Πόρκα Μιζέρια, Σοσιαλίστα! = Γ@μημ@νη Μιζέρια Σοσιαλίστρια = Γιατί μας Έφτασαν στον Πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε Αγοραστική Δύναμη!!!

 Σε ένα τηλεπαιχνίδι γνώσεων είναι η σειρά της (βαμμένης) ξανθιάς παίκτριας να την ρωτήσει ερώτηση ο τηλεπαρουσιαστής. 

Επειδή υποτίθεται ότι οι ξανθιές έχουν χαμηλότερο IQ (...και καλά) προσπαθεί να την βοηθήσει, οπότε τη ρωτάει: "Πόσο κάνει 2 συν 2;"

- "Εεεε 3;;;", λέει η βαμμένη ξανθιά. 
- "Λυπάμαι, όχι" λέει ο τηλεπαρουσιαστής

Το κοινό από κάτω, στο αμφιθέατρο που γυρίζεται το παιχνίδι, φωνάζει: 
"ΔΩΣΤΗΣ-ΑΛΛΗ-ΜΙΑ-ΕΥΚΑΙΡΙΑ!!"

Λέει ο τηλεπαρουσιαστής "Ξαναπροσπαθήστε άλλη μια φορά!"
- "Εεεε 22;;;", λέει η βαμμένη ξανθιά. 
Το κοινό ξαναφωνάζει: 
"ΔΩΣΤΗΣ-ΑΛΛΗ-ΜΙΑ-ΕΥΚΑΙΡΙΑ!!"
"ΔΩΣΤΗΣ-ΑΛΛΗ-ΜΙΑ-ΕΥΚΑΙΡΙΑ!!"

- "Λυπάμαι δεν κάνει 22, αλλά ξαναπροσπαθήστε..." λέει ο τηλεπαρουσιαστής. 
- "Εεεε 4;;;" λέει η βαμμένη ξανθιά τελικά. 

Το κοινό σαν με μια στεντόρεια φωνή, ξαναφωνάζει: 
"ΔΩΣΤΗΣ-ΑΛΛΗ-ΜΙΑ-ΕΥΚΑΙΡΙΑ!!"
"ΔΩΣΤΗΣ-ΑΛΛΗ-ΜΙΑ-ΕΥΚΑΙΡΙΑ!!"
"ΔΩΣΤΗΣ-ΑΛΛΗ-ΜΙΑ-ΕΥΚΑΙΡΙΑ!!"
_______

Λένε πολλοί, πως οι μισθοί στην Ελλάδα είναι χαμηλοί γιατί είναι ρηχή η αγορά λόγω μεγέθους. 

Αυτό δεν ισχύει.

Και η Ιρλανδία διαθέτει μόνο 6 εκατομμύρια κατοίκους αλλά έχει μέσο ετήσιο κατά κεφαλήν ΑΕΠ 111.000 ευρώ. Μεγάλο ποσοστό τους νομίζω μάλιστα είναι ξανθοί ή και κοκκινομάληδες.

Η Δανία επίσης είναι μικρότερη σε πληθυσμό από την Ελλάδα, και πιθανόν με μεγαλύτερο ποσοστό ξανθών από την Ιρλανδία έχει επίσης σημαντικά υψηλότερους μισθούς από την Ελλάδα, και πολύ πιο ισορροπημένη οικονομία, χωρίς μονοκαλλιέργεια του τουρισμού. 

Δεν το κάνω γιατί θέλω να σας απογοητεύσω, αλλά και η Σουηδία έχει περισσότερους ξανθούς και από τις δυο προηγούμενες χώρες μαζί, χιόνια 9 μήνες το χρόνο, και μικρότερο πληθυσμό από την Ελλάδα. Όμως φτιάχνει από τα πιο αξιόπιστα και ασφαλέστερα αυτοκίνητα που έχουν περάσει ποτέ από τους δρόμους του πλανήτη γη, τεράστια απολύτως αξιόπιστα φορτηγά νταλίκες, χωματουργικά οχήματα βαρέως τύπου, πολεμικά αεροπλάνα 5ης γενιάς, πυραύλους, δορυφόρους, φάρμακα, ανεμογεννήτριες, πάμφθηνα αλλά ποιοτικά έπιπλα για τον καθένα, και κάνει και ιατρική έρευνα world class.

Και το Βέλγιο έχει μικρότερο πληθυσμό, αλλά μεγαλύτερους μισθούς και "βαθύτερη" οικονομία από την Ελλάδα, όμως εκεί οι ξανθοί είναι μικρότερο ποσοστό από τις προηγούμενες χώρες, οπότε ίσως και δικαιολογείται η διαφορά από την Ελλάδα.

Το περί της Ελλάδας ως "ρηχής" αγοράς λόγω μικρού μεγέθους, ελπίζω να καταλάβαμε όλοι ότι είναι μια μούφα!
_______

Για να δούμε, όμως, λίγο πιο βαθιά την παραγωγικότητα, μήπως κάτι μας ξέφυγε:

Η παραγωγικότητα είναι τζίρος ευρώ / εργαζόμενο και επηρεάζεται από πολλά πράγματα πέραν της εργασίας των εργαζομένων: 
 - Εκπαίδευση και δεξιότητες εργαζομένων
 - Τεχνολογική πρόοδος και καινοτομία
 - Οργάνωση και διοίκηση εργασίας
 - Επενδύσεις σε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό που πολλαπλασιάζει την παραγωγή. 
 - Κίνητρα και εργασιακό περιβάλλον

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΧΟΥΝ ΚΟΣΤΟΣ. 

Αν το κράτος όμως δεν αφήνει σεντ στην επιχείρηση (προκαταβολή φόρου επόμενου έτους) ώστε να μη μπορεί να επενδύσει σε μηχανήματα και εξοπλισμό, και ακόμα και αν καταφέρει να δανειστεί από κάπου, δεν της δίνει άδεια να λειτουργήσει!

Αλλά σιγά μη δανειστεί κιόλας η κάθε μικρή μπατιροεταιρεία!

Οι τράπεζες που διασώθηκαν με λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου (άσχετο αν ανήκουν σε ξένους πλέον) ΔΙΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΑ, εδώ και χρόνια.

Η πολυπλοκότητα των Ελληνικών εξαγώγιμων προϊόντων είναι η χαμηλότερη! Οι εθνικοί προμηθευτές μας που επιδοτήθηκαν χοντρά να χτίσουν βιομηχανία σε προηγούμενες δεκαετίες έχουν φτιάξει ελληνική παροικία στο Γκστάαντ. Τα εργοστάσια τα έκλεισαν όμως ή τα υπολειτουργούν. Η πάλαι ποτέ "Τίγρης της Μεσογείου" ψόφησε. Πρέπει η αγορά να αφεθεί ελεύθερη να δουλέψει, για να δούμε προκοπή. Ούτε επιδοτήσεις, ούτε κουπόνια, ούτε ψηφιακές κάρτες που θέλουν έναν εξτρά εργαζόμενο για τη γραφειοκρατία ανά 40 κανονικούς εργαζόμενους.

Δεν σας λέω φυσικά να φτιάξουμε πολεμικά αεροπλάνα 5ης γενιάς όπως οι Σουηδοί, αύριο το πρωί!

Όμως εξάγουμε για παράδειγμα χύμα ελαιόλαδο στην Ιταλία, το ανακατεύουν με το υποδεέστερο δικό τους για να του ανεβάσουν την ποιότητα, το πιστοποιούν και το τυποποιούν και μετά το βάζουν σε όμορφα μπουκάλια και το πουλάνε ανά τον κόσμο στη τριπλή τιμή από όσο τους το πουλήσαμε εμείς. Και οι Ισπανοί κάνουν το ίδιο.

Εκεί που εμείς παίρνουμε 5 ευρώ/κιλό στο λάδι που παράγουμε και εξάγουμε, οι Ιταλοί και οι Ισπανοί παίρνουν άλλα 10 ευρώ/λίτρο στο δικό μας λάδι! 

Επειδή δεν κάνουμε την πιστοποίηση και τυποποίηση και εμφιάλωση εμείς, είτε δεν ξέρουμε, είτε δεν θέλουμε, είτε το κράτος που φτιάξαμε δεν μας δίνει την άδεια για να την κάνουμε, βρε αδερφέ! Ούτε υφάσματα φτιάχνουμε πια, ούτε παπούτσια, ούτε κουζίνες, ούτε καν λάστιχα για αυτοκίνητα. Ούτε σώβρακα! Τίποτα!

Μόνο επιστήμονες και εξειδικευμένο προσωπικό εξάγουμε σωστά...

Καταλάβατε τώρα γιατί φτάσαμε στον πάτο της ΕΕ σε αγοραστική δύναμη;

Καταλάβατε γιατί όλα μας φαίνονται ακριβά;
[παρόλο που έχουμε τους λιγότερους φυσικούς ξανθούς από όλες τις παραπάνω χώρες]

Η μιζέρια είναι επιλογή.
Η δική μας επιλογή...

Πάμε τώρα λοιπόν λίγο παρακάτω τη συζήτηση στα περί χαμηλής παραγωγικότητας ανά εργαζόμενο, στην Ελλάδα. Ο μέσος Έλληνας/Ελληνίδα, λέμε, παράγει 25.000 ευρώ κατά κεφαλήν ΑΕΠ με την εργασία του.

Αν παρατηρήσουμε τώρα ότι το ΑΕΠ παράγεται στην πραγματικότητα από 3,95 εκατομμύρια εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, που συντηρούν τον εαυτό τους ΚΑΙ τα υπόλοιπα 6,35 εκατομμύρια: παιδιά, ανέργους, συν 2,5 εκατ. συνταξιούχους και 800.000 Δημοσίους Υπαλλήλους, η παραγωγικότητά τους διομισαπλασιάστηκε τώρα μόλις… 

Απλά οι εργαζόμενοι της παραγωγικής οικονομίας δεν είναι επαρκές πλήθος σε σχέση με όσους ζουν από τους φόρους των...

Βέβαια τα λεφτά αυτά δεν μένουν στα χέρια εκείνων που τα παράγουν, αλλά τα παίρνει το κράτος με ΦΠΑ, τέλη, φορολογία εισοδήματος, εισφορές, διόδια κλπ για να τα διαχειριστεί… Αφού από αυτά καλυφθούν λειτουργικά και μισθοί στο δημόσιο, έργα υποδομής, επιδόματα, κουπόνια, εξοπλισμοί κλπ, τί θες να απομείνει για σένα, βρε καημένε;

πηγή:https://www.capital.gr/o-agis-beroutis-grafei/3924685/porka-mizeria-sosialista/?utmsource=email

Ημερομηνίες πληρωμής των συντάξεων μηνός Ιουλίου 2025

                                                              ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ημερομηνίες πληρωμής των συντάξεων μηνός Ιουλίου 2025

Οι ημερομηνίες πληρωμής ακολουθούν τον κανόνα του διαχωρισμού μεταξύ Μισθωτών και Μη Μισθωτών και διαμορφώνονται ως ακολούθως:

• Την Τετάρτη 25 Ιουνίου 2025 θα καταβληθούν οι κύριες συντάξεις από τα τέως ταμεία Μη Μισθωτών ΟΑΕΕ, ΟΓΑ και ΕΤΑΑ, οι κύριες συντάξεις που απονεμήθηκαν από τη σύσταση του ΕΦΚΑ και μετά, με τον ν.4387/2016, μέσω του ΟΠΣ-ΕΦΚΑ (συνταξιούχοι Μισθωτοί & Μη Μισθωτοί από 1.1.2017 και έπειτα) και όλες οι επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα (Μη Μισθωτών και Μισθωτών).
• Την Παρασκευή 27 Ιουνίου 2025 θα καταβληθούν οι κύριες συντάξεις των τέως Ταμείων Μισθωτών [ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, τραπεζών, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΛΟΙΠΩΝ ΕΝΤΑΣΣΟΜΕΝΩΝ (ΤΣΕΑΠΓΣΟ, ΤΣΠ-ΗΣΑΠ), ΝΑΤ, ΕΤΑΤ και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ] καθώς και οι κύριες και οι επικουρικές συντάξεις του Δημοσίου.

Το τίμημα του «Μένουμε Ευρώπη» (Μέρος Α’: Προφήτες της οικονομικής ισοπέδωσης)

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Έχουν περάσει αισίως… 64 χρόνια από τότε που η Ελλάδα έδεσε την τύχη της με αυτό που ξεκίνησε ως πολλά υποσχόμενη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα των λαών και εθνών, αλλά κατέληξε στη σημερινή απεχθή εκδοχή μιας σοβιετικού τύπου υπερεθνικής γραφειοκρατίας με τυπική έδρα τις Βρυξέλλες και ουσιαστικό υποβολέα το Βερολίνο.

Φαντάζομαι λίγοι είναι αυτοί που θυμούνται ότι το μακρύ ταξίδι της ελληνικής ένταξης ξεκίνησε όχι το 1979, όταν υπογράφηκε η πράξη προσχώρησης στο Ζάππειο, αλλά πολύ νωρίτερα, το 1961, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωθυπουργός και τότε, κατέστησε την Ελλάδα την πρώτη «συνδεδεμένη» χώρα με την Κοινή Αγορά των «Έξι».

Εκείνη, όμως, η απόφαση δεν ήταν ακριβώς ομόθυμη σε όλες τις τάξεις του πολιτικού και ακαδημαϊκού φάσματος. Υπήρχαν σοβαρές προσωπικότητες που εξέφραζαν επιφυλάξεις για το μέλλον της Ορθόδοξης Ελλάδας σε μία λέσχη «Φράγκων», υπήρχαν και πρώιμες ευρωσκεπτικιστικές φωνές όπου του εξαιρετικού Σκυριανού ευπατρίδη Μάνου Φάλταϊτς που εξέδιδε την επιθεώρηση «Οδηγητής» (ουδεμία σχέση με το ομώνυμο έντυπο της ΚΝΕ) και εκείνη την εποχή έγραφε το προφητικό δοκίμιο με τίτλο «Πανευρώπη και Κοινή Αγορά: Ο προάγγελος της οικονομικής μας καταστροφής και της εθνικής μας εκμηδενίσεως».

Στον «Οδηγητή» έγραφαν πολλοί διανοούμενοι, λογοτέχνες και συγγραφείς της εποχής, από τον μοναδικό Άγγελο Τερζάκη μέχρι τον πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Πυρουνάκη και τον αναμορφωτή του εκπαιδευτικού μας συστήματος Ευάγγελο Παπανούτσο.

Δεν είχαν όλοι κοινές πολιτικές καταβολές, αλλά μοιράζονταν τις ίδιες πατριωτικές ανησυχίες, προβλέποντας ότι η «Ρωμιοσύνη», όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Παπανούτσος, θα σβήσει μέσα στο κράμα που θα δημιουργηθεί γιατί «θα γίνωμε “Ευρωπαίοι” στις αντιλήψεις, στους τρόπους, στη μόρφωση και στο τέλος δεν θα είναι δυνατόν να περισωθούν τα δικά μας εθνικά κεφάλαια, συγκεκριμένα και απλά, η νεοελληνική γλώσσα και η Ορθοδοξία μας».

Ταυτόχρονα με αυτούς που ανησυχούσαν για τον εθνικό εκφυλισμό υπήρχαν και πολύ σοβαροί οικονομολόγοι -όχι μόνο αριστερής απόκλισης- που εξέφραζαν σοβαρές ενστάσεις βλέποντας ότι η ελληνική παραγωγική βάση θα συνθλιβεί στις μυλόπετρες των βιομηχανικά ανεπτυγμένων χωρών. Οι απόψεις αυτών των ανθρώπων που διέγνωσαν από πολύ νωρίς τον εφιάλτη φιλοξενούνταν χωρίς αποκλεισμούς και προκαταλήψεις ακόμα και σε έντυπα της αστικής ακαδημαϊκής διανόησης όπως η εξαιρετική μηνιαία επιθεώρηση «Νέα Οικονομία» του Άγγελου Αγγελόπουλου. Δεν υπήρχε «εξοστρακισμός» απόψεων γιατί απλούστατα δεν υπήρχαν τότε πληρωμένα μέσα ενημέρωσης ή πανεπιστημιακοί και πολιτικοί «ευρω-τροχονόμοι» που θα έσπευδαν να ρίξουν στην πυρά ως «ψεκασμένο» όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει το κυρίαρχο αφήγημα. 

Φωτεινά ελληνικά μυαλά που έβλεπαν μακριά είχαν συλλάβει, λοιπόν, το αδιέξοδο ήδη από τη δεκαετία του ’60. Στη διαδρομή της ευρωπαϊκής ενοποίησης η Ελλάδα θα έπαιρνε γενναία οικονομική στήριξη αλλά με αντάλλαγμα την παραίτηση από βασικούς παραγωγικούς τομείς και επιλογές ανάπτυξης που θα της εξασφάλιζαν αυτάρκεια. Οι Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφοι θα επωφελούνταν προσωρινά μέσα από ένα φάσμα επιδοτήσεων, όπως αυτές οι σημερινές του ΟΠΕΚΕΠΕ που κατέληξαν στην τσέπη των επιτήδειων, αλλά τα ελληνικά αγροτοδιατροφικά προϊόντα θα εξαφανίζονταν ακόμα και από την εσωτερική αγορά. Και η ελληνική βιομηχανία, χωρίς επιδοτήσεις και κίνητρα, θα έσβηνε μέσα σε ένα σκληρά ανταγωνιστικό περιβάλλον. 

Στην πράξη ο ελληνικός λαός παραιτήθηκε από το δικαίωμα να αποφασίζει τι είδους οικονομική ανάπτυξη επιθυμεί και επέτρεψε να επιλέγουν άλλοι τι είδους ανάπτυξη «του ταιριάζει». Έτσι, μέσα σε μερικές δεκαετίες, η πατρίδα μετατράπηκε σε ετεροπροσδιοριζόμενη αποικία μαζικού τουρισμού, χωρίς αξιόλογη παραγωγική συγκρότηση, ενεργειακή αυτονομία και εξαγωγικό πλεόνασμα. Κι αυτός ο παραλογισμός ενισχύθηκε με τη δημιουργία μίας εγχώριας κάστας ευρω-δωσίλογων, που υποστηρίζουν ότι καλύτερα να αποφασίζουν οι ξένοι για το μέλλον της χώρας, γιατί εμείς είμαστε «ανώριμοι». Μαζί με τους «ευρωλιγούρηδες» ανδρώθηκε και μία τάξη σύγχρονων «μαυραγοριτών», δηλαδή επιτήδειων που έμαθαν να αρπάζουν τις επιδοτήσεις, να σιτίζονται από κοινοτικά προγράμματα, να χρηματοδοτούνται για να προβάλουν την «ευρωπαϊκή ιδέα» και να υπακούν στις «ντιρεκτίβες» μιας απρόσωπης πολυεθνικής γραφειοκρατίας, που τελικά όμως υπηρετεί τα συμφέροντα συγκεκριμένων «κυρίαρχων» κρατών.

Μετά την πτώση του στρατιωτικού καθεστώτος που έδωσε έμφαση στο «μοντέλο αυτάρκειας» η κουβέντα ξανάρχισε, αλλά κινήθηκε σε στείρα ιδεολογικά στερεότυπα του τύπου «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», μέχρι που σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο της χώρας αποφάσισε ότι η ένταξη είναι μονόδρομος.

Το κρίσιμο σημείο καμπής που ασφαλώς εξανέμισε κάθε προοπτική αυτόνομης ανάπτυξης σφραγίστηκε με τη βιαστική ένταξη της Ελλάδας στο κοινό νόμισμα, που ναρκοθέτησε την παραγωγική βάση της εθνικής οικονομίας και υποθήκευσε το μέλλον των ελληνικών εξαγωγών.

Τα Μνημόνια και το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας ήταν απλώς το όψιμο «τίμημα» (υπό τη μορφή παραδειγματικής τιμωρίας) για την ανοχή των ισχυρών της Ε.Ε. στην ισότιμη συμμετοχή ενός κράτους «β’ κατηγορίας».

Σήμερα η συμμετοχή δεν είναι καν ισότιμη. Η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα λόγου και αρκείται στον ρόλο που της προσφέρουν με το αναπτυξιακό μοντέλο… Άγιου Δομίνικου σε βαλκανική εκδοχή. Δεν παράγει τίποτα, δεν εξάγει τίποτα, χτίζει μόνο ξενοδοχεία και εισάγει λεφούσια τουριστών, ολοένα και πιο χαμηλής εισοδηματικής στάθμης, που ευελπιστεί να της λύσουν το βιοποριστικό ζήτημα κατά την ίδια έννοια που οι εισαγόμενοι λαθρομετανάστες θα λύσουν -υποτίθεται- το Δημογραφικό.

Αυτά, όμως, λίγο πολύ τα γνωρίζουμε. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο αντίλογος σε αυτόν τον θλιβερό ρόλο που μας επιφυλάσσει η Ε.Ε. έχει πλήρως απαγορευτεί. Την ώρα που σε χώρες ακόμα και αναξιοπαθούσες, όπως η γειτονική Βουλγαρία, διατυπώνονται τεκμηριωμένες αντιρρήσεις για την είσοδο στο «ευρώ», στην Ελλάδα ο «μονόδρομος» καλά κρατεί. Οποιοσδήποτε τολμήσει έστω και να ψιθυρίσει ότι ήρθε η ώρα να «το δούμε αλλιώς» απομονώνεται ως μίασμα. Προσωπικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις οικονομολόγων όπως ο μακαρίτης Θόδωρος Κατσανέβας, η Μαρία Δελιβάνη, ο Νίκος Ιγγλέσης ή ο Δημήτρης Καζάκης, οι απόψεις των οποίων δαιμονοποιήθηκαν ή αποσιωπήθηκαν, δεν γνωρίζω κανέναν που να υποστηρίζει δημόσια ότι θα πρέπει να εξετάσουμε εναλλακτικές λύσεις, έξω από την ασφυκτική ομηρία του ευρώ. Τέτοιες κουβέντες έστω και υπό τη μορφή «άσκησης εργασίας» σχεδόν ποινικοποιούνται από την ευρωσιτιζόμενη κάστα πολιτικών, δημοσιογράφων, αλλά και ακαδημαϊκών που βλέπουν ως μόνη ρεαλιστική λύση να μείνουμε στα χάλια που είμαστε για να λέμε ότι «μείναμε Ευρώπη».

Υπάρχει, όμως, μία θεμελιώδης διαφορά. Μέχρι χθες το πρόβλημα ήταν κατά βάση οικονομικό. Σήμερα, δυστυχώς, επεκτείνεται σε υπαρξιακά ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ίδια την επιβίωση του ελληνικού κράτους. Γιατί πλέον η Ελλάδα χωρίς κανένα δικαίωμα αντίρρησης καλείται να συμμετέχει σε αποφάσεις εξόφθαλμα αντίθετες με τα εθνικά της συμφέροντα. Αποφάσεις που αγγίζουν χορδές αυτοσυντήρησης, όπως η συμμετοχή σε πολεμικές περιπέτειες που δεν μας αφορούν ή ο εκβιασμός για εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στον προαιώνιο εχθρό. Για πρώτη φορά δηλαδή από την περίοδο των Μνημονίων το ερώτημα δεν αφορά τη συμμετοχή μας στο κοινό νόμισμα, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή καθεαυτή…

https://www.antinews.gr/68680/oikonomia/to-timima-toy-menoyme-eyropi-meros-a-profites-tis-oikonomikis-isopedosis/

Στον Πάτο της ΕΕ η Αναξιότατη Ελλάδα - Τα Μεγάλα «Αγκάθια» που Κρατούν Καθηλωμένη τη Χώρα

 

Επενδύσεις. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε τα ηνία της χώρας, υποσχέθηκε να αλλάξει άρδην το επενδυτικό κλίμα… Πρόοδος έχει υπάρξει, σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, αλλά η εικόνα αισιοδοξίας και δέσμευσης για την προσέλκυση επενδύσεων, έξι χρόνια μετά, παραμένει θολή και κινδυνεύει η απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Γιατί δεν «απογειώνονται» οι επενδύσεις στην Ελλάδα; Μπορούν τα προβλήματα που εντοπίζονται να λειτουργήσουν ως ανάχωμα για την απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων;

Το αισιόδοξο κυβερνητικό αφήγημα για «άνθιση» των ιδιωτικών επενδύσεων μοιάζει να «σκοντάφτει» σε μια σειρά από προβλήματα τα οποία έρχεται να εντοπίσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, φανερώνοντας μάλιστα το χάσμα που χωρίζει τη χώρα μας σε σχέση με την υπόλοιπη ΕΕ.

Ο χαμηλός ρυθμός επενδύσεων αποτελεί «αγκάθι» για την οικονομία, καθώς η ιδιωτική κατανάλωση παραμένει ο κύριος μοχλός ανάπτυξης 

Στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου για την  Ελλάδα η Κομισιόν εντοπίζει τρεις σημαντικούς φραγμούς για την ανάπτυξη του επιχειρείν και δύο για τις δημόσιες επενδύσεις.

Δομικά προβλήματα

Η παρατήρηση της Κομισιόν ότι ο λόγος επενδύσεων προς ΑΕΠ στην Ελλάδα παραμένει ο χαμηλότερος στην ΕΕ αντικατοπτρίζει μια μακροχρόνια πρόκληση για την ελληνική οικονομία.

Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat και εκτιμήσεις για το 2024-2025, ο λόγος των ακαθάριστων επενδύσεων παγίου κεφαλαίου προς το ΑΕΠ στην Ελλάδα κυμαίνεται αρκετά χαμηλότερα από τον μέσο όρο της ΕΕ, που υπερβαίνει το 20%.

Η ΕΛΣΤΑΤ ανέφερε ότι οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου μειώθηκαν κατά 3,2% σε ετήσια βάση το α’ τρίμηνο του 2025, γεγονός που υποδηλώνει συνεχιζόμενη πίεση στον δείκτη αυτό. Η μείωση αποδίδεται σε καθυστερήσεις σε έργα του Ταμείου Ανάκαμψης, γεωπολιτική αβεβαιότητα και περιορισμένη πρόσβαση σε χρηματοδότηση για μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Η Κομισιόν, στις εκθέσεις της για το 2024 και τις προβλέψεις για το 2025, επισημαίνει ότι η Ελλάδα, παρά την πρόοδο σε τομείς όπως η μείωση του δημόσιου χρέους και η ανάπτυξη, υστερεί σε επενδύσεις λόγω δομικών προβλημάτων.

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Σπύρος Θεοδωρόπουλος, έχει εκφράσει ανησυχία για την πορεία της οικονομίας, δηλώνοντας ότι «δεν υπάρχει πειστικό επιχείρημα στο ερώτημα, γιατί να επενδύσω στην Ελλάδα», και αμφισβήτησε την αποτελεσματικότητα ορισμένων πολιτικών, όπως αυτές για την πράσινη ενέργεια.

Κάτω από μ.ο. της ΕΕ

Σύμφωνα με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου για την Ελλάδα, οι ιδιωτικές επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ παραμένει ο χαμηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρά τις σημαντικές αυξήσεις τα τελευταία χρόνια, ο λόγος επενδύσεων ανήλθε στο 15,3% του ΑΕΠ το 2024, σχεδόν 6 ποσοστιαίες μονάδες κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ.

Η Κομισιόν εντοπίζει τρία προβληματικά σημεία, τα οποία εμποδίζουν τις ιδιωτικές επενδύσεις στη χώρα:

• Ρυθμιστικές υποχρεώσεις, αβεβαιότητα και υψηλό ενεργειακό κόστος: Πάνω από το 90% των επιχειρήσεων αναφέρουν αυτούς τους παράγοντες ως βασικούς ανασταλτικούς παράγοντες για τις επενδύσεις.
• Έλλειψη εργατικού δυναμικού και δεξιοτήτων: Ένα ολοένα και αυξανόμενο ποσοστό ελληνικών επιχειρήσεων αναφέρουν την αδυναμία εξεύρεσης καταρτισμένου προσωπικού ως πρόβλημα για την ανάπτυξή τους.
• Πρόσβαση σε χρηματοδότηση: Αν και έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος τα τελευταία χρόνια, το ποσοστό των ελληνικών -κυρίως μικρομεσαίων- επιχειρήσεων που αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας παραμένει υψηλό. Η πρόσβαση σε μη τραπεζική χρηματοδότηση και ιδιωτικά επιχειρηματικά κεφάλαια παραμένει περιορισμένη.

Για τις δημόσιες επενδύσεις η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σημειώνει πως παρά την πρόοδο των τελευταίων ετών, οι φραγμοί για την αποδοτική διαχείριση των δημόσιων κονδυλίων παραμένουν:

• Οι χρονοβόρες δικαστικές διαδικασίες για την επίλυση νομικών αντεγκλήσεων κατά τη διάρκεια διαγωνισμών σε συνδυασμό με τις αργές διαδικασίες αδειοδότησης και μεταβίβασης τίτλων ιδιοκτησίας οδηγούν σε σημαντικές καθυστερήσεις κρίσιμων επενδύσεων ειδικά σε υποδομές.
• Δεν υπάρχει καλή συνεργασία και συντονισμός ανάμεσα σε φορείς του δημοσίου, ειδικά σε επενδύσεις που επηρεάζουν και εξαρτώνται από διαφορετικά υπουργεία και φορείς.

Η Κομισιόν και το ΔΝΤ έχουν επισημάνει ότι, παρά τις μεταρρυθμίσεις, η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει τον χαμηλότερο λόγο επενδύσεων προς ΑΕΠ στην ΕΕ, με δομικά εμπόδια όπως η γραφειοκρατία και η αργή απονομή δικαιοσύνης να παραμένουν προκλήσεις.

«Καμπανάκι» για Ταμείο Ανάκαμψης και ΕΣΠΑ

Σύμφωνα με την Κομισιόν τα παραπάνω προβλήματα λειτουργούν εν μέρει ως ανάχωμα για την απορρόφηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Η υλοποίηση του εθνικού σχεδίου ανάκαμψης και ανθεκτικότητας βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά αντιμετωπίζει σημαντικά εμπόδια, συνδεδεμένα με τις παραπάνω προκλήσεις. Επί του παρόντος, η Ελλάδα έχει εκπληρώσει το 35% των οροσήμων και στόχων του «Ελλάδα 2.0».

Επίσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κρίνει σημαντικό να επιταχυνθεί η εφαρμογή των προγραμμάτων συνοχής και τονίζει ότι «η ενδιάμεση αναθεώρηση προσφέρει ευκαιρίες για την επιτάχυνση της προόδου και την καλύτερη αντιμετώπιση των στρατηγικών προτεραιοτήτων της ΕΕ που σχετίζονται με την ανταγωνιστικότητα, την άμυνα, τη στέγαση, την ανθεκτικότητα των υδάτων και την ενεργειακή μετάβαση».

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι είναι εξαιρετικά πιθανό να μη δοθεί παράταση στο Ταμείο Ανάκαμψης γεγονός που καθιστά την Ελλάδα αναγκασμένη να «τρέξει» αν θέλει να επιταχύνει τη δυνατότητα απορρόφησης του δημοσίου τομέα, ώστε να επιτευχθούν οι δεσμεύσεις της μέχρι το 2026.

https://www.in.gr/2025/06/09/economy/oikonomikes-eidiseis/ependyseis-kathilomeni-ston-pato-tis-ee-ellada-ta-megala-agkathia-pou-kratoun-kathilomeni-ti-xora/

Ξέρουμε Γιατί το Αποτυχημένο Κράτος Είμαστε Όλοι Εμείς;

 

   Όλοι έχουμε ανεβοκατεβεί τους ορόφους στην εφορία, στον ΕΦΚΑ στο πρώην ΤΕΒΕ, σε ένα νοσοκομείο. Όλοι έχουμε στηθεί με τις ώρες στην ουρά σε μια δημόσια υπηρεσία. Και όλοι αγανακτούμε καθημερινά στην “επαφή” αυτή με το κράτος. Ένα κράτος που μπορεί να σε στείλει αδιάβαστο στον άλλο κόσμο στα δίχτυα της γραφειοκρατίας. Ή να σε τρελάνει στην καλύτερη περίπτωση.

  Ας μην γελιόμαστε: η σχέση μας με το Δημόσιο είναι σχέση σχιζοειδής. 

   Παρανοϊκές διατάξεις, αντινομία, υποκειμενικές ερμηνείες νόμου και κανονιστικών οδηγιών από έναν και μόνο υπάλληλο, συμβάλλουν στην εδραίωση της πεποίθησης ότι ο πολίτης ταλαιπωρείται καθημερινά. Πληρώνει τους φόρους, τις εισφορές του, τα χαράτσια. Αλλά δεν εξυπηρετείται στην ώρα του και σχεδόν πάντα κάτι μένει σε εκκρεμότητα. Κάποιο χαρτί θα λείπει. Οι συνταξιούχοι που κάνουν αίτηση για τις συντάξεις της πείνας, ξέρουν καλά τί θα πει αναμονή και υπομονή. (Σημείωση: το ίδιο φυσικά και όσοι επιχειρούν να ξεκινήσουν κάτι σε αυτό τον καταραμένο τόπο. Ή όσοι για κακή τους τύχη αρρωστήσουν και πρέπει να εισαχθούν σε νοσοκομείο).

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ

Άραγε πόσο εδραιωμένη στο παρελθόν είναι αυτή η αταίριαστη σχέση πολίτη-κράτους; Πόσο βαθιές είναι οι ρίζες της παράλογης αυτής “συμβίωσης” στην Ελλάδα; 

Όλοι ξέρουμε ότι ποτέ δεν “ιδρύθηκε” το κράτος σε αυτό τον τόπο. Ποτέ δεν οργανώθηκε σε δυτικά πρότυπα. Δέσμιο μιας ανατολίτικης λογικής, πότε συμπεριφέρεται σαν κράτος-αφέντης. Και πότε σαν φέουδο, το οποίο αφού κατακτηθεί αρχίζει να μοιράζει προνόμια σε λίγους.

Και εδώ είναι που θέλω φίλε αναγνώστη να επικεντρωθούμε. Το κράτος είναι το Ταμείο που εποφθαλμιούν τα κόμματα – και κυρίως οι ηγετικές τους ομάδες – ώστε να μοιράσουν χρήμα στους πελάτες-ψηφοφόρους τους. Είναι η πηγή χρηματοδότησης ανορθολογικών συλλογικών συμπεριφορών και μή παραγωγικών επιδοτήσεων. Είναι το φέουδο που ποτέ δεν έπαψε να δημιουργεί ανισότητες, μίση, φθόνο, ανταγωνισμό.

Παντού στον κόσμο τις ανισότητες γεννάει ο μανιακός καπιταλισμός. Εδώ στην Ελλάδα, τις θρέφει ο κρατικοδίαιτος καπιταλισμός των εθνικών εργολάβων, των προμηθευτών, των προνομιούχων κρατικών λειτουργών, της διαπλοκής ΜΜΕ – κομμάτων – τραπεζών. 

Η πατερναλιστική λογική αρχίζει και τελειώνει στην ισχύ της εξουσίας που κάθε φορά αντλούν οι εκάστοτε κυβερνώντες. Ειδικά στην τοπική αυτοδιοίκηση (πεδίο “φεουδαρχικής” οικονομίας και μικροοικονομικής ανισορροπίας που τελικά προκαλεί μακροοικονομικό χάος) έχουν στηθεί μικρά υπουργεία. Μικρές ΔΕΚΟ, τις οποίες καταλαμβάνουν αιρετοί που αποκτούν ισχύ και προνόμια. Αυτά είναι ικανά να τους οδηγήσουν σε ναπολεόντιες συμπεριφορές. Μεσσιανικά σύνδρομα και νευρώσεις επιτυχίας. Οι πάντες στον τόπο τους νιώθουν “πολιτικοί”. Νιώθουν ότι τους χρωστάει η κοινωνία. Ότι η εξουσία είναι αγαθό που το δικαιούνται (μαζί με τους μισθούς φυσικά).

ΓΡΗΓΟΡΟΣΗΜΟ: ΛΙΠΑΝΤΙΚΟ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ

Ποιά είναι η πραγματικότητα; Παρασιτισμός, μικροπολιτική και έκσταση της επικοινωνίας: δελτία τύπου ακόμη και για επίσκεψη σε πανηγύρια και εκκλησίες ώστε να μας δούν στα social media.

Ας μην χαθούμε στις φιλοσοφικές και ιδεολογικές αναλύσεις για το τι εστί Δημόσιο και Κράτος. Να δούμε την πραγματικότητα.

Επί δεκαετίες η χώρα αυτή είχε μια κακή δημόσια διοίκηση. Μια κρατική μηχανή που το μόνο λιπαντικό της ήταν το γρηγορόσημο. Πολλοί φυσικά επαγγέλονταν την επανίδρυση του κράτους. Ουδείς όμως τόλμησε στην ουσία να θίξει ιερά προνόμια. Να απολύσει υπεράριθμους. Να κόψει περιττές δαπάνες και υπέρογκες αμοιβές σε μισθούς και επιδόματα. Ούτε καν οι ξένοι μπόρεσαν να επιβάλλουν στα χρόνια των μνημονίων αναγκαστικές πολιτικές μείωσης δημοσίων υπαλλήλων και περικοπής εξώφθαλμων δαπανών.

Η αλήθεια είναι ότι το Δημόσιο θράφηκε τόσο πολύ ώστε δεν μπορεί πλέον να νικηθεί. Δεν μπορεί να υποκύψει στην λογική του εξορθολογισμού, της συνετής διαχείρισης, της ουσιαστικής προσφοράς στον πολίτη. Η θετική σημερινή “ταμειακή” του εικόνα είναι γνωστό οτι οφείλεται σε υπερφορολόγηση και μόνο.

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΙΚΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΙΝΗΤΡΩΝ;

Οι δημόσιες επιχειρήσεις αποδείχθηκαν φορείς κομματικών διορισμών, σπατάλης και διαφθοράς. Και σήμερα που χρειαζόμαστε ένα καθοδηγητικό παραγωγικό κράτος κινήτρων (από την στιγμή που αυτό έγινε και πλεονασματικό), ώστε να συμπράξει αποδοτικά με τον ιδιωτικό τομέα, βλέπουμε την ηδονική απραξία. Την αέναη αδράνεια και αναβλητικότητα να κρύβεται πίσω από τις μάσκες της δήθεν διαφύλαξης του κοινού συμφέροντος (αρχαιολογία, δασαρχείο, πολεοδομία, κ.α.).

Φθάσαμε στο σημείο να ζούμε με διωκτικό παραλήρημα και νορμοθυμία απέναντι στο σιδερένιο χέρι του Κράτους κάθε φορά που καλούμαστε να διευθετήσουμε ένα ζήτημα με την δημόσια διοίκηση. Ζούμε με τον τρόμο της τιμωρίας. Με την αναμονή της οφειλής και της ταλαιπωρίας. Αντιπαραγωγικό, σπάταλο, αντιαναπτυξιακό, φορέας αντικινήτρων, το Δημόσιο δεν πρόκειται να διορθωθεί ποτέ.

Μπορεί να νοικοκυρεύτηκε δημοσιονομικά, όμως εξακολουθεί να παραμένει δέσμιο μιας διπολικής διαταραχής. Μεταξύ ατομικού και συλλογικού ασυνείδητου. Και αυτό γιατί: 

= Το “Δημόσιο” είμαστε εμείς. 

= Το “Κράτος” είμαστε όλοι μας. 

Άσχετα αν το διοικούν κομματικές και συντεχνιακές παρέες. Είναι ο καθρέφτης της αντίληψης μιας ολόκληρης κοινωνίας για το πως θα πιάσουν τόπο οι θυσίες, οι φόροι και οι εισφορές μας. Σχολεία, νοσοκομεία, υπηρεσίες, υπήρξαν για πολλά χρόνια οι τόποι δυστυχίας και μη ανταπόδοσης του πολίτη. 

Έχουμε δικαιώματα και υποχρεώσεις που δεν ισορροπούν, δεν αντισταθμίζονται. Και αυτό για έναν απλούστατο λόγο, που δεν θα κουραστώ να τον αναφέρω φίλε αναγνώστη: δεν έχουμε αποφασίσει – ακόμα – αν είμαστε στην Δύση ή στην Ανατολή…

Το σκίτσο είναι του ΚΥΡ

 πηγή:https://new-deal.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%BC/

Κατακαημένη Ελλάδα μας: Οι Προδότες, οι Χειρότεροι, οι Αξιολύπητοι και ο Ανθ’ ημών Γουλιμής!

Ο Θανάσης Κ. κάνει μια αναδρομή στους ιστορικούς μας ηγέτες. Που πίστεψαν σε ένα εθνικό όραμα για να εγκαθιδρύσουν το εθνικό κράτος. Που αντιστάθηκαν σε όσους επιχείρησαν να σβήσουν ο,τιδήποτε συγκροτεί την εθνική συνείδηση. Όλοι αυτοί και οι φιλικοί δεν θα διαγραφούν σήμερα ως εθνίκια. Τρία πράγματα  απλά θα σας πώς σήμερα:

* Πρώτον, έχουν απόλυτα δίκιο όσοι αρνούνται να αναγνωριστεί κράτος δίπλα μας με το όνομα της Μακεδονίας.

Δεν θέλουμε εμείς να τους πούμε πως θα ονομάζονται. Αλλά επιμένουμε πως ΔΕΝ θα ονομάζονται! Κι έχουμε τους λόγους μας…

Αυτοί μπορούν να επιλέξουν όποιο όνομα θέλουν. Εκτός από εκείνο που εμπεριέχει τη λέξη Μακεδονία!

Γιατί αυτό θίγει άμεσα τη δική μας Ιστορική ταυτότητα και Πολιτιστική Κληρονομιά.

Ερώτημα: Μπορούμε να τους αρνηθούμε να λεηλατήσουν την κληρονομιά μας;

Απάντηση: Ασφαλώς και μπορούμε!

Ερώτηση: Μα μήπως αυτό παραβιάζει το δικαίωμά τους στον «αυτοπροσδιορισμό»;

Απάντηση: Όχι! Γιατί υπάρχει και το δικό μας δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό!

Ο δικός τους «αυτοπροσδιορισμός (ως «Μακεδόνες») τελειώνει εκεί που αρχίζει ο δικός μας αυτοπροσδιορισμός (ως Μακεδόνες και Έλληνες).

Και πάντως, αυτό μας το έχει αναγνωρίσει η διεθνής κοινότητα! Γι’ αυτό και έδωσε στην Ελλάδα το δικαίωμα να εγκρίνει το οριστικό όνομα των Σκοπίων.

Και επέβαλε στα Σκόπια την υποχρέωση να διαπραγματευθούν την έγκριση της Ελλάδας στο οριστικό τους όνομα.

Αυτό το δικαίωμα που η Ελλάδα κέρδισε το 1993, η κυβέρνηση Τσίπρα έρχεται σήμερα να το απεμπολήσει!

Γιατί συζητάμε, νομίζετε, ακόμα, μετά από 27 χρόνια; Γιατί χωρίς την έγκριση της Ελλάδας δεν μπορούν να αποκτήσουν οριστικό όνομα. Θα παραμείνουν… «πρώην χώρα»! Και γι’ αυτό σήμερα επείγονται τα Σκόπια, όχι εμείς…

Ο λόγος που τα Ηνωμένα Έθνη επέβαλαν στα Σκόπια να διαπραγματευθούν υποχρεωτικά με την Ελλάδα το οριστικό όνομά τους, ήταν γιατί αντελήφθησαν τον αλυτρωτισμό που υπονοεί το όνομα Μακεδονία.

Αυτό έρχεται σήμερα να τους χαρίσει ο Τσίπρας. Και ο Κοτζιάς.

Έλεγε μια «προοδευτική» κυρία σε βραδινή ενημερωτική εκπομπή χθες:

= Οι άνθρωποι που διαδήλωναν σήμερα σε όλη την Ελλάδα ήταν καλοπροαίρετοι, αλλά δεν γνώριζαν τίποτε για το θέμα. Για παράδειγμα, δεν γνώριζαν πως 140 χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία…

Λάθος, κυρία μου! Το ξέρουν πολύ καλά. Αλλά ξέρουν και κάτι ακόμα που εσείς ξεχνάτε. Ότι η «μακεδονική εθνότητα» αμφισβητείται πλέον έντονα μέσα στα Σκόπια!…

Και από τους αλβανόφωνους (35% που δεν δηλώνουν «μακεδόνες») και από πολλούς σλαβόφωνους που είτε δηλώνουν «βούλγαροι», είτε αμφισβητούν ευθέως την ύπαρξη «μακεδονικού έθνους» και πολιτισμού.

Κι αυτή τη στιγμή που αμφισβητείται μέσα στη χώρα τους, όλο και περισσότερο, εμείς πάμε και τους «χαρίζουμε» τη «μακεδονική» εθνότητα.

Αυτό το ξέρουμε εμείς, αλλά δεν το καταλαβαίνετε εσείς, κυρία μου…

Και πάντως την αναγνώριση της Ελλάδας έχουν ανάγκη τα Σκόπια! Όχι την αναγνώριση της… Ταγκανίκας ή της Ζανζιβάρης.

Και ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων κατά της Ελλάδας στρέφεται! Όχι κατά της Ακτής του Ελεφαντοστού…

Και γι’ αυτό είναι απαραίτητο για εκείνους να νομιμοποιήσει τον αλυτρωτισμό τους η Ελλάδα: Για να μπορέσουν μετά να βάλουν και το επόμενο ζήτημα..

Και είναι απαραίτητο για την Ελλάδα να μη νομιμοποιήσει τον αλυτρωτισμό τους. Για να μη μπορέσουν μετά να κάνουν το «επόμενο βήμα»…

Αν τους αναγνωρίσουμε ως «Μακεδονία»-«μακεδόνες» θα υπάρξει και «συνέχεια» εκ μέρους τους…

Οι άνθρωποι που διαδηλώνουν, κυρία μου, ξέρουν πολύ περισσότερα από σας. Και καταλαβαίνουν αυτά που δεν καταλαβαίνετε εσείς…

* Μια δεύτερη παρατήρηση: Δεν λύνουν ένα πρόβλημα σήμερα. Λύνουν μια «εκκρεμότητα» και δημιουργούν ένα τεράστιο πρόβλημα!

Όσο υπάρχει η «εκκρεμότητα» -μη συμφωνία της Ελλάδας για το οριστικό όνομα των Σκοπίων– η γειτονική χώρα έμενε χωρίς ταυτότητα, και στο εσωτερικό τα έχει αρχίσει να αμφισβητείται ο «μακεδονισμός». Αλλά οικονομική συνεργασία μεταξύ μας υπήρχε, μια χαρά. Και, η Ελλάδα είχε επιτύχει τη δεύτερη μεγαλύτερη επενδυτική διείσδυση στα Σκόπια, εδώ και μια δεκαετία…

Αν όμως τους αναγνωρίσουμε τώρα ως «μακεδονική εθνότητα», ποιοι θα είναι «μακεδόνες» διεθνώς; Αυτοί, όχι εμείς! Και με τη δική μας υπογραφή πλέον…

Και ποιοι θα μπορούν να ζητούν το σεβασμό της «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα;

Και ποιοι θα μπορέσουν να θέσουν αύριο πρόβλημα «ένωσης» των «Βόρειων Μακεδόνων» με τους «Νότιους» (δηλαδή με τους Βορειοελλαδίτες);

Αυτά τα προβλήματα θα αρχίσουν να δημιουργούνται και να κλιμακώνονται από τη στιγμή που θα τους αναγνωρίσουμε εμείς.

Μέχρι σήμερα έχουμε μιαν «εκκρεμότητα» για το όνομα που επιβάρυνε κυρίως τα Σκόπια.

Από τη στιγμή που εμείς τους αναγνωρίζουμε ως «Μακεδονία» – «Μακεδόνες», δημιουργούνται πολύ σοβαρά προβλήματα που θα επιβαρύνουν μόνον εμάς…

* Μια τελευταία παρατήρηση, κάπως γενικότερη:

Είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης προχθές, πως «όποτε επικράτησε ο εθνικισμός στην Ελλάδα αυτό οδήγησε στην καταστροφή».

Και κάποιοι έσπευσαν να συμφωνήσουν μαζί του, αλλά μετά τον… έβρισαν για άλλους λόγους: γιατί, λέει και ο ίδιος συνεργάζεται με τους «εθνικιστές» των ΑΝΕΛ!

Σιγά τους «εθνικιστές»… «Ναι σε όλα» λένε κι αυτοί, στηρίζοντας την κυβέρνηση που ξεπουλά τα πάντα…

Αυτό που είπε ο Κυρίτσης όμως, δεν είναι «ιστορικό συμπέρασμα», είναι ωμή ιστορική προπαγάνδα. Από όσους είτε δεν ξέρουν ιστορία, είτε την έμαθαν στρεβλά είτε την παραποιούν συστηματικά.

Γιατί υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες στιγμές που η χώρα, πράγματι, πλήρωσε σφάλματα και υπερβολές «εθνικιστικού χαρακτήρα».

Αλλά υπάρχουν αντίστοιχες και περισσότερες περιπτώσεις, όπου η χώρα πλήρωσε σφάλματα «ενδοτικού» χαρακτήρα.

Για παράδειγμα, το πραξικόπημα του Ιωαννίδη στην Κύπρο, κατά του Μακαρίου, δεν ήταν «εθνικιστικό»! Ήταν προδοτικό για την Κύπρο και έδωσε πρόσχημα στην Τουρκία να επέμβει. Κι επειδή είχαν αφήσει και την Ελλάδα εντελώς «απαράσκευη», αποδείχθηκε προδοτικό και κατά της Ελλάδας…

Αντίθετα, όταν ο «Γέρος της Δημοκρατίας», ο Γεώργιος Παπανδρέου, έστειλε μυστικά μια Ελληνική μεραρχία στην Κύπρο, αυτό – που τότε είχε κατηγορηθεί ως «εθνικιστικό» – θωράκισε την Κύπρο!

Και οι Τούρκοι τότε δεν τολμούσαν να επέμβουν. Ενώ οι Αμερικανοί τους προειδοποιούσαν δημόσια, πως «αν τολμήσετε να εισβάλετε στην Κύπρο, οι Έλληνες θα σας κάνουν… κομμάτια, κι εμείς δεν θα είμαστε εκεί να σας σώσουμε». (Δείτε σχετικά την συγκλονιστική επιστολή Τζόνσον προς Ινονού, τον Ιούνιο του 1964…)

Προσέξτε: τη μεραρχία στην Κύπρο την έστειλε μυστικά η Δημοκρατία της Ελλάδας. Και την απέσυρε φανερά ο Γεώργιος Παπαδόπουλος του Νοέμβριο του 1967…

Ποιος έβλαψε τα εθνικά συμφέροντα; Η αποστολή της μεραρχίας ή η απόσυρσή της;

Ποια ήταν εθνική πολιτική; Αυτή του «γέρου της Δημοκρατίας» ή εκείνη του δικτάτορα;

Πάντως, αυτούς που πρώτα απέσυραν την μεραρχία από την Κύπρο (το Νοέμβριο του 1967) κι ύστερα έκαναν πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στην Κύπρο (Ιούλιο του 1974) «εθνικιστές» δεν τους λες.

Άλλο παράδειγμα: Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε ο μεγαλύτερο εθνικός ηγέτης της χώρας και μακράν ο μεγαλύτερος μεταρρυθμιστής της νεώτερης ιστορίας της. Αν ζούσε σήμερα, θα τον έλεγαν «εθνικιστή» μέχρι εκεί που δεν πάει.

Ανέτρεψε τους πολιτικούς και στρατιωτικούς συσχετισμούς στα Βαλκάνια. Και υπερδιπλασίασε την Ελλάδα! Μέσα από Επαναστάσεις, διχασμούς, κινήματα και Πολέμους…

Ταυτόχρονα, υπήρξε και ο μεγαλύτερος φιλελεύθερος μεταρρυθμιστής της.

Για την ακρίβεια, υπήρξε φιλελεύθερος μεταρρυθμιστής, επειδή υπήρξε ταυτόχρονα και μεγάλος εθνικός ηγέτης. Αυτά πάνε συνήθως μαζί.

Και ο Τρικούπης είχε μεγάλη μεταρρυθμιστική πολιτική, αλλά και μεγάλη εθνική πολιτική. Κι ήταν αυτός που διακρίθηκε στον κριτική του κατά της «άψογης στάσης» προγενέστερων κυβερνήσεων, αλλά και τον Ανακτόρων της εποχής.

Και το μεγάλο μεταρρυθμιστή Τρικούπη, υπήρξαν πολλοί συγκαιριανοί του που τον κατηγόρησαν ως «εθνικιστή» τότε…

Η πρώτη μεγάλη συνεννόηση Ελλάδας-Σερβίας για την από κοινού απελευθέρωση των Οθωμανικών κτήσεων στα Βαλκάνια ξεκίνησε από τον Τρικούπη – Συνθήκη του Φέσλαου, 1867. Στα χνάρια της κληρονομιάς του μεγάλου Σέρβου οραματιστή Ηλία Γκαράσανιν, που είχε επηρεάσει ιδιαίτερα και τον πατέρα του Χαρίλαου Τρικούπη και τον ίδιο.

Η Ελλάδα ιδρύθηκε ως εθνικό κράτος επειδή πίστευε σε εθνικό όραμα. Και άντεξε μύριες ταλαιπωρίες και μεγάλωσε ως εθνικό κράτος, πιστεύοντας σε εθνικό όραμα.

Τι θα γίνει σήμερα, παιδιά;

Θα διαγράψουμε ως… «εθνίκια» και τους «Φιλικούς» και τους πρωταγωνιστές του 1821 που έδωσαν το αίμα τους, και τον Καποδίστρια που παράτησε τη κορυφαία θέση του στην Ευρωπαϊκή διπλωματική σκηνή, για να έλθει στην Ελλάδα να υπηρετήσει τους «ανυπότακτους» που τελικά… τον δολοφόνησαν;

Θα διαγράψουμε και τον Αδαμάντιο Κοραή και τον Θόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Ανδρέα Μιαούλη και τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο και τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Παύλο Μελά και τον Νίκο Πλαστήρα και τον Ιωάννη Μεταξά;

Όλοι αυτοί έζησαν σε διαφορετικές εποχές, είχαν τεράστιες διαφορές μεταξύ τους, ενίοτε και αντιπαλότητες, αλλά πίστεψαν στο Έθνος και στην Ελευθερία του και στο μέλλον του. Και τα έδωσαν όλα…

Τελικά κάποιοι θέλουν να «ξαναγράψουν» την Ιστορία! Όχι μόνο της Μακεδονίας όπως φαίνεται. Και ολόκληρης της Ελλάδας.

Να σβήσουν ο,τιδήποτε εθνικό. Ο,τιδήποτε συγκροτεί την εθνική συνείδηση, ο,τιδήποτε μας ενώνει.

Να μετατρέψουν όλες τις νίκες του Ελληνισμού σε «σελίδες ντροπής»! Κι όλες τις καταστροφές του Ελληνισμού σε… «συνωστισμούς» στην προκυμαία!

Να μετατρέψουν τους Έλληνες σε κολαούζους των ισχυρών – κοντινών και μακρινών. Που ζουν με επιδοτήσεις απ’ έξω, μοιράζοντας επιδόματα μέσα, και αποχαυνώνονται σε gay parades…

Που προσκυνάνε τους εθνικιστικούς μύθους των γειτόνων τους, αλλά κυνηγάνε και στιγματίζουν τους δικούς τους, τους Έλληνες, όταν υπερασπίζονται την εθνική της υπόσταση.

Θέλουν να σβήσουν ολόκληρη την Ελληνική Ιστορία και να την «ξαναγράψουν» όπως τους βολεύει.

Δεν θα τα καταφέρουν!

Με τίποτε…

Αλλά θα λογοδοτήσουν…

Σίγουρα!

ΥΓ. Οι Καρανίκες και οι Κυρίτσηδες δεν είναι «εχθροί», δεν είναι «δαίμονες», δεν είναι «απειλές» για τον τόπο. Κατακαημένοι είναι. Και χοντροάσχετοι. Και αξιολύπητοι…

Δεν μπορούν να «σβήσουν» την ιστορική εθνική συνείδηση.

Δεν μπορούν να «ξαναγράψουν» την Ιστορία.

Άντε να χωθούν σε κάποια υποσημείωση ντροπής – έχουμε πολλές τέτοιες, ανάμεσα σε ένδοξα κατορθώματα ή τραγικά παθήματα.

Αλλά το «σύστημα» που τους αναδεικνύει, είναι απειλή για τη χώρα. Και ντροπή για όλους μας….

Κάποτε ο Χαρίλαος Τρικούπης αναφώνησε με βαθιά απογοήτευση:

• =  Ανθ’ ημών Γουλιμής!

Που να ήξερε ο δόλιος πως υπήρχαν και χειρότεροι από το Γουλιμή.

Τους ζούμε τώρα.

Πάντως ο Τρικούπης έμεινε στην Ιστορία. Το καημένο τον Μιλτιάδη Γουλιμή δεν τον θυμάται κανείς. Παρά μόνο από την απαξιωτική αυτή φράση…

Κι αυτό είναι το πρόβλημα: "Πήξαμε στους σύγχρονους Γουλιμήδες!"

Κανένα Τρικούπη, παιδιά;

Κανένα Βενιζέλο;

ΘΑΝΑΣΗΣ Κ.

Ο Θανάσης Κ. αναλύει σε βάθος τα πολιτικά δρώμενα. Πιστεύει ότι από εμάς θα εξαρτηθεί το τελικό αποτέλεσμα. Από μας θα εξαρτηθεί ο παράδεισος ή η κόλαση που θα χτίσουμε.

πηγή:https://new-deal.gr/%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF/