Σαν σήμερα το 1912: - Η απελευθέρωση της Χιμάρας και η Ιστορική προκήρυξη του Αρχηγού Σπυρομήλιου

 

Η ιστορική προκήρυξη του Αρχηγού Σπυρομήλιου

«Προς Χειμαρριώτας

Χειμαρριώται!
Καταλαμβάνων εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄ και της Ελληνικής Κυβερνήσεως την Επαρχίαν Χειμάρρας, κηρύσσω αυτήν ελευθέραν ως αναπόσπαστον τμήμα της μίας και αδιαιρέτου μεγάλης Ελληνικής Πατρίδος. Πληρούται ούτω ο πόθος πολλών γενεών αίτινες επότισαν την γην ταύτην με το αίμα των και προσέφερον εις την πατρίδα τας μεγαλυτέρας των θυσιών. Φέρων μεταξύ Υμών τα αγαθά της ελευθερίας, της νομίμου τάξεως και ισοπολιτείας, τρέφω την αδιάσειστον ελπίδα ότι λησμονούντες το πικρόν παρελθόν θέλετε τηρήσει απέναντι των γειτόνων υμών Μουσουλμάνων την αξιοπρεπή εκείνην στάσιν ην υπαγορεύουσιν οι νόμοι του Ελληνικού Κράτους και τα αισθήματα λαού ανδρείου και ευγενούς ως υπήρξε πάντοτε ο ελληνικός λαός.

Η υπερτάτη δύναμις ήτις ιθύνει τας τύχας της ανθρωπότητος, εν τη ατελευτήτω αυτής ευσπλαχνία ηυδόκησεν ίνα τεθή σήμερον τέρμα εις τα μακραίωνα υμών δεινά και δωρήση εις Υμάς ότι επόθησαν όλοι οι γίγαντες εκείνοι οίτινες εις τον βωμόν της πατρίδος προσέφεραν θυσίαν ευπρόσδεκτον και περικαλλή, την πολύτιμον και άληστον αυτών ύπαρξιν. Ο Ελληνικός Στρατός φέρει προς υμάς ουχί τον τρόμον του κατακτητού αλλά το χάρμα της ελευθερίας και την ένωσιν υμών μετά των λοιπών μελών της Ελληνικής οικογενείας, ίνα του λοιπού με τους αυτούς παλμούς και αγάπην περιβάλλεται την ταλαιπωρηθείσαν πατρίδα μας και με ενιαίαν εθνική ψυχή δοξάσητε τον δοτήρα παντός αγαθού προ του οποίου σήμερον εν συντριβή και ικεσία κλίνει ευγνωμονούσα και γόνυ και αυχένα ολόκληρος η Ελληνική φυλή.

Χειμαρριώται! Με την απόλυτον πεποίθησιν ότι και τώρα όπως πάντοτε θα ταχθήτε υπό την ιεράν σημαία της Πατρίδος συναγωνιζόμενοι μετ’ εμού του φυσικού σας Αρχηγού και των υπ’ εμέ γενναίων θέλετε μετά γενναιότητος και αυταπαρνήσεως υπερασπισθή της ελευθερίαν σας εναντίον παντός εχθρού, αναδεικνυόμενοι άξιοι απόγονοι των εν Αραχώβη, Μεσολογγίω, Πέτα και λοιπά μέρη πεσόντων προγόνων σας.

Χειμάρρα, 5–11–1912, ο Αρχηγός Σπύρος Σπυρομήλιος ».

Στις αρχές του 20^ου αιώνα, τα Βαλκάνια βίωναν μια εκρηκτική κατάσταση, καθώς το τελευταίο τέταρτο του 19^ου αιώνα αποτυπωνόταν μια συνεχής πολεμική δυναμική των λαών της Βαλκανικής, εναντίoν της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου (Οκτώβριος 1912 – Μάιος 1913), ο Βαλκανικός Συνασπισμός (Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο και Ελλάδα) αποφασίζει την κήρυξη του πολέμου ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ένα άλλο στοιχείο σε αυτές τις περιφερειακές συγκρούσεις είναι και η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του  αλβανικού κράτους, πράξη η οποία επιτυγχάνεται σε διπλωματικό επίπεδο από τον ελληνομαθή αλβανό πολιτικό, Ισμαήλ Κεμάλ Μπέη Βλιόρα, τον Νοέμβριο του 1912.

Από τις προηγούμενες δεκαετίες ο σκληρός ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο ισχυρές ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής, την Ιταλία και την Αυστρία, είχε επηρεάσει καταλυτικά ολόκληρο τον  αλβανικό και βορειοηπειρωτικό χώρο.

Οι μεγάλες προσδοκίες για την απελευθέρωση ολόκληρης της Ηπείρου

Στις 21 Οκτωβρίου 1912, ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την Πρέβεζα και εμπλέκεται σε σφοδρή σύγκρουση με τον οθωμανικό τουρκικό στρατό στη μάχη στα Πέντε Πηγάδια, στις 23, – 30 Οκτωβρίου 1912.

Παράλληλα δε η ελληνική κυβέρνηση με την προοπτική της διεισδύσεως των ελληνικών στρατευμάτων μέχρι τα Ακροκεραύνεια όρη της Αλβανίας, γεωγραφική θέση στην οποία επρόκειτο να χαραχθούν τα νέα σύνορα, είχε μελετήσει έγκαιρα τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιείτο μια στρατιωτική ενέργεια του ελληνικού στρατού στην περιοχή αυτή, φωτογραφίζοντας ουσιαστικά τη Χειμάρρα (ή Χιμάρα) της Βορείου Ηπείρου, η οποία πληρούσε τις απαραίτητες συνθήκες για την επίτευξη αυτού του παράτολμου εγχειρήματος.

«Να καταληφθεί η Χειμάρρα το ταχύτερον… υπό την ηγεσίαν Σπυρομήλιου…»

Η Χειμάρρα την εποχή εκείνη ήταν ένα μικρό χωριό, ενταγμένο στην ομώνυμη επαρχία, χτισμένο στην πλαγιά ενός υψώματος που έβλεπε στον όρμο της Σπηλιάς.

Η Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια (ΜΣΝΕ) του ελληνικού υπουργείου των Στρατιωτικών, εκδόθηκε το 1927, αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Την 2α Νοεμβρίου 1912, το υπουργείον Στρατιωτικών έκρινεν σκόπιμον πολιτικώς να καταληφθεί η Χειμάρρα το ταχύτερον, έχον υπ΄όψιν του γενικωτέρους λόγους εθνικής ανάγκης. Προς τούτο απέστειλε προς τον αρχηγόν στρaτού Ηπείρου, αντιστράτηγον Σαπουντζάκην, το κάτωθι τηλεγράφημα: Κρίνω πολιτικώς σκόπιμον να καταληφθεί το ταχύτερον η Χειμάρρα, και υψωθή εκεί η ελληνική σημαία. Προς τον σκοπόν τούτο δύνασθε να διαθέσητε εθελοντικόν τι σώμα αποβιβαζόμενον δια θαλάσσης εις Χειμάρραν, υπό την ηγεσίαν του Σπυρομήλιου…».

Στις αρχές Οκτωβρίου 1912, ο ταγματάρχης Χωροφυλακής Σπύρος Σπυρομήλιος, έχει φτάσει στην Κέρκυρα και οργανώνει διακριτικά την αποφασισθείσα στρατιωτική επιχείρηση.

Στο στρατιωτικό αυτό εγχείρημα θα ήταν ο ίδιος επικεφαλής σώματος εθελοντών 240 περίπου ανδρών από την Κρήτη και τη Χειμάρρα, ενώ για τη μεταφορά των ανδρών του εθελοντικού αυτού σώματος, θα χρησιμοποιούνταν τρεις (3) ατμομυονδρόμονες, οι οποίοι ήταν τρικάταρτα ιστιοφόρα σκάφη, επιπλέον δε χρησιμοποιούσαν ατμομηχανή και έφεραν προπέλα.

Την εποχή εκείνη το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό διέθετε τέσσερις (4) ατμομυονδρόμονες, οι οποίοι έφεραν αντίστοιχα ονόματα ποταμών της Ελλάδος, ο «Aχελώος», ο «Αλφειός» ο «Πηνειός» και ο «Ευρώτας».

«Διετάχθησαν οι πρώτοι εξελθόντες άνδρες να βαδίσωσι προς την Χειμάρραν…»

Στις 5 Νοεμβρίου 1912 στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, η μικτή στρατιωτική και ναυτική αποστολή ξεκινάει τον κατάπλου της από την Κέρκυρα, με προορισμό τις ηπειρωτικές ακτές, με τρεις (3) ατμομυονδρόμονες του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, τον «Aχελώο», τον «Αλφειό» και τον «Πηνειό» μεταφέροντας τους 240 εθελοντές.

Η μικτή αυτή στρατιωτική και ναυτική αποστολή αποβιβάζεται κάτω από καταρρακτώδη βροχή, στις 7.30 το πρωί στον όρμο της Σπηλιάς, στη Χειμάρρα.

Για τα ευρωπαϊκά δεδομένα εκείνης της εποχής, αλλά και για τα σημερινά, η αποβατική αυτή ενέργεια τμημάτων του ελληνικού στρατού σε συνεργασία με ναυτικά τμήματα στις 5 Νοεμβρίου 1912, στη Χειμάρρα, συνιστά στοιχεία καταδρομικής αμφίβιας επιχείρησης πεζοναυτών σε εχθρικό περιβάλλον και αποτελεί μιας πρώτης τάξεως αποβατική ενέργεια πεζοναυτών, η οποία διοργανώθηκε και στέφθηκε με επιτυχία από τον ελληνικό στρατό.

Η ΜΣΝΕ του ελληνικού υπουργείου των Στρατιωτικών εν έτει 1927, χρησιμοποιεί τον όρο «πεζοναύτης» στα πολεμικά γεγονότα για την κατάληψη της Χειμάρρας:

«…αμέσως δε και πριν συντελεσθή η αποβίβασις, διετάχθησαν οι πρώτοι εξελθόντες άνδρες να βαδίσωσι προς την Χειμάρραν, ίνα κυκλώσωσι ταύτην… τον μέν 1^ον αποτελούμενον εκ πεζοναυτών του ελληνικού ναυτικού και εθελοντών υπό τον ανθυπομ. Γκισερλήν και τον οπλαρχηγόν Παπαγιαννάκην εβάδισεν από Α. προς την Χειμάρραν, το δε 2^ον τμήμα, το μικρότερον, εκ κατοίκων της Χειμάρρας υπό τον ενωματάρχην Μαρκόπουλον, εβάδισεν από Δ. προς το αυτόν χωρίον…».

Η τουρκική οθωμανική στρατιωτική φρουρά και λίγοι διοικητικοί υπάλληλοι, οι οποίοι ήταν οχυρωμένοι στους στρατώνες στο διοικητήριο – τηλεγραφείο, έβαλαν εναντίον των εθελοντών Χειμαριωτών με πυρά τυφεκίων πεζικού, οι οποίοι και ανταπέδωσαν πυρά.

Μετά από μισή ώρα περίπου και ανταλλαγή πυρών, οι οθωμανοί τούρκοι στρατιώτες ζήτησαν να παραδοθούν, μόνο εάν ερχόταν επικεφαλής αξιωματικός του ελληνικού στρατού.

Ο επικεφαλής αξιωματικός ανθυπομ. Γκισερλής του 1^ου τμήματος διέταξε τότε τους οθωμανούς τούρκους στρατιώτες να παραδοθούν, πράγμα το οποίο έγινε αμέσως αποδεκτό από τους ίδιους, οι οποίοι και παρεδόθησαν.

Κατά τη διάρκεια της μάχης για την κατάληψη του διοικητηρίου – τηλεγραφείου της  Χειμάρρας, εφονεύθησαν δύο (2) οθωμανοί τούρκοι στρατιώτες και τραυματίστηκε ένας Χειμαρριώτης.

Αιχμαλωτίσθηκαν είκοσι (20) οθωμανοί τούρκοι στρατιώτες καθώς και δεκατρείς (13) διοικητικοί υπάλληλοι του διοικητηρίου – τηλεγραφείου, οι οποίοι εστάλησαν στην Κέρκυρα ως αιχμάλωτοι πολέμου.

«Ένθα ύψωσεν την ελληνικήν σημαίαν εν μέσω απερίγραπτου ενθουσιασμού»

Η Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια του ελληνικού υπουργείου των Στρατιωτικών, αναφέρει επ΄αυτού:

«…Ευθύς δ΄αμέσως μετά την παράδοσιν, εισήλθεν εις το χωρίον (Χειμάρρα) και ο αρχηγός της επαρχίας Χειμάρρας, ταγματάρχης Σπυρομήλιος, ηγούμενος των λοιπών τμημάτων και διηυθύνθη εις το διοικητήριον, ένθα ύψωσε την ελληνικήν σημαίαν εν μέσω απερίγραπτου ενθουσιασμού των κατοίκων, εκδούς προκήρυξιν προς τους Έλληνας Χειμαρριώτας, δι΄ής, αγγέλων την εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων κατάληψιν της Χειμάρρας..»

Επιπλέον δε ο ταγματάρχης Σπυρομήλιος, με την ιδιότητα του διοικητή του αποβατικού σώματος, την ίδια ημέρα της κατάληψης της Χειμάρρας, εξέδωσε προκήρυξη (Αρχείο ΔΙΣ – Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Φ. 1699^α/Γ/328 – 328^α ) διά της οποίας απευθυνόταν στους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους κατοίκους, αναφέροντας:

«…λησμονούντες το πικρόν παρελθόν θέλετε τηρήσει απέναντι των γειτόνων υμών Μουσουλμάνων την αξιοπρεπήν εκείνην στάσιν, ην υπαγορεύουσιν οι νόμοι του Ελληνικού Κράτους…», ενώ στην ίδια προκήρυξη απευθύνεται και στο μουσουλμανικό στοιχείο της Χειμάρρας, αναφέροντας τα κάτωθι:

«…Αδελφοί Μουσουλμάνοι… αιτώ αμέσως να προσέλθητε και να δηλώσετε υποταγήν, οπότε ο Ελληνικός Στρατός υπόσχεται εις υμάς πλήρη ευνομείαν και ισοπολιτείαν…»

Την επόμενη ημέρα, 6 Νοεμβρίου 1912, τα μικτά αποσπάσματα πεζοναυτών και εθελοντών του ταγματάρχη Σπυρομήλιου απελευθερώνουν τα υπόλοιπα χωριά Παλιάσσα, Δρυμάδες Βούνο, Κηπαρό, Κούδεσι της επαρχίας Χειμάρρας.

Πηγή: https://www.himara.gr/istoria/almanac/20545-5-noe-1912-to-xroniko-tis-apeleftherosis-tis-ximaras - 5 Νοεμβρίου 1912: Το χρονικό της απελευθέρωσης της Χιμάρας

Εξοργισμένος ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης: - Ως εδώ! - Δεν θα αναλάβω ευθύνες για χειρισμούς που δεν μου αναλογούν για τον ΕΛΤΑ

 

Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης, έκανε την ακόλουθη δήλωση σε σχέση με δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών ως προς το θέμα των ΕΛΤΑ:

«Προκειμένου να σταματήσει η διαστρέβλωση της αλήθειας σημειώνω και πάλι ότι, όπως είχα δηλώσει από την αρχή, ποτέ δεν αρνηθήκαμε ότι υπήρξε σύσκεψη ενημέρωσης για το θέμα παρουσία όλων των συναρμόδιων υπουργών. Έχω ήδη επιβεβαιώσει επίσης δημόσια την ύπαρξη ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, που όπως σημείωσα, επαναλάμβανε ουσιαστικά όσα ειπώθηκαν στη σύσκεψη, χωρίς να προσδιορίζει συγκεκριμένα καταστήματα. Όμως, ακόμα μια φορά δηλώνω ότι η διοίκηση των ΕΛΤΑ δεν προχώρησε, με βάση τη συλλογική κυβερνητική  κατεύθυνση, στην εκ των προτέρων επεξήγηση του προβλήματος, στην παρουσίαση των δεδομένων στην Ελλάδα και το εξωτερικό και στην έγκαιρη ανάλυση της αναγκαιότητας για τη λύση που επελέγη. Στοιχείο εξαιρετικά κρίσιμο στην όλη υπόθεση. Αυτή είναι η ουσία και τίποτε δεν έχουμε να κρύψουμε.

Υπογραμμίζω και πάλι:

• Η κυβέρνηση επιμένει στη κρισιμότητα του προβλήματος και θα εργαστεί για την εφαρμογή λύσης, που θα διασφαλίζει την επιβίωση των ΕΛΤΑ.
• Όσον αφορά εμένα, δεν πρόκειται να δεχθώ καμία στοχοποίηση, αλλά και καμία θεωρία ότι περίπου κρυφά έδωσα εντολές για το κλείσιμο καταστημάτων.

Ως εδώ! Έχω αναλάβει την υλοποίηση πολλών, κρισιμότερων μεταρρυθμίσεων στο παρελθόν. Δεν έχω λόγο, όμως, να αναλάβω ευθύνες για χειρισμούς που δεν μου αναλογούν.

Τα κίνητρα των επιθέσεων είναι προφανή. Αλλά οι επιθέσεις θα πέσουν στο κενό».

 

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κίμπερλι Γκιλφόιλ στον πρόεδρο της Δημοκρατίας: - «Ψάχνω για νέο σύζυγο»

 

Η κυρία Γκιλφόιλ δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της για τη μέχρι τώρα εμπειρία της στην Αθήνα, όπου ήρθε το Σάββατο, σημειώνοντας ότι και οι φωτορεπόρτερ της έχουν φερθεί πολύ καλά. «Είναι τόσο ωραία που επέστρεψα στην Αθήνα και στην Ελλάδα», είπε.

Ο κ. Τασούλας τη ρώτησε αν έχει επισκεφθεί την Ελλάδα ως τουρίστρια, με την κυρία Γκιλφόιλ να απαντά:

«Ναι, για την ακρίβεια κάλυψα τους Ολυμπιακούς Αγώνες για το ABC και επίσης πέρασα τον μήνα του μέλιτος εδώ» και διευκρίνισε ότι πήγε στην Αθήνα, την Ύδρα, την Κέρκυρα, τη Μύκονο, τη Σαντορίνη.

«Τρομερός μήνας του μέλιτος!», συμπλήρωσε.

Η φράση της προκάλεσε το σχόλιο του κ. Τασούλα που είπε: «ο μήνας του μέλιτος ήταν φανταστικός, ο γάμος δεν ήταν», με την πρέσβη να απαντά ότι «θα εργαστούμε για έναν νέο σύζυγο».

Η κυρία Γκιλφόιλ αποκάλυψε επίσης ότι όταν ήταν 18 ετών, σπούδασε αρχαία ελληνορωμαϊκή ιστορία στο UC Davis, με τον αγαπημένο της, όπως τον χαρακτήρισε, καθηγητή Σπυριδάκη.

Αναλυτικά ο διάλογος:

Κωνσταντίνος Τασούλας: Όπως βλέπετε υπήρχε μεγάλη προσμονή για την άφιξή σας! Τρομερή προσμονή. Μπορείτε να το αναγνωρίσετε από τους φωτορεπόρτερ.

Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Μπορώ. Μου φέρθηκαν τόσο καλά, ήταν μία εκπληκτική εμπειρία.

Κωνσταντίνος Τασούλας: Ναι.

Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Και είναι τόσο ωραίο να βρίσκομαι πάλι στην Αθήνα και στην Ελλάδα.
Κωνσταντίνος Τασούλας: Έχετε έρθει εδώ ως τουρίστρια;

Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Ναι, στην πραγματικότητα κάλυψα τους Ολυμπιακούς Αγώνες για το ABC News.

Κωνσταντίνος Τασούλας: Αλήθεια;

Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Ήρθα εδώ το 2004 και κάναμε εδώ μήνα του μέλιτος. Υπέροχος μήνας του μέλιτος.

Κωνσταντίνος Τασούλας: Ο μήνας του μέλιτος ήταν υπέροχος, ο γάμος δεν ήταν.

Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Θα εργαστούμε για έναν νέο σύζυγο.

Κωνσταντίνος Τασούλας: Στην Αθήνα, στον μήνα του μέλιτος ή στα νησιά;

Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Ναι, στην Αθήνα και παντού. Ύδρα, Κέρκυρα, Μύκονος, Σαντορίνη. Και μετά άρχισα να σπουδάζω αρχαία ελληνορωμαϊκή ιστορία, όταν ήμουν 18 ετών στο UC Davis με τον αγαπημένο μου καθηγητή Σπυριδάκη.

Κωνσταντίνος Τασούλας: Σπυριδάκης.

Κίμπερλι Γκιλφόιλ: Ναι. Σπουδαίο όνομα, σωστά;

Κωνσταντίνος Τασούλας: Ναι.

«Έστησε» τον Γεραπετρίτη

Η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ έμεινε πάνω από μία ώρα συνολικά στο Προεδρικό, ενώ κανονικά ήταν να μείνει 20 λεπτά. Μάλιστα, είχε ραντεβού με τον υπουργό Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτη στις 13:30, αλλά έφυγε από το Προεδρικό στις 13:40.

Ο Πρόεδρος έλεγε σε συνεργάτες του αργότερα ότι είναι αυθόρμητη, ζωντανή και ενημερωμένη.

πηγή:https://www.dimokratia.gr/parapolitika/616137/psachno-gia-enan-neo-syzygo-o-spartaristos-dialogos-gkilfoil-kai-tasoyla-sto/

Συνέβη σαν Σήμερα - Αντιστράτηγος Νικόλαος Πλαστήρας - Ο Μαύρος καβαλάρης και ο φτωχός πρωθυπουργός

 

Στρατιωτικός και πολιτικός, με έντονη δράση σε κρίσιμες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, γνωστός με το προσωνύμιο «Μαύρος Καβαλάρης». Γεννήθηκε στο Βούνεσι (σημερινό Μορφοβούνι) Καρδίτσας στις 4 Νοεμβρίου 1883.

Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο κατατάχθηκε ως εθελοντής στο στρατό με το βαθμό του δεκανέα το 1903 και πήρε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα. Συμμετείχε ενεργά στον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο», που έκανε το Κίνημα στο Γουδί (1909) και έφερε στην εξουσία τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Το 1912, μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας, ονομάσθηκε Ανθυπολοχαγός και με το βαθμό αυτό πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913). Ο Πλαστήρας διακρίθηκε σε πολλές μάχες, ιδιαίτερα στη Μάχη του Λαχανά, όπου οι συμπολεμιστές του έδωσαν το προσωνύμιο «Μαύρος Καβαλάρης». Κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού (1916) συντάχθηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και προσχώρησε στο Κίνημα της Εθνικής Αμύνης. Στις επιχειρήσεις του Μακεδονικού Μετώπου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έδειξε ξεχωριστά χαρίσματα, ιδιαίτερα στη Μάχη του Σκρα και προήχθη σε αντισυνταγματάρχη.

Το 1919 ανέλαβε τη διοίκηση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων στην Ουκρανία, συμμετέχοντας στη συμμαχική εκστρατεία υποστήριξης του ρωσικού «Λευκού Στρατού», ο οποίος εμάχετο τους μπολσεβίκους του Λένιν. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος, ο Πλαστήρας επικεφαλής της ίδιας μονάδας και με το βαθμό του συνταγματάρχη εστάλη στο Μικρασιατικό Μέτωπο.

Η δράση του κατά τη μικρασιατική εκστρατεία ενίσχυσε τη φήμη του. Οι Τούρκοι τον ονομάζουν Καρά-Πιπέρ (Μαυρόπιπερο), εξαιτίας του μελαψού του χρώματος και τη μονάδα του «Σεϊτάν Ασκέρ» (Στρατό του Διαβόλου). Ο Πλαστήρας διακρίθηκε κατά την τουρκική αντεπίθεση στο Σαγγάριο, που προκάλεσε την κατάρρευση του Μετώπου. Οδήγησε τη μονάδα του συντεταγμένα στον Τσεσμέ και από εκεί στη Χίο, σώζοντας παράλληλα χιλιάδες πρόσφυγες που τον ακολουθούσαν.

Η Μικρασιατική Καταστροφή έφερε την εξέγερση του στρατού στη Χίο και στη Μυτιλήνη τον Σεπτέμβριο του 1922 και τη δημιουργία της «Επαναστατικής Επιτροπής» υπό τους Νικόλαο Πλαστήρα, Στυλιανό Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά. Η Επιτροπή με τελεσίγραφό της αξίωσε την παράδοση της εξουσίας, την έξωση του βασιλιά Κωνσταντίνου και την παραίτηση της κυβέρνησης Γούναρη. Με τη βοήθεια του λαού και του στρατού, ιδίως του Ναυτικού, οι εξεγερθέντες γρήγορα έγιναν κύριοι της κατάστασης, με τον Νικόλαο Πλαστήρα να έχει αρχηγικό ρόλο. Ο Κωνσταντίνος παραιτήθηκε υπέρ του υιού του Γεωργίου Β', ενώ πρωθυπουργός ανέλαβε ο Σωτήριος Κροκιδάς.

Η Επαναστατική Επιτροπή είχε δύσκολο έργο να επιτελέσει. Έπρεπε να αναδιοργανώσει τον στρατό για να επιτύχει καλύτερους όρους ως ηττημένη χώρα στην επικείμενη διάσκεψη της Λοζάννης, να φροντίσει και να στεγάσει τους εκατοντάδες χιλιάδες μικρασιάτες πρόσφυγες, αλλά και να επουλώσει το τραυματισμένο λαϊκό αίσθημα, που ζητούσε την τιμωρία των υπαιτίων της Εθνικής Συμφοράς. Με μια αμφιλεγόμενη απόφασή του, προσήγαγε σε δίκη του πολιτικούς και στρατιωτικούς υπεύθυνους της ήττας («Δίκη των Έξι»), οι οποίοι καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στο Γουδί.

Ο Πλαστήρας κάλεσε από την εξορία τον Ελευθέριο Βενιζέλο για να ηγηθεί της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, που οδήγησαν στη Συνθήκη της Λωζάνης (1923). Η Επαναστατική Επιτροπή αντιμετώπισε επιτυχώς το φιλοβασιλικό πραξικόπημα των υποστρατήγων Γαργαλίδη και Λεοναρδόπουλου (Οκτώβριος 1923), ενώ δεν κλονίσθηκε με το περιστατικό της Κέρκυρας, που προκάλεσε την ολιγοήμερη κατάληψη του νησιού από τους Ιταλούς.

Ο Πλαστήρας πίστευε ότι η θέση των στρατιωτικών είναι στους στρατώνες και μόνο δεινά θα προκαλούσε η άσκηση εξουσίας από αυτούς. Έτσι, οδήγησε τη χώρα στις κάλπες στις 16 Δεκεμβρίου 1923. Από τις εκλογές απείχε η «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις», στην οποία είχαν συσπειρωθεί οι φιλοβασιλικοί και άλλοι αντιπολιτευόμενοι την Επαναστατική Επιτροπή. Η νέα Βουλή που προέκυψε ήταν Συντακτική και συνήλθε στις 2 Ιανουαρίου 1924, ανοίγοντας το δρόμο για τη Β' Ελληνική Δημοκρατία. Την ίδια μέρα, ο Πλαστήρας υπέβαλε την παραίτησή του από τις τάξεις του στρατεύματος, αφού πρώτα έκανε ένα απολογισμό των πεπραγμένων της Κυβερνητικής Επιτροπής. Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στη χώρα, με απόφαση της Βουλής προήχθη στο βαθμό του αντιστρατήγου.

Από το 1924 έως το 1933 ο Νικόλαος Πλαστήρας δεν μετείχε στα κοινά, ζώντας μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας. Όταν στις εκλογές της 6ης Μαρτίου 1933 η αντιβενιζελική «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» αναδείχθηκε νικήτρια, ο Πλαστήρας προσπάθησε να αποτρέψει την πολιτική μεταβολή μ' ένα πραξικόπημα που απέτυχε παταγωδώς, καθώς δεν είχε ούτε τη στήριξη του Ελευθερίου Βενιζέλου, καθώς η κυβέρνησή του παραιτήθηκε το ίδιο βράδυ.

Με το ενδεχόμενο να διωχθεί ποινικά για εσχάτη προδοσία, ο Πλαστήρας αναχώρησε κρυφά για τα Δωδεκάνησα και από εκεί για τη Βηρυτό και τη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκε στη Νίκαια. Τελικά, δεν διώχθηκε για το πραξικόπημα της 6ης Μαρτίου 1933, αλλά για το φιλοβενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935. Αν και βρισκόταν μακριά από την Ελλάδα, καταδικάσθηκε σε θάνατο, μαζί με τον Βενιζέλο.

Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας, πρωτοστάτησε στη δημιουργία αντιδικτατορικής κίνησης, ενώ προσπάθησε μάταια να πείσει τη Γαλλία να αναλάβει ενεργό ρόλο στην κατάλυση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου έγραψε επιστολή προς την ελληνική κυβέρνηση, με την οποία την καλούσε να συνθηκολογήσει με την Ιταλία. Η επιστολή αυτή θα του κοστίσει πολιτικά τα επόμενα χρόνια.

Μετά την Απελευθέρωση και τα «Δεκεμβριανά» (1944), που προκάλεσαν την παραίτηση της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ο Πλαστήρας διορίζεται πρωθυπουργός στις 3 Ιανουαρίου 1945, ως πρόσωπο ευρείας αποδοχής. Στην κυβέρνησή του συμμετέχουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις εκτός των κομμουνιστών. Επί της πρωθυπουργίας του υπογράφηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945), βάσει της οποίας οι κομμουνιστές και το ΕΑΜ θα παρέδιδαν τον οπλισμό τους. Η δημοσίευση στον Τύπο τής προ πενταετίας επιστολής του που ζητούσε συνθηκολόγηση με την Ιταλία κατά τη διάρκεια του ελλληνοϊταλικού πολέμου, προκάλεσε την παραίτησή του στις 10 Απριλίου 1945.

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου παρέμεινε εκτός πολιτικής σκηνής. Κατήγγειλε τόσο την Αριστερά, όσο και τη Δεξιά, για τις μεθοδεύσεις τους που οδήγησαν στον αδελφοκτόνο σπαραγμό. Πρώτος αυτός από τους αστούς πολιτικούς τόλμησε να χρησιμοποιήσει την έκφραση «Εμφύλιος Πόλεμος», αντί του καθιερωμένου τότε όρου «Συμμοριτοπόλεμος».

Μετά τη λήξη του Εμφυλίου εμφανίσθηκε ως σημαιοφόρος της λήθης και της συμφιλίωσης. Στις 14 Ιανουαρίου 1950 ιδρύει την ΕΠΕΚ (Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου) μαζί με τον Εμμανουήλ Τσουδερό. Στις εκλογές τις 5ης Μαρτίου 1950 κέρδισε το 16,4% των ψήφων και 45 έδρες, ελθούσα τρίτο κόμμα, μετά το Λαϊκό Κόμμα και το Φιλελεύθερο. Στις 15 Απριλίου σχηματίζει κυβέρνηση συνασπισμού με αντιπρόεδρο τον Γεώργιο Παπανδρέου, η οποία θα έχει ζωή μόλις πέντε μηνών. Πρόλαβε, όμως, να πάρει μέτρα, που στόχευαν στην άμβλυνση των συνεπειών του Εμφυλίου, περιορίζοντας τις διώξεις των Αριστερών.

Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 η ΕΠΕΚ ήλθε δεύτερη, μετά τον Συναγερμό του Παπάγου, με το 23,5% των ψήφων και 74 έδρες. Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού μεταξύ ΕΠΕΚ και Φιλελευθέρων, με πρωθυπουργό τον Πλαστήρα, που κράτησε ένα χρόνο. Παρά την πολιτική συνδιαλλαγής που ακολουθεί και παρά την αντίθεσή του κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, εκτελούνται οι Μπελογιάννης, Μπάτσης, Καλούμενος, Αργυριάδης, ενώ αρχίζει η Δίκη των Αεροπόρων. Το δεξιό παρακράτος ζει και βασιλεύει. Ο Πλαστήρας λαμβάνει μέτρα για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας με έργα υποδομής, εθνικοποιήσεις, κοινωνικές παροχές, διανομή γης στους ακτήμονες και ψήφο στις γυναίκες.

Στις 16 Νοεμβρίου 1952 προκηρύσσονται νέες εκλογές, στις οποίες κυριαρχεί ο νικητής του Εμφυλίου, στρατάρχης Παπάγος και το κόμμα του «Ελληνικός Συναγερμός». Η έκκληση του Πλαστήρα προς την Αριστερά για συστράτευση πέφτει στο κενό. «Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας, ούλοι οι σκύλοι μια γενιά» είναι η απάντηση των κομμουνιστών. Η ΕΠΕΚ ηττάται κατά κράτος και στις 3 Μαΐου 1953 διασπάται. Ο Νικόλαος Πλαστήρας, καταβεβλημένος από αλλεπάλληλα καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια, δεν εξελέγη ούτε βουλευτής. Η πολιτική του καριέρα θα λάβει τέλος, όπως και η ζωή του λίγους μήνες αργότερα. Θα αφήσει τη τελευταία του πνοή στις 26 Ιουλίου 1953, εξαιτίας ενός νέου βαρύτατου καρδιακού εμφράγματος.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/184?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2022-11-04

© SanSimera.gr

Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: - Για να καταλαβαίνει ο κόσμος από το 2028 και μετά, ο κατώτατος μισθός θα απαγορεύεται να μειωθεί!!!

 

Καλό μεσημέρι και καλή εβδομάδα,

Αυτή την ώρα πραγματοποιείται η εκδήλωση για την παρουσίαση της Εθνικής Στρατηγικής για την Περιφερειακή και Τοπική Ανάπτυξη για την Αργολίδα, παρουσία του Πρωθυπουργού.

—-
Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί μια σημαντική αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 650 ευρώ το 2019, στα 830 σήμερα και με στόχο, όπως έχουμε δεσμευθεί, τα 950 ευρώ, το 2027. Αυτό μεταφράζεται ως συνολική αύξηση 46,2% από το 2019 με παράλληλη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 6 ποσοστιαίες μονάδες έως το 2027.

Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή οδηγία που τώρα θα ενσωματωθεί στο ελληνικό δίκαιο, από το 2028, ο κατώτατος μισθός προτείνεται να καθορίζεται μέσω ενός μαθηματικού τύπου ο οποίος θα λαμβάνει υπόψη του τον πληθωρισμό, ιδιαίτερα για τα νοικοκυριά που έχουν τα χαμηλότερα εισοδήματα, καθώς και την αύξηση της παραγωγικότητας της οικονομίας, με βάση αντίστοιχους δείκτες που θα δημιουργήσει η Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Αυτό σημαίνει ότι, όσο θα αυξάνουν οι τιμές και θα βελτιώνεται η παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας, τόσο θα αυξάνει και ο κατώτατος μισθός.

Το νέο σύστημα καθορισμού του κατώτατου μισθού ενισχύει τη διαφάνεια, την αντικειμενικότητα και την προστασία των εργαζομένων με συγκεκριμένους τρόπους.

1. Ασφάλεια. Προβλέπεται ότι ο κατώτατος μισθός δεν θα μπορεί να μειωθεί.
2. Σύνδεση με την οικονομία και ακόμα πιο κοινωνικά κριτήρια ειδικά για τους ευάλωτους. Το ύψος του κατώτατου μισθού συνδέεται με πραγματικά οικονομικά μεγέθη, δηλαδή τον πληθωρισμό και την παραγωγικότητα.
3. Διαφάνεια και αξιοπιστία. Το ύψος του κατώτατου μισθού βασίζεται σε αντικειμενικά δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ.
4. Κάλυψη και των δημοσίων υπαλλήλων. Για πρώτη φορά, προβλέπεται η προστασία του κατώτατου μισθού και στους εργαζόμενους στο Δημόσιο.

Επιπλέον, με την διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους, αλλά και την ενημέρωση για τον νέο κατώτατο μισθό, δίνουμε την δυνατότητα στις επιχειρήσεις και ειδικά στις μικρές και μεσαίες να μπορέσουν να κάνουν έναν μακροπρόθεσμο προγραμματισμό.

—-

Παρακαλώ για τις ερωτήσεις σας.

Γ. ΣΚΙΤΖΗ: Κύριε Εκπρόσωπε, καλή σας εβδομάδα, άκουσα και στην εισαγωγή σας ότι αναφερθήκατε στο νέο μοντέλο του κατώτατου μισθού, ωστόσο μέσα στο Σαββατοκύριακο υπήρξε η κριτική, τόσο από την κ. Διαμαντοπούλου, όσο και από τον κ. Τσουκαλά, υποστηρίζοντας ότι ο υπολογισμός αυτός θα είναι άδικος, καθώς ο κατώτατος μισθός θα υπολογίζεται με βάση έναν αλγόριθμο και όχι με βάση, όπως υποστηρίζουν, τις πραγματικές ανάγκες. Μάλιστα τονίζουν ότι θα πρέπει να ενισχυθεί ο θεσμός της διαπραγμάτευσης, αλλά και των Συλλογικών Συμβάσεων. Ήθελα να σας ρωτήσω πως απαντάτε στην κριτική αυτή;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Ναι, έχει ενδιαφέρον να τα μετρήσουμε τα όχι του ΠΑΣΟΚ. Εδώ ουσιαστικά, προαναγγέλλει το ΠΑΣΟΚ ένα ακόμα όχι, αν δεν κάνω λάθος είναι το πέμπτο όχι, που λέει μέσα σε λίγες εβδομάδες, μετά την επανεκλογή του κ. Ανδρουλάκη στην προεδρία του κόμματος και αυτά τα όχι, δεν είναι όχι στον Κ. Μητσοτάκη, στον Πρωθυπουργό, την Κυβέρνηση, στην Νέα Δημοκρατία, είναι όχι στους πολίτες. Είναι εναντιώσεις σε σημαντικά ζητήματα που όλα είναι προς το συμφέρον των πολιτών. Ξεκινάω με αυτό που με ρωτήσατε. Η Κυβέρνηση νομοθετεί μια ευρωπαϊκή οδηγία, αλλά πέραν του γεγονότος ότι νομοθετεί μια ευρωπαϊκή οδηγία, που την ακολουθούν για παράδειγμα στη Γαλλία, δεν νομίζω ότι στη Γαλλία ακολουθείται μια αντιλαϊκή πολιτική. Ουσιαστικά τι νομοθετούμε; Για να καταλαβαίνει ο κόσμος, να καταλαβαίνουν οι πολίτες που μας ακούνε. Την απαγόρευση μείωσης του κατώτατου μισθού, από το 2028 και μετά, αφού θα τον έχουμε αυξήσει 46%, γιατί πολύ κουβέντα έχει γίνει στο παρελθόν, πολύ συζήτηση για τον κατώτατο μισθό, αλλά η Νέα Δημοκρατία σε αντίθεση με όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, αυξάνει μόνο τον κατώτατο μισθό. Η νομοθεσία αυτή θα δίνει τη δυνατότητα, ουσιαστικά και στους δημοσίους υπαλλήλους να έχουν τις αντίστοιχες αυξήσεις, άρα δεν αφήνουμε στην άκρη, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα, τους δημοσίους υπαλλήλους. 

Βάζουμε αντικειμενικά κριτήρια και ένα εκ των οποίων είναι η στήριξη των εισοδημάτων που θεωρούνται τα πιο χαμηλά εισοδήματα και κάθε φορά που φαίνεται ότι υπάρχουν αυξήσεις στα νοικοκυριά, τις αντίστοιχες αυτές αυξήσεις θα τις παρακολουθούμε και θα είναι το βασικό κριτήριο αύξησης του κατώτατου μισθού, στην παραγωγικότητα της οικονομίας και κάτι πάρα πολύ βασικό, που αφορά τις επιχειρήσεις και κυρίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τους δίνουμε ορατότητα. 

ΑΝΤ. ΚΟΤΖΑΪ: Κύριε Εκπρόσωπε, όπως αποκάλυψε το «Documento» ο διοικητής της ΑΑΔΕ, Γιώργος Πιτσιλής, μίσθωσε για 12 χρόνια ένα εμπορικό κέντρο με «χρυσό» μίσθωμα που θα αποφέρει στο μισθώτρια εταιρία 52,5 εκατομμύρια ευρώ στη δωδεκαετία. Η μίσθωση έγινε με φωτογραφικό διαγωνισμό, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δύο δικούς του ανθρώπους την Ρεβέκκα Πιτσίκα και τον Βασίλη Ανδρικόπουλο ως συμβούλους στο διοικητικό συμβούλιο στην εταιρεία Premia Properties που έγινε η μίσθωση. Τι έχετε να πείτε γι’ αυτά τα τεράστια ποσά και τους φωτογραφικούς διαγωνισμούς που ακολουθεί ο διοικητής της ΑΑΔΕ;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Νομίζω ότι το δημοσίευμα έχει συμπεράσματα και παρουσιάζει δεδομένα, τα οποία δεν ισχύουν. Το «φωτογραφικός διαγωνισμός» είναι μία αυθαίρετη διαπίστωση. Το «σύμβουλοι του Πρωθυπουργού» δεν προκύπτει από το οργανόγραμμα που, τουλάχιστον, εγώ γνωρίζω τον περίπου ενάμιση χρόνο που είμαι συνεργάτης του Πρωθυπουργού, με γραφείο στο Μέγαρο Μαξίμου. Και οι συνδέσεις που γίνονται μεταξύ προσώπων, τα οποία δεν έχουν δώσει και κανένα δικαίωμα, τυχαίνει να τα γνωρίζω κιόλας από την πορεία τους και με αυτό το οποίο πήρε ως απόφαση ο κ. Πιτσιλής, μέσα από απολύτως αδιάβλητες διαδικασίες, νομίζω ότι δεν οδηγεί σε κανένα τέτοιο συμπέρασμα.

Πρέσπες: Μουσείο αφιερωμένο στην περίοδο της κατοχής και του συμμοριτοπολέμου από το ΚΚΕ - Γιατί οι αριστεροί έχουν εμμονή με τις Πρέσπες!

 

Στη σημασία που είχε η περιοχή της Πρέσπας στη δράση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ κατά την Ναζιστική κατοχή αλλά και στην συνέχεια με τον συμμοριτοπόλεμο  με τη δράση του ΔΣΕ, αναφέρθηκε ο γ.γ. του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας κατά την διάρκεια της ομιλίας του στα εγκαίνια του νέου μουσείου του ΚΚΕ που αναφέρεται σε αυτή την κρίσιμη δεκαετία στην Καλλιθέα Πρεσπών.

«Το νέο μουσείο προσφέρει έναν άλλο κρίκο στην αλυσίδα της ανάδειξης της ιστορίας του κόμματος, της ιστορίας του εργατικού κινήματος της χώρας μας» σημείωσε ο κ. Κουτσούμπας. Πρόσθεσε ότι «το ΚΚΕ με αυτό το μουσείο τιμά τους αντάρτες, τους μαχητές και τις μαχήτριες, και αποδίδει ταυτόχρονα ξεχωριστή τιμή στους κατοίκους της περιοχής που συμμετείχαν και στήριξαν με όλες τις δυνάμεις τους, αυτούς τους αγώνες».

Ανέφερε ότι η δημιουργία του συγκεκριμένου μουσείου ΕΑΜ -ΕΛΑΣ -ΔΣΕ στις Πρέσπες, έρχεται σαν συνέχεια στα μνημεία που έχουν στηθεί σε διαφορά σημεία της περιοχής όπως τον Πυξό, την Πύλη το Βροντερό κλπ.

Ο γ.γ. του ΚΚΕ αναφέρθηκε στα αιματηρά γεγονότα του συμμοριτοπολέμου  όταν «η Πρέσπα ήταν η έδρα της δημοκρατικής κυβέρνησης, η έδρα του γενικού αρχηγείου του ΔΣΕ και εκπαίδευσης των αξιωματικών του» πριν ριχτούν στην μάχη του συμμοριτοπολέμου .

Μίλησε και για την περίοδο της Ναζιστικής κατοχής εξιστορώντας γεγονότα όταν στην περιοχή της Πρέσπας «οι άνδρες του ΕΛΑΣ κτυπούσαν τους Ναζί αλλά και τους Κομιτατζήδες του Κάλτσεφ». Ανάφερε την περίπτωση του ιερωμένου του Αγ. Γερμανού που στη διάρκεια της Κατοχής συνελήφθη και εκτελέστηκε στη Φλώρινα επειδή βοηθούσε τους αντάρτες στα βουνά της Πρέσπας. «Σε αυτό το σημείο επιλέξαμε να δημιουργήσουμε το μουσείο που φιλοδοξούμε να γίνει ένα σχολείο για την ιστορία της περιοχής, μέσα από τα ευρήματα που προέρχονται από τα αρχεία του ΚΚΕ», κατέληξε ο Δ. Κουτσούμπας.

«Η ιστορία είναι αδυσώπητη και τα σημάδια των ανθρώπων που διακρίνονται στις σελίδες της και είναι αποτυπωμένες με αίμα σε κάθε γωνιά τούτης της περιοχής, δεν σβήνουν με το γκρέμισμα των χωριών και των ιστορικών γεγονότων όπως επιθυμεί η αστική τάξη» σημείωσε ο Δ. Κουτσούμπας

Αρκετά ευρήματα του τοπικού μουσείου, όπως εργαλεία που χρησιμοποιούσαν τα τοπικά εργαστήρια κατά τη διάρκεια του συμμοριτοπολέμου   ενισχύοντας ως επιμελητεία την δράση του ΔΣΕ, προσφέρθηκαν από τους κατοίκους της περιοχής, τα οποία μέχρι σήμερα φυλούσαν ως ενθύμια στις αποθήκες τους. Επίσης στο μουσείο υπάρχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό που προέρχεται από το αρχείο του ΚΚΕ, αλλά και από προσωπικές συλλογές μελών και φίλων του κόμματος που τις δώρισαν για να εκτεθούν, όπου αποτυπώνουν την ζωή στα χωριά της Πρέσπας κατά την περίοδο του συμμοριτοπολέμου .

Το μουσείο έγινε με την εθελοντική προσφορά μελών του κόμματος από την Πρέσπα και τη Δυτική Μακεδονία, ενώ το κτίριο παραχωρήθηκε από τον Δήμο Πρεσπών μετά και την σύμφωνη γνώμη των κατοίκων της Καλλιθέας

πηγή:https://www.newsbeast.gr/politiki/arthro/5592009/prespes-moyseio-afieromeno-stin-periodo-tis-katochis-kai-toy-emfylioy-egkainiase-o-dimitris-koytsoympas