Όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δηλώνει «προβληματισμένος» που τα Ελληνόπουλα θα μαθαίνουν στα σχολεία την πραγματικότητα την οποία η κυβέρνησή του θεσμοθέτησε, καταλαβαίνεις ότι η Ακροδεξιά δεν χρειάζεται να κυβερνήσει για να φέρει την πολιτική ατζέντα στα μέτρα της· αρκεί να αναγκάσει τους άλλους να μιλούν με δικούς της όρους
Πριν από λίγες ημέρες έγινε η συγκλονιστική «αποκάλυψη» ότι στη σχολική ύλη για μαθητές της Β’ Δημοτικού περιλαμβάνονται αναφορές σε οικογένειες αποτελούμενες από ομόφυλα ζευγάρια με παιδιά, ενώ στο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού, ανάμεσα στους τύπους οικογένειας, αναγράφεται η «οικογένεια με δύο γονείς του ίδιου φύλου». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ενημερώθηκε και αντέδρασε αστραπιαία, λέγοντας ότι «ως πατέρας ενός παιδιού τριών ετών προβληματίστηκε ιδιαίτερα από το δημοσίευμα και ζήτησε ενημέρωση από το υπουργείο Παιδείας».
Πολύ σωστά. Διότι πού ακούστηκαν τέτοια Σόδομα και Γόμορρα; Στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζουμε τα ζευγάρια ιδίου φύλου. Πώς είπατε; Τα αναγνωρίζουμε; Και ποιος πέρασε τέτοιο νόμο; Α, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, το κόμμα του κυρίου Μαρινάκη δηλαδή. Για δες…
Ο κύριος Μαρινάκης δικαιολογείται, εν μέρει, διότι το παιδί του είναι μικρό. Οταν μεγαλώσει και πάει στο σχολείο, θα διαπιστώσει και το ίδιο ότι υπάρχουν πολλών ειδών οικογένειες και οι περισσότερες απέχουν πολύ από την κλασική εκείνη εικόνα με μπαμπά, μαμά, γιαγιά (παππούς, περιέργως, δεν υπάρχει), ένα παιδί από κάθε φύλο και την εικονίτσα του Χριστού να ευλογεί το ψάρι στο τραπέζι.
Πρώτον, δεν υπάρχει ψάρι στο τραπέζι, είναι πανάκριβο. Δεύτερον, πολλά παιδιά ζουν με τον έναν γονέα, κάποια με κανέναν γονέα, άλλα με τον γονέα και τον/την καινούργια του σύντροφο και πάει λέγοντας. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν και παιδιά με γονείς του ιδίου φύλου, κάτι που παλιότερα ήταν πρακτικά σχεδόν αδύνατον, αλλά αυτήν την αδικία διόρθωσε, το 2024, η παρούσα κυβέρνηση και μπράβο της. Πηγή: Protagon.gr
Τώρα, όμως, έρχεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και δηλώνει «προβληματισμένος» που τα Ελληνόπουλα θα μαθαίνουν στα σχολεία την πραγματικότητα την οποία η κυβέρνησή του θεσμοθέτησε. Και «ζητά ενημέρωση». Fuck logic.
Τι διάολο, σκέφτεσαι. Δεν ξέρουν και οι ίδιοι τι νομοθετούν; Ή νομοθετούν και μετανιώνουν και προσποιούνται ότι δεν νομοθέτησαν; Διότι είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να πει ο Παύλος Μαρινάκης «προσωπικά διαφωνώ» και πολύ διαφορετικό να αντιδράσει ως κυβερνητικός εκπρόσωπος· το πρώτο είναι ατομικό του δικαίωμα, το δεύτερο είναι θεσμική παρέμβαση.
Σύμπας ο κοινωνικά προοδευτικός κόσμος της χώρας, από τα αριστερά ως τα δεξιά, είχε επαινέσει την κυβέρνηση που πέρασε τον νόμο για το γάμο των ομοφύλων, με δεδομένο μάλιστα το κόστος που θα είχε πολιτικά για τη Νέα Δημοκρατία. Το κόστος αυτό, όμως, έρχεται τώρα να της δαγκώσει την ουρά, με τη σεπτή μορφή του Αντώνη Σαμαρά.
Ο οποίος έμαθε τη φράση «woke ατζέντα» και της δίνει να καταλάβει. Ο κύριος Σαμαράς βλέπει παντού woke ατζέντες. Φαντάζομαι κάποιες φορές ότι έχει έναν μικρό στρατό από ανθρώπους που σκαλίζουν ολημερίς τα πάντα στο δημόσιο για να βρουν κρυμμένες woke ατζέντες. Στον αυτονόητο πανικό τους να μη χάσουν ψήφους προς τα δεξιά, στελέχη της κυβέρνησης υποκύπτουν στον ηθικό του εκβιασμό και παίζουν το παιχνίδι του. Δεν ξέρω για τις woke ατζέντες, αλλά την πολιτική τον αφήνουν να την καθορίζει.
Δεν ξέρω αν αυτό πρέπει να μας ανακουφίζει ή να μας τρομάζει, αλλά δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό το φαινόμενο. Η δημοσκοπική επέλαση της σκληρής Δεξιάς και Ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη αναγκάζει τα κεντρώα κόμματα να υιοθετούν κάποιες από τις προσεγγίσεις της –κυρίως σε κοινωνικά ζητήματα– προκειμένου να την ανακόψουν. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, όπως η Δανία της Μέτε Φρεντέρικσεν και η Γερμανία του Φρίντριχ Μερτς. Αμφότεροι έχουν πει ανοιχτά ότι θα σκληρύνουν τη στάση τους στο Μεταναστευτικό ώστε να ανακόψουν τις ακροδεξιές δυνάμεις στις χώρες τους.
Δεν είναι βέβαιο ότι το πετυχαίνουν. Αυτό που συμβαίνει, τελικά, είναι ότι η Ακροδεξιά δεν χρειάζεται να κυβερνήσει για να φέρει την πολιτική ατζέντα στα μέτρα της· αρκεί να αναγκάσει τους άλλους να μιλούν με τους δικούς της όρους.
Σε μια χώρα που ταλανίζεται από ένα σωρό πραγματικά προβλήματα, καταλήξαμε πάλι να κουβεντιάζουμε για ανύπαρκτες woke ατζέντες και να «προβληματιζόμαστε» για λυμένα θέματα.
Δεν ξέρω αν χρειαζόμαστε κοινωνική αφύπνιση, αλλά η πολιτική μάς είναι απολύτως απαραίτητη.
Πηγή: Protagon.gr
