Πρόεδρος ΠΑΣΟΚ: - Επαναφέρουμε σταδιακά τον 13ο μισθό σταδιακά, στους Δημοσίους υπαλλήλους και στους συνταξιούχους. - Μείωση κατά 20% στην ΕΑΣ - ΒΙΝΤΕΟ

 

Yπάρχουν στιγμές στην ιστορία μιας χώρας που οι αποφάσεις δεν μπορούν να περιμένουν. Στιγμές, που δεν αρκεί να διορθώσεις λίγο την πορεία, στιγμές που πρέπει να αποφασίσεις ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσεις.

Πιστεύω βαθιά ότι αυτή η στιγμή για την Ελλάδα είναι τώρα. Τώρα είναι η ώρα των μεγάλων και σημαντικών αποφάσεων. 

Αποφάσεων, όχι μόνο για το ποιος θα κυβερνήσει τον τόπο, αλλά κυρίως για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα: με ποιες προτεραιότητες, με ποιους κανόνες και τελικά, για ποιους.

Γι’ αυτούς που πάντα βρίσκουν μια πόρτα ανοιχτή, μια διευκόλυνση, μια απευθείας ανάθεση, μια προνομιακή μεταχείριση από το σημερινό σύστημα εξουσίας, ή για τον πολίτη που αγωνίζεται καθημερινά και αγωνιά για το μέλλον του ίδιου και της οικογένειάς του;

Για εμάς, για το ΠΑΣΟΚ η επιλογή είναι σαφής: Οφείλουμε να αφουγκραστούμε το μήνυμα της κοινωνίας: «κάτι πρέπει να αλλάξει και πρέπει να αλλάξει τώρα!». Και για να αλλάξει, πρέπει πρώτα να δούμε κατάματα πού βρισκόμαστε σήμερα.

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα είχε μια μεγάλη και ιστορική ευκαιρία. Βγήκε από τα Μνημόνια, είχε στη διάθεσή της πρωτοφανείς ευρωπαϊκούς πόρους, είχε το Ταμείο Ανάκαμψης, χρήματα περίπου 80 δισεκατομμύρια.

Και όμως η χώρα δεν έκανε το άλμα που είχε ανάγκη, η χώρα δεν έγινε πιο ανθεκτική απέναντι στις νέες προκλήσεις. Η οικονομία δεν έγινε πιο δυναμική και παραγωγική, η κοινωνία μας δεν έγινε πιο δίκαιη και κυρίως, όχι μόνο δεν κλείσαμε το χάσμα από τις πιο προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες, αλλά σήμερα μας προσπερνούν και χώρες που πριν από λίγα χρόνια βρίσκονταν πολύ πίσω από εμάς.

Και αυτό είναι το πραγματικό καμπανάκι: όταν οι άλλοι προχωρούν γρηγορότερα, η στασιμότητα δεν σημαίνει ότι θα μένεις πάντα στην ίδια θέση, σημαίνει ότι υποχωρείς. Και αυτό συμβαίνει σήμερα. 

Αυτή η υποχώρηση δεν φαίνεται μόνο στους οικονομικούς δείκτες, φαίνεται στην καθημερινή ζωή:

• Πάνω από 1 στους 4 συμπολίτες μας βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
• Για τη στέγη, το ελληνικό νοικοκυριό διαθέτει κατά μέσο όρο 36 ευρώ από κάθε 100 ευρώ διαθέσιμου εισοδήματος, για το ενοίκιο, για τη στέγη.
• Σχεδόν 6 στα 10 ευρώ του ιδιωτικού χρέους παραμένουν αρρύθμιστα.
• Και σχεδόν οι μισοί μαθητές ολοκληρώνουν την υποχρεωτική εκπαίδευση χωρίς να έχουν κατακτήσει βασικές γνώσεις και δεξιότητες.

Όλα αυτά δεν είναι απλώς ποσοστά και αριθμοί. Είναι βιώματα. Είναι βιώματα του ελληνικού λαού.

Ο εργαζόμενος βλέπει το μισθό του να εξαφανίζεται στο σούπερ μάρκετ και στο ενοίκιο. Ο συνταξιούχος μετρά αν θα πληρώσει πρώτα το ρεύμα ή τα φάρμακά του. Ο νέος των 30 και των 35 ετών εργάζεται, αλλά, όπως γνωρίζετε, εξακολουθεί σε πολλές περιπτώσεις να μένει με τους γονείς του γιατί τα ενοίκια έχουν γίνει απλησίαστα. Ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας κουβαλά ένα αρρύθμιστο χρέος στην πλάτη του και ακούει συγχρόνως ότι όλα πάνε καλά στην οικονομία.

Και βέβαια πάνω απ’ όλα είναι η ανοιχτή πληγή: η πληγή του δημογραφικού. Σχεδόν 285.000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις μέσα σε 5 χρόνια. Περίπου 100 νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία έπαψαν να λειτουργούν την τελευταία τριετία.

Αυτή είναι η εικόνα μιας χώρας που συρρικνώνεται, μιας χώρας που η Περιφέρειά της αργοπεθαίνει.

Μπροστά μας, λοιπόν, ανοίγονται δύο δρόμοι. Ο ένας είναι ο δρόμος, που ήδη βαδίζουμε με τα γνωστά αποτελέσματα. Αφήνουμε τα προβλήματα να μεγαλώνουν κρύβοντάς τα πίσω από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και μετά τρέχουμε να μετριάσουμε τις συνέπειές τους. Μένουμε θεατές στη ραγδαία αύξηση του κόστους στέγασης και, όταν πια το πρόβλημα έχει γιγαντωθεί, επιστρέφουμε ένα ενοίκιο ως προσωρινό βοήθημα.

Αφήνουμε τα ολιγοπώλια ανεξέλεγκτα και, ύστερα με ένα pass επιστρέφουμε στον καταναλωτή ένα μικρό μέρος από όσα του έχει ήδη πάρει η ακρίβεια. Τελικά επιδοτούμε μια πανάκριβη και ανασφαλή ζωή.

Και σαν να μην αρκούσαν όλα αυτά, η Κυβέρνηση τώρα τελευταία επιστρατεύει και τον φόβο. Έφτασαν στο σημείο να μας πουν ότι αν φύγουν από το Μαξίμου, θα γίνει «ντου από τους απέναντι». Δηλαδή από το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος», έφτασαν στην απόλυτη φαιδρότητα να μας πουν το δίλημμα «Μητσοτάκης ή Ερντογάν». Λίγο ντροπή, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παρουσιάζετε τη δημοκρατική εναλλαγή, ως εθνικό κίνδυνο. Είστε επικίνδυνοι!

Απέναντι σε αυτή την παρακμή, σήμερα λέμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Ο δρόμος της προοπτικής, της προόδου και της ευθύνης. Ο δρόμος που έμαθε να περπατά και να αγωνίζεται αυτή η Παράταξη ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές για την πατρίδα.

• Εμείς μπορούμε να κάνουμε τη ζωή των πολιτών καλύτερη.
• Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις δομικές αιτίες της ακρίβειας.
• Να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος.
• Να εξασφαλίσουμε λογικό κόστος ενέργειας και μετακινήσεων για κάθε νοικοκυριό και κάθε επιχείρηση.
• Εμείς μπορούμε να θωρακίσουμε το κράτος Δικαίου και τους θεσμούς.

Εμείς επιλέγουμε αυτόν τον δρόμο και καλούμε μαζί μας να τον επιλέξει και ο ελληνικός λαός στις επόμενες εθνικές εκλογές. 

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Οι δύο δρόμοι δεν διαφέρουν μόνο στα επιμέρους μέτρα, διαφέρουν αξιακά, διαφέρουν στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον πολίτη.

Για τη Νέα Δημοκρατία, ο εργαζόμενος είναι ένα focus group, ο συνταξιούχος είναι κι αυτός ένα focus group, ο νέος ένα τρίτο, ο ελεύθερος επαγγελματίας ένα τέταρτο και για κάθε ομάδα ξεχωριστά αναζητείται το κατάλληλο… επίδομα.

Για εμάς, αντίθετα, ο πολίτης είναι φορέας δικαιωμάτων. Βλέπουμε κάθε άνθρωπο με τις ανάγκες του και τα δικαιώματα του που πρέπει να κατοχυρώνονται στην πράξη. Αυτή είναι η δική μας αντίληψη για την κοινωνία και τη δημοκρατία.

Μια χώρα που μας χωρά όλους. Χωρά τα όνειρα μας, χωρά τις ελπίδες μας, χωρά τις αγωνίες μας, τις αγωνίες μας για μια καλύτερη ζωή για εμάς και τα παιδιά. Που χωρά την αξιοπρέπειά μας, μια χώρα που η πρόοδος είναι δικαίωμα όλων των Ελλήνων. 

Σας καλώ, λοιπόν, σήμερα να αναλογιστείτε: Αξίζουμε μια ακόμη τετραετία χαμένων ευκαιριών; Μια τρίτη θητεία της Νέας Δημοκρατίας με περισσότερη διαφθορά, ατιμωρησία, αναξιοκρατία; Άλλα τέσσερα χρόνια με την Ελλάδα ουραγό σε επίπεδο αγοραστικής δύναμης και παραγωγικότητας; Με το κοινωνικό κράτος να υποβαθμίζεται; Με τη νέα γενιά σε μόνιμη ανασφάλεια και με την ύπαιθρο να ερημώνει;

Αν η απάντηση είναι «όχι» -και πρέπει να είναι «όχι»- το «όχι» κάθε πολίτη που μοχθεί για την οικογένειά του, που νοιάζεται και για το σήμερα και για το αύριο της πατρίδας, τότε αυτό που ζούμε πρέπει να είναι το τελευταίο μίλι της Νέας Δημοκρατίας στην Κυβέρνηση και θα είναι το τελευταίο μίλι της Νέας Δημοκρατίας στην Κυβέρνηση. 

Γιατί η χώρα μας δεν χρειάζεται άλλους διαχειριστές της στασιμότητας, χρειάζεται νέα πορεία. Γι’ αυτό σήμερα έχω την ευκαιρία να σας παρουσιάσω ένα συγκεκριμένο σχέδιο διακυβέρνησης, μιας νέας άλλης πορείας.

Ένα σχέδιο προοδευτικό, ρεαλιστικό, τεκμηριωμένο και έτοιμο να εφαρμοστεί. Με αλλαγές που θα ξεκινήσουν αμέσως προς όφελος του πολίτη. Εμείς θα τιμήσουμε την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού, χωρίς να υπολογίσουμε το κόστος γιατί εμείς λογοδοτούμε μόνο στον ελληνικό λαό. Δεν είχαμε και δεν έχουμε εξαρτήσεις!

----------------------------------------------------------

Γι’ αυτό δεσμευόμαστε στους πρώτους έξι μήνες της θητείας μας, θα προχωρήσουμε σε εμβληματικές νομοθετικές παρεμβάσεις. Επτά τομές που θα βελτιώσουν ουσιαστικά τη ζωή του πολίτη:

• 1^η παρέμβαση: Η αντιμετώπιση της ακρίβειας και βέβαια την επιβολή αυστηρών κανόνων στην αγορά. Κάτι που σήμερα δεν υπάρχει, η αγορά είναι ασύδοτη.
• 2^η παρέμβαση: Ένα σύγχρονο παραγωγικό πρότυπο που δημιουργεί επενδύσεις, θέσεις εργασίας και πραγματική προστιθέμενη αξία στην οικονομία. 
• 3^η παρέμβαση: Καλύτεροι μισθοί, ισχυρά εργασιακά δικαιώματα και αξιοπρεπείς συντάξεις.
• 4^η παρέμβαση: Δίκαιη λύση για το ιδιωτικό χρέος.
• 5^η παρέμβαση: Προσιτή στέγη, στήριξη της οικογένειας και μια ολιστική απάντηση για το δημογραφικό κίνδυνο.
• 6^η παρέμβαση: Η αναγέννηση της δημόσιας παιδείας και της δημόσιας υγείας. Τώρα μιλά το DNA της Δημοκρατικής Παράταξης γιατί το ΕΣΥ ήταν το μεγαλύτερο έργο και η μεγαλύτερη προσφορά του ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της μεταπολίτευσης στον ελληνικό λαό.
• 7^η παρέμβαση: Ένα κράτος αξιοκρατίας, διαφάνειας και λογοδοσίας.

Αυτές οι 7 παρεμβάσεις είναι η αφετηρία της πολιτικής αλλαγής που έχει ανάγκη ο τόπος. Είμαστε έτοιμοι. Χωρίς εξαρτήσεις, με όραμα, σχέδιο και ικανό ανθρώπινο δυναμικό. Εμείς είμαστε Παράταξη!

Κυρίες και κύριοι, ξεκινώ από την 1^η παρέμβαση. Αντιμετωπίζουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα κάθε νοικοκυριού: την ακρίβεια. 

Αυτή είναι η πρώτη αγωνία της κοινωνίας. Το εισόδημα που εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, οι τιμές στο σούπερ μάρκετ, το κόστος της ενέργειας και των καυσίμων. Η καθημερινή ανασφάλεια για το αν θα βγει ή δεν θα βγει ο οικογενειακός προϋπολογισμός.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, δεν αρκούν τα pass. Δεν μπορεί το κράτος να κερδοσκοπεί μέσω των έμμεσων φόρων εις βάρος των πολιτών και ύστερα να εμφανίζει ως κοινωνική πολιτική την επιστροφή ενός μικρού μέρους των υπερεσόδων προς την κοινωνία.

Εμείς αντιμετωπίζουμε την ακρίβεια στην πηγή. Προχωράμε σε μια μεγάλη θεσμική τομή: μια νέα, ισχυρή Επιτροπή Ανταγωνισμού και Αγοράς, που θα έχει προσωπικό, πόρους και σύγχρονα εργαλεία για να κάνει σωστά τη δουλειά της, ακολουθώντας επιτυχημένα ευρωπαϊκά πρότυπα, με δύο βασικές αρμοδιότητες: Προστασία του ανταγωνισμού και προστασία του καταναλωτή.

--------------------------------------------------------

Φίλες και φίλοι, η 2^η παρέμβαση είναι η δική μας πρόταση που δεν περιορίζεται μόνο στην προστασία του εισοδήματος των πολιτών από την ακρίβεια, έχει στόχο η χώρα να δημιουργήσει περισσότερο πλούτο, καλύτερη και ποιοτικότερη ανάπτυξη. Γιατί δεν υπάρχει πραγματική ευημερία χωρίς παραγωγή. Δεν υπάρχει κοινωνική πρόοδος χωρίς μια οικονομία που δημιουργεί περισσότερο πλούτο και τον μοιράζει δικαιότερα.

• Επαναφέρουμε τον 13^ο μισθό σταδιακά στους δημοσίους υπαλλήλους. 
• Θεσπίζουμε τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας, προστατεύοντας τον μισθωτό από την κρυφή φορολόγηση του πληθωρισμού. 
• Αποκαθιστούμε πλήρως τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.
• Επαναφέρουμε την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από τους κοινωνικούς εταίρους. 
• Επαναφέρουμε την καθολική ισχύ των κλαδικών συμβάσεων και τη μετενέργεια. 
• Αποκαθιστούμε το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία για να δώσουμε εργαλεία διαπραγμάτευσης και προστασίας στους εργαζόμενους.
• Δίνουμε φορολογικά και ασφαλιστικά κίνητρα για επιχειρησιακές συμβάσεις με σαφή θεσμικά δικαιώματα. 
• Ανοίγουμε τη συζήτηση για την επίδραση της Τεχνητής Νοημοσύνης στο εργασιακό περιβάλλον, αξιοποιώντας την ευρωπαϊκή εμπειρία. 
• Καταργούμε το 13ωρο. Και συγχρόνως εφαρμόζουμε πιλοτικά τετραήμερη εργασία με πλήρεις αποδοχές, σε μεγαλύτερες επιχειρήσεις και σε θέσεις έντασης διανοίας, δίνοντας φορολογικά κίνητρα.

 Η αύξηση της παραγωγικότητας πρέπει να φτάνει και στον εργαζόμενο, στο μισθό του, στις συνθήκες εργασίας του, στον χρόνο που διαθέτει για τον εαυτό του και την οικογένειά του. Έτσι έχουμε και οικοδομούμε μια δίκαιη κοινωνική.

Πάμε στους συνταξιούχους, όπου ήδη έχουμε παρουσιάσει 17 παρεμβάσεις. Ποιες οι βασικές:

• Σταδιακή επαναφορά όπως παρουσιάσαμε δημοσιονομικά της 13^ης σύνταξης, 
• Νέο ΕΚΑΣ για τους χαμηλοσυνταξιούχους, 
• Αναμόρφωση της εισφοράς αλληλεγγύης συνταξιούχων με μεσοσταθμική μείωση κατά 20%. 
• Ξεπάγωμα των επικουρικών συντάξεων.
• Σταδιακή αύξηση των ποσοστών αναπλήρωσης για να δουν επιτέλους οι συνταξιούχοι πραγματικές αυξήσεις. 
• Θέσπιση αναλογικής ανταποδοτικής σύνταξης σε όσους δεν συμπληρώνει τα 15 έτη ασφάλισης. 

Δίκαια μέτρα για κάθε συνταξιούχο, έτσι λοιπόν με αυτές τις πολιτικές μας επιλογές δίνουμε δύναμη στον εργαζόμενο και αξιοπρέπεια στον συνταξιούχο.

Α. Λατινοπούλου: Τα σχολεία δεν είναι «πασαρέλα». - “Επαναφορά της στολής στα δημοτικά γυμνάσια και λύκεια.”

Τα σχολεία δεν είναι «πασαρέλα».
Ως ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ ζητάμε το αυτονόητο:

Την εισαγωγή σχολικής ενδυμασίας από το δημοτικό έως το πανεπιστήμιο.
Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί:

1. Μειώνει τις κοινωνικές και οικονομικές διαφορές στην εμφάνιση
   • Περιορίζει τη «σύγκριση» μεταξύ μαθητών μέσω ακριβών ρούχων, παπουτσιών και επώνυμων brands.
   • Ένας μαθητής δεν χρειάζεται να αισθάνεται ότι υστερεί επειδή φορά φθηνότερα ρούχα.
2. Περιορίζει την πίεση της μόδας και του καταναλωτισμού
   • Ειδικά στην εφηβεία, η εμφάνιση μπορεί να γίνει σημαντική πηγή κοινωνικής πίεσης.
   • Η στολή δημιουργεί έναν κοινό ενδυματολογικό κανόνα.
3. Ενισχύει την αίσθηση ότι το σχολείο είναι χώρος μάθησης
   • Η λογική είναι ότι ο μαθητής πηγαίνει στο σχολείο με συγκεκριμένο ρόλο και όχι για επίδειξη προσωπικού στυλ.
   • Δημιουργεί πιο «επαγγελματικό» και πειθαρχημένο περιβάλλον.
4. Ενισχύει την ταυτότητα και το αίσθημα του ανήκειν
   • Οι μαθητές εμφανίζονται ως μέλη μιας κοινότητας.
   • Σε αρκετές χώρες η σχολική στολή αποτελεί κομμάτι της σχολικής παράδοσης και ταυτότητας.
5. Μπορεί να περιορίσει τις καθημερινές συγκρούσεις για το ντύσιμο
   • Λιγότερες διαφωνίες για το τι είναι κατάλληλο ή ακατάλληλο για το σχολείο.
   • Ο κανόνας είναι σαφής και ίδιος για όλους.
6. Μπορεί να διευκολύνει την αναγνώριση μαθητών
   • Σε εκδρομές, αθλητικές δραστηριότητες και μετακινήσεις, είναι ευκολότερο να αναγνωρίζεται ποιος ανήκει σε μια σχολική ομάδα.
7. Συνδέεται με πειθαρχία και σχολικό κλίμα που θα τους είναι πολύ χρήσιμο στην μετάβασή τους από την εφηβεία στην εισαγωγή της ενήλικης ζωή τους.

 

Τέλος να σημειώσουμε σχολική στολή δεν θα είναι μία ελληνική ιδιομορφία. Εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες σε δημόσια σχολεία πολλών χωρών, από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τη Μάλτα μέχρι την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, τη Σιγκαπούρη, την Αυστραλία και τη Μαλαισία.

"Ξύπνα, πουλί μου, ξύπνησε κι έβγα στο παραθύρι/ έχω δυο λόγια να σου πω με πονεμέν' αχείλι - Η καταστροφή της Σμύρνης: 13-17 Σεπτεμβρίου 1922

Η καταστροφή της Σμύρνης: 13-17 Σεπτέμβρη 1922

"Ξύπνα, πουλί μου, ξύπνησε κι έβγα στο παραθύρι/ έχω δυο λόγια να σου πω με πονεμέν' αχείλι"

"Στα Βουρλά το κακό ξεκίνησε στις 29 Αυγούστου. Μπήκαν οι Τούρκοι στα σπίτια μας και μας έβαλαν φωτιά. Αργότερα μας είπαν ότι ήταν αντάρτες και μετά ήρθε ο τακτικός στρατός και μας μάζεψε. Μας έπιασαν όλους μαζί, τον πατέρα μου τον έσφαξαν, τον αδερφό μου τον έκαψαν, τους νέους τους μάζεψαν και τους πήραν στην Ανατολή. Όταν φύγαμε ήταν 16 Σεπτεμβρίου. Η αλήθεια είναι ότι οι Τούρκοι γείτονές μας δεν έφταιγαν σε τίποτα. Ήταν κλεισμένοι μέσα στα σπίτια τους και κλαίγανε κι αυτοί για το κακό που μας βρήκε. Το ποιος φταίει θα το πω με ένα στίχο από το ποίημα "Της Καταστροφής": "Δε νίκησαν την Ελλάδα οι Τούρκοι. Δεν μπορούσαν. Μα δε ήταν κι άνθρωποι. Την Ελλάδα νίκησαν, αδόξως, διχασμός, Λεβαντίνοι κι Ευρώπη".

Ο Βενιζέλος έκανε τη μεγαλύτερη καταστροφή. "Μέσα στη φλόγα του πολέμου, έπρεπε να γίνουν εκλογές στην Ελλάδα;" (Φιλιώ Χαϊδεμένου, Μικρασιάτισσα πρόσφυγας και ιδρύτρια του Λαογραφικού Μικρασιατικού Μουσείου)

13 Σεπτέμβρη του 1922, 31 Αυγούστου με το παλαιό ημερολόγιο, και στη Σμύρνη ξημέρωσε μαύρη μέρα. Επτά ημέρες μετά και την αποχώρηση του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από τη Μικρά Ασία, και μετά την είσοδο του κεμαλικού στρατού στη Σμύρνη, έλαβε χώρα μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του ελληνισμού.

Ο Ελληνικός στρατός είχε ατάκτως υποχωρήσει και αναδιπλωθεί στο Αφιόν Καραχισάρ, στα μέσα του Αυγούστου. Ο ξεριζωμός ενός μεγάλου μέρους του χριστιανικού πληθυσμού, Ελλήνων και Αρμενίων, προς τη μικρασιατική ακτή, είχε ήδη ξεκινήσει. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπολόγιζε τους πρόσφυγες στους 250.000, ενώ στη Σμύρνη είχαν καταφθάσει 15.000 Αρμένιοι, που αναζήτησαν καταφύγιο στην αρμένικη κοινότητα.

Στη Σμύρνη, έφθαναν περίπου 30.000 πρόσφυγες την ημέρα, ήδη πριν από την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου. Μια δήλωση, δίχως σχόλιο, του Έλληνα Υπάτου Αρμοστή Αριστείδη Στεργιάδη στον πρώην Νομάρχη Λέσβου και Διοικητή Χίου Γεώργιο Παπανδρέου, όταν ο δεύτερος του συνέστησε να ενημερώσει άμεσα τον ελληνογενή πληθυσμό για να φύγει: ο Στεργιάδης φέρεται να δήλωσε στον Παπανδρέου: "Καλύτερα να μείνουν εδώ, να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θ' ανατρέψουν τα πάντα."

Στις 6 Σεπτεμβρίου αναχώρησαν και οι τελευταίοι Έλληνες στρατιώτες, ενώ χιλιάδες πρόσφυγες ανέμεναν μάταια στην προκυμαία Κε της Σμύρνης τα πλοία που θα τους οδηγούσαν στα ελληνικά νησιά απέναντι.

Τότε εστάλησαν δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά για να βοηθήσουν τους πρόσφυγες.

Οι ελληνικές αρχές της Σμύρνης αναχώρησαν στις 8 του μήνα, και στις 11 Σεπτέμβρη ξέσπασε στρατιωτικό κίνημα στη Χίο και στη Μυτιλήνη. Οι κινηματίες μεταφέρουν με όλο τον ελληνικό στόλο τους στρατιώτες στο Λαύριο, προκειμένου η επανάσταση να μεταφερθεί στην Αθήνα. Ακόμα και το θωρηκτό "Κιλκίς", που ναυλοχούσε στη Σμύρνη, μετέβη στη Σάμο για να επιβάλει την επανάσταση, παρά το γεγονός ότι οι καπνοί από την καταστροφή ήταν ορατοί στη Σάμο...

Στις 13 Σεπτεμβρίου, ο κεμαλικός στρατός πυρπολεί την αρμένικη συνοικία της Σμύρνης και γρήγορα η πυρκαγιά εξαπλώνεται στις χριστιανικές συνοικίες. Οι σφαγές ξεκίνησαν στην αρμένικη συνοικία του Αγίου Στεφάνου. Οι Τούρκοι έκλεισαν γύρω-γύρω τη συνοικία, για να μην διαφύγει κανείς: "Οι δρόμοι, που οδηγούσαν στην αρμένικη συνοικία, φυλάγονταν από Τούρκους στρατιώτες. Όσο διήρκησε η σφαγή, δεν επετράπη σε κανέναν η είσοδος.

Οι συγκλονιστικότερες στιγμές της τραγωδίας εκτυλίχθηκαν στον καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου, όπου είχαν καταφύγει περισσότεροι από 4.000 άνθρωποι. Οι Τούρκοι ζήτησαν από τους εγκλείστους να εξέλθουν και να παραδοθούν, οι δε Αρμένιοι, γνωρίζοντας, τι τους περίμενε, αρνήθηκαν. Δέχθηκαν τότε πυρά και χειροβομβίδες, ενώ στη συνέχεια οι Τούρκοι εισέβαλαν στον περίβολο και εντός του ναού, κατασφάζοντας και εκτελώντας. Όσοι επέζησαν, οδηγούντο, ανά 100 άτομα, στην πλατεία Διοικητηρίου, όπου και δολοφονούντο εν ψυχρώ από τα τουρκικά εκτελεστικά αποσπάσματα» (Τζορτζ Χόρτον, πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη).

Η Σμύρνη ήταν μια πόλη-στολίδι: πριν από την καταστροφή, αριθμούσε 370.000 κατοίκους, εκ των οποίων 165.000 ήταν Έλληνες, 80.000 Οθωμανοί Τούρκοι, 55.000 Εβραίοι, 40.000 Αρμένιοι, 6.000 Λεβαντίνοι και 30.000 διάφοροι άλλοι ξένοι. Το εμπόριο ήταν η κύρια ασχολία των κατοίκων της, ενώ ο πολιτισμικός της πλούτος και η ατμόσφαιρά της την είχαν καθιερώσει ως έναν κοσμοπολίτικο προορισμό για τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς ταξιδιώτες. Ας μου επιτραπεί η έκφραση: η Σμύρνη αποτελούσε ένα παράδειγμα υγιούς παγκοσμιοποιημένης πόλης, καθώς κατοικείτο από ανθρώπους διαφορετικών καταβολών και πεποιθήσεων, που όμως ζούσαν με αρμονία, μέσα στην ευημερία. Οι μαρτυρίες που έχουν διασωθεί, αποκαλύπτουν μια αγαστή συνύπαρξη μεταξύ των διαφορετικών στοιχείων του πληθυσμού.

Με την καταστροφή, όλα άλλαξαν. Οι διωγμένοι που έφταναν στην Αθήνα, έλεγαν ότι στην Τουρκία τους αντιμετώπιζαν ως Έλληνες, και στην Ελλάδα ως Τούρκους. Οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας έφεραν τον πλούσιο πολιτισμό τους στη χώρα μας και επηρέασαν καταλυτικά την ελληνική κοινωνία και τη διαμόρφωση της κουλτούρας της, αλλά δεν αντιμετωπίστηκαν με αγάπη από την αρχή. «Το διαφορετικό και το απ' αλλού φερμένο το φοβούνται οι άνθρωποι», έγραφε ο Ελύτης, και, παρ' ότι το Μονόγραμμα είναι ποίημα ερωτικό, ο στίχος μοιραία έρχεται στον νου.

"Υπό τον καύσωνα και εν μέσω δυσωδίας κατάκεινται εις αθλίαν κατάστασιν περί τας πέντε και πλέον χιλιάδας προσφύγων της Σμύρνης, και κυρίως των προαστίων της και των χωρίων του εσωτερικού της Μ. Ασίας". Με αυτόν τον τρόπο περιγραφόταν στις εφημερίδες της Αθήνας η άφιξη των προσφύγων στον Πειραιά. Η Αστυνομία προσπαθούσε να επιβάλει την τάξη με κάθε μέσον, ενώ πρώτο της μέλημα ήταν η προστασία των γυναικών που είχαν καταφθάσει εκεί δίχως τον πατέρα ή τον σύζυγό τους ή κάποιον άνδρα της οικογένειάς τους που θα μπορούσε να τις προστατεύσει από τον κάθε επιτήδειο.

Υπάρχουν μαρτυρίες για τα γαλλικά πλοία που ζητούσαν χρήματα από τους πρόσφυγες για να τους επιβιβάσουν. Το πρώτο πράγμα που έκαναν πολλοί "λεβέντες" στην Αθήνα, ήταν να βρουν κατατρεγμένες γυναίκες και να τις σπρώξουν στην πορνεία. Η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, αυτό το παλιό λατινικό «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος» βρίσκει εδώ το νόημά του. Στο λιμάνι της Σμύρνης δεν υπήρξε ο απλός «συνωστισμός" που οι ανιστόρητοι βολεμένοι περιγράφουν σε σχολικά βιβλία. Τα ντοκουμέντα είναι εδώ και αποκαλύπτουν το μέγεθος της τραγωδίας.

Ενενήντα τρία χρόνια μετά, η Χίος, η Μυτιλήνη, το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι, η Κως γίνονται μάρτυρες μιας ακόμα τραγωδίας. Και μπορεί η φωτιά να μην φαίνεται ως εκεί από τη Συρία, αλλά ο πόλεμος ένα πρόσωπο έχει. Χρέος μας να θυμόμαστε.

Ακολουθεί απόσπασμα της μαρτυρίας του Παναγιώτη Μαρσέλου, επιζήσαντα, όπως δημοσιεύεται στο εκτενέστατο και εξαιρετικό αφιέρωμα της «Lifo» για τη Μικρασιατική καταστροφή, απ' όπου και οι φωτογραφίες:

"Όταν μπήκαν τα τουρκικά στρατεύματα μέσα στη Σμύρνη και άρχισαν και σκοτώναν και λεηλατούσαν, στα Ταμπάχανα επαρουσιάσθη μια πυρκαγιά. Έτρεξαν οι αντλίες να τη σβήσουν, αλλά, δυστυχώς, αντί να τη σβήσουν, την άναβαν περισσότερο∙ έριχναν πετρέλαια και βενζίνες.

Η φωτιά προχωρούσε. Ο κόσμος, που ήταν χωμένος μέσα στα σπίτια, εξαναγκάστηκε και βγήκε στους δρόμους και τραβήξαν όλοι στην παραλία. Στο λεγόμενο "Κορδόνι" συγκεντρώθηκε όλος ο πληθυσμός. Και εκεί έφταξε η φωτιά. Από τη μια μεριά και την άλλη του δρόμου είχαν βάλει φωτιές. Όταν έφταξε η φωτιά κι εκεί, ο κόσμος προσπαθούσε να βγεί όξω από την πόλη, πηγαίνοντας στη φρουρά κοντά. Οι φρουροί τούς σκοτώναν και δεν τους άφηναν να σπάσουν τη ζώνη, να βγούνε όξω και να φύγουν από κει.

Από την άλλη μεριά ήταν η φωτιά, δεν μπορούσαν να περάσουν, να φύγουν. Τότε, όσοι ξέραν μπάνιο, πέφταν στη θάλασσα. Αν τους βλέπαν οι Τούρκοι, τους σκότωναν μέσα εκεί. Εάν δεν τους βλέπαν, έφταναν στα συμμαχικά πολεμικά καράβια που ήταν αραγμένα και υποστήριζαν τους Έλληνες. Τους άφηναν και σκαρφαλώναν απάνω στα καράβια και μόλις μπαίναν μέσα, τους ξανάριχναν στη θάλασσα!

Άλλοι πνιγόντουσαν κι άλλοι έβγαιναν πάλι όξω. Οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και Ιταλοί καθόντουσαν στα καφενεία και γλεντούσαν. Κάποια στιγμή έσπασε η ζώνη και άφησαν τον κόσμο να βγει προς τα όξω. Μετά από δυο-τρεις ημέρες ήρθε μια διαταγή να κατεβούν στην παραλία για να φύγουνε. Διώξαμε τον πατέρα μας, τη μητέρα μας, την αδελφή μας για την παραλία και μείναμε εκεί τα δύο αδέλφια. Μετά από μια ώρα φύγαμε κι εμείς και πήγαμε προς την παραλία.

Φτάνοντας στην Πούντα μας πιάσαν Τούρκοι πολίτες και μας κλείσαν μέσα σε κάτι φυλακές. Κατά τις δέκα η ώρα το βράδυ μας βγάλαν και μας πήγαν στο εστιατόριο.

Η σφαγή συνέχιζε∙ γδύναν, παίρναν ρούχα, παπούτσια. Αφήναν τον κόσμο, που δεν εσκότωναν, γδυτό. Κατεβαίνω στο ποτάμι και πάω σε μια γούβα που είχε νερό μέσα, αλλά κι ένα ελληνικό πτώμα που από την πολυκαιρία είχε πρηστεί και είχε σπάσει. Ωστόσο, δεν άντεχα τη δίψα∙ ήπια και γέμισα ένα καπέλο και το πήγα στον αδελφό μου. Ήπιε κι εκείνος και τα λίπη από το σπασμένο πτώμα κολλούσαν στα χείλη μας!

Γαλανιάδη Εύα

 

Σχολείο στα Χανιά έγινε… αρένα από την πρώτη μέρα - Σοκαριστικό βίντεο από τον ξυλοδαρμό ανήλικης

 

Η φετινή σχολική χρονιά μόλις ξεκίνησε και ήδη έχουμε το πρώτο περισταστικό βίας μεταξύ ανηλίκων. Στην Κρήτη και συγκεκριμένα στα Χανιά, ένα βίντεο ντοκουμέντο που έδωσε στη δημοσιότητα δείχνει ανήλικα κορίτσια να βρίζονται μεταξύ τους, να πιάνονται στα χέρια και να χτυπιούνται με πρωτοφανή αγριότητα, μπροστά στα μάτια δεκάδων άλλων μαθητών.

Ωστόσο, το πιο σοκαριστικό είναι ότι κανείς δεν φαίνεται να σπεύδει να τις χωρίσει. Αντίθετα, μαθητές σηκώνουν τα κινητά τους καταγράφοντας το περιστατικό σαν να πρόκειται για θέαμα.

Στο βίντεο ακούγεται κάποιος να φωνάζει «μπουκέτο», ενώ ο ξυλοδαρμός ενός κοριτσιού κορυφώνεται με μια κλωτσιά από άλλο κορίτσι που πλησιάζει στο τέλος του περιστατικού.

Δείτε το βίντεο ντοκουμέντο:

https://www.tanea.gr/2026/09/11/greece/to-sxoleio-egine-arena-apo-tin-proti-mera-sokaristiko-vinteo-apo-ton-ksylodarmo-anilikis-s/#goog_rewarded

Τουρκο-ισραηλινή αγάπη και τότε.. ποιος είναι ο εχθρός;

 

Φαίνεται ξεκάθαρο ότι το «Ισραήλ» θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να κάνει τη συμμαχία του με την Άγκυρα στρατηγική, μη αναστρέψιμη και υπό την κυριαρχία των ισλαμιστών

Ο σημερινός πρόεδρος του Ισραήλ, Isaac Herzog, είναι γιος του έκτου Ισραηλινού προέδρου (1983-1993) Chaim Herzog, ο οποίος μετανάστευσε στην Παλαιστίνη από τη Βόρεια Ιρλανδία το 1935, για να ενταχθεί στην οργάνωση “Hagana” κατά των Παλαιστινίων. Αραβικοί πόλεμοι αφού ηγήθηκε της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών (Αμάν).

Έχοντας το ιστορικό του πατέρα του, ο Χέρτζογκ Τζούνιορ πραγματοποιεί την “ιστορική” επίσκεψή του στην Άγκυρα μετά από τρεις επικοινωνίες με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από τότε που εξελέγη επικεφαλής της εβραϊκής οντότητας και την τελευταία φορά για να τον παρηγορήσει για τον θάνατο του η μητέρα του, η οποία είναι Εβραία από την Αλεξάνδρεια.

Η επίσκεψη έρχεται μετά από ένα διάλειμμα 13 και πλέον ετών, αφού ο ισραηλινός στρατός εξαπέλυσε επίθεση στο πλοίο ανθρωπιστικής βοήθειας Marmara όταν ήταν καθ’ οδόν προς τη Γάζα στα τέλη Μαΐου 2010, σκοτώνοντας δέκα Τούρκους πολίτες. Οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ πριν και μετά ήταν μάρτυρες μιας σειράς εντάσεων και αντιφάσεων, λόγω των κατά καιρούς προσπαθειών της Άγκυρας να προσελκύσει το Τελ Αβίβ, και το όπλο της τελευταίας κατά της Τουρκίας ήταν πάντα οι εβραϊκές οργανώσεις λόμπι στην Αμερική.

Αυτές οι οργανώσεις απένειμαν στον Πρόεδρο Ερντογάν το 2004 και το 2005 μετάλλια «πολιτικού θάρρους», με βάση την επιθυμία του να αναπτύξει σχέσεις με το «Ισραήλ», την επίσκεψή του στην Ιερουσαλήμ και τη συνάντησή του εκεί με τον Αριέλ Σαρόν, ο οποίος τον καλωσόρισε λέγοντας: «Καλώς ήρθατε στην αιώνια πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ». Αυτές οι τιμές ενθάρρυναν τον Ερντογάν να προσκαλέσει τον Σιμόν Πέρες στην Άγκυρα στις 9 Ιανουαρίου 2008, για να εκφωνήσει την ομιλία του στο τουρκικό κοινοβούλιο (για πρώτη φορά στην ιστορία της Τουρκίας) και στη συνέχεια να μεσολαβήσει (Απρίλιος 2008) μεταξύ «Ισραήλ» και Συρίας. Ο Πρόεδρος τον πρόδωσε.Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Ehud Olmert διέταξε τον στρατό του να εξαπολύσει βίαιη επίθεση στη Γάζα στις 27 Δεκεμβρίου 2008, παρά το γεγονός ότι ο Ερντογάν του είπε ότι ο πρόεδρος Άσαντ είναι έτοιμος για ειρήνη με το “Ισραήλ”.

Ο Ερντογάν απάντησε σε αυτή τη θέση του Ισραήλ στο Νταβός όταν είπε στον Σιμόν Πέρες (Ιανουάριος 2009): «Είστε δολοφόνοι και εγκληματίες που ξέρετε να σκοτώνετε καλά».

Τα γεγονότα της «Αραβικής Άνοιξης» ρίχνουν σκιά όχι μόνο στις εξελίξεις της σχέσης Τουρκίας-Ισραήλ, αλλά και στις συνολικές περιφερειακές και διεθνείς εξισώσεις, καθώς το Τελ Αβίβ και η Άγκυρα έχουν άμεση και έμμεση σχέση με όλα όσα έχει υποστεί η Συρία και εξακολουθεί να υποφέρει από. Με τη συνέχιση της τουρκικής υποστήριξης προς όλες τις ένοπλες φατρίες στη βόρεια Συρία και την υπεράσπιση της Ιντλίμπ, το Τελ Αβίβ συνεχίζει την επανειλημμένη επιθετικότητά του από το 2011 σε πολλές περιοχές της Συρίας, με το πρόσχημα της ιρανικής ένοπλης παρουσίας εκεί και αφού έχει περιθάλψει τους τραυματίες τρομοκρατικών ομάδων στα νοσοκομεία του και εκκένωσε 800 μέλη τους. Η οργάνωση White Hermets ταξίδεψε από τη νότια Συρία στο «Ισραήλ» και από εκεί στην Ιορδανία στις 22 Ιουλίου 2018. Στη συνέχεια (11 Νοεμβρίου 2019) επήλθε η είδηση ​​ότι ο αξιωματικός των βρετανικών πληροφοριών Τζέιμς Μερσιέρ είχε βρεθεί δολοφονημένος κοντά στο σπίτι του στην Κωνσταντινούπολη, ο ιδρυτής της οργάνωσης Κράνη Al-Bayda, ήταν έκπληξη για όλους, θυμίζοντας την εκπαίδευση των μελών της στην Τουρκία.

Τα γεγονότα στη Συρία δεν εμπόδισαν την Άγκυρα να συνεχίσει τον άμεσο και έμμεσο διάλογο της, κρυφά ή δημόσια, με το Τελ Αβίβ και σε διάφορα επίπεδα, για να αποδείξει την επιθυμία της για συμφιλίωση μαζί του, παρά όλα όσα έλεγε ο Ερντογάν κατά του «Ισραήλ». , και το περιέγραφε ως κράτος τρομοκρατικών συμμοριών μετά από κάθε επίθεση που κάνετε εναντίον της Γάζας. Η αναγνώριση από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ (6 Δεκεμβρίου 2017) της Ιερουσαλήμ, «πρωτεύουσας του Ισραήλ και των Εβραίων του κόσμου», ώθησε τον Ερντογάν να εξαπολύσει βίαιη επίθεση κατά του Τελ Αβίβ και των ηγεμόνων του, αφού απέτυχε,ως επικεφαλής της Ισλαμικής Συνόδου Κορυφής, για να επιτευχθεί αραβική συναίνεση και Ισλαμική, κατά τη διάρκεια δύο διασκέψεων στην Κωνσταντινούπολη, για το θέμα.

Ο Ερντογάν δεν θυμόταν ότι δεν άσκησε βέτο στην ένταξη του Ισραήλ ως παρατηρητής στο ΝΑΤΟ τον Μάιο του 2016, ούτε έβαλε βέτο στην ένταξή του στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) τον Μάιο του 2010.

Από τα μέσα του 2020, οι προσπάθειες του Προέδρου Ερντογάν να συμφιλιωθεί με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήρθαν ως δικαιολογία για τη συμφιλίωση του με το «Ισραήλ», στο οποίο επιτέθηκε, μαζί με τα ΗΑΕ, στην πιο βίαιη επίθεση, αφού υπέγραψαν την « Αβρααμική Συμφωνία» τον Σεπτέμβριο του 2020. Αυτό δεν τον εμπόδισε να σπεύσει στη συμφιλίωση πρώτα με τα Εμιράτα και την ανταλλαγή επισκέψεων με τον διάδοχό του, Μοχάμεντ μπιν Ζάιεντ, αφού ο Χέρτζογκ άργησε να αποδεχτεί την πρόσκλησή του να επισκεφθεί την Άγκυρα, και παρά το ότι παραβρέθηκε στη δεξίωση (22 Δεκεμβρίου τελευταία) με μια ομάδα Εβραίων ραβίνων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο άνοιγμα μιας νέας σελίδας μεταξύ Τουρκίας και «Ισραήλ».

Ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ilham Aliyev και ο Ουκρανός Volodymyr Zelensky συνέβαλαν στην ισραηλινο-τουρκική σύσφιξη δεσμών αφού οι σχέσεις τους είναι καλές με τον Ερντογάν και τους ηγέτες του Τελ Αβίβ, που πέτυχε να δημιουργήσει νέες συμμαχίες με το Σουδάν και το Μαρόκο, και οι σχέσεις του Ερντογάν μαζί τους αναπτύχθηκαν επίσης την τελευταία περίοδο.

Εν αναμονή της αποκάλυψης των πιθανών αποτελεσμάτων των συνομιλιών Herzog στην Άγκυρα, φαίνεται ξεκάθαρο ότι θα ανοίξουν μια νέα σελίδα στις διμερείς σχέσεις, με επιπτώσεις στην περιοχή γενικότερα. Οι παρατηρητές αναμένουν ότι ο Πρόεδρος Ερντογάν θα επισκεφθεί το Τελ Αβίβ σύντομα, μετά την ενεργοποίηση του άμεσου διαλόγου σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς. Έχει γίνει σαφές ότι η Άγκυρα θα κλείσει την πόρτα της εχθρότητας προς το «Ισραήλ» από εδώ και στο εξής, καθώς έκλεισε τον φάκελο του πλοίου Marmara στα τουρκικά και διεθνή δικαστήρια, αφού το Τελ Αβίβ δώρισε είκοσι εκατομμύρια δολάρια στις οικογένειες των Τούρκων θυμάτων σε μια εποχή που οι οικονομικές και εμπορικές σχέσεις της Άγκυρας έκαναν ρεκόρ.

Τα τελευταία χρόνια το πετρέλαιο του Αζερμπαϊτζάν και των Κούρδων του Ιράκ έφτασε στο τουρκικό λιμάνι Τζεϊχάν και από εκεί μεταφέρθηκε στο λιμάνι της Χάιφα. Τα τουρκικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι τα πλοία του γιου του προέδρου Ερντογάν και του γιου του πρώην πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ μετέφεραν αυτό το πετρέλαιο. Παράλληλα, οι δίαυλοι διαλόγου ήταν πάντα ανοιχτοί μεταξύ των τουρκικών και ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών, κάτι που ανακοινώθηκε από τον Ερντογάν και συζητήθηκε εκτενώς από τα τουρκικά και ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, ειδικά την τελευταία περίοδο, χωρίς να είναι σαφές ποιος είναι ο στόχος αυτού. Διάλογος και συνεργασία, σε αντίθεση με την αμερικανική βάση Koracic, την οποία ο Ερντογάν επέτρεψε την ίδρυσή της στα ανατολικά της χώρας στα τέλη του 2011. Αποστολή της είναι να κατασκοπεύει τις ιρανικές στρατιωτικές κινήσεις και να ενημερώνει το Τελ Αβίβ για κάθε ιρανικό πύραυλο που θα μπορούσε να την στοχεύσει .

Δεν είναι σαφές εάν τα τουρκικά και τα ισραηλινά μέρη θα συμφωνήσουν σε μια κοινή βάση δράσης και πως και σε ποιο βαθμό κατά των κοινών εχθρών Μπασάρ αλ Άσαντ και της Ρωσίας και του Ιράν τον υποστηρίζουν, αν και σε διάφορους βαθμούς.

Αυτό το θέμα θα γίνει πιο ξεκάθαρο τις επόμενες μέρες, μετά το τέλος του ουκρανικού πολέμου (με τις επιπτώσεις του στις σχέσεις της Μόσχας με την Άγκυρα και με το Τελ Αβίβ) και μετά την επιστροφή στην ιρανική συμφωνία για πυρηνικά, και το σημαντικότερο θα εξαρτηθεί από τις δυνατότητες των αραβικών χωρών, που με τη συνεχιζόμενη εχθρότητα και τη συνωμοσία τους, η Δαμασκός θα βρεθεί στα σαγόνια της τουρκο-ισραηλινής πένσας. Εκείνη την εποχή, η Ουάσιγκτον, καθώς βρίσκεται ανατολικά του Ευφράτη, δεν θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει αυτή την πένσα ως αποτελεσματικό όπλο εναντίον του Προέδρου Άσαντ και όλων εκείνων που αποτελούν απειλή για το «Ισραήλ» μαζί του. Φαίνεται ξεκάθαρο ότι θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να κάνει τη συμμαχία της με την Άγκυρα στρατηγική, μη αναστρέψιμη και υπό την κυριαρχία των ισλαμιστών.

Αυτό προέβλεψε ο ισλαμιστής ηγέτης Νετζμετίν Ερμπακάν πριν από χρόνια, όταν κατηγόρησε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και τον Πρόεδρο Ερντογάν, και σε περισσότερες από μία τηλεοπτικές συνεντεύξεις, ότι «υπηρέτησε τον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, αφού μετέτρεψε τη μυστική και δημόσια πολιτική του σε εύπλαστο εργαλείο στα χέρια τους!».

Το διακύβευμα παραμένει, έστω και συναισθηματικά, στις αντιδράσεις των ισλαμιστών (στην πρώτη θέση στη Χαμάς) στον αραβικό κόσμο και τον υπόλοιπο κόσμο απέναντι στη νέα θέση του προέδρου Ερντογάν για «Ισραήλ».

Η Άγκυρα ήταν η πρώτη ισλαμική πρωτεύουσα που αναγνώρισε (Μάρτιος 1949) την ίδρυση της κατοχικής οντότητας και ήταν η πρώτη ισλαμική πρωτεύουσα που φιλοξένησε (Αύγουστο 1958) τον πρωθυπουργό της, Μπεν Γκουριόν, ο οποίος συζήτησε με τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Αντνάν Μεντερές. «Λεπτομέρειες συντονισμού και συνεργασίας ενάντια στον κοινό εχθρό.» Εκείνη την εποχή, η Συρία και η Αίγυπτος υποστηρίχθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση, λες και η ιστορία επαναλαμβάνεται τώρα, έστω και με άλλα ονόματα.

Όσο για την Ελλάδα η στροφή στο Μεσανατολικό και η υποστήριξη του νεοπαγούς δόγματος της τριμερούς Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ κατά του κοινού εχθρού ριζοσπαστικού ισλάμ ( o εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου) που εμπεριείχε και την Τουρκία του ισλαμιστή Ερντογάν ξεθωριάζει.. Αν αναθερμανθεί η Τουρκοϊσραηλινή αγάπη τότε.. ποιος είναι ο κοινός εχθρός; Και τι νόημα έχει μια τριμερής που δεν δύναται εξ αντικειμένου ποτέ να διευρυνθεί σε τετραμερή;;

dimpenews.com

Θα κοιμηθούμε με το Ισραήλ και θα ξυπνήσουμε με τον Τούρκο;

 

Θα κοιμηθούμε με το Ισραήλ και θα ξυπνήσουμε με τον Τούρκο;  

Σόδομα και Γόμορρα; - woke τρικυμία εν κρανίω στο Μαξίμου για την «οικογένεια με δύο γονείς του ίδιου φύλου»-

 

Όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δηλώνει «προβληματισμένος» που τα Ελληνόπουλα θα μαθαίνουν στα σχολεία την πραγματικότητα την οποία η κυβέρνησή του θεσμοθέτησε, καταλαβαίνεις ότι η Ακροδεξιά δεν χρειάζεται να κυβερνήσει για να φέρει την πολιτική ατζέντα στα μέτρα της· αρκεί να αναγκάσει τους άλλους να μιλούν με δικούς της όρους 

Πριν από λίγες ημέρες έγινε η συγκλονιστική «αποκάλυψη» ότι στη σχολική ύλη για μαθητές της Β’ Δημοτικού περιλαμβάνονται αναφορές σε οικογένειες αποτελούμενες από ομόφυλα ζευγάρια με παιδιά, ενώ στο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού, ανάμεσα στους τύπους οικογένειας, αναγράφεται η «οικογένεια με δύο γονείς του ίδιου φύλου». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ενημερώθηκε και αντέδρασε αστραπιαία, λέγοντας ότι «ως πατέρας ενός παιδιού τριών ετών προβληματίστηκε ιδιαίτερα από το δημοσίευμα και ζήτησε ενημέρωση από το υπουργείο Παιδείας». 

Πολύ σωστά. Διότι πού ακούστηκαν τέτοια Σόδομα και Γόμορρα; Στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζουμε τα ζευγάρια ιδίου φύλου. Πώς είπατε; Τα αναγνωρίζουμε; Και ποιος πέρασε τέτοιο νόμο; Α, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, το κόμμα του κυρίου Μαρινάκη δηλαδή. Για δες… 

Ο κύριος Μαρινάκης δικαιολογείται, εν μέρει, διότι το παιδί του είναι μικρό. Οταν μεγαλώσει και πάει στο σχολείο, θα διαπιστώσει και το ίδιο ότι υπάρχουν πολλών ειδών οικογένειες και οι περισσότερες απέχουν πολύ από την κλασική εκείνη εικόνα με μπαμπά, μαμά, γιαγιά (παππούς, περιέργως, δεν υπάρχει), ένα παιδί από κάθε φύλο και την εικονίτσα του Χριστού να ευλογεί το ψάρι στο τραπέζι. 

Πρώτον, δεν υπάρχει ψάρι στο τραπέζι, είναι πανάκριβο. Δεύτερον, πολλά παιδιά ζουν με τον έναν γονέα, κάποια με κανέναν γονέα, άλλα με τον γονέα και τον/την καινούργια του σύντροφο και πάει λέγοντας. Ανάμεσα σε αυτά υπάρχουν και παιδιά με γονείς του ιδίου φύλου, κάτι που παλιότερα ήταν πρακτικά σχεδόν αδύνατον, αλλά αυτήν την αδικία διόρθωσε, το 2024, η παρούσα κυβέρνηση και μπράβο της. 

Τώρα, όμως, έρχεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και δηλώνει «προβληματισμένος» που τα Ελληνόπουλα θα μαθαίνουν στα σχολεία την πραγματικότητα την οποία η κυβέρνησή του θεσμοθέτησε. Και «ζητά ενημέρωση». Fuck logic. 

Τι διάολο, σκέφτεσαι. Δεν ξέρουν και οι ίδιοι τι νομοθετούν; Ή νομοθετούν και μετανιώνουν και προσποιούνται ότι δεν νομοθέτησαν; Διότι είναι πολύ διαφορετικό πράγμα να πει ο Παύλος Μαρινάκης «προσωπικά διαφωνώ» και πολύ διαφορετικό να αντιδράσει ως κυβερνητικός εκπρόσωπος· το πρώτο είναι ατομικό του δικαίωμα, το δεύτερο είναι θεσμική παρέμβαση. 

Σύμπας ο κοινωνικά προοδευτικός κόσμος της χώρας, από τα αριστερά ως τα δεξιά, είχε επαινέσει την κυβέρνηση που πέρασε τον νόμο για το γάμο των ομοφύλων, με δεδομένο μάλιστα το κόστος που θα είχε πολιτικά για τη Νέα Δημοκρατία. Το κόστος αυτό, όμως, έρχεται τώρα να της δαγκώσει την ουρά, με τη σεπτή μορφή του Αντώνη Σαμαρά. 

Ο οποίος έμαθε τη φράση «woke ατζέντα» και της δίνει να καταλάβει. Ο κύριος Σαμαράς βλέπει παντού woke ατζέντες. Φαντάζομαι κάποιες φορές ότι έχει έναν μικρό στρατό από ανθρώπους που σκαλίζουν ολημερίς τα πάντα στο δημόσιο για να βρουν κρυμμένες woke ατζέντες. Στον αυτονόητο πανικό τους να μη χάσουν ψήφους προς τα δεξιά, στελέχη της κυβέρνησης υποκύπτουν στον ηθικό του εκβιασμό και παίζουν το παιχνίδι του. Δεν ξέρω για τις woke ατζέντες, αλλά την πολιτική τον αφήνουν να την καθορίζει. 

Δεν ξέρω αν αυτό πρέπει να μας ανακουφίζει ή να μας τρομάζει, αλλά δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό το φαινόμενο. Η δημοσκοπική επέλαση της σκληρής Δεξιάς και Ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη αναγκάζει τα κεντρώα κόμματα να υιοθετούν κάποιες από τις προσεγγίσεις της –κυρίως σε κοινωνικά ζητήματα– προκειμένου να την ανακόψουν. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, όπως η Δανία της Μέτε Φρεντέρικσεν και η Γερμανία του Φρίντριχ Μερτς. Αμφότεροι έχουν πει ανοιχτά ότι θα σκληρύνουν τη στάση τους στο Μεταναστευτικό ώστε να ανακόψουν τις ακροδεξιές δυνάμεις στις χώρες τους. 

Δεν είναι βέβαιο ότι το πετυχαίνουν. Αυτό που συμβαίνει, τελικά, είναι ότι η Ακροδεξιά δεν χρειάζεται να κυβερνήσει για να φέρει την πολιτική ατζέντα στα μέτρα της· αρκεί να αναγκάσει τους άλλους να μιλούν με τους δικούς της όρους. 

Σε μια χώρα που ταλανίζεται από ένα σωρό πραγματικά προβλήματα, καταλήξαμε πάλι να κουβεντιάζουμε για ανύπαρκτες woke ατζέντες και να «προβληματιζόμαστε» για λυμένα θέματα. 

Δεν ξέρω αν χρειαζόμαστε κοινωνική αφύπνιση, αλλά η πολιτική μάς είναι απολύτως απαραίτητη. 

Πηγή: Protagon.gr