Του Γιάννη Πανούση
Ψεύδονται. Γνωρίζουν ότι ψεύδονται. Γνωρίζουν πως γνωρίζουμε ότι ψεύδονται.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάψουν να ψεύδονται
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, ρώσος συγγραφέας
Εντάξει. ΟΛΟΙ κάνουμε λάθη υπολογισμών, εκτιμήσεων και προβλέψεων. Όμως μέχρις ένα όριο, πέραν του οποίου αρχίζει η ανεπίτρεπτη αφέλεια, η απολίτικη προσέγγιση και η [εκ του πονηρού;] ευκολοπιστία.
Δεν νοείται σοβαροί πολιτικοί [σχεδόν όλων των αποχρώσεων] να προτείνουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας και για Πρωθυπουργό άγνωστης ποιότητας άτομα, με μόνο κριτήριο ότι θα μπορούσαν, συγκυριακά, ν’ανατρέψουν [sic] το πολιτικό καθεστώς.
Η πολιτική δεν είναι σταριλίκι, ενσυναίσθηση αλά καρτ και επί σκοπώ, η δε θυματοποίηση δεν συνιστά τίτλο εκλογής σε κάποιο δημόσιο αξίωμα.
Όποιος /όποια πιστεύει [από μεγαλομανία;] ότι η Ιστορία της επιφυλάσσει πρωτεύοντα ρόλο όχι μόνο διαψεύδεται από τα γεγονότα αλλά και κατακρημνίζεται ψυχο-λογικά.
Με θαύματα και ξόρκια δεν πείθονται οι πολίτες [μ’εξαίρεση τους ΨΕΚ και τους αρριβίστες πολιτευτάδες]
Ο μεγαλύτερος εχθρός της Δημοκρατίας μπορεί να είναι η Δημοκρατία που καθεύδει, όμως οι μεγαλύτεροι εχθροί της Πολιτικής είναι η [αυτο]ηρωοποίηση, η αντιστασιολογία και η κερδώα θυματοποίηση.
Πολλοί παίζουν τους ήρωες σε μάχες που έχουν ήδη τελειώσει, μη-εκτεθειμένοι σε κάποιον πραγματικό κίνδυνο, ενώ άλλοι ‘αγιοποιούνται’ για πράξεις που δεν έκαναν.
Η δικαιοσύνη δεν είναι εκδίκηση και η παράλληλη ‘δικαιοσύνη’ των social media και της πλατείας πόρρω απέχουν από την αποκάλυψη της αλήθειας. Η όποια εργαλειοποίηση της τραυματισμένης μνήμης είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει σε commedia dell’arte κι όχι σε κίνημα νεο-μαρτύρων.
Η μνήμη τιμωρεί τα σκιάχτρα που την προσβάλλουν, όπου κι αν κυκλοφορούν, η δε μνησικακία δεν αποκαθαίρει το σκοτεινό παρελθόν από τους ένοχους.
Αντί για μεγαλοστομίες και κατάρες, οφείλουμε να υιοθετήσουμε τη 'δικαιοσύνη της μετάβασης' [από το άνομο χθες στο δίκαιο σήμερα], ζητώντας συγγνώμη για τα λάθη και τις παραλείψεις μας, αλλά δεν είναι ηθικά και πολιτικά θεμιτό να κάνουμε ότι ξεχάσαμε το πόσο εμείς οι ίδιοι [ή έστω, κάποιοι από εμάς] συμβάλλανε με το λα’ι’κισμό και την αμετροέπειά τους να διατρέχει η χώρα τον κίνδυνοι να κυβερνηθεί από ένα συνδυασμό δεισι-δαιμονιών, νεοπουριτανισμού, woke culture και ψευδοκαθαρτήριων οιμωγών.
* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη
