Απόφαση "βόμβα" του Ελεγκτικού Συνεδρίου - Επαναφέρει τις συντάξεις στα επίπεδα του 2012 - Πόσοι δικαιώθηκαν και ποιοι εντάσσονται στην ίδια κατηγορία

 

Νέα απόφαση "βόμβα" που διαμορφώνει διαφορετικά δεδομένα για τις συντάξεις-τουλάχιστον του Δημοσίου- έλαβε το Ελεγκτικό Συνέδριο. Λίγες εβδομάδες αφότου δικαίωσε τους δικαστικούς, το ανώτατο δικαστήριο έπραξε το ίδιο και για 17 πανεπιστημιακούς καθηγητές ΑΕΙ, οι οποίοι ζήτησαν να επανέλθουν οι αποδοχές τους στα επίπεδα που ήταν πριν από τα Μνημόνια, δηλαδή σ’ αυτά του 2012.

Η απόφαση, βαδίζει στα χνάρια εκείνης που αφορούσε τους δικαστικούς, καθώς κρίνει ότι οι συντάξεις τους οφείλουν να επανέλθουν στα επίπεδα προ μνημονίων, καθώς οι μεταγενέστερες περικοπές τους δεν είναι σύμφωνες με το Σύνταγμα. 

Επιβεβαιώνεται εν τοις πράγμασι, αυτό που είχε επισημανθεί από την πρώτη απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τους δικαστικούς, ότι ανοίγει η "βεντάλια" για ανάλογες διεκδικήσεις και από άλλους συνταξιούχους του Δημόσιου τομέα. 

Σ’ ό,τι αφορά τους δικαστικούς-και αυτό ενδεχομένως να ισχύσει με τους πανεπιστημιακούς-  το Ελεγκτικό Συνέδριο είχε υποστηρίξει ότι η απόφαση ανοίγει τον δρόμο για αυξήσεις στις συντάξεις όλων των δικαστικών συνταξιούχων που προσφεύγουν στον ΕΦΚΑ για "επανακανονισμό" των αποδοχών τους. 

Τι ισχύει για τους συνταξιούχους του ευρύτερου ιδιωτικού τομέα και των ΔΕΚΟ

Η υπόθεση των αναδρομικών έχει επί της ουσίας λήξει για τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ και στον ιδιωτικό τομέα, μετά την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας του 2019 και τη σχετική πολιτική απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. 

Ωστόσο, με αφορμή τις αποφάσεις για τους δικαστικούς, προέκυψαν σφοδρές αντιδράσεις από το συνταξιουχικό κίνημα και τις συνταξιουχικές οργανώσεις, που ζητούν ίση μεταχείριση. Επισημαίνουν χαρακτηριστικά ότι η κυβέρνηση πρέπει  να προχωρήσει σε αναπροσαρμογές και σε αύξηση όλων των συντάξεων, διότι σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή δοθούν αυξήσεις με βάση τις αποδοχές του 2012 σε συγκεκριμένες κατηγορίες συνταξιούχων, θα προκύψει μια τεράστια αδικία σε βάρος της πλειοψηφίας των απόμαχων της εργασίας.

Η δύσκολη εξίσωση για την κυβέρνηση

Η εξίσωση που καλείται να επιλύσει η κυβέρνηση είναι δύσκολη. Από τη μία πλευρά πρέπει να εξασφαλίσει τη δημοσιονομική ισορροπία που θα διαταραχθεί εφόσον αποδοθούν αναδρομικά και αυξήσεις εκατομμυρίων ευρώ, και από την άλλη πρέπει να προασπίσει την ισονομία απέναντι στους υπόλοιπους συνταξιούχους (ιδιωτικού τομέα και ΔΕΚΟ), που έλαβαν-η πλειοψηφία από αυτούς- αναδρομικά που αφορούσαν μόνο το 11μηνο  Ιούνιος 2015-Μάιος 2016. 

Σ' ό,τι αφορά στους δικαστικούς, τα υπουργεία Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Εργασίας προωθούν μια νομοθετική ρύθμιση που προβλέπει μεσοσοσταθμική αύξηση 10% στις συντάξεις τους και στοχεύει στον περιορισμό των αθρόες προσφυγές συνταξιούχων δικαστικών για αναδρομικά που θα κοστίσουν πολύ περισσότερο στον κρατικό προϋπολογισμό. 

Να σημειώσουμε ότι, η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τους 17 πανεπιστημιακούς, αφορά την προσφυγή τους, που υπεβλήθη το 2016, ενώ θα επιφέρει αυξήσεις στις συντάξεις τους, της τάξεως των 700 με 800 ευρώ.

πηγή:https://www.sofokleousin.gr/nea-apofasi-vomva-gia-tis-syntakseis-poies-epistrefoun-sta-epiped

Συνέβη σαν Σήμερα - Αντιστράτηγος Νικόλαος Πλαστήρας - Ο Μαύρος καβαλάρης και ο φτωχός πρωθυπουργός!!

 

Στρατιωτικός και πολιτικός, με έντονη δράση σε κρίσιμες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, γνωστός με το προσωνύμιο «Μαύρος Καβαλάρης». Γεννήθηκε στο Βούνεσι (σημερινό Μορφοβούνι) Καρδίτσας στις 4 Νοεμβρίου 1883.

Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο κατατάχθηκε ως εθελοντής στο στρατό με το βαθμό του δεκανέα το 1903 και πήρε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα. Συμμετείχε ενεργά στον «Στρατιωτικό Σύνδεσμο», που έκανε το Κίνημα στο Γουδί (1909) και έφερε στην εξουσία τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Το 1912, μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή Υπαξιωματικών της Κέρκυρας, ονομάσθηκε Ανθυπολοχαγός και με το βαθμό αυτό πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913). Ο Πλαστήρας διακρίθηκε σε πολλές μάχες, ιδιαίτερα στη Μάχη του Λαχανά, όπου οι συμπολεμιστές του έδωσαν το προσωνύμιο «Μαύρος Καβαλάρης». Κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού (1916) συντάχθηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και προσχώρησε στο Κίνημα της Εθνικής Αμύνης. Στις επιχειρήσεις του Μακεδονικού Μετώπου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο έδειξε ξεχωριστά χαρίσματα, ιδιαίτερα στη Μάχη του Σκρα και προήχθη σε αντισυνταγματάρχη.

Το 1919 ανέλαβε τη διοίκηση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων στην Ουκρανία, συμμετέχοντας στη συμμαχική εκστρατεία υποστήριξης του ρωσικού «Λευκού Στρατού», ο οποίος εμάχετο τους μπολσεβίκους του Λένιν. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος, ο Πλαστήρας επικεφαλής της ίδιας μονάδας και με το βαθμό του συνταγματάρχη εστάλη στο Μικρασιατικό Μέτωπο.

Η δράση του κατά τη μικρασιατική εκστρατεία ενίσχυσε τη φήμη του. Οι Τούρκοι τον ονομάζουν Καρά-Πιπέρ (Μαυρόπιπερο), εξαιτίας του μελαψού του χρώματος και τη μονάδα του «Σεϊτάν Ασκέρ» (Στρατό του Διαβόλου). Ο Πλαστήρας διακρίθηκε κατά την τουρκική αντεπίθεση στο Σαγγάριο, που προκάλεσε την κατάρρευση του Μετώπου. Οδήγησε τη μονάδα του συντεταγμένα στον Τσεσμέ και από εκεί στη Χίο, σώζοντας παράλληλα χιλιάδες πρόσφυγες που τον ακολουθούσαν.

Η Μικρασιατική Καταστροφή έφερε την εξέγερση του στρατού στη Χίο και στη Μυτιλήνη τον Σεπτέμβριο του 1922 και τη δημιουργία της «Επαναστατικής Επιτροπής» υπό τους Νικόλαο Πλαστήρα, Στυλιανό Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά. Η Επιτροπή με τελεσίγραφό της αξίωσε την παράδοση της εξουσίας, την έξωση του βασιλιά Κωνσταντίνου και την παραίτηση της κυβέρνησης Γούναρη. Με τη βοήθεια του λαού και του στρατού, ιδίως του Ναυτικού, οι εξεγερθέντες γρήγορα έγιναν κύριοι της κατάστασης, με τον Νικόλαο Πλαστήρα να έχει αρχηγικό ρόλο. Ο Κωνσταντίνος παραιτήθηκε υπέρ του υιού του Γεωργίου Β', ενώ πρωθυπουργός ανέλαβε ο Σωτήριος Κροκιδάς.

Η Επαναστατική Επιτροπή είχε δύσκολο έργο να επιτελέσει. Έπρεπε να αναδιοργανώσει τον στρατό για να επιτύχει καλύτερους όρους ως ηττημένη χώρα στην επικείμενη διάσκεψη της Λοζάννης, να φροντίσει και να στεγάσει τους εκατοντάδες χιλιάδες μικρασιάτες πρόσφυγες, αλλά και να επουλώσει το τραυματισμένο λαϊκό αίσθημα, που ζητούσε την τιμωρία των υπαιτίων της Εθνικής Συμφοράς. Με μια αμφιλεγόμενη απόφασή του, προσήγαγε σε δίκη του πολιτικούς και στρατιωτικούς υπεύθυνους της ήττας («Δίκη των Έξι»), οι οποίοι καταδικάσθηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν στο Γουδί.

Ο Πλαστήρας κάλεσε από την εξορία τον Ελευθέριο Βενιζέλο για να ηγηθεί της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, που οδήγησαν στη Συνθήκη της Λωζάνης (1923). Η Επαναστατική Επιτροπή αντιμετώπισε επιτυχώς το φιλοβασιλικό πραξικόπημα των υποστρατήγων Γαργαλίδη και Λεοναρδόπουλου (Οκτώβριος 1923), ενώ δεν κλονίσθηκε με το περιστατικό της Κέρκυρας, που προκάλεσε την ολιγοήμερη κατάληψη του νησιού από τους Ιταλούς.

Ο Πλαστήρας πίστευε ότι η θέση των στρατιωτικών είναι στους στρατώνες και μόνο δεινά θα προκαλούσε η άσκηση εξουσίας από αυτούς. Έτσι, οδήγησε τη χώρα στις κάλπες στις 16 Δεκεμβρίου 1923. Από τις εκλογές απείχε η «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις», στην οποία είχαν συσπειρωθεί οι φιλοβασιλικοί και άλλοι αντιπολιτευόμενοι την Επαναστατική Επιτροπή. Η νέα Βουλή που προέκυψε ήταν Συντακτική και συνήλθε στις 2 Ιανουαρίου 1924, ανοίγοντας το δρόμο για τη Β' Ελληνική Δημοκρατία. Την ίδια μέρα, ο Πλαστήρας υπέβαλε την παραίτησή του από τις τάξεις του στρατεύματος, αφού πρώτα έκανε ένα απολογισμό των πεπραγμένων της Κυβερνητικής Επιτροπής. Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στη χώρα, με απόφαση της Βουλής προήχθη στο βαθμό του αντιστρατήγου.

Από το 1924 έως το 1933 ο Νικόλαος Πλαστήρας δεν μετείχε στα κοινά, ζώντας μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας. Όταν στις εκλογές της 6ης Μαρτίου 1933 η αντιβενιζελική «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» αναδείχθηκε νικήτρια, ο Πλαστήρας προσπάθησε να αποτρέψει την πολιτική μεταβολή μ' ένα πραξικόπημα που απέτυχε παταγωδώς, καθώς δεν είχε ούτε τη στήριξη του Ελευθερίου Βενιζέλου, καθώς η κυβέρνησή του παραιτήθηκε το ίδιο βράδυ.

Με το ενδεχόμενο να διωχθεί ποινικά για εσχάτη προδοσία, ο Πλαστήρας αναχώρησε κρυφά για τα Δωδεκάνησα και από εκεί για τη Βηρυτό και τη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκε στη Νίκαια. Τελικά, δεν διώχθηκε για το πραξικόπημα της 6ης Μαρτίου 1933, αλλά για το φιλοβενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935. Αν και βρισκόταν μακριά από την Ελλάδα, καταδικάσθηκε σε θάνατο, μαζί με τον Βενιζέλο.

Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας, πρωτοστάτησε στη δημιουργία αντιδικτατορικής κίνησης, ενώ προσπάθησε μάταια να πείσει τη Γαλλία να αναλάβει ενεργό ρόλο στην κατάλυση του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου έγραψε επιστολή προς την ελληνική κυβέρνηση, με την οποία την καλούσε να συνθηκολογήσει με την Ιταλία. Η επιστολή αυτή θα του κοστίσει πολιτικά τα επόμενα χρόνια.

Μετά την Απελευθέρωση και τα «Δεκεμβριανά» (1944), που προκάλεσαν την παραίτηση της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, ο Πλαστήρας διορίζεται πρωθυπουργός στις 3 Ιανουαρίου 1945, ως πρόσωπο ευρείας αποδοχής. Στην κυβέρνησή του συμμετέχουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις εκτός των κομμουνιστών. Επί της πρωθυπουργίας του υπογράφηκε η Συμφωνία της Βάρκιζας (12 Φεβρουαρίου 1945), βάσει της οποίας οι κομμουνιστές και το ΕΑΜ θα παρέδιδαν τον οπλισμό τους. Η δημοσίευση στον Τύπο τής προ πενταετίας επιστολής του που ζητούσε συνθηκολόγηση με την Ιταλία κατά τη διάρκεια του ελλληνοϊταλικού πολέμου, προκάλεσε την παραίτησή του στις 10 Απριλίου 1945.

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου παρέμεινε εκτός πολιτικής σκηνής. Κατήγγειλε τόσο την Αριστερά, όσο και τη Δεξιά, για τις μεθοδεύσεις τους που οδήγησαν στον αδελφοκτόνο σπαραγμό. Πρώτος αυτός από τους αστούς πολιτικούς τόλμησε να χρησιμοποιήσει την έκφραση «Εμφύλιος Πόλεμος», αντί του καθιερωμένου τότε όρου «Συμμοριτοπόλεμος».

Μετά τη λήξη του Εμφυλίου εμφανίσθηκε ως σημαιοφόρος της λήθης και της συμφιλίωσης. Στις 14 Ιανουαρίου 1950 ιδρύει την ΕΠΕΚ (Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου) μαζί με τον Εμμανουήλ Τσουδερό. Στις εκλογές τις 5ης Μαρτίου 1950 κέρδισε το 16,4% των ψήφων και 45 έδρες, ελθούσα τρίτο κόμμα, μετά το Λαϊκό Κόμμα και το Φιλελεύθερο. Στις 15 Απριλίου σχηματίζει κυβέρνηση συνασπισμού με αντιπρόεδρο τον Γεώργιο Παπανδρέου, η οποία θα έχει ζωή μόλις πέντε μηνών. Πρόλαβε, όμως, να πάρει μέτρα, που στόχευαν στην άμβλυνση των συνεπειών του Εμφυλίου, περιορίζοντας τις διώξεις των Αριστερών.

Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 η ΕΠΕΚ ήλθε δεύτερη, μετά τον Συναγερμό του Παπάγου, με το 23,5% των ψήφων και 74 έδρες. Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού μεταξύ ΕΠΕΚ και Φιλελευθέρων, με πρωθυπουργό τον Πλαστήρα, που κράτησε ένα χρόνο. Παρά την πολιτική συνδιαλλαγής που ακολουθεί και παρά την αντίθεσή του κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, εκτελούνται οι Μπελογιάννης, Μπάτσης, Καλούμενος, Αργυριάδης, ενώ αρχίζει η Δίκη των Αεροπόρων. Το δεξιό παρακράτος ζει και βασιλεύει. Ο Πλαστήρας λαμβάνει μέτρα για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας με έργα υποδομής, εθνικοποιήσεις, κοινωνικές παροχές, διανομή γης στους ακτήμονες και ψήφο στις γυναίκες.

Στις 16 Νοεμβρίου 1952 προκηρύσσονται νέες εκλογές, στις οποίες κυριαρχεί ο νικητής του Εμφυλίου, στρατάρχης Παπάγος και το κόμμα του «Ελληνικός Συναγερμός». Η έκκληση του Πλαστήρα προς την Αριστερά για συστράτευση πέφτει στο κενό. «Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας, ούλοι οι σκύλοι μια γενιά» είναι η απάντηση των κομμουνιστών. Η ΕΠΕΚ ηττάται κατά κράτος και στις 3 Μαΐου 1953 διασπάται. Ο Νικόλαος Πλαστήρας, καταβεβλημένος από αλλεπάλληλα καρδιακά και εγκεφαλικά επεισόδια, δεν εξελέγη ούτε βουλευτής. Η πολιτική του καριέρα θα λάβει τέλος, όπως και η ζωή του λίγους μήνες αργότερα. Θα αφήσει τη τελευταία του πνοή στις 26 Ιουλίου 1953, εξαιτίας ενός νέου βαρύτατου καρδιακού εμφράγματος.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/184?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2022-11-04

© SanSimera.gr

Σαν σήμερα το 1912: - Η απελευθέρωση της Χιμάρας και η Ιστορική προκήρυξη του Αρχηγού Σπυρομήλιου

 

Η ιστορική προκήρυξη του Αρχηγού Σπυρομήλιου

«Προς Χειμαρριώτας

Χειμαρριώται!

Καταλαμβάνων εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄ και της Ελληνικής Κυβερνήσεως την Επαρχίαν Χειμάρρας, κηρύσσω αυτήν ελευθέραν ως αναπόσπαστον τμήμα της μίας και αδιαιρέτου μεγάλης Ελληνικής Πατρίδος. Πληρούται ούτω ο πόθος πολλών γενεών αίτινες επότισαν την γην ταύτην με το αίμα των και προσέφερον εις την πατρίδα τας μεγαλυτέρας των θυσιών. Φέρων μεταξύ Υμών τα αγαθά της ελευθερίας, της νομίμου τάξεως και ισοπολιτείας, τρέφω την αδιάσειστον ελπίδα ότι λησμονούντες το πικρόν παρελθόν θέλετε τηρήσει απέναντι των γειτόνων υμών Μουσουλμάνων την αξιοπρεπή εκείνην στάσιν ην υπαγορεύουσιν οι νόμοι του Ελληνικού Κράτους και τα αισθήματα λαού ανδρείου και ευγενούς ως υπήρξε πάντοτε ο ελληνικός λαός.

Η υπερτάτη δύναμις ήτις ιθύνει τας τύχας της ανθρωπότητος, εν τη ατελευτήτω αυτής ευσπλαχνία ηυδόκησεν ίνα τεθή σήμερον τέρμα εις τα μακραίωνα υμών δεινά και δωρήση εις Υμάς ότι επόθησαν όλοι οι γίγαντες εκείνοι οίτινες εις τον βωμόν της πατρίδος προσέφεραν θυσίαν ευπρόσδεκτον και περικαλλή, την πολύτιμον και άληστον αυτών ύπαρξιν. Ο Ελληνικός Στρατός φέρει προς υμάς ουχί τον τρόμον του κατακτητού αλλά το χάρμα της ελευθερίας και την ένωσιν υμών μετά των λοιπών μελών της Ελληνικής οικογενείας, ίνα του λοιπού με τους αυτούς παλμούς και αγάπην περιβάλλεται την ταλαιπωρηθείσαν πατρίδα μας και με ενιαίαν εθνική ψυχή δοξάσητε τον δοτήρα παντός αγαθού προ του οποίου σήμερον εν συντριβή και ικεσία κλίνει ευγνωμονούσα και γόνυ και αυχένα ολόκληρος η Ελληνική φυλή.

Χειμαρριώται! Με την απόλυτον πεποίθησιν ότι και τώρα όπως πάντοτε θα ταχθήτε υπό την ιεράν σημαία της Πατρίδος συναγωνιζόμενοι μετ’ εμού του φυσικού σας Αρχηγού και των υπ’ εμέ γενναίων θέλετε μετά γενναιότητος και αυταπαρνήσεως υπερασπισθή της ελευθερίαν σας εναντίον παντός εχθρού, αναδεικνυόμενοι άξιοι απόγονοι των εν Αραχώβη, Μεσολογγίω, Πέτα και λοιπά μέρη πεσόντων προγόνων σας.

Χειμάρρα, 5–11–1912, ο Αρχηγός Σπύρος Σπυρομήλιος ».

Στις αρχές του 20^ου αιώνα, τα Βαλκάνια βίωναν μια εκρηκτική κατάσταση, καθώς το τελευταίο τέταρτο του 19^ου αιώνα αποτυπωνόταν μια συνεχής πολεμική δυναμική των λαών της Βαλκανικής, εναντίoν της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού πολέμου (Οκτώβριος 1912 – Μάιος 1913), ο Βαλκανικός Συνασπισμός (Βουλγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο και Ελλάδα) αποφασίζει την κήρυξη του πολέμου ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ένα άλλο στοιχείο σε αυτές τις περιφερειακές συγκρούσεις είναι και η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του  αλβανικού κράτους, πράξη η οποία επιτυγχάνεται σε διπλωματικό επίπεδο από τον ελληνομαθή αλβανό πολιτικό, Ισμαήλ Κεμάλ Μπέη Βλιόρα, τον Νοέμβριο του 1912.

Από τις προηγούμενες δεκαετίες ο σκληρός ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο ισχυρές ευρωπαϊκές δυνάμεις της εποχής, την Ιταλία και την Αυστρία, είχε επηρεάσει καταλυτικά ολόκληρο τον  αλβανικό και βορειοηπειρωτικό χώρο.

Οι μεγάλες προσδοκίες για την απελευθέρωση ολόκληρης της Ηπείρου

Στις 21 Οκτωβρίου 1912, ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την Πρέβεζα και εμπλέκεται σε σφοδρή σύγκρουση με τον οθωμανικό τουρκικό στρατό στη μάχη στα Πέντε Πηγάδια, στις 23, – 30 Οκτωβρίου 1912.

Παράλληλα δε η ελληνική κυβέρνηση με την προοπτική της διεισδύσεως των ελληνικών στρατευμάτων μέχρι τα Ακροκεραύνεια όρη της Αλβανίας, γεωγραφική θέση στην οποία επρόκειτο να χαραχθούν τα νέα σύνορα, είχε μελετήσει έγκαιρα τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιείτο μια στρατιωτική ενέργεια του ελληνικού στρατού στην περιοχή αυτή, φωτογραφίζοντας ουσιαστικά τη Χειμάρρα (ή Χιμάρα) της Βορείου Ηπείρου, η οποία πληρούσε τις απαραίτητες συνθήκες για την επίτευξη αυτού του παράτολμου εγχειρήματος.

«Να καταληφθεί η Χειμάρρα το ταχύτερον… υπό την ηγεσίαν Σπυρομήλιου…»

Η Χειμάρρα την εποχή εκείνη ήταν ένα μικρό χωριό, ενταγμένο στην ομώνυμη επαρχία, χτισμένο στην πλαγιά ενός υψώματος που έβλεπε στον όρμο της Σπηλιάς.

Η Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια (ΜΣΝΕ) του ελληνικού υπουργείου των Στρατιωτικών, εκδόθηκε το 1927, αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Την 2α Νοεμβρίου 1912, το υπουργείον Στρατιωτικών έκρινεν σκόπιμον πολιτικώς να καταληφθεί η Χειμάρρα το ταχύτερον, έχον υπ΄όψιν του γενικωτέρους λόγους εθνικής ανάγκης. Προς τούτο απέστειλε προς τον αρχηγόν στρaτού Ηπείρου, αντιστράτηγον Σαπουντζάκην, το κάτωθι τηλεγράφημα: Κρίνω πολιτικώς σκόπιμον να καταληφθεί το ταχύτερον η Χειμάρρα, και υψωθή εκεί η ελληνική σημαία. Προς τον σκοπόν τούτο δύνασθε να διαθέσητε εθελοντικόν τι σώμα αποβιβαζόμενον δια θαλάσσης εις Χειμάρραν, υπό την ηγεσίαν του Σπυρομήλιου…».

Στις αρχές Οκτωβρίου 1912, ο ταγματάρχης Χωροφυλακής Σπύρος Σπυρομήλιος, έχει φτάσει στην Κέρκυρα και οργανώνει διακριτικά την αποφασισθείσα στρατιωτική επιχείρηση.

Στο στρατιωτικό αυτό εγχείρημα θα ήταν ο ίδιος επικεφαλής σώματος εθελοντών 240 περίπου ανδρών από την Κρήτη και τη Χειμάρρα, ενώ για τη μεταφορά των ανδρών του εθελοντικού αυτού σώματος, θα χρησιμοποιούνταν τρεις (3) ατμομυονδρόμονες, οι οποίοι ήταν τρικάταρτα ιστιοφόρα σκάφη, επιπλέον δε χρησιμοποιούσαν ατμομηχανή και έφεραν προπέλα.

Την εποχή εκείνη το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό διέθετε τέσσερις (4) ατμομυονδρόμονες, οι οποίοι έφεραν αντίστοιχα ονόματα ποταμών της Ελλάδος, ο «Aχελώος», ο «Αλφειός» ο «Πηνειός» και ο «Ευρώτας».

«Διετάχθησαν οι πρώτοι εξελθόντες άνδρες να βαδίσωσι προς την Χειμάρραν…»

Στις 5 Νοεμβρίου 1912 στις 2 μετά τα μεσάνυχτα, η μικτή στρατιωτική και ναυτική αποστολή ξεκινάει τον κατάπλου της από την Κέρκυρα, με προορισμό τις ηπειρωτικές ακτές, με τρεις (3) ατμομυονδρόμονες του ελληνικού πολεμικού ναυτικού, τον «Aχελώο», τον «Αλφειό» και τον «Πηνειό» μεταφέροντας τους 240 εθελοντές.

Η μικτή αυτή στρατιωτική και ναυτική αποστολή αποβιβάζεται κάτω από καταρρακτώδη βροχή, στις 7.30 το πρωί στον όρμο της Σπηλιάς, στη Χειμάρρα.

Για τα ευρωπαϊκά δεδομένα εκείνης της εποχής, αλλά και για τα σημερινά, η αποβατική αυτή ενέργεια τμημάτων του ελληνικού στρατού σε συνεργασία με ναυτικά τμήματα στις 5 Νοεμβρίου 1912, στη Χειμάρρα, συνιστά στοιχεία καταδρομικής αμφίβιας επιχείρησης πεζοναυτών σε εχθρικό περιβάλλον και αποτελεί μιας πρώτης τάξεως αποβατική ενέργεια πεζοναυτών, η οποία διοργανώθηκε και στέφθηκε με επιτυχία από τον ελληνικό στρατό.

Η ΜΣΝΕ του ελληνικού υπουργείου των Στρατιωτικών εν έτει 1927, χρησιμοποιεί τον όρο «πεζοναύτης» στα πολεμικά γεγονότα για την κατάληψη της Χειμάρρας:

«…αμέσως δε και πριν συντελεσθή η αποβίβασις, διετάχθησαν οι πρώτοι εξελθόντες άνδρες να βαδίσωσι προς την Χειμάρραν, ίνα κυκλώσωσι ταύτην… τον μέν 1^ον αποτελούμενον εκ πεζοναυτών του ελληνικού ναυτικού και εθελοντών υπό τον ανθυπομ. Γκισερλήν και τον οπλαρχηγόν Παπαγιαννάκην εβάδισεν από Α. προς την Χειμάρραν, το δε 2^ον τμήμα, το μικρότερον, εκ κατοίκων της Χειμάρρας υπό τον ενωματάρχην Μαρκόπουλον, εβάδισεν από Δ. προς το αυτόν χωρίον…».

Η τουρκική οθωμανική στρατιωτική φρουρά και λίγοι διοικητικοί υπάλληλοι, οι οποίοι ήταν οχυρωμένοι στους στρατώνες στο διοικητήριο – τηλεγραφείο, έβαλαν εναντίον των εθελοντών Χειμαριωτών με πυρά τυφεκίων πεζικού, οι οποίοι και ανταπέδωσαν πυρά.

Μετά από μισή ώρα περίπου και ανταλλαγή πυρών, οι οθωμανοί τούρκοι στρατιώτες ζήτησαν να παραδοθούν, μόνο εάν ερχόταν επικεφαλής αξιωματικός του ελληνικού στρατού.

Ο επικεφαλής αξιωματικός ανθυπομ. Γκισερλής του 1^ου τμήματος διέταξε τότε τους οθωμανούς τούρκους στρατιώτες να παραδοθούν, πράγμα το οποίο έγινε αμέσως αποδεκτό από τους ίδιους, οι οποίοι και παρεδόθησαν.

Κατά τη διάρκεια της μάχης για την κατάληψη του διοικητηρίου – τηλεγραφείου της  Χειμάρρας, εφονεύθησαν δύο (2) οθωμανοί τούρκοι στρατιώτες και τραυματίστηκε ένας Χειμαρριώτης.

Αιχμαλωτίσθηκαν είκοσι (20) οθωμανοί τούρκοι στρατιώτες καθώς και δεκατρείς (13) διοικητικοί υπάλληλοι του διοικητηρίου – τηλεγραφείου, οι οποίοι εστάλησαν στην Κέρκυρα ως αιχμάλωτοι πολέμου.

«Ένθα ύψωσεν την ελληνικήν σημαίαν εν μέσω απερίγραπτου ενθουσιασμού»

Η Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια του ελληνικού υπουργείου των Στρατιωτικών, αναφέρει επ΄αυτού:

«…Ευθύς δ΄αμέσως μετά την παράδοσιν, εισήλθεν εις το χωρίον (Χειμάρρα) και ο αρχηγός της επαρχίας Χειμάρρας, ταγματάρχης Σπυρομήλιος, ηγούμενος των λοιπών τμημάτων και διηυθύνθη εις το διοικητήριον, ένθα ύψωσε την ελληνικήν σημαίαν εν μέσω απερίγραπτου ενθουσιασμού των κατοίκων, εκδούς προκήρυξιν προς τους Έλληνας Χειμαρριώτας, δι΄ής, αγγέλων την εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων κατάληψιν της Χειμάρρας..»

Επιπλέον δε ο ταγματάρχης Σπυρομήλιος, με την ιδιότητα του διοικητή του αποβατικού σώματος, την ίδια ημέρα της κατάληψης της Χειμάρρας, εξέδωσε προκήρυξη (Αρχείο ΔΙΣ – Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Φ. 1699^α/Γ/328 – 328^α ) διά της οποίας απευθυνόταν στους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους κατοίκους, αναφέροντας:

«…λησμονούντες το πικρόν παρελθόν θέλετε τηρήσει απέναντι των γειτόνων υμών Μουσουλμάνων την αξιοπρεπήν εκείνην στάσιν, ην υπαγορεύουσιν οι νόμοι του Ελληνικού Κράτους…», ενώ στην ίδια προκήρυξη απευθύνεται και στο μουσουλμανικό στοιχείο της Χειμάρρας, αναφέροντας τα κάτωθι:

«…Αδελφοί Μουσουλμάνοι… αιτώ αμέσως να προσέλθητε και να δηλώσετε υποταγήν, οπότε ο Ελληνικός Στρατός υπόσχεται εις υμάς πλήρη ευνομείαν και ισοπολιτείαν…»

Την επόμενη ημέρα, 6 Νοεμβρίου 1912, τα μικτά αποσπάσματα πεζοναυτών και εθελοντών του ταγματάρχη Σπυρομήλιου απελευθερώνουν τα υπόλοιπα χωριά Παλιάσσα, Δρυμάδες Βούνο, Κηπαρό, Κούδεσι της επαρχίας Χειμάρρας.

Πηγή: https://www.himara.gr/istoria/almanac/20545-5-noe-1912-to-xroniko-tis-apeleftherosis-tis-ximaras - 5 Νοεμβρίου 1912: Το χρονικό της απελευθέρωσης της Χιμάρας

Ο ξεχασιάρης Πρωθυπουργός από την Καλαμάτα: - Κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει ότι δεν είμαστε συνεπείς στις δεσμεύσεις!! - Τι ξέχασε; - Η απόδειξη!!

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επισκέφθηκε σήμερα σημαντικά έργα υποδομής, παραγωγικές μονάδες και κοινωνικές δομές στη Μεσσηνία.

Μετά την επίσκεψή του στα δύο έργα υποδομής ο Πρωθυπουργός έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Η κυβέρνησή μας αλλά και εγώ προσωπικά είχαμε δεσμευθεί για την υλοποίηση δύο πολύ σημαντικών έργων για τη Μεσσηνία, αλλά και για ολόκληρη την Πελοπόννησο. Χαίρομαι πολύ που και τα δύο αυτά έργα, τα οποία είναι τόσο σημαντικά για τον ευλογημένο αυτόν τόπο, προχωρούν με μεγάλη ταχύτητα.

Σε όσους επιλέγουν να θέλουν να γυρίσουν την Ελλάδα πίσω και να συζητούν συνέχεια για το παρελθόν, εμείς απαντούμε με το έργο μας, το χειροπιαστό μας έργο.

Κοιτάμε στο μέλλον. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν ακόμα σημαντικές εκκρεμότητες στις υποδομές, οι οποίες πρέπει να ολοκληρωθούν. Κανείς όμως δεν μπορεί να μας κατηγορήσει ότι δεν είμαστε συνεπείς στις δεσμεύσεις τις οποίες είχαμε αναλάβει απέναντι στους πολίτες της Μεσσηνίας.

Εύχομαι και ελπίζω σύντομα να ξαναβρεθούμε εδώ, να παρακολουθούμε την πρόοδο των έργων και να συνεχίσουμε να επενδύουμε και να προικίζουμε αυτόν τον τόπο με τις υποδομές που τόσο χρειάζεται.

Αν ακούσατε ένα αεροπλάνο να περνάει, μάλλον αυτό θα είναι ένα εκπαιδευτικό αεροσκάφος. Θέλω να θυμίσω την πολύ σημαντική επένδυση την οποία έχουμε κάνει στις υποδομές εκπαίδευσης της Πολεμικής μας Αεροπορίας εδώ, στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Καλαμάτας, με την απόκτηση 10 ολοκαίνουργιων εκπαιδευτικών αεροσκαφών.

Είμαστε και σε θέση εδώ στην Καλαμάτα να εκπαιδεύουμε όχι μόνο τους δικούς μας Ικάρους, όχι μόνο τους πιλότους οι οποίοι θα πετάξουν τα F-35, τα αναβαθμισμένα F-16, τα Rafale μας, αλλά να μπορούμε να εκπαιδεύουμε και πιλότους ξένων αεροποριών. Νομίζω ότι αυτό είναι μία ακόμα απόδειξη της σημαντικότατης επένδυσης που έχουμε κάνει στη συνολική αναβάθμιση των Ενόπλων Δυνάμεων της πατρίδας μας.

Γιατί η απόφαση της διευρυμένης Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων εμπλέκει και άρθρα του Συντάγματος και δεν ακυρώνεται

 

Στο επίκεντρο της διευρυμένης Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου βρέθηκε ο τρόπος υπολογισμού της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ), με τη δικαστική κρίση να αποκτά ιδιαίτερη σημασία για περίπου 450.000 συνταξιούχους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, ο γενικός επίτροπος Επικρατείας Γεώργιος Βοΐλης τάχθηκε υπέρ της αναμόρφωσης του ισχύοντος συστήματος, υποστηρίζοντας ότι ο μη κλιμακωτός τρόπος επιβολής της εισφοράς εγείρει σοβαρά ζητήματα συνταγματικότητας.

Η υπόθεση εξετάστηκε από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δημοσιονομικού Δικαστηρίου, υπό την πρόεδρό της Σωτηρία Ντούνη, με αντικείμενο τόσο τη συμβατότητα του ισχύοντος τρόπου υπολογισμού της ΕΑΣ με το Σύνταγμα όσο και τις ενδεχόμενες οικονομικές συνέπειες μιας απόφασης που θα αναγνωρίζει την ανάγκη αλλαγής του.

Η πρόταση για κλιμακωτό υπολογισμό της ΕΑΣ

Ο γενικός επίτροπος Επικρατείας υποστήριξε ότι ο σημερινός τρόπος υπολογισμού της ΕΑΣ δεν ανταποκρίνεται στις συνταγματικές απαιτήσεις, καθώς η εισφορά επιβάλλεται με ενιαίο συντελεστή επί του συνολικού ποσού της σύνταξης, όταν αυτό υπερβαίνει το προβλεπόμενο όριο.

Ειδικότερα, επισήμανε ότι η απαλλαγή περιορίζεται στις συντάξεις που δεν υπερβαίνουν τα 1.400 ευρώ, χωρίς να εξαιρείται το αντίστοιχο τμήμα από τον υπολογισμό της εισφοράς για όσους λαμβάνουν υψηλότερη σύνταξη.

Κατά την άποψή του, η συγκεκριμένη μέθοδος δεν είναι συμβατή με σειρά συνταγματικών διατάξεων και, ως εκ τούτου, πρέπει να αναμορφωθεί, ώστε η εισφορά να υπολογίζεται ανά κλιμάκιο σύνταξης.

Ο κ. Βοΐλης αναφέρθηκε και στις οικονομικές επιβαρύνσεις που υφίστανται οι συνταξιούχοι, κάνοντας λόγο για ετήσιες απώλειες που, ανάλογα με το ύψος της σύνταξης, μπορούν να φτάνουν τις 7.000 έως 8.000 ευρώ. Όπως επισήμανε, η επιβάρυνση είναι μεγαλύτερη για τους συνταξιούχους που λαμβάνουν υψηλότερες συντάξεις.

Αναδρομικά μόνο για όσους έχουν προσφύγει στη Δικαιοσύνη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ζήτημα της αναδρομικής επιστροφής των ποσών που έχουν παρακρατηθεί μέσω της ΕΑΣ.

Ο γενικός επίτροπος Επικρατείας υποστήριξε ότι, εφόσον αναγνωριστεί η ανάγκη αλλαγής του τρόπου υπολογισμού της εισφοράς, η αναδρομικότητα θα πρέπει να περιοριστεί στους συνταξιούχους που έχουν ήδη προσφύγει στα δικαστήρια.

Η θέση αυτή συνδέεται με την ανάγκη αποφυγής σημαντικών οικονομικών επιπτώσεων στα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς μια γενικευμένη αναδρομική επιστροφή κρατήσεων θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή δημοσιονομική επιβάρυνση.

Πάντως, διευκρινίστηκε ότι τον τελικό λόγο για την αναδρομικότητα και την έκταση των πιθανών επιστροφών θα έχει η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου.

Κατά συνέπεια, στο παρόν στάδιο δεν έχει κριθεί ούτε η αντισυνταγματικότητα του ισχύοντος τρόπου υπολογισμού ούτε το ενδεχόμενο επιστροφής χρημάτων στους δικαιούχους.

Η προσφυγή του πρώην προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου

Η υπόθεση εισήχθη στην Ολομέλεια έπειτα από αίτηση του πρώην προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου Νίκου Αγγελάρα, ο οποίος ζητεί να κριθεί αντισυνταγματικός ο τρόπος υπολογισμού της ΕΑΣ και να του επιστραφεί η οικονομική διαφορά που προκύπτει από τη μη κλιμακωτή επιβολή της εισφοράς.

Οι συνήγοροί του, ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Κωνσταντίνος Ρέμελης και ο Δημήτρης Μπούρλος, υποστήριξαν ότι η εφαρμογή ενιαίου συντελεστή επί του συνολικού ποσού της σύνταξης, χωρίς εξαίρεση των πρώτων 1.400 ευρώ και χωρίς διαφοροποίηση των συντελεστών ανά κλιμάκιο, παραβιάζει τις διατάξεις των άρθρων 2, 4, 5 και 25 του Συντάγματος.

Στο πλαίσιο της επιχειρηματολογίας τους έγινε ιδιαίτερη αναφορά στις αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας, οι οποίες πρέπει να τηρούνται κατά τη θέσπιση οικονομικών επιβαρύνσεων από τον νομοθέτη.

Επισημάνθηκε ότι, παρότι ο δικαστικός έλεγχος των νομοθετικών επιλογών είναι περιορισμένος, τα δικαστήρια οφείλουν να εξετάζουν εάν διασφαλίζεται η ίση μεταχείριση όμοιων καταστάσεων και η αναγκαία ισορροπία μεταξύ του δημοσίου συμφέροντος και της προστασίας των συνταγματικών δικαιωμάτων.

Το επιχείρημα της δημοσιονομικής ουδετερότητας

Από την πλευρά του αιτούντος υποστηρίχθηκε ακόμη ότι η μετάβαση σε κλιμακωτό σύστημα υπολογισμού της ΕΑΣ δεν θα έθετε σε κίνδυνο τη δημοσιονομική σταθερότητα ή τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών.

Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε, η προτεινόμενη αλλαγή δεν απαιτεί την επιβολή νέων οικονομικών μέτρων, αλλά θα περιόριζε το ύψος των ποσών που συγκεντρώνονται ετησίως από τις σχετικές παρακρατήσεις.

Έγινε, επίσης, αναφορά στα κεφάλαια που έχουν συσσωρευθεί από την είσπραξη της εισφοράς κατά τα τελευταία 16 έτη, καθώς και στους τόκους που έχουν προκύψει από τη διαχείρισή τους.

Στη διαδικασία παρενέβη και ο ίδιος ο πρώην πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, υποστηρίζοντας την αίτησή του.

Η θέση του Δημοσίου: Συνταγματικός ο ισχύων υπολογισμός

Αντίθετη θέση διατύπωσαν οι εκπρόσωποι του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, ο αντιπρόεδρος Αναστάσιος Κολούτσος και ο νομικός σύμβουλος Δημήτρης Φαρμάκης.

Η πλευρά του Δημοσίου υπεραμύνθηκε της συνταγματικότητας του ισχύοντος συστήματος, υποστηρίζοντας ότι η επιβολή της ΕΑΣ εξυπηρετεί λόγους δημοσίου συμφέροντος και δεν θίγει το επίπεδο διαβίωσης των συνταξιούχων κατά τρόπο που να καθιστά αντισυνταγματικό τον υφιστάμενο υπολογισμό.

Παράλληλα, ζητήθηκε η απόρριψη της αίτησης του Νίκου Αγγελάρα ως απαράδεκτης.

Τι αναμένεται να αποφασίσει το Ελεγκτικό Συνέδριο

Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, η υπόθεση θα εισέλθει στο στάδιο της δικαστικής διάσκεψης, κατά το οποίο τα μέλη της Ολομέλειας θα εξετάσουν τα νομικά ζητήματα που έχουν τεθεί και θα διαμορφώσουν την τελική κρίση τους.

Η απόφαση αναμένεται, σύμφωνα με τον σχετικό προγραμματισμό που αναφέρθηκε κατά τη διαδικασία, να δημοσιευθεί τους πρώτους μήνες του επόμενου έτους.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο καλείται να κρίνει αφενός εάν ο ισχύων μη κλιμακωτός υπολογισμός της ΕΑΣ συμβιβάζεται με τις συνταγματικές αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας και αφετέρου ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης κρίσης περί αντισυνταγματικότητας.

Η απόφαση αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς το ζήτημα δεν περιορίζεται στον τρόπο υπολογισμού μιας ασφαλιστικής κράτησης, αλλά συνδέεται και με πιθανές οικονομικές αξιώσεις συνταξιούχων για επιστροφή ποσών που έχουν ήδη παρακρατηθεί.

Προς το παρόν, η τοποθέτηση του γενικού επιτρόπου Επικρατείας αποτελεί πρόταση προς το Δικαστήριο και όχι οριστική δικαστική κρίση. Η τελική απόφαση της Ολομέλειας θα καθορίσει την έκβαση της συγκεκριμένης δικαστικής διαφοράς και ενδέχεται να επηρεάσει ευρύτερα το ζήτημα του υπολογισμού της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων.

πηγή:https://daily.nb.org/epikairotita/dikastiko-reportaz/eisfora-allilengyis-syntaxiouchon-protasi-gia-allagi-ston-ypologismo-tis-eas-ti-tha-krinei-to-elegktiko-synedrio/