Και κάποιες φορές –τις πιο ανώδυνες– το εκφράζει με συμπτώσεις. Μια τέτοια σύμπτωση είναι και το γεγονός ότι οι δύο άνθρωποι που έχουν λάβει τον τίτλο του «Εθνάρχη» στην Ελλάδα έτυχε να ορκιστούν πρώτη φορά πρωθυπουργοί της χώρας την ίδια ημέρα, 6 Οκτωβρίου, με 45 χρόνια διαφορά, ως επιλογή των βασιλευόντων Γκλύξμπουργκ
Οι ημερομηνίες είναι ο νούμερο ένα εφιάλτης των μαθητών στην Ιστορία. Πού να θυμάσαι πότε ακριβώς έγιναν μάχες, γεννήσεις, θάνατοι, πρωτόκολλα και εκλογές – πόσο μάλλον πότε έγινε κάποιος πρωθυπουργός. Δεν το λες και εύκολο.
Οι μόνες φορές που η Ιστορία μάς κάνει τη ζωή λίγο πιο εύκολη είναι όταν αποφασίζει να προσθέσει στην εξίσωση το, αμφιλεγόμενο πολλές φορές, χιούμορ της. Λαμπρό παράδειγμα η 6η Οκτωβρίου. Είναι η ημέρα που ορκίστηκαν πρώτη φορά πρωθυπουργοί οι δύο άνδρες που έλαβαν την προσωνυμία «Εθνάρχης» στην ελληνική Ιστορία: ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Αν κανείς κοιτάξει λίγο πιο προσεκτικά, θα δει συμπτώσεις που συνδέουν τα δύο αυτά πρόσωπα που δεν συναντήθηκαν ποτέ – ούτε κυριολεκτικά, αλλά ούτε και πολιτικά.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ορκίζεται πρώτη φορά πρωθυπουργός της Ελλάδας στις 6 Οκτωβρίου 1910, λιγότερο από δύο μήνες μετά τις εκλογές της 8ης Αυγούστου, στις οποίες είχε εκλεγεί βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το αστρονομικό ποσοστό του 83% (ψηφίζαμε με σφαιρίδια τότε), δίχως καν να έχει ιδρύσει ακόμη κόμμα. Την πλειοψηφία σε εκείνες τις εκλογές κέρδισε ο συνασπισμός των παλαιών κομμάτων (του Γεωργίου Θεοτόκη, του Δημητρίου Ράλλη και του Αλέξανδρου Ζαΐμη), αλλά ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ αποφάσισε να αναθέσει την πρωθυπουργία στον Βενιζέλο. Οπερ και εγένετο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, μιας και ο Βενιζέλος δεν ήταν διατεθειμένος να είναι δέσμιος των παλαιών κομμάτων, έπεισε τον Γεώργιο να διαλύσει εκείνη τη Βουλή και να προκηρύξει εκ νέου εκλογές.
Οι εκπρόσωποι των παλαιών κομμάτων, όπως ήταν φυσικό, αγανάκτησαν και αποφάσισαν να απόσχουν από τις νέες εκλογές, καταγγέλλοντας μάλιστα τον βασιλιά για «συνταγματικό πραξικόπημα». Αποτέλεσμα: στις εκλογές της 28ης Νοεμβρίου 1910 το κόμμα του Βενιζέλου (των Φιλελευθέρων) πέτυχε συντριπτική νίκη και το πολιτικό προσωπικό της Βουλής ανανεώθηκε σε βαθμό πρωτοφανή και ανεπανάληπτο για τα επόμενα 60 χρόνια.
Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα, στις 6 Οκτωβρίου 1955, δύο ημέρες μετά τον θάνατο του πρωθυπουργού, στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου, ορκιζόταν πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Επρόκειτο για μια επιλογή του βασιλιά Παύλου, εγγονού του Γεωργίου Α’. Οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος και Στέφανος Στεφανόπουλος, οι δύο επικρατέστεροι διάδοχοι του Παπάγου, παρακάμφθηκαν και το άστρο του Καραμανλή ανέτειλε.
Βενιζέλος και Καραμανλής ήταν σχεδόν συνομήλικοι όταν έγιναν πρώτη φορά πρωθυπουργοί – ο ένας στα 46 του, ο άλλος στα 48. Ξεκίνησαν με τις ευλογίες του Παλατιού αλλά στην πορεία βρέθηκαν απέναντί του. Για την ακρίβεια, Βενιζέλος και Καραμανλής συνέδεσαν τα ονόματά τους με τους δύο Κωνσταντίνους, παππού και εγγονό.
Βενιζέλος και Κωνσταντίνος Α’ αποτέλεσαν τους δύο πόλους του Εθνικού Διχασμού. Καραμανλής και Κωνσταντίνος Β’ «συναντήθηκαν» στην αρχή της Μεταπολίτευσης, που σήμανε και το τέλος της βασιλείας στην Ελλάδα. Η ειρωνεία είναι ότι κανένας από τους δύο Εθνάρχες δεν ήταν αντιβασιλικός. Ισα ίσα. Ούτε είχαν οι δυο τους κοινές πολιτικές καταβολές. Το αντίθετο.
Ο Καραμανλής ήταν φανατικός αντιβενιζελικός. Ξεκίνησε μάλιστα την πολιτική σταδιοδρομία του στη Βουλή που προέκυψε από τις μονόπλευρες εκλογές του 1935, από τις οποίες απείχαν οι Βενιζελικοί. Ο Βενιζέλος τότε βρισκόταν ήδη μακριά από την Ελλάδα. Ζούσε αυτοεξόριστος στο Παρίσι, όπου και πέθανε λίγους μήνες αργότερα. Το Παρίσι θα επέλεγε και ο Καραμανλής το 1963 ως τόπο της αυτοεξορίας του.
Οι δύο αυτοί σπουδαίοι πολιτικοί άνδρες, που συνέδεσαν τα ονόματά τους με κομβικές στιγμές της νεότερης Ιστορίας μας και διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την Ελλάδα τού σήμερα, ο καθένας με τον τρόπο του, τα έφερε έτσι η μοίρα ώστε να ορκιστούν πρώτη φορά πρωθυπουργοί την ίδια ημέρα του Οκτωβρίου, με 45 χρόνια διαφορά – σχεδόν όσα τους χώριζαν και ηλικιακά.
Πηγή: Protagon.gr





.jpg)
.jpg)

.jpg)
