως χρηματοδοτούνται με έναν πακτωλό από την παρούσα κυβέρνηση;

Το πώς επιλέγονται τα δείγματα και εάν τηρούνται οι μεθοδολογικοί κανόνες είναι ένα επιπλέον ανοικτό ερώτημα. Όπως επίσης κάποια θολά στοιχεία για το με βάση ποια εκλογική αναμέτρηση επιλέγεται το δείγμα, πόσο κοντά είναι στην προσδοκώμενη συμμετοχή και τι σημαίνει η κατανομή των ποσοστών σε μεγαλύτερο αριθμό ψηφοφόρων.

Εσχάτως παρατηρείται παλιοί δημοσιογράφοι να τοποθετούνται σε δημόσιους φορείς ή και σε συνδεόμενα με το κυβερνών κόμμα ιδιωτικά μέσα, παράλληλα με την ενασχόλησή τους σε καινοφανείς εταιρείες ερευνών της κοινής γνώμης.

Εν κατακλείδι το παλιό ερώτημα που συνοδεύει τις δημοσκοπήσεις επιστρέφει ενισχυμένο: Εκφράζουν και αντανακλούν την κοινή γνώμη ή την χειραγωγούν διαμορφώνοντας μία εικόνα που στην συνέχεια λαμβάνεται ως δεδομένη και επηρεάζει την κρίση της ίδιας της κοινής γνώμης;

πηγήhttps://www.naftemporiki.gr/opinion/2170141/dimoskopiseis-ekfrazoyn-i-cheiragogoyn-tin-koini-gnomi/

Μιά «βουτιά» στην Ελληνική λαογραφία και την σχέση της με τον Ελληνικό κινηματογράφο

 

Χρήστος Μπολώσης

Φίλοι μου γειά σας. Σήμερα, αλλά και την επομένη Δευτέρα, μεγάλο γαρ το θέμα, θα κάνουμε μιά «βουτιά» στην Ελληνική λαογραφία και την σχέση της με τον Ελληνικό κινηματογράφο.

Δανειζόμαστε από την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια και από το λήμμα «Λαογραφία»: Ο κορυφαίος και θεμελιωτής της ελληνικής λαογραφίας είναι ο Νικόλαος Πολίτης. Θεωρείται ο «πατέρας» της συγκεκριμένης επιστήμης στην Ελλάδα, καθώς ήταν αυτός που εισήγαγε τον ίδιο τον όρο «λαογραφία» το 1908.

Οι σημαντικότεροι Έλληνες λαογράφοι είναι οι: Στίλπων Κυριακίδης: Μαθητής του Πολίτη και ο πρώτος που κατέλαβε την πανεπιστημιακή έδρα της Λαογραφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εστίασε στην ιστορική και κοινωνική διάσταση των εθίμων. Γεώργιος Μέγας: Καθηγητής και διευθυντής του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών. Το έργο του για τα ελληνικά λαϊκά παραμύθια, τις γιορτές και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική παραμένει σημείο αναφοράς. Δημήτριος Λουκάτος: Σπουδαίος καθηγητής με τεράστιο έργο στην καταγραφή της σύγχρονης, αστικής και καθημερινής λαογραφίας, γνωστός για τις μελέτες του γύρω από τις παροιμίες και τα έθιμα του καλενταριού. Αγγελική Χατζημιχάλη: Η σημαντικότερη γυναίκα ερευνήτρια της ελληνικής λαϊκής τέχνης. Αφιέρωσε τη ζωή της στη μελέτη της ελληνικής χειροτεχνίας, της παραδοσιακής φορεσιάς και της αρχιτεκτονικής, ιδρύοντας μουσεία και σχολές. Μιχάλης Μερακλής: Από τους κορυφαίους σύγχρονους λαογράφους, ο οποίος ανανέωσε την επιστήμη εισάγοντας τις αρχές της κοινωνικής λαογραφίας και μελετώντας τον λαϊκό πολιτισμό των σύγχρονων αστικών κέντρων.

Αυτά μας λέει η Βικιπαίδεια και καλά μας τα λέει. Όμως εμείς να προσθέσουμε, ότι ο παλιός Ελληνικός κινηματογράφος, είναι μία επίσης πολύ καλή πηγή λαογραφικών ηθών και εθίμων της Πατρίδας μας.

Ο κ. Γεώργιος Μαυραγάνης, γράφει σχετικώς στο εξαιρετικό μπλογκ http://roykoymoykoy.blogspot.gr/:

«Αρκετοί, ιδίως όσων ο σάκκος με τα χρόνια που κουβαλούν στην πλάτη τους περιέχει δεκαετίες, πιθανόν έχουν δεί την εξαιρετική ταινία “Ο Βιολιστής στην στέγη” με πρωταγωνιστή τον Τοπόλ. Ο κινηματογραφικός πρωταγωνιστής Τέβγε, σε κάποιο σημείο της ταινίας, όπου είναι πολύ στρυμωγμένος και καλείται να λάβει κάποια σκληρή απόφαση, φωνάζει επανειλημμένως με στεντόρεια φωνή “Tradition, tradition’’ (Παράδοση). Αναγνωρίζει και αποδέχεται την μεγάλη αξία της Παράδοσης την οποία προφανώς τιμά και σέβεται.

Οι Έλληνες ως Λαός και όχι ως πληθυσμός διαθέτουμε τεράστια Παράδοση, αυτή άλλωστε μας κράτησε εν ζωή ως Έθνος. Αυτή η Παράδοση λειτούργησε ως συνεκτικός ιστός, στις εσωτερικές μας σχέσεις αλλά και ως ασπίδα προστασίας στους ανέμους που μας έσπρωχναν στον αφανισμό.

Παράδοση είναι το σύνολο κυρίως πολιτιστικών αγαθών που μιά ομάδα προγόνων παραδίδει στους απογόνους της με αδέλφια της την Εθνική παράδοση δηλαδή την πνευματική και ιστορική ζωή του Έθνους η οποία μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά και την Ιστορική Εθνική Συνείδηση που τρέφεται με το όλο Εθνικό παρελθόν και με μυστηριώδη, δυσερμήνευτο τρόπο δοθείσης ευκαιρίας αλλά και σε απρόβλεπτο χρόνο αναδύεται από τα απρόσιτα βάθη της ψυχής όπου φωλιάζει.

Αρκετοί κάργα μοντερνισμένοι, συνήθως ετερόφωτοι, αντιμετωπίζουν την Παράδοση και τα αδέλφια της με απαξιωτικό τρόπο και ενίοτε εκδηλώνουν προθέσεις εξάλειψής τους, όμως αυτά είναι το αθάνατο αίμα που ρέει στις φλέβες μας και ακριβώς επειδή είναι αθάνατο, το Έθνος επέζησε στο παρελθόν σε πολύ χαλεπούς καιρούς, συνεχίζει να ζει και και δεν έχει καμμιά πρόθεση να πάψει να ζεί.

Μετά απ’ αυτά ας δούμε, μερικές χαρακτηριστικές Ελληνικές παραδόσεις, όπως τις απαθανάτισε ο παλιός Ελληνικός κινηματογράφος:

Ελληνικό πανηγύρι

Παλιότερα (τι παλιότερα, μιλάμε για πάνω από μισό αιώνα!), που δεν υπήρχαν σινεμά, τηλεοράσεις, ούτε και ραδιόφωνα, η μοναδική διασκέδαση των ανθρώπων της Ελληνικής επαρχίας μας ήταν τα πανηγύρια, τα οποία σύμφωνα με την σοφή κουβέντα του μεγάλου Χάρι Κλιν «γίναν φεστιβάλ».

Μία λοιπόν καλή εικόνα για τα Ελληνικά πανηγύρια παίρνουμε από σχεδόν όλες τις Ελληνικές ταινίες τύπου φουστανέλας.

Το πανηγύρι τοποθετείται προς το τέλος της ταινίας, το οποίο ξεκινά με χορούς, σούβλες, κρασί και την κυρίαρχη φωνή του Δημήτρη Ζάχου («Μια βοσκοπούλα αγάπησα» κ.λπ.), συνήθως τελειώνει είτε με την εισβολή του παλικαριού, του οποίου την αγάπη παντρεύουν με άλλον, που τις περισσότερες φορές είναι ο αντιπαθέστατος γιος του τσιφλικά και γίνεται το έλα να δεις με τον τσιφλικά να προστάζει: «Άντε ωρέ, γυρίστε στα σπίτια σας. Το γλέντι τελείωσε». Έτσι απλά.

Άλλοτε πάλι εμφανίζεται λαχανιασμένος κάποιος αγγελιοφόρος που ενημερώνει τους πανηγυριώτες ότι «θα γίνει φονικό, γιατί ο Τάσος ψάχνει να χαλάσει τον Γιάννο» ή ότι «Η Αγγελικώ της κυρά Βασίλαινας τραβάει κατά τον γκρεμό», οπότε επίσης σχολάει το πανηγύρι.

Μία άλλη, πολύ πιο σύγχρονη μορφή ο Ελληνικού πανηγυριού μας δίνει η κλασική πλέον ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», παραγωγής 1955, της Φίνος Φιλμ.

Εκεί οι πλανόδιοι λατερνατζήδες ο Πετράκης (Μίμης Φωτόπουλος) και ο Παυλάρας (Βασίλης Αυλωνίτης), ξεκινάνε από την Αθήνα «με το πόδι» για το πανηγύρι της Πλατανιάς της «Θαματουργής», όπως τους συμβουλεύει ο φίλος τους Θόδωρος (Νίκος Φέρμας), αφού κι αυτό θα μαζέψει τα σέα του (τις κούνιες) και θα πάει εκεί «να τα κονοκμήσει». Η ταινία, μας δίνει μιά εικόνα του πανηγυριού με τους… πρυτάνεις αυτών που λέμε «δουλειές του ποδαριού», όπως αυτός που παρουσιάζει τα «θαύματά της φύσεως», ό άλλος με τους κρίκους, «παιχνίδι που ανακάλυψε ο Σαρχάμπεης» ή ο τρίτος, που έχει το τρενάκι που μετράς τη δύναμή σου. Ανάμεσά τους βέβαια και ο καλλιτέχνης (Διονύσης Βουδούρης) που με το βιολί του και τη… «Σερενάτα» του Σούμπερτ μαζεύει πενταροδεκάρες, σε αντίθεση με τους λατερνατζήδες που με το «Μέλι μέλι» του Μάνου Χατζηδάκι και με την γοητεία της «δεσποινίς Καίτη» τρελαίνονται στο τάλιρο.

Πριν όμως φτάσουν στην Πλατανιά οι λατερνατζήδες μας, ο Σακελλάριος τους «στέλνει» σε ένα υπαίθριο Ελληνικό γλέντι, όπου ακούγεται και το άκρως… σεξιστικό «Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω». Τώρα βέβαια αυτά πέρασαν. Το είμαι άντρας και τι κέφι μου θα κάνω, μπορεί να αντικατασταθεί με το «είμαι γκέϊ και παρέλαση θα κάνω…»

---

Όμως δεν ασχολούμαστε μόνο εμείς με την σύγχρονη λαογραφία. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι μεταξύ των οποίων η θαυμάσια κυρία Μαρία Δεδούση που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα «PROTAGON» στις 13 Ιουλίου, το παρακάτω εξαιρετικό σημείωμα που αναφέρεται στα Ελληνικό πανηγύρι.

Απολαύστε το:

Είμαστε για τα πανηγύρια

Κατά τις 8 αρχίζουν να κατεβαίνουν τα λεφούσια από τα γύρω χωριά, με αγροτικά και κούρσες για να πιάσουν το «καλό» τραπέζι. Τα ντυσίματα τυφλώνουν. Το αλκοόλ ρέει άφθονο και όλοι είναι ντέφι πολύ πριν ακουστεί η πρώτη νότα. Η χοληστερίνη ανεβαίνει μόνο που κοιτάς την γουρνοπούλα να τεμαχίζεται λυσσαλέα με τον μπαλτά. Το κρέας πωλείται με το κιλό, το Τζόνι με το μπουκάλι. Σε μια Ελλάδα που αλλάζει ταχύτατα, μερικά πράγματα παραμένουν πάντα ίδια.

«Καλησπέρα… πέρα, πέρα». «Αγαπάμε Μεσσηνία…νία, νία». Δεν αντιλαλούνε τα βουνά, αλλά η μικροφωνική. Που είναι σεταρισμένη για νυχτερινό κέντρο στο 40ό χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού και τώρα προσπαθεί να ανταποκριθεί σε ανοιχτό οικόπεδο στο πουθενά και να ακουστεί όσο πιο μακριά γίνεται, ιδανικά στον δίπλα νομό. Κάποτε οι Μεσσήνιοι πολεμούσαν με τους Λάκωνες για την ανεξαρτησία τους, σήμερα για την καλύτερη γουρνοπούλα. Η ένταση του ήχου και όχι η ποιότητά του, είναι ένδειξη επιτυχίας στο πανηγύρι του χωριού. Και η επιτυχία του πανηγυριού είναι ένας τοπικός θρίαμβος.

Φέτος, μετά από πολλά πανηγύρια ανά τα χρόνια και ισάριθμες άγρυπνες νύχτες, έμαθα ότι το δικό μας διοργανώνεται για την ενίσχυση του τοπικού Α.Ο. Της ποδοσφαιρικής μας ομάδας, δηλαδή, η οποία, κάνοντας μια πρόχειρη εκτίμηση στα έσοδα, αναρωτιέμαι γιατί παίζει ακόμη στην Α’ Μεσσηνίας και όχι στην Premier League και γιατί δεν έχει πάρει τον Μέσι. Κάποτε γινόταν ένα πανηγύρι το χρόνο, μετά πήγαμε στα τρία, φέτος ξεκινάμε νωρίς και του χρόνου, όπως λένε τα «πουλάκια» στο χωριό, θα νοικιάσουμε οικόπεδο 11 στρεμμάτων και θα γίνει «χαμός». Με τρομάζει λίγο αυτό. Πόσο πιο χαμός;

Λίγες ημέρες πριν το πανηγύρι, αρχίζουν οι ετοιμασίες. Πρώτα, στήνεται στον χώρο μια ξύλινη εξέδρα με κάθετα δοκάρια: Περνώντας κάθε μέρα από ‘κει, περιμένω στα σοβαρά να δω να αιωρούνται οι κρεμασμένοι. Μετά στήνονται τα φώτα, γιρλάντες εκτυφλωτικού λευκού φωτός και μετά μπαίνουν χιλιάδες πλαστικά τραπεζοκάρεκλα, κυριολεκτικά το ένα πάνω στο άλλο. Στη μία άκρη οι ψησταριές και στην άλλη το «μπαρ», ένας πάγκος, δηλαδή, με μπόλικο χώρο από πίσω για τα ποτά.

Η λέξη πανήγυρις προέρχεται από το παν (όλον) και το άγυρις (συγκέντρωση). Είναι, με λίγα λόγια, η συγκέντρωση όλου του λαού. Τα ελληνικά πανηγύρια αντλούν την καταγωγή τους από τις αρχαίες γιορτές, όπως τα Παναθήναια ή τα Ελευσίνια, που συνδύαζαν θρησκευτική λατρεία, εμπορικές δραστηριότητες και κοινωνική ψυχαγωγία. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Κατά τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων, οι αρχαίες γιορτές μετατράπηκαν σε εορτασμούς αγίων. Και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας έπαιξαν σπουδαίο ρόλο, ως η μοναδική ευκαιρία ελεύθερης συνάθροισης των Ελλήνων και ένας τρόπος διατήρησης των παραδόσεων και της μουσικής τους. Σήμερα, τηρουμένων των αναλογιών, διατηρούν αναλλοίωτα όλα αυτά τα στοιχεία.

Το εισιτήριο για το πανηγύρι είναι 5 ευρώ τη μια χρονιά, 10 την άλλη, ανάλογα με κάτι εντελώς απροσδιόριστο. Ο χώρος είναι περιφραγμένος, γεγονός που βοηθάει στη συλλογή «εισόδου». Δίπλα στην είσοδο, διάφοροι πλανόδιοι μικροπωλητές πουλάνε ποπ κορν, λουκουμάδες, πλαστικά παιχνίδια, κοσμήματα και άλλα αντικείμενα και υπηρεσίες. Κάποιες φορές εμφανίζεται η αστυνομία, ελέγχει την άδεια κάποιου από αυτούς και αποχωρεί. Εξ όσων γνωρίζω, ποτέ κανείς δεν ευρέθη παρανομών. Αλίμονο. Είμαστε μια εκπληκτικά νόμιμη χώρα και τα πανηγύρια μας το αποδεικνύουν.

Η διόλου σεμνή τελετή αρχίζει επισήμως στις 10. Ήδη από το μεσημέρι, όμως, το ντουμάνι από τα σουβλάκια και τα γρούνια (στη Μεσσηνία εκτός από χοιρινό τρώμε και φωνήεντα) έχει σκεπάσει το χωριό και όλοι έχουν δώσει τα ραντεβού τους. Κατά τις 8 αρχίζουν να κατεβαίνουν τα λεφούσια από τα γύρω χωριά, για να πιάσουν το «καλό» τραπέζι. Τα αγροτικά και οι «κούρσες» παρκάρουν παντού, διότι οικόπεδο για το πανηγύρι έχουμε, πάρκινγκ όμως όχι.

Τα ντυσίματα τυφλώνουν. Οι τουρίστες, με τα μαγιό και τις σαγιονάρες, κοιτάνε άναυδοι τα λαμέ, τα λεοπάρ και τα 12ποντα. Οι πιο θαρραλέοι από αυτούς θα μπουν στο πανηγύρι, κυρίως για να γίνουν ντέφι και να συρθούν, κυριολεκτικά, στην πίστα από κάποιον γηγενή.

Ντέφι είναι έτσι κι αλλιώς όλοι από πριν καν ανέβει ο πρώτος μουσικός στο «ικρίωμα». Κρασιά και μπύρες ρέουν εν αφθονία, ενώ πίσω από το αυτοσχέδιο μπαρ είναι στοιβαγμένες ατελείωτες κούτες με Τζόνι Μπλακ, το οποίο πωλείται έναντι του ανάλογου αντιτίμου. Μαύρο Τζόνι Γουόκερ ο μέσος Έλληνας έχει να πιει από τότε που τον ξεβλάχευε ο Κωστόπουλος. Παραδόξως, εδώ, στο ταπεινό επαρχιακό πανηγύρι, φαίνεται να είναι το ποτό που προτιμούν άπαντες· ίσως επειδή ταιριάζει -και αισθητικά- με την ταλαίπωρη γουρνοπούλα, την οποία τεμαχίζει αδιάκοπα και με λύσσα ένας μπαλτάς στον τεράστιο πάγκο. Σου ανεβαίνει η χοληστερίνη μόνο που κοιτάς την τελετουργία και τα ζουμιά να τρέχουν στο έδαφος. Το κρέας πωλείται με το κιλό, το Τζόνι με το μπουκάλι.

Τι ρωτήσατε; Αν κόβονται αποδείξεις; Που να ξέρω, εφορία είμαι; Άσε που μάλλον ούτε η εφορία ξέρει.

Έτσι, με το που ακούγεται το πρώτο echo από το μικρόφωνο, όλοι είναι πανέτοιμοι. Ο χώρος είναι τίγκα, τα λεοπάρ και τα λαμέ έχουν πασπαλιστεί με μπόλικο λίπος, οι κούτες με τα ποτά αδειάζουν ταχύτατα και αντικαθίστανται αστραπιαία με άλλες, νέοι, γέροι και παιδιά περιμένουν το «κυρίως θέμα».

Το κυρίως θέμα ξεκινά με ένα συγκρότημα, ο τραγουδιστής του οποίου μιλάει ακατάληπτα κρητικά και παίζει λύρα, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να ερμηνεύει ικαριώτικα σε remix με Κωνσταντίνο Αργυρό. Όλο το βράδυ έτσι πάει: Τσιφτετέλια και τσάμικα, μπάλοι, ζεϊμπέκικα και καλαματιανοί, όλα καταλήγουν να χορεύονται με τα ίδια (μεθυσμένα) βήματα, όσο οι μουσικοί εναλλάσσονται στη σκηνή, γεγονός που μάλλον δεν προσέχει κανείς.

Μέχρι που, γύρω στις 2 και κάτι, εκεί που λες «ουφ, τελειώνει, θα κοιμηθώ», βγαίνει το μεγάλο όνομα της βραδιάς, συνήθως γένους θηλυκού. Έχει έρθει και η Έφη Θώδη, πανικός στο πανηγύρι, τύφλα να έχει η Μαντόνα. Οι πιτσιρικάδες, που δεν ξέρουν κανένα τραγούδι, αλλά πάνε επειδή «οι μπύρες είναι φτηνές και έχει χαβαλέ», έκαναν ουρά για μια φωτογραφία μαζί της. Η Έφη είναι cult.

Κάποια στιγμή, περνάει και ο Δήμαρχος, με το ποδήλατό του, εποπτεύει ευχαριστημένος και πάει να πιει τσίπουρα κάπου πιο ήσυχα. Στο μεταξύ, ο απέναντι καταστηματάρχης έχει κατέβει σε έξαλλη κατάσταση και ωρύεται διότι του βαράνε οι συναγερμοί καθώς μια εκτεταμένη οικογένεια Ρομά έχει κατασκηνώσει στον περίβολό του.

Κλείνεις παράθυρα, βάζεις κλιματισμό, αλλά το πανηγύρι διαρρηγνύει κάθε φυσικό εμπόδιο και τελικά σε παίρνει κάποιου είδους ύπνος υπό τους ήχους του «με παράσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα».

Τα ξημερώματα, είσαι ο μόνος που δεν έχει δώσει δικαιώματα και επίσης ο μόνος που θα ήθελε να έχει κοιμηθεί. Το χωριό έχει μια απόκοσμη ησυχία και πώς να μην έχει αφού όλοι οι άλλοι έχουν πέσει εξοντωμένοι για ύπνο. Πρέπει να στρώσουν και δέρμα.

Για τους επόμενους δύο μήνες σχεδόν κάθε βράδυ κι ένα πανηγύρι: η Ανω Μηλίτσα, οι Κάτω Αμπελόκηποι, η Πέρα Καλλιθέα και το Δώθε Βασιλοχώρι θα γίνουν για μια βραδιά το επίκεντρο του γνωστού κόσμου.

Οι άνθρωποι θα γλεντήσουν με την ψυχή τους, πριν οι σκιές μακρύνουν ξανά και το καλοκαίρι φύγει μαζί με τον κόσμο. Σε μια Ελλάδα που αλλάζει ταχύτατα, μερικά πράγματα παραμένουν πάντα ίδια.

---

Ήθη και έθιμα

Στα αυστηρά κάποτε και τώρα χαλαρωθέντα Έθιμα και – κυρίως – ήθη της Ελλάδος μας, αναφέρονται πολλές ταινίες. Είτε είναι η κυρίως υπόθεσή τους ή όχι.

Τα παραδείγματα πολλά.

Ο γάμος και η τιμή της αδελφής, η προίκα

Πρωταρχική θέση, κατέχει μάλλον η ταινία «Ο Φανούρης και το σόϊ του», παραγωγής 1957 των Αλ. Σακελλάριου και Χρ. Γιαννακόπουλου. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον προικοθήρα και έμπορο Σόλωνα (Χριστόφορος Χειμάρας), ο οποίος απαιτεί προίκα ακριβώς 300 λίρες για να παντρευτεί την μάλλον… σιτεμένη αδελφή, την Κατίνα (Γκέλυ Μαυροπούλου), του Φανούρη (Μίμης Φωτόπουλος), διότι, κυνικότατα, δεν μας κρύβει, ότι υπάρχει και η χήρα με τις 400. Τελικώς όλα βαίνουν καλώς, αφού εμφανίζεται ο ναυτικός Βαγγέλης (Θεόδωρος Δημήτριεφ), παιδικός φίλος της Κατίνας, που την ζητάει σε γάμο κι’ έτσι τρώμε κουφέτα…

Στον «Ατσίδα», του Γιάννη Δαλιανίδη (1962), τα πράγματα είναι λίγο μπλεγμένα αφού ο Θόδωρος Κουρούζος (Παντελής Ζερβός) πατέρας του Αλέκου (Ντίνος Ηλιόπουλος) και της Άννας (Ζωή Λάσκαρη), ενώ σχεδιάζει να βρει μία καλή κοπέλα για τον Αλέκο με καλή προίκα και έναν καλό νέο για την Αννούλα που να μη ζητάει προίκα. Στο τέλος βέβαια όλα βαίνουν καλώς. Την ταινία «αλατίζει» ο μέγας Θανάσης Βέγγος (έπρεπε να πεθάνει για να τον ανακαλύψουν οι κουλτουριαραίοι), που στο ρόλο του σερβιτόρου Θρασύβουλα δογματίζει («Τα πάντα είναι ατμός»), αλλά και μας φανερώνει το… .ίρτζι του (τιμή, αξιοπρέπεια), που δεν θέλει να τον καλείς με… παλαμάκια.

Στην ταινία «Μια κυρία στα μπουζούκια», παραγωγής 1968 του Γιάννη Δαλιανίδη, έχουμε την προσπάθεια των τριών αδελφών Μασούρου (Κώστας Βουτσάς ο Κώστας, Γιάννης Βογιατζής ο Θανάσης και Χρήστος Δοξαράς ο Ηλίας), που αγωνίζονται για την τιμή την αδελφής τους Αννούλας (Ζωή Λάσκαρη).

Ένα πολύ όμορφο σημείωμα για την «προίκα της νύφης» βρήκαμε στο θαυμάσιο Blog «ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ» και σας το προσφέρουμε:

Η προίκα της νύφης

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/
Το έστειλε ο Δημήτρης Ακρίτιδης
https://oikohouse.wordpress.com/
Δημήτρης Τσίγγαρας

Κάπου στην καρδιά του Βαλτινού, εκεί που ο χρόνος έχει μιαν άλλη ροή, μια φωτογραφία παγώνει μια στιγμή φορτισμένη από μνήμη και παράδοση.

Ένα κάρο, ταπεινό μα γεμάτο νόημα, παρκαρισμένο κάτω από τη βεράντα ενός πλίνθινου σπιτιού, γίνεται το κέντρο ενός άγραφου τελετουργικού: η προίκα της νύφης.

Οι δύο νεαρές κοπέλες, βλάμισσες του γάμου, σκύβουν με φροντίδα και ευλάβεια πάνω από τα προικιά – στρωσίδια, κουβέρτες, σεντόνια, πετσέτες.

Δεν είναι απλώς αντικείμενα, είναι τα χνάρια μιας ζωής που ετοιμάζεται να ξεκινήσει.

Τα στοιβάζουν με σειρά, σαν να τα ντύνουν με σιωπηλές ευχές για αγάπη, για ευημερία, για σπιτικό γεμάτο ζεστασιά.

Πάνω απ’ αυτές, από τα ξύλινα κάγκελα της βεράντας, ξεπροβάλλουν οι βλάμηδες.

Σιωπηλοί εργάτες της τελετής, με πρόσωπα που κουβαλούν μια παράξενη μίξη συγκίνησης και περηφάνιας, παραδίδουν τα προικιά ένα ένα, σαν να παραδίδουν ένα κομμάτι από την ιστορία του σπιτιού.

Και η ρόδα του κάρου, σκεπασμένη με ξεραμένη λάσπη από τους χωμάτινους δρόμους του χωριού, μαρτυρά πορείες και περάσματα.

Η λάσπη δεν είναι βάρος, είναι μαρτυρία. Δείχνει ότι τούτη η στιγμή είναι καρπός διαδρομής – της νύφης, της οικογένειας, της κοινότητας.

Στην αυλή, ο κόσμος του γάμου παρατηρεί, συμμετέχει σιωπηλά ή με χαμόγελα, σαν μάρτυρες σε μια ιεροτελεστία.

Είναι όλοι εκεί: όχι μόνο για να δουν, αλλά για να νιώσουν, να θυμηθούν, να γίνουν κι αυτοί μέρος του εθίμου που δεν είναι πια απλή παράδοση, αλλά ένας ύμνος στην έννοια του «μαζί».

Μια φωτογραφία που δεν απεικονίζει απλώς ένα στιγμιότυπο, κουβαλά μαζί της το όλο βάρος του παρελθόντος και τη σιωπηλή υπόσχεση του μέλλοντος.

Ένα πέρασμα, από το παλιό στο νέο, με κάρο, με προίκα, με μνήμες.

Πηγή: Η εφημερίδα του Βαλτινού

https://www.dimokratia.gr/apopseis/750614/o-ellinikos-kinimatografos-os-pigi-laografias-ki-allon-tinon-1/