ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ : - Πρωθυπουργός: - Δεν καταργούμε την προσωπική διαφορά, αλλά θα στηρίζουμε τους συνταξιούχους μέχρι να σβήσει.

 

Αποσπάσματα χαιρετισμού του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Σαλαμίνα: 

 

Σας ευχαριστώ γι’ αυτή τη θερμή υποδοχή.

 

Να γνωρίζετε όλες και όλοι ότι η πολιτική της ενίσχυσης των Ενόπλων Δυνάμεων θα συνεχιστεί. Θα συνεχιστεί από την κυβέρνηση αυτή διότι μία ισχυρή χώρα, μία χώρα με αυτοπεποίθηση, πρέπει να μπορεί να υπερασπίζεται την κυριαρχία της και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Και για να μπορούμε να παίξουμε τον ρόλο μας ως παράγοντας σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, η δέσμευση η δική μου και της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας είναι ότι . Γιατί έτσι πρέπει να κάνουμε όταν βρισκόμαστε σε μία δύσκολη γειτονιά, με έναν ερειστικό και προκλητικό γείτονα.

 

Η επόμενη, λοιπόν, τετραετία, φίλες και φίλοι, θα είναι η τετραετία στην οποία η χώρα μπορεί πραγματικά να κάνει το μεγάλο άλμα και να αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες και παθογένειες οι οποίες έρχονται από το παρελθόν.

 

Ξέρω ότι και σήμερα ακόμα δεν έχουμε λύσει όλα τα προβλήματα. Ξέρω ακόμα ότι υπάρχουν προβλήματα με την ακρίβεια. Η ακρίβεια στα τρόφιμα εξακολουθεί και επιμένει και πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα αυτό.

 

Αλλά αυτό το ζήτημα δεν λύνεται μόνο με ενισχύσεις τύπου Market Pass, λύνεται πρωτίστως με καλύτερους μισθούς και με περαιτέρω μείωση φόρων για να μπορέσουμε να στηρίξουμε το διαθέσιμο εισόδημα όλων των Ελληνίδων και όλων των Ελλήνων. Με κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος σε βάθος τετραετίας, με αύξηση του αφορολόγητου για κάθε παιδί, διότι ο σκοπός μας είναι να στηρίξουμε πρώτα και πάνω απ’ όλα την ελληνική οικογένεια.

 

Η χώρα αντιμετωπίζει σήμερα ένα διαχρονικό πρόβλημα το οποίο τείνει να αποκτήσει χαρακτηριστικά κρίσης και δεν είναι άλλο από το δημογραφικό.

 

Εμείς θα στηρίξουμε την ελληνική οικογένεια και κυρίως την εργαζόμενη μάνα για να μπορεί πιο εύκολα να αποκτήσει παιδιά, αλλά ταυτόχρονα να συνδυάζει τις υποχρεώσεις της ανατροφής των παιδιών μαζί με τους πατεράδες, οι οποίοι και αυτοί πρέπει να παίζουν ολοένα και περισσότερο ρόλο, μαζί με τη δυνατότητα να έχουν και μία επαγγελματική σταδιοδρομία και να μπορoύν περισσότερες γυναίκες να μπαίνουν στην αγορά εργασίας και να στηρίζουν το οικογενειακό εισόδημα.

 

Ταυτόχρονα, για τους παππούδες, θα πω μία κουβέντα. Κατ’ αρχάς, θα πω μία κουβέντα για τους συνταξιούχους -επειδή αυτό είναι κάτι το οποίο το ακούω από παντού: τον λογαριασμό για τον νόμο Κατρούγκαλου τον στείλατε σε αυτόν ο οποίος τον ψήφισε. Το δικό μας χρέος είναι να εξακολουθούν να αυξάνονται οι συντάξεις. Με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα μπορείτε να περιμένετε καλές ετήσιες αυξήσεις στις συντάξεις. Και για όσους έπεσαν θύμα της προσωπικής διαφοράς, θα εξακολουθούμε να σας στηρίζουμε έως ότου η προσωπική διαφορά σβήσει.

 

Και μία κουβέντα, φίλες και φίλοι, γιατί είναι και κάτι το οποίο το ακούω συνέχεια, για τη δεύτερη μεγάλη προτεραιότητα της επόμενης τετραετίας, που δεν είναι άλλη από τη στήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

 

Ξέρετε ότι τα τέσσερα χρόνια που ήμασταν στην κυβέρνηση διαχειριστήκαμε πολλές κρίσεις, ίσως η πιο δύσκολη ήταν η κρίση της πανδημίας.

 

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας κατάφερε και στάθηκε όρθιο, ταυτόχρονα όμως, επειδή η προτεραιότητά μας ήταν στην αντιμετώπιση της πανδημίας, κάποιες από τις σημαντικές μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να υλοποιήσουμε αναπόφευκτα έμειναν πίσω.

 

Ούτε κομμουνιστές, ούτε φιλελεύθεροι - Έτσι γεννιέται η κολοβή Δημοκρατία

 

Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της εντύπωσης του πραγματικού και της πραγματικότητας. 

Και η πραγματικότητα είναι ότι δεν έγειρε δεξιά η νεοελληνική κοινωνία μετά τις κάλπες, και αυτό οφείλουν να το κατανοήσουν οι επερχόμενοι στην εξουσία. 

Πραγματικότητα επίσης είναι ότι δεν είχε στραφεί ποτέ μαζικά προς τα αριστερά η κοινωνία και ιδού η σύγχυση των απερχόμενων: νόμιζαν ότι το 2015 οι ψηφοφόροι του 35% έγιναν αριστεροί. Στρατηγικό σφάλμα που εξηγεί τις πολιτικές κατά της μεσαίας τάξης μετά την ανάληψη της εξουσίας και τις ψευδαισθητικές αυταπάτες για την ψηφοθηρική (στο τέλος) αναδιανομή πλούτου.

Πραγματικότητα είναι επίσης ότι η Ευρώπη μετά τις πρόσφατες εκλογές δείχνει ότι γέρνει παντού- προς τον ευρωσκεπτικισμό, τον εθνικισμό, την οικολογία: πάντως ούτε αριστερά ούτε δεξιά. Η αλήθεια φυσικά είναι ότι δεν μπορεί να αναλυθεί η συμπεριφορά των ψηφοφόρων όταν απέχει το 50-60% εξ αυτών. Και οι απέχοντες μπορεί να μην είναι καν κεντρώοι, ίσως ούτε κεντροαριστεροί/κεντροδεξιοί. Απλά απέχουν. Επιλέγουν να μην επιλέξουν, να μην ρίξουν την πολιτική τους ταυτότητα στο ιερό της κάλπης. 

Έτσι γεννιέται η κολοβή Δημοκρατία που μετασχηματίζει ένστικτα και πάθη σε ηγεμονίες, σε σύνολα από αμήχανες εξουσιαστικές συμπεριφορές και μεσσιανικά σύνδρομα. Όπως οι απερχόμενοι: ένας ασύνδετος ακτιβισμός μιας ξεπερασμένης εποχής, απροσάρμοστες πρωτοβουλίες και δήθεν αυταπάτες στα νέα δεδομένα που γέννησαν τα μνημόνια. Το κτητικό σύνδρομο,η εξ αρχαιοτάτων χρόνων ελληνική ιδιοκτησιακή λογική, κερδίζει πάντα το εξουσιαστικό καθήκον. Ως λάφυρο και μόνο νοείται το Κράτος σε κάθε επίπεδο(τοπικό/εθνικό). Εδώ σταματάει- κάθε φορά που διεξάγονται εκλογές- η νεοελληνική Ιστορία: στην ιδιοκτησιακή λογική των θεσμών εξουσίας και διακυβέρνησης.

Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ο αντικατοπτρισμός της αριστερής αδυναμίας διαχείρισης μιας δημοσιονομικής κανονικότητας. 

Παράδειγμα ότι δεν απέδωσε η διανομή των υπερπλεονασμάτων.Οι πολλοί ήθελαν οξυγόνο διαρκείας και όχι ασπιρίνη. Γι αυτό και παραμένει ασθενική η μεσαία τάξη (η οποία εδικαιούτο μερίσματος νωρίτερα). Αγνόησαν οι κυβερνώντες ότι σε καθεστώς έκτακτης οικονομικής πολιτικής χρειάζονται ισομερείς παροχές και τόνωση της ζήτησης συμμετρικά, όχι οριζόντια και όχι μόνο από τους κάτω. Η κευνσιανή θεωρία έχει πλέον αντικατασταθεί απο μετά-κευνσιανές αρχές.

Κάπως έτσι η πραγματικότητα ξεπερνάει τις τεχνοδομές της Πολιτικής. Τα κόμματα είναι πλέον ομοιώματα. Και αποκαθηλώνονται με την ίδια ευκολία προσομοίωσης τους στην εξουσία. Δεν υπάρχουν πλέον παρά μόνο ως κεντρικοί servers, ως logistics από τα οποία ξεκινάει η διανομή του πολιτικού προϊόντος που καταλήγει τελικά σε μια έξωθεν επιβαλλόμενη βιοπολιτική διαχείριση κυριαρχώντας τις μάζες που απλά υποτάσσονται μπροστά στον φόβο της ελευθερίας. Αυτός ο φόβος οδηγεί στην ψευδαισθητική ασφάλεια που προσφέρει το παλαιό συστημικό καθεστώς συμμόρφωσης με τροχιές μόνιμης προσαρμογής στην οικονομική ορθοδοξία.

Γι αυτό και ο Μητσοτάκης δεν έρχεται ως ο διατάσσων μια κανονικότητα.Η ΝΔ δεν θα πάρει την εξουσία ως η αντι-συστημική επιλογή στην οικονομική πραγματικότητα αλλά ως ελλειπτικός δορυφόρος μιας τροχιάς που διαγράφει μόνιμα ένα 15-20% της κοινωνίας, (όχι γύρω από τις συντεταγμένες δεξιάς/αριστεράς αλλά γύρω από την εμμονική νεοελληνική τραμπάλα ελπίδας/υποταγής.) 

Η βιοπολιτική θα κερδίζει πάντα την ψηφοθηρική αναδιανεμητική πολιτική και έτσι πάντα η Αριστερά θα κάνει το λάθος να νομίζει ότι μπορεί να υπάρξει κοινωνική κινητικότητα μέσω επιδομάτων. Ο δε νεοφιλελευθερισμός αντιθέτως "πείθει" μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού ότι μπορεί να κουνήσει την αόρατη χείρα και αντί επιδομάτων να γεννήσει πλούτο για όλους. 

Πρόκειται για δίδυμες αυταπάτες με διαχρονικό αποτύπωμα στην Ιστορία γι αυτό και υποχωρούν παντού τα παραδοσιακά συντηρητικά και σοσιαλιστικά κόμματα…

 Ηλίας Καραβόλιας

* Το σκίτσο είναι του Θοδωρή Μακρή

πηγή:https://new-deal.gr/%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B5-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B5-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9/

Κύριε Πρωθυπουργέ - Ξέρετε τι γράφει, στο ΤΜΗΜΑ Δ’, η Ακροτελεύτια Διάταξη, Άρθρο 120 του Συντάγματος; - Την Πιστεύετε, την Εφαρμόζετε;

 Εφόσον λεγόμαστε και νιώθουμε Έλληνες, έχουμε ως Έλληνες εκτός από δικαιώματα και υποχρεώσεις. Η βασική μας υποχρέωση απέναντι στο Σύνταγμα είναι να αντιστεκόμαστε στην καταστρατήγηση του.

ΤΜΗΜΑ Δ’: Ακροτελεύτια διάταξη Άρθρο 120

1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε’ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.

2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Κάποτε «τρώγεται» και ο βασιλιάς!

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*

Η απόφαση του Εκλογοδικείου για την ακύρωση της εκλογής τριών βουλευτών του κόμματος «Σπαρτιάτες» έχει ως αποτέλεσμα την εφεξής (και μέχρι το τέλος της θητείας του) λειτουργία του ελληνικού Κοινοβουλίου με λιγότερους από 300 βουλευτές. Αν μάλιστα επεκταθεί η απόφαση αυτή (όπως έντονα συζητείται) εναντίον και των υπόλοιπων «Σπαρτιατών» βουλευτών, τότε δεν αποκλείεται να δούμε ένα Κοινοβούλιο με λιγότερους από… 290 βουλευτές!

Θα ήταν πραγματικά για γέλια όλα αυτά, αν δεν περιέκλειαν μια τραγικότητα στο σύνολό τους. Και αυτό έχει να κάνει με την εργαλειοποίηση των αξιών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες. Όποιος δεν καταλαβαίνει πού οδηγεί όλο αυτό σίγουρα δεν έχει διδαχθεί το παραμικρό από την πολιτική ιστορία της πατρίδας μας, αλλά και της Ευρώπης.

Η αυτοαπαξίωση των θεσμών της λειτουργίας ενός πολιτεύματος είναι δεδομένο ότι επιφέρει με ταχείς ρυθμούς τη σήψη των δομών του και την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών σε αυτούς. Σε βαθμό τέτοιον, μάλιστα, που είναι αδύνατη πλέον η αυτοΐασή του, αφού οι πολίτες αποκλείεται να εμπιστευτούν οποιονδήποτε προέρχεται από τα σπλάχνα του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος.

Το βλέπουμε τα τελευταία χρόνια και στην πατρίδα μας. Κόμματα «σφουγγάρια», που δημιουργήθηκαν τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά του πολιτικού σκηνικού για να απορροφήσουν τη δυσαρέσκεια των αποτυχημένων μητρικών τους κομμάτων, απαξιώνονται τάχιστα και είτε διασπώνται είτε αυτοδιαλύονται, συνήθως επειδή οι παθογένειες που προέρχονται από την πολιτική μήτρα τους έρχονται βίαια στην επιφάνεια, κατατρώγοντας τις δομές και τα όργανά τους. Αν, μάλιστα, πίσω από την ηγεσία Στίγκα στους «Σπαρτιάτες» υποκρύπτεται πράγματι ο Ηλίας Κασιδιάρης, τότε ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι πίσω από τις ηγεσίες όλων αυτών των ευκαιριακών κομμάτων δεν υποκρύπτεται η εξυπηρέτηση συγκεκριμένων πολιτικών σκοπιμοτήτων με όχημα την εξαπάτηση καλοπροαίρετων εκλογέων;

Και κάπου εδώ υπεισέρχεται ο θεσμός της Δικαιοσύνης. Για την περίπτωση των «Σπαρτιατών», ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης δήλωσε: «Η απόφαση είναι της Δικαιοσύνης, όχι της κυβέρνησης». Πόσο σοβαρά, όμως, μπορεί να εκλάβει κάποιος αυτή τη δήλωση, όταν στη συνέχεια επισημαίνει ότι «η Βουλή, διά της νομικής πρωτοβουλίας της κυβέρνησης την προηγούμενη τετραετία, έδωσε αυτή τη δυνατότητα στη Δικαιοσύνη»; Αν αυτό δεν είναι έμμεση ομολογία της πολιτικής χειραγώγησης της Δικαιοσύνης, τότε τι ακριβώς είναι;

Δεν είναι μάλιστα σπάνιο το φαινόμενο κάποιοι δικαστικοί λειτουργοί, σεβόμενοι τον εαυτό τους και το λειτούργημά τους, να προχωρούν σε ενέργειες μη αρεστές προς το σύστημα εξουσίας. Τότε, όμως, πρέπει να είναι έτοιμοι να δεχτούν και τις συνέπειες. Μάθαμε, λ.χ., πως πρόσφατα έγιναν κρίσεις στο δικαστικό σώμα και υπήρξαν δύο «ηχηρές» στασιμότητες στις προαγωγές. Συγκεκριμένα, παρότι πληρούσαν όλες τις προϋποθέσεις, δεν προήχθησαν τόσο η κυρία Τουλουπάκη, γνωστή για την υπόθεση Novartis (και μάλιστα δεν προήχθη για δεύτερη φορά!), όσο και η εισαγγελέας που πρότεινε την αθώωση των «Σπαρτιατών» και του Κασιδιάρη στο ποινικό δικαστήριο για την εξαπάτηση των ψηφοφόρων (ασκήθηκε μάλιστα σχετική εισαγγελική έφεση επί της δικαστικής αποφάσεως, που έκανε δεκτή την πρόταση της εισαγγελέως).

Στην πολιτική σκακιέρα είναι φυσικό όλα τα πιόνια να «τρώγονται» ή να θυσιάζονται. Αυτό που κάποιοι ξεχνούν, μεθυσμένοι από τις πρόσκαιρες νίκες τους, είναι ότι κάποτε «τρώγεται» και ο βασιλιάς. Και τότε καταρρέει και το βασίλειό του. Όλα δείχνουν ότι δεν είμαστε και τόσο μακριά από αυτό.

*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα», endohora@yahoo.gr

 

https://www.antinews.gr/68775/antitheseis/kapote-trogetai-kai-o-vasilias/

Αναμένουν τους όρους για να παραλάβουν από τον «καταλληλότερα αφρενάριστο…»

Του Κώστα Πρώιμου

«Δεν βιαζόμαστε! Θα φύγει μόνος του μέσα στο… βαθύ φθινόπωρο». Ασφαλώς η απάντηση ειπώθηκε σε σχετική ερώτηση, από επίσημα χείλη, ευρισκόμενα προσφάτως σε στενό κύκλο και σαφέστατα αναφερόμενα στον υπό αποδρομή πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Είναι απολύτως λογικό να μην υπάρχει καμία ιδιαίτερη πρεμούρα να αδειάσει το Μαξίμου αίφνης και μέσα στο κατακαλόκαιρο, όχι φυσικά επειδή θα πιάσουν οι μεγάλες ζέστες και πώς να μετακομίζουν οι άνθρωποι μέσα στο λιοπύρι, αλλά για να σοβαρευτούμε θα παραθέσουμε το εξής: Κανείς δεν θα ήθελε να χρεωθεί μια νέα «προδοσία» έστω και αν ο σκοπός της καθόριζε την πολυπόθητη λύτρωση της Δεξιάς Παράταξης και ταυτόχρονα σηματοδοτούσε την πολιτική εξυγίανση του υπό ιδιότυπη αιχμαλωσία κόμματος της ΝΔ.

Οι εποχές έχουν αλλάξει ανεπιστρεπτί,  οι παλαιότερες «μπαρουτοκαπνισμένες» γενιές κατοικοεδρεύουν σταδιακά στα κοιμητήρια, το διεθνές οικονομικο-πολιτικό «γίγνεσθαι» κλονίζεται συθέμελα από κοσμογονικές αλλαγές και ο νεομητσοτακισμός έχοντας στη διάθεσή του άφθονο χρήμα και αυταπόδεικτα υπερτεχνολογία έχει εξελιχθεί τόσο όσο, να του επιτρέπεται να χειμάζει ανενδοίαστα και πρωτίστως ανενόχλητα έναν ολόκληρο λαό επί έξι συναπτά έτη.  Εξ αυτών, ουδείς επιχειρεί να τον «πετάξει» μέσα στη νύχτα από το παράθυρο του τελευταίου ορόφου της οδού Πειραιώς.

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες και πλάνες οικτρές. Οι κύριοι που αναμένουν την επερχόμενη συναστρία για να εξοστρακίσουν τον καταλληλότερο εκφραστή ενός ακραία αντιλαϊκού πολιτικού συστήματος δεν κοπιάζουν ούτε να πληρώσουν την εφορία, ούτε το ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ σε καμία περίπτωση δεν μετράνε τις δεκάρες τους για να πληρώσουν ένα γεύμα μετά της συζύγου και των τέκνων τους. Η βασικότερη ανησυχία τους έχει να κάνει και σχετίζεται με τη μακροημέρευση των δικών τους φέουδων τα οποία απειλούνται πλέον φανερά από τη λαίλαπα και την εγκαθίδρυση του συστήματος Μητσοτάκη το οποίο έχει ήδη προσλάβει χαρακτηριστικά ολοκληρωτικού καθεστώτος με προοπτικές διακυβέρνησης σε βάθος εικοσαετίας.

Επίσης, μεγάλο τμήμα του επιχειρηματικού κόσμου δείχνει σημάδια έντονης δυσαρέσκειας την οποία σύντομα θα τη διαδεχτεί η προσωπική απέχθεια, δεδομένου ότι ο κύριος Μητσοτάκης  δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα πλέον στην κατανομή της πίτας με αναθέσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στους ίδιους και στους ίδιους. Τα παράπονα ενός σημαντικού αθροιστικά αριθμού οικονομικών παραγόντων δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα «υψηλά διόδια» που έχει επιβάλει αλαζονικά η Αγία Οικογένεια αλλά και με το μοίρασμα του Ταμείου Ανάκαμψης το οποίο σύντομα «μας τελειώνει».

Αντιλαμβάνονται και οι πιο ανυποψίαστοι πώς, όταν Καραμανλής και Σαμαράς ως πρεσβευτές δύο εκ διαμέτρου αντίθετων πόλων εντός της Δεξιάς έχουν «πιαστεί» εδώ και αρκετό καιρό χέρι-χέρι, ότι το μίσος για τον νεομητσοτακισμό είναι κοινό και έντονο.

Από την άλλη, οι τελευταίες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα στον ερειπιώνα της κεντροαριστεράς δεν υποδηλώνουν απλώς παρά ευθέως υποδεικνύουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός αισθάνεται σαν το λιοντάρι μέσα στο κλουβί το οποίο όμως οφείλει να ακολουθήσει τις νέες προαπαιτούμενες νόρμες για να κυκλοφορήσει και πάλι «με ελευθέρας”» και αξιώσεις στην εγχώρια πολιτική πιάτσα.

Και κάτι τελευταίο: Η χώρα μας επειδή είναι μικρή τόσο πληθυσμιακά όσο και εδαφικά είναι ευκόλως ελεγχόμενη. Αυτή τη θλιβερή διαπίστωση μάλλον την έχει χωνέψει πλέον ακόμη και ο πιο φανατικός θαυμαστής του Μ. Αλεξάνδρου. Το «ξεβράκωμα» που έχουμε υποστεί τα τελευταία χρόνια ως λαός είναι επαναλαμβανόμενο και πρωτοφανές σε όλες τις εκφάνσεις.

Η επιεικώς απαράδεκτη και εξόφθαλμα κατευθυνόμενη  ειδησεογραφία σε πανεθνικό επίπεδο έχει επιβάλει στον μέσο και συνήθως άβουλο τηλεθεατή, ακροατή και αναγνώστη, μια εμετική και συνάμα εικονική πραγματικότητα. Ελάχιστοι ανατρέχουν στις πραγματικές «πηγές» και είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι τα «βαθιά βαρομετρικά συστήματα» της παγκόσμιας διακυβέρνησης με τις τεράστιες κινήσεις τους απλώς επισπεύδουν τον όλεθρο, ο οποίος θα στιγματίσει την πανανθρώπινη Ιστορία αποτελώντας την αιτία και την αφορμή μιας αχαρτογράφητης για τα δικά μας κοινωνικά δεδομένα «επανεκκίνησης».

Κανείς από τους διαθέσιμους πολιτικούς μας ταγούς στην πραγματικότητα δεν «κόπτεται» να παραλάβει δίχως όρους και εχέγγυα από τους «απέξω» το τιμόνι από τον «καταλληλότερα αφρενάριστο» πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας ενώ εξελίσσεται νομοτελειακά ένας άνευ προηγουμένου Αρμαγεδδώνας.

Όταν τα ως άνω διασφαλιστούν και «κλειδώσουν», τα οποία σύμφωνα με πληροφορίες τίθενται εδώ και καιρό υπό διαπραγματεύσεις και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις εντός και εκτός της χώρας, το πολυσυζητημένο κόμμα Σαμαρά δύναται να «στηθεί» μέσα σε πέντε μέρες και ο νοών νοείτω…

https://www.antinews.gr/68741/politiki/anamenoyn-toys-oroys-gia-na-paralavoyn-apo-ton-katallilotera-afrenaristo/

Μια ανήθικη πρόταση

 Ο πρωθυπουργός φέρεται ότι ζήτησε από τον προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας να χαμηλώσει εντυπωσιακά τους τόνους για το Σινά, με αντάλλαγμα να εξασφαλίσει ευνοϊκή λύση για το μείζον ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας

Του Μανώλη Κοττάκη 

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανοίγει το σπίτι του και παραθέτει δείπνα σε παράγοντες του δημόσιου βίου μόνο όταν τους έχει ανάγκη! Το έκανε με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, όταν προσπαθούσε να τον πείσει να ψηφίσει το μνημόνιο αμυντικής συνεργασίας με τα Σκόπια και να αναγνωρίσει η Νέα Δημοκρατία τη συμφωνία των Πρεσπών και το όνομα Βόρειος Μακεδονία με την ψήφο των βουλευτών της. Απέτυχε. 

Το έκανε με τον υπουργό Εξωτερικών (τότε) Νίκο Δένδια, τον οποίο κάλεσε με τη σύζυγό του Δάφνη στο διαμέρισμά του, στον Λυκαβηττό, για να λύσουν ενδοκυβερνητικές διαφωνίες για τα Ελληνοτουρκικά. Το έκανε ξανά, όταν τον κάλεσε ως υπουργό Άμυνας στο σπίτι του, στην Κρήτη, και τον έβαλε να κοιμηθεί ακόμη και στο παιδικό δωμάτιο της Ντόρας Μπακογιάννη, προκειμένου να τον πείσει να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας για να τον ξεφορτωθεί από τη διαδοχή. Απέτυχε και τις δύο φορές. 

Το έκανε προσκαλώντας σε δείπνο κορυφαίο επιχειρηματία της χώρας, τον οποίο απείλησε αμέσως μετά την εκλογή του, το 2019, ότι θα τον κυνηγήσει, αν δεν τον στηρίξει, αλλά μετά χρειαζόταν εκείνος τη βοήθειά του. Πέτυχε σχετικώς. 

Στην ίδια «συνταγή» προσέφυγε ο κύριος Μητσοτάκης και την περασμένη Τρίτη, την παραμονή αναχώρησής της ελληνικής αντιπροσωπίας για το Κάιρο, όπου επρόκειτο να διαπραγματευτεί την τύχη της Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Αυτή τη φορά προσκάλεσε στην οικία του σε δείπνο τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο. Πάλι κάτι ήθελε. Και αυτό το «ήθελε» συνδεόταν ευθέως με τις εξελίξεις στην υπόθεση του Σινά. 

Ο κύριος Μητσοτάκης αιφνιδιάστηκε από τη σκληρή δήλωση του Ιερωνύμου, ο οποίος τον κάλεσε να παρέμβει για να αποτραπεί «νέα άλωση». Κατάλαβε ότι με την υπόθεση του Σινά ανοίγει νέο μέτωπο με το σύνολο της Ορθοδοξίας και της θρησκείας. Ανοίγει νέο μέτωπο, διότι, όπως αποδεικνύεται πλέον απ’ όσα λέει ο ίδιος δημοσίως μετά τις δραματικές εξελίξεις αλλά και ο υπουργός των Εξωτερικών, το θέμα αυτό το έχει «πουλήσει» και απλώς θέλει… συνενόχους στην εκποίησή του. Αν δεν το είχε «πουλήσει», στην κυριακάτικη ανάρτησή του στο  facebook θα ανέφερε τις λέξεις «κυριότητα» και «ιδιοκτησία» του Σινά ως διεκδικήσεις στις διαπραγματεύσεις. Όμως, περιέργως, εκείνος περιορίζει τις διεκδικήσεις του στο να αποκτήσει νομική προσωπικότητα το Σινά και να κατοχυρωθούν οι μοναχοί. Εκεί αρχίζουν και τελειώνουν οι διεκδικήσεις του. Το ίδιο έκανε και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης αμέσως μετά την επιστροφή του στην Αθήνα. Σε συνέντευξή του σε διαδικτυακό τόπο αναφέρει κι αυτός ότι στις προτεραιότητες είναι η νομική προσωπικότητα της μονής. Λέξη για την κυριότητα και την ιδιοκτησία της. Πολύ προκλητικά, μάλιστα, αναφέρει ότι η ανιστόρητη απόφαση του εφετείου Ισμαηλίας έχει, εκτός από αρνητικά, και «θετικά σημεία». 

Όπως γίνεται αντιληπτό, η κυβέρνηση έχει πάρει τις αποφάσεις της σε συνεργασία με την αιγυπτιακή κυβέρνηση και τα υπόλοιπα είναι θεατρική παράσταση, όπως επισημάναμε από την πρώτη στιγμή. 

Το ενδιαφέρον, όμως, είναι τι ακριβώς φέρεται ότι ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο ο κύριος Μητσοτάκης στο δείπνο που του παρέθεσε στο σπίτι, στον Λυκαβηττό. Είναι εκπληκτικό, σε μια εποχή που οι συγγενείς των Τεμπών τον κατηγορούν για κατάχρηση εξουσίας, με βάση το άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα, εκείνος φέρεται ότι ζήτησε από τον προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας να χαμηλώσει εντυπωσιακά τους τόνους για το Σινά, με αντάλλαγμα να εξασφαλίσει ευνοϊκή λύση για το μείζον ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ο κύριος πρωθυπουργός έχει ξεγελάσει κατ’ επανάληψη τον Αρχιεπίσκοπο για το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας. Το εξομολογείται ο Αρχιεπίσκοπος σε ιεράρχες. 

Γνωρίζει όμως ο πρωθυπουργός ότι ο καημός του Ιερωνύμου, ο οποίος έγραψε σχετικό βιβλίο αμέσως μετά την απόπειρα ΣΥΡΙΖΑ, που υπονομεύτηκε μέσα από την Εκκλησία το 2019, είναι να σφραγίσει την ποιμαντορία του με την επίλυση των θεμάτων της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης και της εκκλησιαστικής περιουσίας. Γι’ αυτό ο πρωθυπουργός φέρεται ότι του υποσχέθηκε λύση, υπό την προϋπόθεση ότι θα χαμηλώσει τους τόνους για το θέμα του Σινά, το οποίο είναι μείζον. 

Δεν είμαστε βέβαιοι ότι η πρώτη αντίδραση του Αρχιεπισκόπου χαροποίησε τον πρωθυπουργό, είμαστε όμως βέβαιοι ότι αυτή η ανήθικη πρόταση που φέρεται ότι του έκανε, έγινε. Σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας από υψηλόβαθμους -μάλλον εμβρόντητους- εκκλησιαστικούς παράγοντες, ο Αρχιεπίσκοπος μοιράστηκε την ουσία της συνάντησής του στα βασικά σημεία της με συνεργάτες του στην Αρχιεπισκοπή και το μυστικό… κοινολογήθηκε. Είτε, λοιπόν, σήμερα του ζητήσει ο πρωθυπουργός να μας διαψεύσει είτε όχι (είμαστε συνηθισμένοι σε αυτό, ενώ η αλήθεια πάντοτε αποκαλύπτεται και μας δικαιώνει), η συζήτηση αυτή φαίνεται ότι έγινε.

Άστοχο

Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, βεβαίως, ακόμα κι αν ήθελε κάποιο από τα δύο μέρη ή και τα δύο να προχωρήσουν σε αυτή τη συμφωνία, τα γεγονότα θα το/τα ξεπεράσουν. Είναι μάταιος κόπος. 

Και ένα υστερόγραφο: Σε μια εποχή που έχει ανοίξει συζήτηση για το ενδεχόμενο ο πρωθυπουργός να κατηγορηθεί για κατάχρηση εξουσίας και να στηθεί στο Κοινοβούλιο κάλπη εντυπώσεων για την παραπομπή του, μετά την πρόταση τεσσάρων κομμάτων της αντιπολίτευσης (επειδή φέρεται ότι δεν σεβάστηκε τη διάκριση των εξουσιών και παρενέβη στη Δικαιοσύνη με έγγραφό του προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τα Τέμπη), είναι τουλάχιστον… άσοφο να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της Εκκλησίας και να της υποδεικνύει τι να κάνει. Είναι τουλάχιστον άστοχο, επίσης, να παρεμβαίνει στα εσωτερικά μιας ανεξάρτητης Αρχής, του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, και με νόμο «φωτογραφικό» να επιχειρεί να απαγορεύσει σε Έλληνες πολίτες να αποκτήσουν μέσο ενημέρωσης. 

Δεν καταλαβαίνει ότι με όλες αυτές τις πράξεις, που έχουν ως κοινό την κατάχρηση εξουσίας, οικοδομεί ένα προφίλ το οποίο οι φίλοι μας οι Γάλλοι ονομάζουν περίτεχνα criminogene (εγκληματογόνο);

https://www.antinews.gr/68725/kleidarotrupa/mia-anithiki-protasi/

Λατινοπούλου για τους αριστερούς “ανθρωπιστές” της μπίζνας:- Πορεία προς τη Γάζα -Gay pride -Λαθρομετανάστες - Bonus: χάρτινα καλαμάκια

-Πορεία προς τη Γάζα
-Gay pride
-Λαθρομετανάστες
Bonus: χάρτινα καλαμάκια

Οι αριστεροί “ανθρωπιστές” της μπίζνας