Συνάδελφοι και αγαπητοί φίλοι αναγνώστες...
συγχωρήστε μου την καθημερινή αρθρογραφία για το αήθη θέμα της απαξίωσης μας απ΄ την επίσημη πολιτεία...
Δεν γράφω από εμπάθεια.
Γράφω από αγωνία.
Η σκέψη και η γραφίδα μου είναι τα μοναδικά όπλά που μου απέμειναν τώρα πια.
Και θα συνεχίσω να τα χρησιμοποιώ όσο η συνείδησή μου το απαιτεί...
Ίσως μέχρι οι αμνοί να γίνουν λιοντάρια...
Παν. ΜίγκοςΠάμε λοιπόν:
Υπάρχει μια παλιά ταινία με έναν τίτλο που πάντα με συγκλόνιζε.
«Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν.»
Κάθε φορά που τον θυμάμαι, σκέφτομαι πόσο σκληρή μπορεί να γίνει μια κοινωνία όταν ξεχνά εκείνους που κάποτε κουβάλησαν το βάρος της.
Κι όμως...
Καμιά φορά δεν χρειάζεται να σκοτώσεις κανέναν.
Αρκεί να του πεις:
«Μέχρι το τέλος του μήνα, αδειάστε το κτίριο.»
Ένα τηλεφώνημα.
Ούτε ένα επίσημο έγγραφο.
Ούτε μια υπογραφή.
Ούτε μια συνάντηση.
Ένα τηλεφώνημα.
Και κάπως έτσι, άνθρωποι που αφιέρωσαν μια ολόκληρη ζωή στο Πολεμικό Ναυτικό πληροφορούνται ότι πρέπει να μαζέψουν τα πράγματά τους και να εγκαταλείψουν το ιστορικό κτίριο της Κλαυθμώνος, το "σπίτι" τους.
Δεν γνωρίζω αν η απόφαση είναι σωστή.
Δεν γνωρίζω αν υπήρχε ανάγκη να αλλάξει η χρήση του κτιρίου.
Αυτό που γνωρίζω είναι κάτι πολύ πιο απλό.
Οι άνθρωποι δεν αποχωρούν μόνο από ένα γραφείο.
Αποχωρούν από ένα κομμάτι της ζωής τους.
Ήταν τόσο δύσκολο να υπάρξει ένας διαφορετικός τρόπος;
Να προηγηθεί ένας διάλογος;
Να βρεθεί ένας αξιοπρεπής χώρος μέσα στο ΓΕΝ ;
Να δοθεί ο χρόνος και ο σεβασμός που αξίζει σε ανθρώπους που φόρεσαν τη στολή για δεκαετίες;
Οι απόστρατοι δεν ζητούν ανταμοιβή. Δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μη νιώσουν ότι, μόλις έβγαλαν τη στολή, η Πολιτεία ξέχασε ακόμη και το όνομά τους.
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν κοστίζει ούτε ένα ευρώ.
Κοστίζει μόνο τρόπο.
Ίσως κάποιοι να βλέπουν ένα κτίριο. Εκείνοι όμως βλέπουν αναμνήσεις. Συναδέλφους που δεν βρίσκονται πια στη ζωή.
Χρόνια υπηρεσίας. Θάλασσες. Οικογένειες που περίμεναν στα λιμάνια.
Όλα αυτά δεν χωρούν σε μια διοικητική απόφαση.
Και, πολύ περισσότερο...
δεν χωρούν μέσα σε ένα τηλεφώνημα.
Δεν γνωρίζω ποιος εισηγήθηκε.
Δεν γνωρίζω ποιος αποφάσισε.
Ξέρω όμως ότι κάθε κυβέρνηση κρίνεται όχι μόνο από τα μεγάλα έργα της.
Κρίνεται και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει την κοινωνία.
Σκοτώνουν τ' άλογα λοιπον όταν γεράσουν;
Εγώ θα προτιμούσα να πιστεύω το αντίθετο.
Ότι όταν κάποιος κουβάλησε στις πλάτες του το βάρος μιας ολόκληρης ζωής στην υπηρεσία της Πατρίδας...
τον αφήνεις να φύγει με αξιοπρέπεια.
Με ευγνωμοσύνη.
Με σεβασμό.
Γιατί ο σεβασμός δεν αποστρατεύεται ποτέ.
Παν. Μίγκος