Αγαπητές και αγαπητοί σύνεδροι, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, συναγωνιστές, συναγωνίστριες της μεγάλης μας παράταξης, Νεοδημοκράτισσες και Νεοδημοκράτες, ΟΝΝΕΔίτισσες και ΟΝΝΕΔίτες, εκλεκτοί καλεσμένοι από την Ελλάδα και από το εξωτερικό, φίλες και φίλοι, αυτή η ανεπανάληπτη υποδοχή σας αποτελεί το πιο ηχηρό μήνυμα ότι είμαστε αποφασισμένοι να πάμε μαζί για την Ελλάδα του 2030.
Είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους μας θέλουν δήθεν πληγωμένους και, παράλληλα, η πιο τρανή απόδειξη του παλμού αυτής της παράταξης που «γεννήθηκε» από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για να υπηρετεί την πατρίδα, ξεπερνώντας εμπόδια, μετατρέποντας σε ευκαιρίες τις δυσκολίες και κυρίως κατακτώντας νίκες, πολλές νίκες, που τις οφείλουμε σε εσάς, στην καθεμία και στον καθένα ξεχωριστά, και βέβαια φέρνοντας έργο και αποτέλεσμα.
Είναι όλα όσα είδαμε μαζί στα πρόσωπα των Νεοδημοκρατών στο βίντεο το οποίο προηγήθηκε. Πρόσωπα στα οποία αναγνωρίζω όλους εσάς, τους πάνω από 3.000 συνέδρους, τους χιλιάδες παρατηρητές, που έφτασαν από κάθε γωνιά της επικράτειας. Τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, η αφοσίωση των οποίων της δίνει ζωή. Η συνέπειά τους, η συνέπειά σας, μας δίνει αντοχή, ενώ η δράση σας μας κάνει ανίκητους.
Με όλους εσάς λοιπόν -θα το πω όσο πιο δυνατά μπορώ- είμαι πάντα δίπλα σας στην πρώτη γραμμή. Εσείς μου δίνετε δύναμη να συνεχίσω, να συνεχίσουμε αυτόν τον όμορφο, αυτόν τον δύσκολο αγώνα.
Έτσι, στον δρόμο προς τις επόμενες εκλογές, συναντιόμαστε σήμερα στο 16ο Συνέδριό μας για να απαντήσουμε πρώτα και πάνω από όλα σε ένα κομβικό ερώτημα: «γιατί διεκδικούμε μία τρίτη τετραετία;»
Κάτι, όμως, που για να συμβεί, για να απαντηθεί ουσιαστικά, πρέπει πρώτα να θυμηθούμε πού ήμασταν, πού είμαστε, πού πάμε. Να θυμηθούμε τις επιτυχίες μας, να αναγνωρίσουμε με θάρρος τα λάθη μας.
Εξάλλου, η λέξη «αλήθεια» σημαίνει άρνηση της λήθης. Γι’ αυτό και η εμπειρία οφείλει να είναι στοιχείο των νέων σχεδίων μας, ώστε η μνήμη να ενωθεί με την προοπτική.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που στάθηκα ενώπιόν σας ως Αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, στο 10ο Συνέδριό μας. Το θυμάστε, φαντάζομαι. Είμαι σίγουρος ότι οι πιο πολλοί από εσάς ήσασταν εδώ και θέλω να ευχαριστήσω ξεχωριστά τους συνοδοιπόρους μας που στάθηκαν κοντά στην παράταξη στις εύκολες και στις δύσκολες στιγμές.
Τότε σας είχα μιλήσει για πρώτη φορά για τη «συμφωνία αλήθειας» με τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, για έναν πατριωτισμό με στόχο την αναγέννηση του τόπου. Μίλησα τότε για λιγότερους φόρους, για περισσότερες δουλειές, για καλύτερους μισθούς, για καλύτερες συντάξεις. Μία Ελλάδα όχι πια στο περιθώριο, αλλά στην καρδιά της Ευρώπης, με ισχυρή άμυνα, με σύνορα απόρθητα απέναντι σε κάθε είδους απειλή.
Και αξίζει τον κόπο -δεν ήταν τόσο μακριά όλα αυτά τα οποία συνέβαιναν τότε- να θυμηθούμε ποιες ήταν οι εικόνες οι οποίες μας «πολιορκούσαν» τότε, 10 χρόνια πριν. Στους δρόμους ατελείωτα λουκέτα σε μαγαζιά και σε σπίτια. Πολίτες έψαχναν απεγνωσμένα για δουλειά -τότε η ανεργία ήταν στο 25%. Νέοι άνθρωποι ξενιτεύονταν, αφήνοντας πίσω γονείς που πάλευαν να επιβιώσουν μετά τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων, σε έναν τόπο τυλιγμένο στο γκρίζο σύννεφο της διεθνούς περιφρόνησης και με το βλέμμα της κοινωνίας χαμηλό και ταπεινωμένο.
Τότε, μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, τόνιζα από το βήμα του Συνεδρίου, και σας διαβάζω μία αποστροφή από αυτά τα οποία έλεγα πριν από 10 χρόνια: «η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ο αδύναμος κρίκος της Ευρώπης ούτε να γίνεται αντικείμενο ειρωνείας και χλευασμού». Έλεγα τότε, το 2016: «Της αξίζει, μας αξίζει, στην Ελλάδα μας, μια θέση στον πυρήνα της Ευρώπης. Της αξίζει της πατρίδας μας να γίνει τόπος προσέλκυσης και όχι απώθησης των νέων της. Να γίνει μια χώρα ποιοτικής εργασίας και ευκαιριών για όλους τους πολίτες της».
Τότε μπορεί να έβλεπα στα βλέμματά σας μία σχετική καχυποψία. Θα μπορούσαν άραγε όλα αυτά, για τα οποία μιλούσαμε τότε, πριν από 10 χρόνια, να γίνουν πραγματικότητα;
Σε αυτό το στοίχημα, απαντήσαμε με τα λόγια του John F. Kennedy: «το επιλέγω όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά ακριβώς γιατί είναι δύσκολο».
Και σήμερα είμαι εδώ για να θυμίσουμε μαζί αυτή τη διαδρομή, που μέσα από πολλές ελπίδες, μέσα από πολλές δυσκολίες, έφερε και πάλι την ελπίδα και το χαμόγελο στις Ελληνίδες και στους Έλληνες.
Κυρίως, όμως, παρά τις μεγάλες δυσκολίες που αναντίρρητα υπάρχουν, μας προσέφερε ένα άυλο προνόμιο: να νιώθουμε επιτέλους υπερήφανοι, κάτι για το οποίο η συμβολή αυτής της παράταξης υπήρξε καθοριστική.
Γιατί, πράγματι, η Ελλάδα της πτώχευσης είναι τώρα στην πρώτη γραμμή της ανάπτυξης στην Ευρώπη. Ανέκτησε την επενδυτική βαθμίδα. Ο Υπουργός Οικονομικών ηγείται του Eurogroup. Ποιος θα το περίμενε πριν από κάποια χρόνια;
Η ανεργία έπεσε από το 18% στο 8%, δημιουργήθηκαν παραπάνω από 600.000 νέες θέσεις εργασίας. Καταργήθηκαν συνολικά 83 φόροι. Ο κατώτατος μισθός πήγε από τα 650 ευρώ στα 920 ευρώ και θα φτάσει και θα ξεπεράσει τα 950 ευρώ, όπως έχουμε δεσμευτεί, το 2027. Ο μέσος μισθός, προσέξτε, είναι ήδη στα 1.500 ευρώ για την πλήρη απασχόληση, ενώ στις αποδοχές όλων επέστρεψαν οι ετήσιες και οι μόνιμες αυξήσεις.
Παράλληλα, όπως είχαμε δεσμευτεί, η μεσαία τάξη και κυρίως οι οικογένειες με παιδιά και οι νέοι έχουν πολύ χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές. Σε 24 νησιά ισχύει μειωμένος ΦΠΑ. Ο ΕΝΦΙΑ καταργήθηκε σε 12.000 χωριά.
Και όλα αυτά καθώς -προσέξτε, σε αυτό θέλω να αποδώσουμε όλοι πολύ μεγάλη σημασία-, μειώνεται το δημόσιο χρέος, απαλλάσσοντας τα παιδιά μας από ένα φορτίο το οποίο θα τα βάραινε σε όλη τους τη ζωή.
