Το Παρίσι είναι το «μετά» του rebranding. Πέρα από το προσωπικό του αφήγημα, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξαναγράφει την Ιστορία: «Επέλεξα να κρατήσω την Ελλάδα στην ΕΕ», δήλωσε. Υπήρξε όμως ο Πρωθυπουργός που έθεσε σε κίνδυνο αυτή την ιστορική κατάκτηση και δεν είχε ούτε τις απαιτούμενες ψήφους στη Βουλή για να αποτρέψει το Grexit
Protagon Team
Ας υποθέσουμε —όπως στην ταινία «Good Bye, Lenin!»— ότι κάποιος χάνει για σοβαρό λόγο μερικά χρόνια της πρόσφατης ιστορίας της Ελλάδας και το πρώτο που του δίνουν να διαβάσει όταν ξυπνάει είναι η συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη Liberation. Προφανώς την καταβροχθίζει για να μάθει όσο γίνεται περισσότερα.
Συμπέρασμα; Μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που έβαλε στις την Ελλάδα στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες και τον Σημίτη που ενέταξε τη χώρα στην ευρωζώνη και την Κύπρο στην ΕΕ, ο Τσίπρας ήταν αυτός που την κράτησε.
Αυτό λέει για όσους έχουν χάσει επεισόδια η δήλωση του κ. Τσίπρα στη Liberation: «Επέλεξα να κρατήσω την Ελλάδα στην ΕΕ»! Στους υπόλοιπους, όσους γνωρίζουν ότι ο κ. Τσίπρας ήταν ο μοναδικός πρωθυπουργός στην ιστορία της Μεταπολίτευσης που έθεσε σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία —τη σταθερή επιλογή της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων—, η δήλωση προκαλεί έκπληξη. Διότι το καλοκαίρι του 2015 τα κουκιά ήταν μετρημένα:
♦ Ο κ. Τσίπρας, αφού έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και έστησε τους πολίτες στις ουρές των ΑΤΜ, δεν μπορούσε πια να κρατήσει μόνος του την Ελλάδα στην Ευρώπη, γιατί πολύ απλά δεν διέθετε τις απαιτούμενες ψήφους στη Βουλή (μεγάλο μέρος της Κ.Ο. του τότε ΣΥΡΙΖΑ είχε αποχωρήσει). Και τότε τα άλλα κόμματα, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι ήταν αυτά που ψήφισαν στη Βουλή για να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη (με τον Τσακαλώτο να τρέχει μέσα στη νύχτα). Πίστεψαν δε και τη δέσμευση του κ. Τσίπρα ότι δεν θα πηγαίναμε σε εκλογές, δέσμευση που, όπως είναι γνωστό, αθέτησε.
Η επίσκεψη του κ. Τσίπρα στο Παρίσι οπτικοποίησε αυτή την εβδομάδα τη στροφή από τη στρατηγική του rebranding. Την οποία είχε εικονογραφήσει την άνοιξη του 2025 ένα άλλο ταξίδι, αυτό στις ΗΠΑ και το Χάρβαρντ.
Τότε, ο πρώην πρωθυπουργός έχτιζε το θεσμικό του προφίλ υπογραμμίζοντας την απόσταση που είχε διανύσει από το «Σας γ… το Χάρβαρντ» —τον Ιανουάριο του 2016 η κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ ειρωνευόταν με αυτό τον τίτλο τον Κυριάκο Μητσοτάκη που σπούδασε στο φημισμένο πανεπιστήμιο.
Υπάρχει όμως μια λεπτή απόχρωση τόσο στο rebranding, όσο και στο «μετά» που τώρα αρχίζει, με τον κ. Τσίπρα να μιλάει στην κάμερα από διαδήλωση (05.11) στο Παρίσι για «τα εργασιακά δικαιώματα, την κοινωνική συνοχή, τη δημοκρατία, το δικαίωμα των νέων σε ένα καλύτερο μέλλον»:
—Και στις δύο περιπτώσεις, από τη μια στη βερσιόν της εμβρίθειας-επιστημοσύνης του Ινστιτούτου και του Χάρβαρντ και από την άλλη σε αυτή της επιστροφής στους κοινωνικούς αγώνες, η παραγωγή είναι φροντισμένη. Ο πρωταγωνιστής είναι όμως αμήχανος ενώ το ρεπεράζ (η επιλογή του χώρου) έχει προβλήματα. To οδοιπορικό του Αλ. Τσίπρα με τους διαδηλωτές στο Παρίσι (Facebook/Alexis Tsipras):
Για παράδειγμα, οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία συνδέονται με τον Μελανσόν. Ο υποψήφιος του κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς, Ανυπότακτη Γαλλία, ο οποίος εμφανίζεται σε πρόσφατη δημοσκόπηση (του Ινστιτούτου Ifop, 04.11.2026) ως ο πιθανότερος αντίπαλος της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών (Απρίλιος-Μάιος 2027), έχει εκφραστεί δημόσια εναντίον του κ. Τσίπρα.
Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης στο γαλλικό δίκτυο BFMTV τον Ιούλιο του 2018 (όταν ο σημερινός πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. ήταν Πρωθυπουργός), είχε χαρακτηρίσει τον κ. Τσίπρα ως μία «από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής» προσθέτοντας ότι «ξεπουλά τη δημόσια περιουσία και καταστρέφει τη χώρα του». Δηλώσεις που όσο κι αν θυμίζουν όσα έλεγε κάποτε ο κ. Τσίπρας για τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά, είναι πέρα για πέρα απαράδεκτες.
Πολιτικά στέκει, λοιπόν, η προσπάθεια του πρώην Πρωθυπουργού να προσεγγίσει το αριστερό κοινό, αφήνοντας κατά μέρος την οικοδόμηση ενός διαφορετικού προφίλ εφόσον κρίθηκε ότι το rebranding τού έδωσε ό,τι είχε να του δώσει (το 17% επί τη ιδρύσει ενός κόμματος δεν είναι λίγο) και ότι τώρα ο ανταγωνισμός με το ΠΑΣΟΚ απαιτεί τη στροφή σε αριστερές δεξαμενές.
Δραματουργικά όμως, και στις δύο εκδοχές, τη θεσμική και την επαναστατική, ο κ. Τσίπρας μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση με ευγενή και καλοντυμένο επισκέπτη.
Πηγή: Protagon.gr
