Νησιά που τον χειμώνα ζητούν δασκάλους και γιατρούς, και το καλοκαίρι διώχνουν όποιον δεν μπορεί να πληρώσει. Ίσως, τελικά, το πιο ειλικρινές ερώτημα δεν είναι πώς θα τα βγάλει πέρα ο εκπαιδευτικός. Είναι αν όσοι μιλούν για λογαριασμό του, όπως η βουλευτής Χριστίνα Αλεξοπούλου, έχουν ποτέ προσπαθήσει να νοικιάσουν σπίτι με μισθό 800 ευρώ
Υπάρχουν δηλώσεις που σε κάνουν να σηκώνεις το φρύδι. Και υπάρχουν κι εκείνες που σε κάνουν να κοιτάς γύρω σου, σαν να ψάχνεις μια κρυμμένη κάμερα, γιατί σκέφτεσαι ότι αποκλείεται να ειπώθηκαν σοβαρά. Η τοποθέτηση της πρώην υπουργού και νυν βουλευτή Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας, Χριστίνας Αλεξοπούλου, για το στεγαστικό πρόβλημα των εκπαιδευτικών στα νησιά, ανήκει μάλλον στη δεύτερη κατηγορία.
Σε τηλεοπτική εκπομπή, όταν ο παρουσιαστής έθεσε το απλό, σχεδόν λογιστικό ερώτημα πώς ένας δάσκαλος με μισθό γύρω στα 800 ευρώ μπορεί να επιβιώσει πληρώνοντας 400 ευρώ ενοίκιο, η απάντηση που ήρθε ήταν ένα είδος φιλοσοφικού μανιφέστου της εποχής: το «τζάμπα» έχει τελειώσει, τίποτα δεν χαρίζεται, κάποιος πρέπει να πληρώσει τον λογαριασμό. Με λίγα λόγια: καλωσορίσατε στην πραγματικότητα.
που εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Απλώς όχι εκείνη που φαίνεται να γνωρίζουν όσοι απαντούν έτσι.
Το ζήτημα της στέγασης των εκπαιδευτικών δεν είναι καινούργιο. Επιστρέφει κάθε χρόνο με την ακρίβεια σχολικού κουδουνιού. Κάθε Σεπτέμβρη, μαζί με τα τετράδια και τις κιμωλίες, τα κοινωνικά δίκτυα γεμίζουν μαρτυρίες ανθρώπων που διορίστηκαν σε νησιά και βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια αγορά κατοικίας βγαλμένη από εφιάλτη Airbnb. Ενοίκια που θυμίζουν μισθούς Βόρειας Ευρώπης, γκαρσονιέρες «μόνο για χειμώνα», σπίτια που εξαφανίζονται μόλις ακουστεί η λέξη «εκπαιδευτικός».
Υπάρχουν ιστορίες που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Εκπαιδευτικοί φτάνουν στον τόπο που έχουν διοριστεί και αναγκάζονται να κοιμηθούν σε αυτοκίνητα, σε σκηνές και σε κάμπινγκ. Σαν να έχουν πάει σε κάποιο φεστιβάλ εναλλακτικού τουρισμού. Κάθε φορά λες ότι ίσως φέτος κάτι θα αλλάξει. Κάποια μέριμνα, κάποιο σχέδιο, έστω μια αναγνώριση ότι εδώ υπάρχει ένα δομικό πρόβλημα. Αντ’ αυτού, ακούμε ότι «τίποτα δεν είναι δωρεάν».
Μα ποιος ζήτησε το τζάμπα; Ποιος είπε ότι ο ιδιοκτήτης στη Σαντορίνη ή στη Μύκονο πρέπει να νοικιάζει κοψοχρονιά; Η συζήτηση δεν είναι αν η αγορά λειτουργεί με όρους φιλανθρωπίας. Είναι αν ένα κράτος μπορεί να στέλνει εργαζομένους σε τουριστικά hotspots χωρίς να έχει εξασφαλίσει ότι θα μπορούν στοιχειωδώς να ζήσουν εκεί.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για επιλογή ζωής. Ο αναπληρωτής ή ο νεοδιόριστος εκπαιδευτικός δεν διαλέγει νησί επειδή ονειρευόταν ηλιοβασιλέματα στην καλντέρα. Πηγαίνει εκεί γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα. Και το σύστημα, την ίδια στιγμή, του λέει ένα: «Βρες τα μόνος σου».
Κάπου εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα του πολίτη, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο, να αντιμετωπίζει έτσι ένα ζήτημα που ακόμη και με ψυχρή αριθμητική βγαίνει προβληματικό; Όταν ο μισός μισθός φεύγει για το ενοίκιο, δεν μιλάμε για γκρίνια. Μιλάμε για αδιέξοδο.
Η πιο καλοπροαίρετη ερμηνεία είναι ότι τέτοιες απαντήσεις προδίδουν απόσταση από την καθημερινότητα. Έναν μικρόκοσμο όπου οι αριθμοί δεν πονάνε, όπου η στέγη είναι δεδομένη και οι μετακινήσεις εργασίας δεν συνεπάγονται υπαρξιακά ερωτήματα τύπου «πού θα κοιμηθώ». Η λιγότερο καλοπροαίρετη είναι ότι πρόκειται για κυνισμό, εκείνον που σου λέει αν δεν βγαίνεις, πρόβλημά σου. Η αγορά αποφάσισε ότι έτσι είναι, κι εσύ πρέπει να προσαρμοστείς στα γούστα της.
Και κάπως έτσι, το υπονοούμενο αιωρείται: αν δεν σου φτάνουν, υπάρχει πάντα η παραλία. Άλλωστε, το «τζάμπα» πέθανε.
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για τζάμπα. Μιλάμε για δημόσια εκπαίδευση. Για ανθρώπους που καλούνται να στηρίξουν σχολεία σε ακριτικές και τουριστικές περιοχές, ενώ το κράτος σηκώνει τους ώμους και σφυρίζει αδιάφορα. Μιλάμε για νησιά που τον χειμώνα ζητούν δασκάλους και γιατρούς και το καλοκαίρι διώχνουν όποιον δεν μπορεί να πληρώσει. Ένα παράδοξο που το πληρώνουν ακριβά όλοι.
Ίσως, τελικά, το πιο ειλικρινές ερώτημα δεν είναι πώς θα τα βγάλει πέρα ο εκπαιδευτικός. Είναι αν όσοι μιλούν γι’ αυτόν έχουν ποτέ προσπαθήσει να νοικιάσουν σπίτι με 800 ευρώ μισθό σε έναν τόπο που λειτουργεί αποκλειστικά με όρους high season. Αν όχι, ίσως να ξεκινήσουν από εκεί.
Γιατί η πραγματικότητα, σε αντίθεση με το «τζάμπα», όχι μόνο δεν πέθανε, αλλά επιμένει. Και καμιά φορά, κοιμάται σε σκηνή γιατί η στέγη είναι απλησίαστη, ένα όνειρο θερινής νυκτός που μεταφέρεται και στον χειμώνα.
Πηγή: Protagon.gr
Πηγή: Protagon.gr
Πηγή: Protagon.gr
