Σε κάποιο σημείο η πολιτική ανοησία παύει να είναι άποψη και γίνεται δημόσιος κίνδυνος.
Ακούς τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. και τον αρχηγό τους να μιλούν για νέους φόρους. Να λένε για αυξήσεις στα μερίσματα, στην υπερπολυτελή διαβίωση, στις μεγάλες επιχειρήσεις, στους "φραγκάτους". Με πατριωτικές εισφορές, έκτακτες επιβαρύνσεις και όλο το παλιακό λεξιλόγιο της φορολογικής τιμωρίας ντυμένο με ροζ κοινωνική ευαισθησία.
Και αμέσως μετά ακούς τους ίδιους ανθρώπους να λένε ότι η κοινωνία έχει γονατίσει από την ακρίβεια. Ότι η αγορά δεν έχει ρευστότητα. Ότι οι πολίτες υπερφορολογούνται. Ότι οι μικρομεσαίοι πνίγονται. Δηλαδή βλέπουν το πρόβλημα και προτείνουν να το κάνουν χειρότερο. Αυτό που περιγράφουν δεν είναι πρόγραμμα διακυβέρνησης. Είναι ιδεολογική εμμονή.
Η Ελληνική οικονομία, και κυρίως η μεσαία τάξη, έχει περάσει δεκαπέντε χρόνια φορολογικού ξυλοδαρμού. Ξύλο μέχρι να πεις "ήμαρτον".
Ο μισθωτός πληρώνει πριν δει τον μισθό του. Ο επαγγελματίας πληρώνει προκαταβολή φόρου έναν χρόνο πριν, για εισόδημα που δεν έχει ακόμη βγάλει. Η επιχείρηση αποδίδει ΦΠΑ για τιμολόγια που πολλές φορές δεν έχει εισπράξει. Ο ιδιοκτήτης πληρώνει ΕΝΦΙΑ. Ο καταναλωτής πληρώνει ΦΠΑ σχεδόν σε κάθε του κίνηση. Ο οδηγός πληρώνει φόρους στα καύσιμα, διόδια, τέλη κυκλοφορίας και τέλη ταξινόμησης για το αμάξι του. Ακόμα και ο καφές και η τυρόπιτα φορολογούνται αλύπητα.
Ο συνεπής πληρώνει κανονικά.
Ο ασυνεπής πνίγεται στις προσαυξήσεις και τον πατάμε στο λαιμό.
Και στο τέλος όλοι μαζί ακούν πάλι τη γνωστή κουβέντα της αριστερίλας: χρειάζονται κι άλλοι φόροι!
Δεν μπορεί να τα πιστεύουν αληθινά αυτά. Λογικά παίζουν θέατρο. Η άλλη εκδοχή είναι χειρότερη.
Οι Έλληνες δεν έχουν πρόβλημα επειδή η κυβέρνηση λέει ότι δεν εισπράττει αρκετά.
Οι Έλληνες έχουν πρόβλημα επειδή η κυβέρνηση έχει μάθει να θεωρεί κάθε ευρώ των πολιτών είναι δικό της έσοδο.
Λένε ότι επί Τσίπρα το κράτος μάζευε περίπου 51 δισ. ευρώ και σήμερα μαζεύει κοντά στα 80 δισ. ευρώ.
Μόνοι τους το λένε. Άρα παραδέχονται ότι το κράτος παίρνει από την οικονομία σχεδόν 30 δισ. παραπάνω τώρα από όσα μάζευε όταν κυβερνούσε ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας. Κι αντί να πουν πώς θα μειώσουν αυτή την πίεση, ψάχνουν νέους φόρους να επιβάλλουν.
Η αγορά δεν έχει ανάσες. Οι επιχειρήσεις μετρούν δόσεις, ΦΠΑ, μισθοδοσία, ενοίκια, ΕΦΚΑ, τράπεζες και προμηθευτές. Ο επαγγελματίας κοιτάζει τι θα πληρώσει πρώτο για να μη σκάσει κάτι χειρότερο. Ο λογιστής δεν κάνει πια λογιστική. Κάνει διαλογή υποχρεώσεων. Ποιο θα πληρωθεί τώρα, ποιο θα πάει πίσω, ποιο θα μπει σε ρύθμιση.
Η κυβέρνηση δεν πνίγεται επειδή η Εφορία δεν βρήκε ακόμη ποιον να φορολογήσει.
Πνίγεται επειδή τους βρήκε όλους.
Βρήκε τον μισθωτό στην παρακράτηση, τον επαγγελματία στην προκαταβολή φόρου, τον ιδιοκτήτη στον ΕΝΦΙΑ, τον καταναλωτή στον ΦΠΑ της τυρόπιτας. Βρήκε τον οδηγό στα καύσιμα, την επιχείρηση στις εισφορές, τον οφειλέτη στις προσαυξήσεις, τον συνεπή στα μόνιμα "έκτακτα" μέτρα, τον ασυνεπή στην κατάσχεση, την επιχείρηση στους πλειστηριασμούς.
Στην οικονομία έχουν μείνει φορολογικοί συντελεστές της εποχής της χρεοκοπίας. Τότε που η χώρα προσπαθούσε να σταθεί όρθια με τους μισούς να μην πληρώνουν. Σήμερα η ΑΑΔΕ κάνει πολύ καλύτερα τη δουλειά της. Γι’ αυτό βγαίνουν πλεονάσματα κοντά στο 5% του ΑΕΠ, ενώ ο ταλαντούχος κ. Τσίπρας είχε υπογράψει για 2,2% ως το 2032.
Το πρόβλημα σήμερα δεν είναι ότι λείπουν φόροι.
Το πρόβλημα είναι ότι τραβιούνται περισσότεροι φόροι από όσους αντέχει να δίνει η πραγματική οικονομία, για να συντηρείται ένα κράτος που παραμένει ακριβό, σπάταλο και γεμάτο άχρηστες διαδικασίες.
Αυτό. Τελεία.
πηγή:https://www.capital.gr/o-agis-beroutis-grafei/4000135/proteinoun-auxiseis-foron-oi-anthropoi-einai-emmonikoi/?utmsource=email
