Ας μιλήσουμε λοιπόν για το χρέος, κύριε πρωθυπουργέ - Γιατί προπληρώνεται τα δάνεια ,με χρήματα που "κλεύετε" από τα ασφαλιστικά ταμεία, ... παίζοντας "κορώνα γράμματα" τις ασφαλιστικές κρατησεις

 

Η επιτυχής αντιμετώπιση μιας κατάστασης προϋποθέτει, πρώτα απ’ όλα, την ορθή κατανόησή της. Αλλιώς, κινδυνεύεις να οδηγηθείς σε εσφαλμένα – ενίοτε καταστροφικά – συμπεράσματα. Το σκέφτομαι αυτό παρακολουθώντας τον σχεδόν πανηγυρικό τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση παρουσιάζει την πρόωρη αποπληρωμή κρατικού χρέους ως μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της οικονομικής της πολιτικής.

Το κλίμα αυτό ενισχύει ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Σε πρόσφατη επίσκεψή του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και με αφορμή την επικείμενη πρόωρη αποπληρωμή κρατικού χρέους ύψους 6,9 δισ. ευρώ, ποσό που προστίθεται στα ήδη 29 δισ. ευρώ πρόωρων αποπληρωμών στην εξαετία 2020-2025, χαρακτήρισε την ταχύτητα μείωσης του χρέους ως «μία πολύ μεγάλη επιτυχία», τη μεγαλύτερη μάλιστα «στην ιστορία των σύγχρονων οικονομιών», προσθέτοντας με νόημα ότι «δεν μιλάμε αρκετά» για αυτήν.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για το χρέος, κύριε πρωθυπουργέ.

Η εικόνα που καλλιεργείται είναι σαφής: η ελληνική οικονομία έχει αποκτήσει τέτοια δυναμική ώστε όχι μόνο καλύπτει με άνεση τις ανάγκες της, αλλά διαθέτει και πλεονάζοντες πόρους για να αποπληρώνει πρόωρα δισεκατομμύρια χρέους, εξοικονομώντας σημαντικά ποσά σε τόκους.

Όμως αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Διότι η εντυπωσιακή μείωση του εξωτερικού κρατικού χρέους των τελευταίων ετών δεν στηρίχθηκε πρωτίστως σε υψηλά δημοσιονομικά πλεονάσματα ή σε κάποια εκρηκτική αναπτυξιακή επίδοση της οικονομίας. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, όταν στην εξαετία 2020-2025 η εκτέλεση των κρατικών προϋπολογισμών ήταν κάθε χρόνο ελλειμματική, εμφανίζοντας σωρευτικό έλλειμμα 51,7 δισ. ευρώ; 

Στηρίχθηκε κυρίως στην εκτεταμένη αξιοποίηση των ταμειακών διαθεσίμων των λοιπών φορέων της (Γενικής Κυβέρνησης, ασφαλιστικών ταμείων, οργανισμών και λοιπών δημόσιων φορέων) καθώς και στην προοδευτική απομείωση του λεγόμενου cash buffer, του ταμειακού «μαξιλαριού ασφαλείας» της χώρας. Στην επικείμενη αποπληρωμή θα χρησιμοποιηθούν τα εναπομείναντα 5,4 δισ. ευρώ. Το αρχικό απόθεμα των 15,7 δισ. ευρώ ουσιαστικά εξαντλείται.

Με απλά λόγια, το κράτος δανείζεται συστηματικά από τους ίδιους του τους φορείς μέσω repos – βραχυχρόνιου ενδοκυβερνητικού δανεισμού – προκειμένου να αποπληρώνει εξωτερικό χρέος και να καλύπτει ταμειακές του ανάγκες.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο ενδοκυβερνητικός δανεισμός μέσω repos έχει υπερδιπλασιαστεί μέσα στην τελευταία εξαετία στα 62,8 δισ. ευρώ, προσεγγίζοντας πλέον το 25% του ΑΕΠ της χώρας – μέγεθος που δύσκολα συναντά κανείς σε σύγχρονη οικονομία. Υπάρχει, βεβαίως, και ένα ευρύτερο θεσμικό και πολιτικό ζήτημα: κατά πόσον είναι ορθό τα διαθέσιμα ασφαλιστικών ταμείων και λοιπών δημόσιων φορέων να αντιμετωπίζονται, στην πράξη, ως μία ενιαία δεξαμενή κεντρικής κρατικής διαχείρισης. Δεν είναι της παρούσης να αναπτυχθεί το θέμα αυτό, αν και η σημασία του είναι προφανής.

Ας μείνουμε όμως στο βασικό. Αυτό που συμβαίνει δεν είναι απαραίτητα παράλογο ως εργαλείο ταμειακής διαχείρισης. Όλες οι χώρες χρησιμοποιούν σε έναν βαθμό παρόμοιους μηχανισμούς – αν και όχι στην έκταση που χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα. Πράγματι, όταν τα επιτόκια ήταν σχεδόν μηδενικά και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα πλημμύριζε την ευρωζώνη με φθηνή ρευστότητα, θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι η αξιοποίηση αδρανών διαθεσίμων για τη μείωση ακριβότερου χρέους είχε μια οικονομική λογική.

Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι άλλο. Γιατί αυτή η πολιτική όχι μόνο δεν περιορίζεται, αλλά συνεχίζεται και σήμερα, σε ένα διεθνές περιβάλλον εντελώς διαφορετικό;

Η εποχή του φθηνού χρήματος έχει τελειώσει. Ο πληθωρισμός αναζωπυρώνεται. Μαζί του η τάση των επιτοκίων γίνεται έντονα αυξητική. Η διεθνής οικονομία εισέρχεται σε περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας, ενώ οι κίνδυνοι ύφεσης ή και στασιμοπληθωρισμού δεν μπορούν πλέον να αποκλειστούν.

Σε τέτοιες συνθήκες, η ρευστότητα αποκτά τεράστια σημασία. Κι όμως, η κυβέρνηση συνεχίζει να απομειώνει το cash buffer μέχρι μηδενισμού του και, ταυτόχρονα, να αντλεί δισεκατομμύρια ρευστότητας από φορείς της Γενικής Κυβέρνησης.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Το κράτος δεν μειώνει το χρέος του επειδή διαθέτει πλεονάζοντα πλούτο. Υποκαθιστά εξωτερικό χρέος με εσωτερικό, ενδοκυβερνητικό δανεισμό. Η διαφορά δεν είναι λογιστικά αμελητέα. Διότι τα χρήματα που χρησιμοποιούνται σήμερα για τη βελτίωση της εικόνας του χρέους δεν εξαφανίζονται. Ανήκουν σε ασφαλιστικά ταμεία, οργανισμούς και δημόσιους φορείς που ενδέχεται αύριο να χρειαστούν πραγματική ρευστότητα. Και τότε το κράτος θα υποχρεωθεί να επιστρέψει στις αγορές για να τη βρει – πιθανότατα με πολύ ακριβότερους όρους από εκείνους των ομολόγων που σήμερα αποπληρώνει πρόωρα.

Με άλλα λόγια, η χώρα ανταλλάσσει σημερινή λογιστική βελτίωση με αυξημένο μελλοντικό κίνδυνο χρηματοδότησης.

Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα. Το cash buffer δημιουργήθηκε ως μηχανισμός ασφαλείας για δύσκολες περιόδους: ως ένα απόθεμα προστασίας απέναντι στον κίνδυνο αποκλεισμού της χώρας από τις αγορές ή απέναντι σε μία νέα διεθνή αναταραχή. Είναι άραγε συνετό να αποδυναμώνεται σταδιακά αυτό το απόθεμα όχι λόγω έκτακτης ανάγκης, αλλά προκειμένου να επιταχύνεται η εικόνα αποκλιμάκωσης του χρέους; Διότι κάποια στιγμή η συγκυρία μπορεί να αλλάξει απότομα. Και τότε η ύπαρξη πραγματικών ταμειακών διαθεσίμων – πραγματικής ρευστότητας, όχι repos –  θα αποδειχθεί πολύ σημαντικότερη από τους σημερινούς επικοινωνιακούς πανηγυρισμούς.

Ας το δούμε με ένα απλό παράδειγμα: 

Μία οικογένεια οφείλει χρήματα σε τρίτους, αλλά δεν διαθέτει επαρκή ρευστότητα για να αποπληρώσει το χρέος της. Έτσι χρησιμοποιεί τις αποταμιεύσεις των παιδιών της από τον κουμπαρά τους. Παίρνει τα χρήματα, αφήνει στα παιδιά ένα χαρτί – μία υπόσχεση επιστροφής – και εξοφλεί την οφειλή. Τι πέτυχε στην πραγματικότητα; Το χρέος προς τρίτους μειώθηκε, αλλά αντικαταστάθηκε από ένα ισόποσο εσωτερικό χρέος: εκείνο των γονέων προς τα παιδιά τους. Κάπως έτσι λειτουργεί σήμερα και ένα σημαντικό μέρος της διαχείρισης του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Και κάτι ακόμη. Τα παιδιά, αργά ή γρήγορα, θα ζητήσουν πίσω τα χρήματά τους για τη σχολική εκδρομή. Και το χαρτί/repos των γονιών τους δεν γίνεται δεκτό ως μέσο πληρωμής.

Ο κ. Κωνσταντίνος Γάτσιος είναι ομότιμος καθηγητής, πρώην πρύτανης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

πηγή https://www.tovima.gr/print/opinions/as-milisoume-loipon-gia-lfto-xreos-kyrie-prothypourge/ 

Υπουργός υγείας: - Γιατί τα δάνεια που έχει πάρει η Νέα Δημοκρατία δεν θα αποπληρωθούν ποτέ!!

 

Ο υπουργός Υγείας βγήκε και με περισσό θράσος ανακοίνωσε ότι τα δάνεια που έχει πάρει η Νέα Δημοκρατία δεν θα αποπληρωθούν ποτέ.

Η εξήγηση που έδωσε για αυτή την απόφανση ήταν ότι η ετήσια κρατική επιχορήγηση που παίρνει η Νέα Δημοκρατία είναι μικρότερη από τα τοκοχρεολύσια που πρέπει να καταβάλει κάθε χρόνο. Υποστήριξε ότι η ΝΔ παίρνει 4 εκατομμύρια, ενώ πρέπει να αποπληρώνει 20 εκατομμύρια. Για να συμπληρώσει ότι «τα χρέη των κομμάτων έχουν μπει στις προβλέψεις ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Για τις τράπεζες δεν είναι πια ζημιά αυτά τα δάνεια. Τα έχουν εξοφλήσει, από την ανακεφαλαιοποίηση».

Και έτσι πρακτικά ο Άδωνις Γεωργιάδης μας εξήγησε πώς η Νέα Δημοκρατία προσχώρησε στο κίνημα «Δεν Πληρώνω».

Βεβαίως, αυτό που δεν είπε ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι ότι η Νέα Δημοκρατία χρωστάει πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Μαζί με το ΠΑΣΟΚ, το συνολικό χρέος των κομμάτων που κυβέρνησαν στο μεγαλύτερο μέρος της Μεταπολίτευσης είναι πάνω από ένα δισεκατομμύριο.

Ούτε είπε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών – που έγινε σε τελική ανάλυση με λεφτά του ελληνικού λαού (γιατί και τα δάνεια των Μνημονίων στο τέλος από τα δημόσια έσοδα, δηλαδή τη φορολογία, αποπληρώνονται) – αφορούσε το να μην καταρρεύσουν υπό το βάρος και στρατηγικών κακοπληρωτών, όπως η Νέα Δημοκρατία, δεν σήμαινε ότι εξαφανίστηκαν αυτά τα χρέη.

Και βέβαια μισό δισεκατομμύριο για τη ΝΔ, πολύ περισσότερο ένα δισεκατομμύριο εάν συνυπολογίσουμε και το ΠΑΣΟΚ είναι μεγάλο ποσό. Φανταστείτε όλο αυτό να μπορούσε να δινόταν σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις ή στεγαστικά δάνεια με ευνοϊκούς όρους.

Αλλά για τον Άδωνι Γεωργιάδη είναι αυτονόητο αυτό το χρέος απλώς να υπάρχει και να μην αποπληρώνεται. Παρότι κανονικά η ΝΔ θα έπρεπε να είναι στον Τειρεσία.

Θα μπορούσε κανείς να συζητήσει ότι επειδή τα κόμματα είναι θεσμοί της δημοκρατίας και επειδή πέρασαν και αυτά οικονομική κρίση, θα μπορούσαν να έχουν μια καλύτερη μεταχείριση. Αλλά αυτό θα απαιτούσε και από αυτά μια άλλη στάση και σεμνότητα και όχι αυτό το «δεν θα πληρώσω, γιατί δεν γουστάρω να πληρώσω».

Και θέλω να τονίσω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα «δεν γουστάρω να πληρώσω» και όχι ένα «δεν μπορώ να πληρώσω».

Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης στις δηλώσεις του παρουσίασε μια εικόνα όπου το μόνο έσοδο της Νέας Δημοκρατίας είναι η κρατική επιχορήγηση και το μόνο έξοδο η αποπληρωμή του χρέους.

Όμως, όλα αυτά τα χρόνια η Νέα Δημοκρατία μια χαρά φάνηκε να έχει έσοδα ώστε να μπορεί να χρηματοδοτήσει αλλεπάλληλες προεκλογικές εκστρατείες, να συντηρήσει έναν μηχανισμό, και να έχει γραφεία και εξοπλισμό.

Και μάλιστα από το 2019 που ανέβηκε στην εξουσία εξασφάλισε και τη δυνατότητα να έχει έναν στρατό από μετακλητούς υπαλλήλους και τη δυνατότητα να «παρκάρει» κομματικά στελέχη σε θέσεις του ευρύτερου δημοσίου τομέα και άρα να μην χρειάζεται να τα μισθοδοτεί για την κομματική δουλειά που κάνουν. Κάτι που ισοδυναμεί με μια έμμεση κρατική επιδότηση.

Για να μην αναφερθούμε στο ότι χάρη στη διαχείριση της κρατικής δαπάνης έχει «ταΐσει» ένα φιλοκυβερνητικό μιντιακό οικοσύστημα που ούτως ή άλλως της εξασφαλίζει θετική δημοσιότητα.

Την ίδια στιγμή εκτός από τις πανάκριβες προεκλογικές εκστρατείες υπήρξαν και όλες οι ακριβές προεκλογικές εκστρατείες των υποψηφίων του κόμματος. Όμως, όλο αυτό σημαίνει και μεγάλα ποσά χρημάτων.

Υποθέτουμε ότι όλα αυτά καταβλήθηκαν από μέλη και φίλους του κόμματος, από αυτούς που δίνουν μια συνδρομή μέχρι αυτούς που μπορούν να καταβάλουν μια μεγάλη χορηγία. Και μάλιστα η Νέα Δημοκρατία διατηρεί μεγάλο κομματικό μηχανισμό σε όλη την Ελλάδα, εάν κρίνουμε και από την πορεία προς το πρόσφατο συνέδριό της.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Νέα Δημοκρατία και οι υποψήφιοί της έχουν σημαντικά έσοδα και άρα τα χρήματα που εισέρχονται στο κόμμα είναι πολύ περισσότερα από τα χρήματα της κρατική επιχορήγησης.

Επομένως, με μια άλλη διαχείριση και προτεραιοποίηση όλων αυτών των συνδρομών και δωρεών προς το κόμμα, μια χαρά θα μπορούσε η Νέα Δημοκρατία να καλύπτει ένα σημαντικό μέρος από το κόστος αποπληρωμής του χρέους της. Σε τελική ανάλυση, δεν είναι καλή εικόνα για μια κυβέρνηση που ζητά δημοσιονομική πειθαρχία, ως κόμμα να είναι… μπαταχτσής.

Βάσει των δεδομένων, καθίσταται σαφές ότι η Νέα Δημοκρατία δεν αναγκάζεται να μην αποπληρώνει το μεγάλο χρέος της, αλλά είναι επιλογή της. Επιλέγει δηλαδή να χρησιμοποιεί αυτά τα χρήματα για να κάνει προεκλογικές εκστρατείες.

Μόνο που με αυτόν τον τρόπο αποτυπώνει μια περιφρόνηση προς τους πολίτες που σε τελική ανάλυση αναλαμβάνουν να καλύψουν το χρέος της άμεσα και έμμεσα.

Προφανώς και είναι πλευρά της δημοκρατίας τα κόμματα να επιχορηγούνται, γιατί με αυτόν τον τρόπο μειώνεται η εξάρτησή τους από «χορηγούς». Αρκεί βεβαίως τα κόμματα να αντιλαμβάνονται ότι η κρατική επιχορήγηση, ως δημοκρατικός θεσμός, συνεπάγεται λογοδοσία και ευθύνη.

Μόνο που αντί για λογοδοσία και ευθύνη, από τη μεριά της Νέας Δημοκρατίας βλέπουμε περιφρόνηση. Γιατί ουσιαστικά ο Άδωνις Γεωργιάδης μας λέει ότι η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει να παίρνει χρήματα πάνω, κάτω και δίπλα από το τραπέζι για να κάνει πανάκριβες προεκλογικές εκστρατείες, θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται όλες τις έμμεσες μορφές επιχορήγησης του κόμματος που δίνουν πρακτικές όπως οι μετακλητοί υπάλληλοι, θα συνεχίσει να εισπράττει την ετήσια κρατική επιχορήγηση, θα συνεχίσουν οι βουλευτές της να λαμβάνουν την βουλευτική αποζημίωση, αλλά το χρέος που έχει τελικά θα το φορτώσει στην κοινωνία.

Κοντολογίς, ένα βαθιά αντιδημοκρατικό «στην υγειά των κορόιδων».

πηγή:https://www.in.gr/2026/05/30/editorial/to-kinima-den-plirono-tou-adoni-georgiadi-kai-tis-neas-dimokratias/

Η αφασία των κυβερνήσεων έφερε τη «Γαλάζια Πατρίδα»

 

Αντικειμενικά λάθη της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχουν φέρει τη χώρα σε δυσχερή θέση έναντι της Τουρκίας στην περιοχή του Αιγαίου και κυρίως της ανατολικής Μεσογείου

Δύο πρώην πρωθυπουργοί, σάρκα εκ της σαρκός της Ν.Δ., από την ίδρυση του κόμματος αυτού, οι Κ. Καραμανλής και Α. Σαμαράς ασκούν δριμεία κριτική στον πρωθυπουργό του μέχρι πρότινος κόμματός τους, αναφερόμενοι και στους χειρισμούς της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη στα Ελληνοτουρκικά, επιμένοντας ότι η πολιτική αυτή είναι καταστροφική και εναντίον των εθνικών συμφερόντων.

Η γενικόλογη αυτή αντιπολιτευτική κριτική θα περίμενε κανείς ότι θα εξειδικευόταν σε ακριβείς αναφορές στα πραγματικά και αντικειμενικά λάθη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που έχουν φέρει τη χώρα σε δυσχερή θέση έναντι της Τουρκίας στην περιοχή του Αιγαίου και κυρίως της ανατολικής Μεσογείου. Ομως το εκπληκτικό στοιχείο της βαρύγδουπης κριτικής των δύο πρώην πρωθυπουργών είναι ότι αγνοούν επιδεικτικά αναφορές στα λάθη της κυβέρνησης Μητσοτάκη της περιόδου 2019-2026.

Τουναντίον κατηγορούν την κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη για το σύνολο της πολιτικής απέναντι στην Τουρκία, ότι, δηλαδή, δεν έλυσε τα προβλήματα τα οποία στην πραγματικότητα προκλήθηκαν ή διαιωνίστηκαν επί της πρωθυπουργίας και των δύο, με την πολιτική της συνειδητής αδιαφορίας που ακολουθήθηκε από όλα τα κόμματα από τη δεκαετία του 1990 έως σήμερα.

Συγκεκριμένα, οι δύο πρωθυπουργοί δεν τόλμησαν -λόγω άγνοιας ή σιωπηλής συμφωνίας τους;- να κατακεραυνώσουν την απόφαση εν αιθρία της κυβέρνησης Μητσοτάκη από τον Αύγουστο του 2019 να θέσει μονομερώς την περιοχή ανατολικά της Ρόδου και το Καστελόριζο εκτός Αιγαίου και να την εντάξει στη Μεσόγειο. Σπάζοντας διά αυτού του τρόπου τη συνοχή της Δωδεκανήσου και επιτρέποντας στην Τουρκία να «στραγγαλίζει» το Καστελόριζο και την ΑΟΖ του, επειδή η Τουρκία στη Μεσόγειο έχει 12 ν.μ. χωρικά ύδατα έναντι των «φτωχών 6 ν.μ. ελληνικών χωρικών υδάτων.

Ανοίγοντας έτσι την κερκόπορτα για την τουρκολιβυκή ΑΟΖ και θέτοντας τέλος στο άπιαστο όνειρο δεκαετιών για οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί δεν άρθρωσαν λέξη ούτε όταν η απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη παρουσιάστηκε ενυπογράφως στην ελληνική Βουλή τον Οκτώβριο του 2019, ούτε όταν επανελήφθη στη Βουλή το 2025 με επίσημη δήλωση της κυβέρνησης. Επομένως οι λαλίστατοι τώρα πρώην πρωθυπουργοί εμφανίζονται συμμέτοχοι και συμφωνούντες με την πολιτική του Κ. Μητσοτάκη στο εξόχως επικίνδυνο αυτό θέμα, που έχει οδηγήσει σε περαιτέρω ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην περιοχή ανατολικά της Κρήτης, της Κάσου, της Καρπάθου, της Ρόδου και του Καστελόριζου, με συνεχείς επιδείξεις τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή αυτή.

Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί καταφέρονται τώρα και όχι το 2023 εναντίον των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο, αποσιωπώντας επιδεικτικά τα εξής: το 2022 έγιναν 12.000 τουρκικές παραβιάσεις ελληνικής κυριαρχίας και εισήλθαν στο FIR Αθηνών 3.000 τουρκικά αεροσκάφη, εκ των οποίων τα 450 ήταν οπλισμένα, και έγιναν 700 εμπλοκές. Το κόστος αναχαίτισης από τα ελληνικά F-16, τα οποία εκτελούν τις αναχαιτίσεις τουλάχιστον ανά ζεύγη για μιάμιση ώρα πτήσης, ήταν 120.000 ευρώ. Ετσι η Ελλάδα ξόδευε μόνο για αναχαιτίσεις πάνω από 1,6 δισ. ετησίως. Από το 2023 μέχρι σήμερα η Ελλάδα λόγω των «ήρεμων νερών» έχει εξοικονομήσει περίπου 6 δισ. ευρώ, που μπορεί να χρησιμοποιούνται για την αγορά Rafale, Belharra κ.λπ.

Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί δεν διαθέτουν μέχρι αυτή τη στιγμή ούτε μία λέξη αυτοκριτικής τους για την πολιτική συνειδητής αδιαφορίας που παρέλαβαν και εφάρμοσαν και αυτοί, όπως όλες οι κυβερνήσεις από το 1990 και εντεύθεν, στα ανοιχτά ελληνοτουρκικά θέματα, που προκλήθηκαν, διαιωνίστηκαν και εδραιώθηκαν μέχρι σήμερα, που θα αποτελέσουν και τουρκικό εσωτερικό νόμο. Επί της πρωθυπουργίας και των δύο πολιτικών η Τουρκία περιέφερε προκλητικά τους ισχυρισμούς της για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αν. Αιγαίου και τις θεωρίες των γκρίζων ζωνών, που αμφισβητούν την κυριαρχία νήσων, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο.

Ουδείς μπήκε στον κόπο να κόψει τον βήχα της Τουρκίας περί αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας επί νήσων, νησίδων και βραχονησίδων, φέρνοντας στην επιφάνεια διεθνείς συμφωνίες, τις οποίες έχει υπογράψει η Τουρκία ότι δεν έχει κανένα δικαίωμα κυριαρχίας στα νησιά, στις νησίδες και τις βραχονησίδες του Αιγαίου και της Μεσογείου. Την ίδια πολιτική ακριβώς ακολουθεί και η κυβέρνηση Μητσοτάκη σήμερα, που προσπαθεί ψευδώς με επιστολές στον ΟΗΕ να πείσει ότι οι βραχονησίδες περιλαμβάνονται στις συνθήκες, ενώ αυτές δεν αναφέρουν λέξη για βραχονησίδες. Και αυτό το καίριο σημείο πέρασε κάτω από τα ευαίσθητα ραντάρ των δύο πρώην πρωθυπουργών.

Παράνομη διαταγή

Παράλληλα, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί, ενώ είχαν τις ευκαιρίες, δεν απαίτησαν και δεν επέβαλαν στο ΝΑΤΟ να αποσύρει την παράνομη διαταγή του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Σολάνα, με την οποία απαγόρευε πτήσεις στρατιωτικών αεροσκαφών των χωρών του ΝΑΤΟ στα νησιά Λωζάνης και Παρίσιων. Αποτέλεσμα της αδιαφορίας αυτής ήταν να εκδώσει ο SACEUR διαταγή εφαρμογής στις 21 Αυγούστου 2006, επί κυβέρνησης Κ. Καραμανλή, με την οποία απαγόρευε στρατιωτικές πτήσεις εγγύτερα των 6 ν.μ. από τα νησιά του Αιγαίου.

Το 2007, το 2009 και το 2010 επί υπουργού Αμυνας ΠΑΣΟΚ Βενιζέλου το Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας με τρία εμπιστευτικά έγγραφα προς το ΥΕΘΑ ζητούσε πολιτική παρέμβαση άρσης της διαταγής SACEUR για αποστρατιωτικοποίηση των νήσων, διότι τα ελληνικά αεροσκάφη δεν μπορούσαν να ξεμυτίσουν στο Αιγαίο. Λόγω της συνεχούς συνειδητής πολιτικής αδιαφορίας η διαταγή αυτή παραμένει σε ισχύ και σήμερα και αποτελεί όπλο της Τουρκίας.

Με βάση τα επίσημα στοιχεία που παρατέθηκαν αποδεικνύεται ότι τα λάθη, η συνειδητή αδιαφορία και η ανεπάρκεια των διαδοχικών κυβερνήσεων Σημίτη – Κ. Καραμανλή – Γ. Παπανδρέου – Α. Σαμαρά – Α. Τσίπρα και τώρα Κ. Μητσοτάκη διευκολύνουν τον Ερντογάν να τα παγιώσει και να τα συμπεριλάβει στον καινούργιο τουρκικό νόμο της «Γαλάζιας Πατρίδας».

πηγή:https://www.dimokratia.gr/apopseis/700592/i-afasia-ton-kyverniseon-efere-ti-galazia-patrida/

Νοέμβριος 2015: Πρωθυπουργός για τα δάνεια της ΝΔ: «Ένα μεγάλο συγγνώμη στον ελληνικό λαό για μια ανεύθυνη πρακτική του παρελθόντος» - Δέκα χρόνια μετά, τα έξοδα της ΝΔ διπλασιάστηκαν!!

 

Σύμφωνα με τον τελευταίο ισολογισμό της ΝΔ, τα λειτουργικά έξοδα του κόμματος ξεπέρασαν τα 12 εκατ. ευρώ.

Επειδή άνοιξε ξανά η κουβέντα για τα δάνεια της ΝΔ, να θυμίσουμε ότι τον Νοέμβριο του 2015, με αφορμή την αρχειοθέτηση της υπόθεσης των δανείων της Αγροτικής Τράπεζας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητούσε «ένα μεγάλο συγγνώμη στον ελληνικό λαό για μια ανεύθυνη πρακτική του παρελθόντος» σχετικά με τα δάνεια της Νέας Δημοκρατίας.

Δέκα χρόνια μετά, όμως, το αποτέλεσμα απέχει αρκετά από την εικόνα που επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί τότε εν μέσω χειροκροτημάτων. Τόσο σε ό,τι αφορά στην αποπληρωμή των χρεών στις τράπεζες, όσο και για τα λειτουργικά έξοδα.

Τα λειτουργικά έξοδα της Νέας Δημοκρατίας, που είχαν περιοριστεί στα 3,07 εκατ. ευρώ το 2020, εκτοξεύθηκαν στα 10,4 εκατ. ευρώ το 2022, στα 18,37 εκατ. ευρώ το 2023 και παρέμειναν στα 12,09 εκατ. ευρώ το 2024. Με άλλα λόγια, μέσα σε μία τετραετία σχεδόν τετραπλασιάστηκαν, ενώ παραμένουν σχεδόν διπλάσια σε σχέση με το 2016.

Αν αυτό συνιστά «τάξη στο σπίτι», τότε ίσως χρειάζεται ένας νέος ορισμός της οικονομικής εξυγίανσης.

Αναλυτικά τα λειτουργικά έξοδα της ΝΔ ανά χρόνο:

• 2016: 6.100.076,90 ευρώ
• 2017: 4.225.163,19 ευρώ
• 2018: 3.572.680,66 ευρώ
• 2019: 7.537.099,75 ευρώ
• 2020: 3.074.554,86 ευρώ
• 2021: 4.434.049,23 ευρώ
• 2022: 10.404.639,89 ευρώ
• 2023: 18.372.221,45 ευρώ
• 2024: 12.090.822.06 ευρώ

Μ. Καλ.

Πηγή:https://www.dnews.gr/eidhseis/pliroforiodotis/591359/vazoume-taksi-sto-spiti-mas-deka-xronia-meta-ta-eksoda-tis-nd-diplasiastikan

E.A.A.Σ για τα μερίσματα: - Μέρος ΔΕΚΑΤΟ: - Γιατί η κατανομή των εσόδων από τις κρατήσεις των αμυντικών δαπανών αδικεί κατάφωρα τους μερισματούχους του Στρατού Ξηράς

 

E.A.A.Σ για τα μερίσματα: - Μέρος ΔΕΚΑΤΟ - Είναι οι προτάσεις θεσμικές, νόμιμες, επίκαιρες, δίκαιες και επιβεβλημένες; - Οι απαντήσεις

 

Πρωθυπουργός: - Δεν υπάρχουν λεφτά που πέφτουν από τον ουρανό!! - Εγώ δεν εκλέχτηκα για να σας λέω πάντα "ναι"!!

 

Κύριε Περιφερειάρχα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι στην κυβέρνηση και στη Βουλή, φίλες και φίλοι της Νέας Δημοκρατίας, από το χειροκρότημα του Κογκρέσου προτιμώ το δικό σας χειροκρότημα.

 

Θέλω να σας ευχαριστήσω σήμερα για την παρουσία σας εδώ στο Αίγιο και να ξεκινήσω λέγοντάς σας ένα πολύ μεγάλο «ευχαριστώ», όχι μόνο στους πολίτες του Δήμου σας, αλλά και σε όλους τους πολίτες της Αχαΐας.

 

Διότι όταν σας είχα επισκεφθεί, πριν από τις εκλογές του 2023, είχαμε βάλει μαζί όλοι ένα στοίχημα το οποίο τότε σε κάποιους έμοιαζε άπιαστο όνειρο: να κάνουμε την Αχαΐα «γαλάζια». Το πετύχαμε για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση και μετά και αυτό το οφείλουμε σε εσάς.

 

Αν και σήμερα δεν είναι το γαλάζιο το χρώμα το οποίο κυριαρχεί στη χώρα, είναι το κόκκινο. Θέλω να πω πολλά συγχαρητήρια στον Ολυμπιακό για τη μεγάλη επιτυχία -μόνο για σήμερα, από αύριο θα ξαναεπιστρέψουμε στο γαλάζιο-, μια μεγάλη επιτυχία για τον ελληνικό αθλητισμό. Προφανώς, εγώ χαίρομαι ως φίλαθλος, ως Έλληνας, χαίρομαι όμως και ως Πρωθυπουργός, διότι καταφέραμε και διεκπεραιώσαμε μία ευρωπαϊκή οργάνωση, με αρτιότητα και με επαγγελματισμό.

 

Κι αν σκεφτείτε λίγο, αυτή είναι η Ελλάδα την οποία θέλουμε. Η ευρωπαϊκή Ελλάδα την οποία θέλουμε, είναι η Ελλάδα την οποία είδαμε και χθες. Και αυτή η ευρωπαϊκή Ελλάδα σε όλες τις εκφάνσεις της πρέπει να βρει πρόσθετη στήριξη από τους πολίτες στις κάλπες της 9ης Ιουνίου.

 

Θα κάνουμε το τρία στα τρία. Θα βάλουμε το «τρίποντο» των μεγάλων εκλογικών επιτυχιών. Θα συνεχίσουμε στον δρόμο που ανοίξαμε το Μάιο και τον Ιούνιο του 2023, αυτή τη φορά, όμως, για έναν ακόμα πρόσθετο λόγο: διότι η φωνή της Ελλάδας πρέπει να ακούγεται δυνατή στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο την επόμενη πενταετία.

 

Και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία την οποία διανύουμε ως Ευρώπη, ως Ανατολική Μεσόγειος. Το 2024 τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα γεωπολιτικά από ό,τι ήταν το 2019.

 

Η Ελλάδα, όμως, έχει προοδεύσει. Έχει δίκιο ο Περιφερειάρχης όταν λέει ότι πρέπει πάντα να αναλογιζόμαστε από πού ξεκινήσαμε, πού είμαστε, πού θέλουμε να πάμε και σίγουρα πού δεν θέλουμε να ξαναγυρίσουμε.

 

Και το 2024 βρίσκει την Ελλάδα στα μέσα μιας διαδρομής, η οποία τελικά θα οδηγήσει στην πραγματική σύγκλιση με την Ευρώπη σε όλα τα επίπεδα. Και αυτό ήταν το στοίχημα των εθνικών εκλογών του 2023 και αυτό είναι και το στοίχημα και των ευρωεκλογών του 2024.

 

Αν αναλογιστείτε μόνο πόσες σημαντικές αποφάσεις πάρθηκαν στην Ευρώπη που επηρέασαν τις ζωές όλων μας την τελευταία πενταετία. Το Ταμείο Ανάκαμψης. Φέραμε στη χώρα 36 δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία επενδύονται αυτή τη στιγμή που μιλάμε σε ψηφιακές υποδομές, σε οδικές υποδομές, σε παρεμβάσεις οι οποίες γίνονται στα νοσοκομεία μας, στα σχολεία μας, σε δράσεις δημόσιας υγείας. Όλα αυτά τα διεκδίκησε η χώρα, επειδή η φωνή της πια μετράει στην Ευρώπη. 

 

Εμείς ήμασταν αυτοί που υποχρεώσαμε την Ευρώπη να κάνει μια μεγάλη στροφή στη μεταναστευτική της πολιτική. Είμαστε υπερήφανοι γιατί σήμερα η Ελλάδα προστατεύει τα σύνορά της τα οποία είναι και σύνορα της Ευρώπης.  Εμείς φέραμε την ηγεσία της Ευρώπης στα ελληνικά σύνορα.

 

Εμείς εξασφαλίσαμε τις πρόσθετες χρηματοδοτήσεις. Εμείς ήμασταν αυτοί οι οποίοι παλέψαμε για ευρωπαϊκές πολιτικές με εθνικό αποτύπωμα. Εμείς ήμασταν αυτοί που διεκδικήσαμε πρόσθετους πόρους από το Ταμείο Συνοχής για να μπορούν οι περιφέρειες να έχουν παραπάνω χρηματοδοτικούς πόρους να υλοποιήσουν σημαντικά έργα υποδομής.

 

Ξέρουμε πώς να διεκδικούμε στην Ευρώπη και θα διεκδικήσουμε περισσότερα προς όφελος κάθε Ελληνίδας και κάθε Έλληνα με την ισχυρή εντολή που θα μας δώσετε στην κάλπη της 9ης Ιουνίου.

 

Γιατί και η επόμενη πενταετία θα είναι πολύ κρίσιμη. Θα είναι κρίσιμη στο οικονομικό επίπεδο: αν θα μπορέσουμε να έχουμε πρόσθετα χρηματοδοτικά εργαλεία σαν το Ταμείο Ανάκαμψης. Θα είναι κρίσιμη στο γεωπολιτικό επίπεδο: αν θα μπορέσουμε να έχουμε ένα ενιαίο αμυντικό ταμείο που θα χρηματοδοτήσει επενδύσεις στην ενιαία ευρωπαϊκή άμυνα.

 

Είναι σημαντικό να εξακολουθούμε να στηρίζουμε τους αγρότες μας και να τους βοηθήσουμε να κάνουν πράξη την πράσινη μετάβαση. Είναι σημαντικό να έχουμε την Ευρώπη στο πλευρό μας για να έχουμε και μια ευρωπαϊκή και όχι μόνο ελληνική δημογραφική πολιτική.

 

Δεν θα κουραστώ να το λέω, για τη Νέα Δημοκρατία το δημογραφικό είναι πρώτη προτεραιότητα. Στηρίζουμε έμπρακτα την ελληνική οικογένεια, όχι στα λόγια, με πράξεις, όπως το επίδομα γέννησης, όπως το επίδομα μητρότητας το οποίο επεκτείνουμε σε ελεύθερους επαγγελματίες, σε αγρότισσες. Αυτές είναι οι πολιτικές οι οποίες πραγματικά κάνουν τη διαφορά για τη στήριξη των οικογενειών και για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος.

 

Επομένως, εγώ αυτό το οποίο θέλω να σας ζητήσω, είναι να μην αντιμετωπίσετε τις κάλπες αυτές με καμία αδιαφορία. Διότι ξέρω ότι όταν έχουμε ευρωεκλογές που δεν συνδεδεμένες με εθνικές κάλπες ή με αυτοδιοικητικές εκλογές, μπορεί οι πολίτες να λένε: «ε, δεν είναι και τόσο σημαντικό το τι θα γίνει την επόμενη Κυριακή. Ίσως επιλέξω να πάω για κάνα μπάνιο ή να κάνω κάτι άλλο και να μην πάω να ψηφίσω».

 

Δεν θα κουραστώ να το λέω, ότι αυτό είναι μεγάλος λάθος, διότι χρειαζόμαστε ως Νέα Δημοκρατία αυτή την δύναμη, αυτή τη συσπείρωση της παράταξής μας. Και εδώ απευθύνομαι πρωτίστως σε πολίτες οι οποίες μας ψήφισαν στις εκλογές το Μαΐου και του Ιουνίου και μπορεί να αντιμετωπίζουν την κάλπη αυτή με αδιαφορία.     

 

Είναι πολύ σημαντικό για μένα, φίλες και φίλοι, όταν θα ξαναπάω στις Βρυξέλλες να λέω ναι, είμαι ο αρχηγός του μεγαλύτερου κεντροδεξιού κόμματος στην Ευρώπη, της μεγαλύτερης πολιτικής δύναμης, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Διότι αυτή τη δύναμη την αξιοποιώ για να διαπραγματευτώ τελικά προς όφελος των Ελληνίδων και των Ελλήνων.

 

Γι’ αυτό η συμμετοχή σας είναι πολύ σημαντική και για αυτό και απευθύνομαι πρωτίστως στους συμπολίτες μας οι οποίοι ψήφισαν τη Νέα Δημοκρατία και τώρα μπορεί να μην έχουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον να συμμετέχουν.

 

Πρέπει να συμμετέχουμε. Θέλω να θυμίσω ότι εμείς ήμασταν αυτοί που δώσαμε και το εργαλείο της επιστολικής ψήφου. Δεν το στήριξαν τα άλλα κόμματα. Έχετε μέχρι τις 3 Ιουνίου, όσοι την έχετε επιλέξει, να στείλετε πίσω τον φάκελο για να προσμετρηθεί η ψήφος σας.

 

Αλλά κοιτάξτε να δείτε: ήμασταν μόνοι μας και σε αυτή τη μεγάλη μεταρρύθμιση. Θεσμική μεταρρύθμιση δημοκρατίας για τους συμπολίτες μας στο εξωτερικό, οι οποίοι ψηφίζουν και γίνονται Ευρώπη και στην εκλογική διαδικασία. Και είναι πολύ ευχάριστο όταν ακούμε, ιδίως οι πολίτες από το εξωτερικό να μας λένε: «τι ωραία, άρτια επαγγελματικά οργανωμένη ήταν η επιστολική ψήφος».

 

Και λέμε: ναι, αυτή είναι η Ελλάδα που θέλουμε. Η Ελλάδα του gov.gr, η Ελλάδα των προληπτικών εξετάσεων, η Ελλάδα των σύγχρονων υποδομών, η Ελλάδα η οποία δημιουργεί περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας με καλύτερους μισθούς.

 

Η Ελλάδα που έχει το θάρρος να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στις πολυεθνικές. Διότι εγώ έστειλα μία επιστολή στην Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Μας ασκήθηκε κριτική από την αντιπολίτευση. «Γιατί το κάνετε;», λέει. Και εγώ τους ρωτώ: γιατί, εσείς από πότε ως αριστεροί είστε με τα μονοπώλια και τα ολιγοπώλια και όχι με τους πολίτες; Εμείς θέλουμε να βάλουμε πίεση στις πολυεθνικές ώστε να μην πουλάνε τα ίδια προϊόντα σε διαφορετικές τιμές στη Γερμανία, χαμηλότερες συνήθως από ό,τι στην Ελλάδα, επειδή η Ελλάδα είναι μικρότερη αγορά.

 

Όλες αυτές είναι παρεμβάσεις με αποτύπωμα. Θα κάνουν τις ζωές σας καλύτερες. Και είναι σημαντικό αυτός ο δρόμος τον οποίο ξεκινήσαμε και μπήκαμε από τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2023 να συνεχίσουμε να τον βαδίζουμε με αυτοπεποίθηση και με σιγουριά. Και να μην γυρίσουμε πίσω.

 

Μα θα μου πείτε, γιατί μιλάω για επιστροφή στο παρελθόν; Θα σας πω γιατί το λέω. Διότι αν τα κόμματα της αντιπολίτευσης μιλούσαν για τις ευρωπαϊκές εκλογές, θα κάναμε έναν διάλογο για το μέλλον της Ευρώπης. Δεν λένε αυτό, όμως. Έρχονται και τάζουν 45 δισεκατομμύρια ευρώ στην τετραετία για να θεραπεύσουν δήθεν κάθε παθογένεια της χώρας και της οικονομίας. Και το κάνουν γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν πια λεφτόδεντρα και ότι μία τέτοια πολιτική θα οδηγούσε με μαθηματική βεβαιότητα τη χώρα πίσω στο 2015.

 

Δεν θα γυρίσουμε πίσω στις εποχές της χρεοκοπίας και είναι σημαντικό να το στείλουμε αυτό το μήνυμα σε όλους αυτούς που μπορεί να κρύβονται πίσω από ένα σύγχρονο και πιο μοντέρνο περιτύλιγμα, ουσιαστικά, όμως, αντιπροσωπεύουν ακριβώς τις ίδιες πολιτικές της χρεοκοπίας.

 

Δεν υπάρχουν, φίλες και φίλοι, ούτε λεφτά τα οποία πέφτουν από τον ουρανό, ούτε εύκολες λύσεις. Η χώρα έχει μπει σε μία τροχιά δημοσιονομικής σταθερότητας. Θα την προστατεύσουμε. Αυτό μας υποχρεώνει ενίοτε να λέμε και «όχι» σε αιτήματα. Αλλά εγώ, ξέρετε, δεν εκλέχτηκα για να σας λέω πάντα «ναι». Εκλέχτηκα για να σας λέω την αλήθεια και όποτε δεν μπορώ να κάνω κάτι, να σας κοιτάω στα μάτια και να σας λέω: αυτό δεν μπορώ να το κάνω γιατί πολύ απλά δεν το αντέχει η οικονομία.

 

Και αυτή είναι η σχέση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας, που πιστεύω ότι έχουμε χτίσει όλα αυτά τα χρόνια και χαίρομαι γιατί σε κάθε επίσκεψή μου, ειδικά εδώ στην Αχαΐα, τη βλέπω κάθε φορά να ενισχύεται.