.jpg)
Μέχρι οι αμνοί να γίνουνε λιοντάρια…
του Παν.Μιγκου
Υπάρχει ένας κανόνας που η ελληνική ιστορία επαναλαμβάνει τόσο συχνά, ώστε κάποια στιγμή καταντά σχεδόν οικογενειακή παράδοση:
Όταν η πολιτική αρχίζει να μπερδεύεται υπερβολικά με το στράτευμα, κάποιος στο τέλος πληρώνει τον λογαριασμό.
Και συνήθως δεν είναι αυτός που μπέρδεψε τα πράγματα.
Από το Γουδί του 1909, τον Εθνικό Διχασμό και τις αλλεπάλληλες στρατιωτικές παρεμβάσεις του Μεσοπολέμου, μέχρι την 21η Απριλίου του 1967, η Ιστορία μας έχει αφήσει αρκετά μαθήματα. Δεν χρειάζεται να τα ξαναζήσουμε για να καταλάβουμε την ύλη.
Και για να μην παρεξηγηθούμε:
Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι υπεράνω της πολιτικής εξουσίας.
Σε μια Δημοκρατία η πολιτική ηγεσία αποφασίζει. Οι Ένοπλες Δυνάμεις υπηρετούν την πατρίδα και εκτελούν την αποστολή τους μέσα στο Σύνταγμα και στους νόμους.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Ο υπουργός δεν έγινε αρχηγός ΓΕΕΘΑ επειδή εξελέγη βουλευτής.
Ο αρχηγός δεν έγινε υπουργός επειδή φόρεσε στολή.
Ο καθένας έχει τον ρόλο του.
Ο πολιτικός αποφασίζει την πολιτική. Ο στρατιωτικός οφείλει να μπορεί να μιλήσει ελεύθερα για το στρατιωτικό σκέλος της απόφασης.
Κι εκεί χρειάζεται κάτι που στην Ελλάδα περισσεύει στα λόγια και καμιά φορά λείπει στην πράξη:
σεβασμός στην ιεραρχία και στην επαγγελματική κρίση.
Γιατί οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι διακοσμητικα στοιχεία σε μια φωτογραφία. Είναι οι άνθρωποι που έχουν την ευθύνη να γνωρίζουν τι μπορούν να κάνουν οι Ένοπλες Δυνάμεις, τι δεν μπορούν να κάνουν και — κυρίως — τι μπορεί να κοστίσει μια λάθος απόφαση.
Κι εδώ θα πω κάτι που ίσως δεν αρέσει.
Δεν χρειάζεται ο πολιτικός να ξέρει περισσότερα από τον στρατιωτικό για τα πάντα.
Χρειάζεται να ξέρει πότε πρέπει να ακούσει τον στρατιωτικό.
Όπως κι ο στρατιωτικός πρέπει να ξέρει πότε τελειώνει η δική του αρμοδιότητα και αρχίζει η πολιτική απόφαση.
Αυτό λέγεται Δημοκρατία.
Τα υπόλοιπα είναι παιχνίδια εξουσίας.
Και τα έχουμε πληρώσει ακριβά.
Από το 1821 μέχρι σήμερα, η Ελλάδα δεν είχε έλλειψη ηρωισμού. Είχε όμως αρκετές φορές έλλειψη μέτρου. Και όταν το στράτευμα χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο πολιτικών αντιπαραθέσεων ή όταν οι πολιτικές διαφορές πέρασαν μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις, η ζημιά δεν έμεινε ποτέ μέσα στους στρατώνες.
Γι' αυτό σήμερα δεν χρειάζονται ούτε πολιτικοί στρατηγοί ούτε στρατιωτικοί πολιτικοί.
Χρειάζονται πολιτικοί που σέβονται τους στρατιωτικούς και στρατιωτικοί που σέβονται τη Δημοκρατία.
Τόσο απλά.
Γιατί όταν ο καθένας ξέρει μέχρι πού φτάνει η αρμοδιότητά του, η πατρίδα κερδίζει.
Όταν όλοι θέλουν να κάνουν λίγο απ' όλα… η Ιστορία αρχίζει να ψάχνει ημερομηνία.
Και μια τελευταία κουβέντα, επειδή κάποιοι αρέσκονται να μας θεωρούν «αμνούς»:
Οι αμνοί δεν χρειάζεται να γίνουν λύκοι.
Αρκεί να θυμηθούν ότι έχουν και φωνή.
Navy Retired GR
η φωνή μας δεν αποστρατεύεται.
