Αυτές τις μέρες, δηλαδή λίγο μετά την λήξη του εορταστικού 12ημέρου, καθώς περπατώ στους δρόμους της Αθήνας, συναντώ τις συνήθεις θλιβερές μεθεόρτιες εικόνες.
- Γράφει ο Υπτγος ε.α. Χρήστος Μπολώσης
Δηλαδή χριστουγεννιάτικα δέντρα πεταμένα δίπλα σε κάδους απορριμμάτων περιμένουν να περάσει το απορριμματοφόρο του Δήμου για να πάρουν τον δρόμο προς την χωματερή.
Το χριστουγεννιάτικο δέντρο που ήταν στο επίκεντρο όλα αυτές τις ημέρες, ακολουθεί τώρα κι’ αυτό τον φυσικόκύκλο της ζωής.
Αυτή η εικόνα έρχεται στο νου μου κάθε χρόνο από τα τέλη Νοεμβρίου, που αρχίζει ο κόσμος να στολίζει τα δέντρα του. Μου θυμίζει έντονα τον κύκλο της ζωής. Σήμερα γεννιέται με γέλια και χαρές και αύριο πεθαίνει παρατημένο σε μια γωνιά του δρόμου.
Αλλά δεν είναι μόνο τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Είναι και τα γλαστράκια με τα «νεκρά» Αλεξανδρινά. Είναι και τα στραπατσαρισμένα κουτιά μεγάλων ζαχαροπλαστείων. Είναι και οι σχισμένες τσάντες που κάποτε φιλοξενούσαν στα σπλάχνα τους, πολύτιμα ή λιγότερο πολύτιμα δώρα.
Άλλο θλιβερό θέμα παρουσιάζουν τα καταστήματα, πάσης φύσεως που ενώ το καλοκαίρι σφύζουν από ζωή, τον χειμώνα σου πλακώνουν την ψυχή. Εστιατόρια, καφετέριες, ζαχαροπλαστεία, που το καλοκαίρι έβαζες μέσον για να βρεις ένα τραπέζι να κάτσεις (και για να θυμηθούμε τον Γιάννη τον Μπρίλη στις καρέκλες να κάτσεις καθόσον – και πολύ σωστά – δεν κάθονται στα τραπέζια οι άνθρωποι…).
Ακόμα κι εκείνα τα περίπτερα που πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς, από παγωτά μέχρι σωσίβια και από εφημερίδες μέχρι στρώματα θαλάσσης και από τσιγάρα μέχρι φίλτρα αέρος για τα αυτοκίνητα. Αυτά τα περίπτερα που έχουν και 3-4 ηλεκτροκίνητα αυτοκινητάκια ή άλογα ή ελικόπτερα κούνιες και… μασάνε τους ευτυχείς γεννήτορες (Έλα μπαμπά, άλλη μία, φωνάζουν οι μπόμπιρες). Όλα αυτά δραχμοβόρα ή μάλλον ευρωβόρα… μηχανοκίνητα, τώρα έχουν τυλιχθεί με νάιλον και περιμένουν υπομονετικά (τι άλλο να κάνουν άλλωστε;) το καλοκαίρι
Ακόμα και τα σουβλατζίδικα, έχουν κατεβάσει ρολά και έχουν ανανεώσει το ραντεβού με την αξιότιμη πελατεία τους για το καλοκαίρι. Φέτος μάλιστα προμηνύονται αληθινές πιένες, αφού από στις 11 Ιουνίου και μέχρι τις 19 Ιουλίου, διεξάγεται το Παγκόσμιο Κύπελλο (Μουντιάλ) οπότε θ’ αναστενάξουν τα… κρεμμύδια
Θα έχετε παρατηρήσει βεβαια άλλη μία μελαγχολική εικόνα, που εμφανίζεται με το τέλος μιάς αποκριάτικης, ειτε χοροεσπερίδας είτε παρέλασης. Στοίβες οι σερπαντίνες, στρώματα τα κομφετί και εδώ κι’ εκεί τσαλαπατημένες μάσκες ή αποκριάτικα καπέλα, απομεινάρια μιάς τρελής αποκριάτικης βραδιάς που λένε και οι ποιητές.
Για το Πάσχα βέβαια, οι εικόνες είναι τελείως διαφορετικές και εμπίπτουν στην αρμοδιότητα όχι μελαγχολικών ποιητών, αλλά αυτή των ιατρών. Τούτο το μαρτυρά η σούβλα που στέκεται κενή περιεχομένου σε κάποια γωνιά (αυτή κι’ αν είναι μελαγχολική…)αφού πλέον εξεπλήρωσε και μάλιστα κατά τον καλύτερο τρόπο, την αποστολή της, ενώ δίπλα της υπάρχουν κασόνια ολόκληρα με κενά μπουκάλια μπύρας, σόδας και λοιπών αναψυκτικών.
Και έτσι περνάει ο καιρός και τον σπρώχνουμε κι’ εμείς («πότε νάρθουν τα Χριστούγεννα» , «αργεί ακόμα τοκαλοκαίρι» κ.λπ.) και ξυπνάμε ένα πρωί και δεν έχουμε όρεξη ούτε για δέντρα, ούτε για μάσκες. Για αρνιά και για σούβλες έχουμε, αλλά εδώ και χρόνια έχει δογματίσει ο καρδιολόγος(«κομμένα τα αρνιά, τα κοκορέτσια και τα σπληνάντερα»). Και δεν έχουμε όρεξη, επειδή βρισκόμαστε σ’αυτή την ηλικία, που οι ίδιοι πλέον αποτελούμε «θλιβερή εικόνα» ή μάλλον για να το πούμε πιο ανώδυνα και πιο κομψά, βρισκόμαστε στην ηλικία του «Μπράβο μπράβο. Για την ηλικία σου καλά κρατιέσαι…», διότι ως γνωστόν υπάρχουν τρεις κλιμακώσεις της ηλικίας:
Η πρώτη: Συναντιόνται δυό φίλοι και θυμούνται έναν κοινό φίλο. Η κουβέντα είναι: «Βρε τι γίνεται ο Γιώργος τον βλέπεις;»
Η δεύτερη: Οι ίδιο φίλοι μετά από λίγα χρόνια: «Ρε συ ο Γιώργος τι κάνει. Είναι καλά;» (Αρχίζουν τα όμορφα)
Η τρίτη: Οι ίδιοι και να μη τα ξαναλέμε: «Ρε τι γίνεται εκείνος ο Γιώργος; Ζει;».
Τέλος.
