Το κορυφαίο του προϊόν, το ανθρωπολογικό του διαμάντι, το μεγαλύτερό του επίτευγμα, είναι ο φτωχός δεξιός.
Ένα πραγματικό κοινωνικό κατόρθωμα: υλικά στερημένος, αλλά πλούσιος σε βεβαιότητες που στρέφονται ενάντια στα ίδια του τα συμφέροντα.
Τον διαμόρφωσαν με προσοχή.
Του εξήγησαν ότι για τα προβλήματά του φταίνε πάντα όσοι βρίσκονται από κάτω ή δίπλα του: ο μετανάστης, αυτός που ζει από τα επιδόματα, ο δημόσιος υπάλληλος, ο άνεργος. Ποτέ αυτοί που βρίσκονται από πάνω.
Του έμαθαν να μισεί τους φόρους, ενώ επιβιώνει χάρη στις δημόσιες υπηρεσίες. Να υπερασπίζεται τους κληρονόμους μεγάλων περιουσιών, ενώ ο ίδιος δεν έχει τίποτα να κληροδοτήσει. Να χειροκροτεί εκείνους που τον συνθλίβουν, αρκεί να μιλούν δυνατά και να υπόσχονται τάξη.
Ο φτωχός δεξιός είναι ένα συναρπαστικό πλάσμα.
Ψηφίζει με πάθος ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, πεπεισμένος ότι κάποια μέρα, ίσως, θα βρεθεί στη σωστή πλευρά του φράχτη.
Συγχέει τη βαρβαρότητα με το θάρρος, τον αυταρχισμό με την προστασία, την αδικία με την αξιοκρατία.
Του πουλούν τον φόβο σε έτοιμο πακέτο, την ταυτότητα σε τιμή ευκαιρίας και την οργή χύμα, με μηνιαία συνδρομή.
Στο κατώφλι αυτού του νέου κόσμου, τα τέρατα δεν ξεπηδούν από το περιθώριο: αναδύονται από τις κάλπες, τα τηλεοπτικά πάνελ και τα απλοϊκά συνθήματα.
Ευδοκιμούν πάνω στην οργανωμένη εξαθλίωση και στη συστηματική υπονόμευση της κριτικής σκέψης.
Η σημερινή κυβέρνηση δεν παράγει απλώς φτώχεια. Κατάφερε κάτι πολύ χειρότερο: Να την κάνει πειθήνια, υπάκουη, μοχθηρή και ευγνώμονα.
