Όσο κρατάει η αριστεροσυντηρητική προπαγάνδα για το «Ηρωικό πολυτεχνείο», δεν θα κουραστούμε να δημοσιεύουμε τον αντίλογο, που αγωνίζονται να τον πνίξουν ,αλλά δεν τα καταφέρνουν.
Μία από τις μεγαλύτερες λοιπόν, αν όχι η μεγαλύτερη, εθνικές εορτές μας είναι και αυτή του πολυτεχνείου (π.). Βέβαια διαφέρει λίγο από τις άλλες. Όχι διότι δεν περιέχει ηρωισμό ανάλογο του 1821 ή επικά γεγονότα σαν αυτά του Κολοκοτρώνη, του Βελισαρίου ή του Δαβάκη. Όχι, απ’ όλα έχει το «έπος του π.». Και ήρωες έχει και νεκρούς έχει και ηρωικά κατορθώματα σημειώθηκαν.
Έχει βέβαια και μία ιδιορρυθμία. Σε όλα τα πραγματικά έπη τα γεγονότα μαθαίνονται την ώρα που γίνονται. Με το π. τα γεγονότα άρχισαν να μαθαίνονται μετά από 8 μήνες. Μέχρι σήμερα, 52 χρόνια μετά, σε κάθε επέτειο μαθαίνουμε και νέα γεγονότα που δεν τα ξέραμε. Κάθε χρόνο νέοι ήρωες, νέα επικά κατορθώματα προστίθενται εις τας χρυσάς δέλτους του ηρωικού αυτού τίποτα …
Αυτές τις μέρες επανακυκλοφορεί ένα βιβλίο με τίτλο «Θάνατοι στη Χούντα: Δολοφονίες, αντιδικτατορική δράση, ύποπτοι θάνατοι κατά την περίοδο 1967-1974», το οποίο κυκλοφόρησε αρχικά τον Μάρτιο του 2024 ενώ τον Οκτώβριο του 2026 κυκλοφόρησε η νέα, εμπλουτισμένη έκδοσή του. Φαίνεται πως εν τω μεταξύ η χούντα δολοφόνησε και άλλους! Η μελέτη καταγράφει λεπτομερώς εκατοντάδες περιπτώσεις θανάτων (247 κατονομασμένες στην πρώτη έκδοση και ακόμα περισσότερες στη νέα) για τις οποίες ευθύνεται ή κατηγορήθηκε η δικτατορία των συνταγματαρχών. Δηλαδή όπως πάμε, μέχρι του χρόνου καλά νάμαστε οι νεκροί θα έχουν φτάσει τουε 568.
Εκείνο βέβαια που δεν μάθαμε, και που πιθανώς ποτέ δεν θα μάθουμε, είναι το τι έφταιγαν, στο οργισμένο κηφηναριό που τρύπωσε στο π. επειδή μυρίστηκε βαβούρα και μπήκε, τα διάφορα επιστημονικά όργανα, τα γραφεία και οι βιβλιοθήκες του ιδρύματος. Ακόμα θα θέλαμε να μάθουμε, ποιόν ακριβώς σκοπό εξυπηρέτησαν (τον φανταζόμαστε δηλαδή αλλά… ) τα εκατοντάδες χρησιμοποιημένα προφυλακτικά που βρέθηκαν εκεί.
Αμέσως μετά την μεταπολίτευση, έγιναν δύο έρευνες για τα γεγονότα. Μία το 1974 από τον Εισαγγελέα Δημ. Τσεβά και μία το 1982 από τον υπαρχηγό της Αστυνομίας Γ. Σαμπάνη, τον οποίο σημειωτέον είχε αποστρατεύσει η Επταετία και επανέφερε η δημοκρατία.
Και τα δύο πορίσματα (μπορεί εύκολα να τα βρει κάθε ενδιαφερόμενος στο διαδίκτυο), ήταν ταυτόσημα στα εξής σημεία:
α. Ουδείς νεκρός μέσα στον χώρο του π.
β. Ο αριθμός τους κυμαίνεται από 12 (Σαμπάνης) έως 18 (Τσεβάς).
γ. Οι νεκροί εφονεύθησαν στους χώρους έξω από το π. μέχρι του Ζωγράφου και τον Ν. Κόσμο (Τσεβάς) ή μέχρι τα Ν. Λιόσια (Σαμπάνης).
Να σημειωθεί ότι, στο πόρισμα Τσεβά, αναφέρεται ότι για αρκετούς από τους νεκρούς τα αίτια θανάτου «πιθανολογούνται και δεν διαλευκάνθηκαν». Συνεπώς και επειδή στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται, το μυαλό μου εμένα μπορεί να πάει όπου θέλει …
Σε ανάμνηση του έπους, αλλά και των ηρωικών νεκρών, στον περίβολο του π. τοποθετήθηκε μία ασώματος κεφαλή, όπως αυτές στα πανηγύρια, ανήκουσα στον, ασήμαντο πλην αριστερό, καθηγητή Νικόλαο Σβορώνο, στην οποία μάλιστα κατέθεσε στεφάνι και ο ίδιος ο ιδιοκτήτης της. Μοναδική περίπτωση, όπου κάποιος εν ζωή ευρισκόμενος, προσκυνά την προτομή του! Κάτι σαν αυτοϊκανοποίηση δηλαδή…
Ακόμη, εκεί στον χώρο της … θυσίας, υπάρχει και στήλη με τα ονόματα των νεκρών φοιτητών, που σκοτώθηκαν το… 1940. Η λύση βέβαια είναι προσωρινή. Σε καμιά διακοσαριά χρόνια, όταν θα έχουν συγκεντρωθεί όλα τα στοιχεία και θα έχουν πεθάνει όσοι έζησαν ή άκουσαν από τους παππούδες τους τα παραμύθια, τότε θα εντοιχισθεί πλάκα με τα ονόματα των νεκρών του π., για τα οποία κύριες πηγές, ασφαλώς θα αποτελέσουν τα δύο πορίσματα που προαναφέραμε. Λέμε τώρα…
Βεβαίως σκοπός του σημειώματος, αυτού δεν είναι να αποδυναμωθεί το έπος. Ίσα – ίσα, είναι να αναδειχθεί.
Και πρώτα να μάθουμε για τους ήρωές του.
Την αδιαμφησβήτητη πρωτοκαθεδρία, κατέχει η ηρωίδα Ηλένια Ασημακοπούλου. Η Ηλένια, όπως μάθαμε από τον φίλο της Γιάννη Ηλιόπουλο, χάθηκε το «βράδυ της σφαγής», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε.
Μάλιστα για να βοηθήσει στις έρευνες ο απελπισμένος ερωτευμένος, μοίρασε και φωτογραφίες της Ηλένιας.
Όμως ο διάβολος και του Μανώλη η σκούφια, του χάλασε τη μανέστρα. Τι συνέβη; Κάποιος χουντικός, φασίστας, ταγματασφαλίτης και παιδί της Φρειδερίκης, που δεν εννοούσε να φάει το κουτόχορτο που προσπαθούσαν με τα φτυάρια να τον ταΐσουν οι αγωνιστές, αλλά και η «μεγάλη δημοκρατική παράταξη», που ήταν τότε στα πράματα, να μη το ξεχνάμε αυτό, ήγουν η ΝΔ, έψαξε και βρήκε ότι η φωτογραφία της «σφαγμένης», ήταν από ένα αγγλικό σαμπουάν, το Μπρεκ. Η διαφήμιση ήταν δημοσιευμένη σε πολλά μεγάλα διεθνή περιοδικά, και ανήκε στο φωτομοντέλο από την Ν. Ζηλανδία Νάνσυ Κρίντλαν. Έκτοτε το σαμπουάν αυτό, πήρε την κατηφόρα (σε αντίθεση με την ζωή που τραβάει την ανηφόρα … ), και τελικώς έκλεισε.
Αργότερα η Ηλένια, ζήτησε από τον ΠΑΣΟΚο υπουργό Γ.Α. Μαγκάκη να συμπεριληφθεί στις ευεργετικές διατάξεις, που αφορούσαν τους νεκρούς του π. για τιμητική σύνταξη, αλλά αυτό δεν έγινε, διότι είχαν ήδη εγγραφεί χιλιάδες και δεν χωρούσαν άλλοι. Για την ιστορική ακρίβεια, πρέπει να αναφερθεί ότι οι εγγεγραμμένοι και δικαιούμενοι συντάξεων, έφθασαν στον αστρονομικό αριθμό «ΜΗΔΕΝ» …
Εκτός όμως από την Ηλένια, το π. έβγαλε και άλλους ήρωες. Όπως η εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού κ. Μαρία Δαμανάκη, κόρη αξιωματικού της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής. Πούρα (γνήσια) αγωνίστρια, σε όλους τους λαϊκούς αγώνες και συνεπής στις μαρξιστικές ιδέες της (να γιατί ο Μαρξ έχει γίνει σουβλάκι μέσα στον τάφο του. Από το συνεχές στριφογύρισμα… ) πέρασε από όλα τα κόμματα, πλην της ΝΔ, της μεταπολιτεύσεως για να βρει τελικώς υπήνεμο λιμάνι στην καρδιά του καπιταλισμού, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξασφαλίζοντας έτσι και με το παραπάνω το «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Το ότι αυτά τα εξασφάλισε μόνο για τον εαυτό της, λίγη σημασία έχει. Στην ΕΕ και αφού τακτοποίησε όλα τα ψάρια την κοινωνίας, ξαναβρήκε υπήνεμο λιμάνι, αυτή τη φορά δίπλα σε ένα γαλαζοαίματο κατά Μονακό μεριά. Για τους γαλαζοαίματους η Μαρία στα νιάτα της, ισχυριζόταν με πάθος, ότι ρουφάνε το αίμα του λαού. Τώρα με τι ασχολείται εκεί θα σας γελάσω και δεν το θέλω. Μπορεί να εξαργυρώνει κάποιο γραμμάτιο.
Και κλείνουμε αυτό το σεμνό αφιέρωμα στο ηρωικό έπος του π. όπως θα έπρεπε. Κλίνοντας ευλαβικά το γόνυ στους σεπτούς τάφους, των ηρωικών νεκρών. Ένας τέτοιος ομαδικός τάφος, εντοπίσθηκε από τον αείμνηστο Δημήτρη Μπέη στο νεκροταφείο Ζωγράφου. Εκεί οι χουντικοί (ταγματασφαλίτες κ.λπ.) έριχναν με τα μπουλντόζες τα πτώματα των σφαγμένων φοιτητών. Οι έρευνες, μπορεί να μη βρήκαν σφαγμένους φοιτητές, ο Μπέης όμως, με τον ομαδικό αυτό τάφο, που μόνον στην φαντασία του υπήρξε, βρήκε τον δρόμο, για να γίνει δήμαρχος Ζωγράφου και μετά Αθηναίων. Άξιος.
Όμως πολλά είπαμε. Είναι ώρα να ξεκινήσω για το προσκύνημα στο τόπο
θυσίας. Και πουλάνε κάτι σουβλάκια εκεί έξω, να τρώει η Δαμανάκη και του Λαλιώτη να μη δίνει !…
Θα δούμε κι’ εφέτος δασκαλίτσες να συνοδεύουν αθώα παιδάκια και να τα ποτίζουν με το δηλητήριο της προπαγάνδας, λέγοντάς τους ότι η κεφάλα του Σβορώνου, στην οποία λίγο πριν είχαν αποθέσει λίγα λουλούδια της Αττικής γης (η ποίηση μας μάρανε…) ανήκει σε δολοφονημένο φοιτητή. Σιτεμένο βέβαια, αλλά πάντως φοιτητή. Εκεί θα κολλήσουμε τώρα.
Μερικές από αυτές ίσως να δακρύσουν κιόλας. Βλέπετε τα σουβλάκια που πουλάνε απ’ όξω, τα στουμπίζουν στο κρεμμύδι.
Και τώρα να θυμηθούμε κάτι που και πέρσι είχαμε δημοσιεύσει, αλλά επειδή η επανάληψη είναι η μήτηρ των επιστημών, ας το ξαναθυμηθούμε.
Στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια, διαβάζουμε: «Ο Ηλίας Γκρης, Ηλείος στην καταγωγή, γεννήθηκε το 1952. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Κρέσταινα Ολυμπίας μέχρι τα δεκαεπτά του. Ο πατέρας του Δημήτριος Γεωργακόπουλος κουρέας και αγρότης καταγόταν από το Μπισχίνι Ολυμπίας, όπου και γεννήθηκε ο ποιητής. Τελείωσε το 7ο εξατάξιο γυμνάσιο στην Αθήνα και σπούδασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς (νυν Πανεπιστήμιο Πειραιά), δουλεύοντας παράλληλα ως οικοδόμος. Ως φοιτητής στη διάρκεια της δικτατορίας συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973».
Ο Ηλίας Γκρης, μεταξύ των άλλων, έγραψε και το δίτομο βιβλίο «Το μελάνι φωνάζει».
Στι πρώτες σελίδες του βιβλίου του ο κ. Γκρης, κλίνει το ρήμα «Συμμετέχω», με κάποια πίκρα:
Συμμετέχω
συμμετέχεις
συμμετέχει
συμμετέχουμε
συμμετέχετε
επωφελούνται
Ουδέν σχόλιον!…
Και συνεχίζουμε από το βιβλίο του Ηλία Γκρη.
- Ο Μανώλης Αναγνωστάκης, γνωστός ποιητής της Αριστεράς, έγραψε το παρακάτω δολοφονικό ποίημα:
Φοβάμαι…
…τους ανθρώπους που εφτά χρόνια, που έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους, που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους, που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια, και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους, που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν, όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους, που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν, γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
Το ποίημα «Φοβάμαι» γράφτηκε τον Νοέμβρη του 1983
και δημοσιεύτηκε στην εφημ. Αυγή.
Ξανά, ουδέν σχόλιον! Ή μάλλον υπάρχει κάποιο σχόλιο: Ακόμα και αυτοί κάποτε βλέπουν την αλήθεια
- Ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης έγραψε το κείμενο με τίτλο«Των παρόντων καιρών ΙΙ ή επίγραμμα για το Πολυτεχνείο»:
Εδώ παλέψανε οι φοιτητές με τον μεγάλο δράκο
Τα χρόνια πέρασαν κι οι πρώτοι τη βολέψανε.
Άλλος στο βουλευτήριο, άλλος στη δημαρχία,
άλλος κλειδούχος στο κοινό ταμείο
κι άλλος παρατρεχάμενος στου αρχηγού τη βίλλα.
Οι δεύτεροι παρέμειναν ανώνυμοι,
Σαν τους λοιπούς οπλίτες.
Της επταετίας αγωνιστές, κορόιδα της μεταπολίτευσης,
σαν τα σφαχτάρια κρέμονται απ’ το τσιγκέλι των ιδανικών τους.
Τώρα εγώ μια απορία την έχω. Ο ποιητής ψέγει αυτούς που βολεύτηκαν ή ψέγει τον εαυτό του, που έμεινε στο… τσιγκέλι των ιδανικών του;
- Βρίσκουμε και ένα ποίημα χωρίς να αναφέρεται ο δημιουργός του. Τίτλος:«Πολυτεχνείο 1979»:
Είναι ωραίοι οι ανώνυμοι
καθώς στο πανηγύρι έρχονται
μ’ ένα γαρύφαλλο στο χέρι
για να τιμήσουν τους νεκρούς
μα πιό ωραίοι είναι όταν φεύγουν
κρατώντας στο ίδιο χέρι
ένα σουβλάκι της ώρας
πραγματικά ξελιγωμένοι
από την υπερένταση της συγκίνησης
Σχόλιο: Καλή μας όρεξη. Πάντως εμείς για τα σουβλάκια τα είπαμε. Είναι μούρλια.
- Επίσης άλλο ένα ποίημα χωρία το όνομα του δημιουργού. Έχει τίτλο: «Ακόμα ένα πανηγύρι»:
Στις 17 κάθε Νοέμβρη, οι εργάτες θα κουβαλούν σκηνικά
το πλήθος θα μπογιατίζεται, το θέατρο θα φωταγωγείται.
Περάστε κόσμε, λαϊκή απογευματινή.
Στις 17 κάθε Νοέμβρη, η οργή των σκοτωμένων θα δυναμώνει
η δικιά μας η φωνή θα χαμηλώνει, η πόρτα θα σκουριάζει
και οι θεατρίνοι θα μασούν τα λόγια τους.
Στις 17 κάθε Νοέμβρη, θα στήνουν πάγκους με γλειφιτζούρια
και θάρχονται οι παπάδες, με νόμιμες ταρίφες.
Οι θεατρίνοι θα ξεχάσουν τους ρόλους
ο κόσμος θα περνάει από συνήθεια.
Στις 17 κάθε Νοέμβρη, χτυπάτε νεκροί τα ταμπούρλα
ο χρόνος χοντραίνει τ΄ αυτιά.
Σχόλιο: Ο χρόνος χοντραίνει τ’ αυτιά, αλλά κι΄ εφέτος θα μας φλομώσουν στο ψέμα…
Και να κλείσουμε με απόψεις μερικών πολιτικών για το… έπος:
α. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ, (περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 562, την 10 Μαΐου 1979): «…Το πολυτεχνείο υπήρξε μία ευγενική, θαρραλέα, δημοκρατική εκδήλωση της Νεολαίας. Μόλις όμως εκδηλώθηκε και στέριωσε, κατά την τακτική που δίδαξε ο Λένιν, υπερφαλαγγίστηκε από το ΚΚΕ και τα συνθήματα, από συνθήματα Δημοκρατίας, έγιναν συνθήματα κομμουνισμού. Το πολυτεχνείο, όχι μόνο δεν έριξε την Δικτατορία αλλά τη δυνάμωσε…Τιμώ λοιπόν ειλικρινά και βαθύτατα την πρωτοβουλία και τον ηρωισμό των νέων που ξεκίνησαν αυτό το κτύπημα. Αλλά για να το τιμήσω, νομίζω πως πρέπει να πω αυτό που πιστεύω ότι είναι αλήθεια. Δεν είμαι διατεθειμένος -λόγω επιμόνου συνθηματολογίας, λόγω ανυπάρκτων “πολυαρίθμων νεκρών”- να βοηθήσω και εγώ στην θεσμοποίηση μιας ψεύτικης ιστορίας…».
β. Ο Κωσταντίνος Τσάτσος (Ακαδημαϊκός, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φιλόσοφος και Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τα έτη 1974-1980) στο βιβλίο του «Λογοδοσία Μιας Ζωής», αναφέρει με μοναδική ειλικρίνεια και θάρρος: «…Όταν έγινε το πολυτεχνείο, ούτε πήγα επί τόπου, ούτε συγκινήθηκα. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτά τα πεζοδρομιακά ξεσπάσματα δεν κλόνιζαν την δικτατορία και ότι, όπως στα χρόνια της κατοχής, υποκρύπτανε κομμουνιστικές επιδιώξεις, επικίνδυνες για το μέλλον… Έχω την συνείδηση μου ήσυχη ότι δεν συνήργησα στην κατασκευή του μύθου του Πολυτεχνείου. Λυπάμαι τα 5-6 παιδιά που σκοτώθηκαν έξω και μακριά, διότι μέσα στο Πολυτεχνείο δεν σκοτώθηκε κανείς…η σκληρότερη δικτατορία που ακολούθησε, θα διαρκούσε πολύ ακόμη, αν δεν την έριχνε η εγκληματική ηλιθιότητα της απόπειρας κατά του Μακαρίου…».
γ. Ο Θ. Παπακωνσταντίνου, στο βιβλίο του «Η Μεγάλη Περιπέτεια» εκδόσεις Κάκτος, σελίδα 298 γράφει, «…Θα έλθη όμως κάποτε η ώρα που η υπόθεση “Πολυτεχνείο” θα μελετάται από τους ιστορικούς, τους κοινωνιολόγους και τους ψυχιάτρους ως μία από τας χαρακτηριστικοτέρας αποδείξεις της ηθικής και πνευματικής καταπτώσεως της εποχής μας».
δ. Ο Ισαάκ Λαυρεντίδης, βουλευτής Σερρών και αντιπρόεδρος της Βουλής, σε επιστολή του, τον Νοέμβριο του 1987, που δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες, έγραφε: «Η κομματική καπηλεία προεκάλεσεν σύγχυσιν και σκοπίμως εκαλλιέργησε τον μύθον περί πολλών θυμάτων εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, ενώ όπως απεδείχθη από υπευθύνους πηγάς και επίσημα στοιχεία, ουδέν θύμα υπήρξεν!…Επιτέλους είναι καιρός να σταματήση η διαστρέβλωσις της αληθείας και η δηλητηρίασις της κοινής γνώμης…με ασύστολα ψεύδη δεν στηρίζονται ιδανικά!».
Τέλος ο Βασίλης Ραφαηλίδης προσέγγισε την εξέγερση του Πολυτεχνείου με τη γνώριμη, αιρετική, αντισυμβατική και απομυθοποιητική ματιά του. Μέσα από το εμβληματικό του έργο «Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Κράτους 1830-1974», αποδομεί τις κυρίαρχες πολιτικές αφηγήσεις και ασκεί δριμεία κριτική στον τρόπο με τον οποίο η μεταπολιτευτική Ελλάδα διαχειρίστηκε το γεγονός.
Ο Ραφαηλίδης υποστηρίζει ότι:
α. Δεν ήταν «έπος», αλλά μία αυθόρμητη αυτοκαθοδηγούμενη και ακαθοδήγητη από τα κόμματα φοιτητική εξέγερση.
β. Στηλιτεύει το γεγονός ότι «το Πολυτεχνείο μετατράπηκε σε ένα βολικό ‘’αντιστασιακό άλλου’’ για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που επί επτά χρόνια ‘’λούφαζε’’ και ξαφνικά δήλωσε αντιστασιακός εν μία νυκτί, κρυμμένος πίσω από τις θυσίες των φοιτητών».
γ. Ασκεί σκληρή κριτική στην κατοπινή εκμετάλλευση της εξέγερσης από συγκεκριμένα πρόσωπα. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η εξέγερση δημιούργησε «κατά λάθος ηρωίδες» (όπως τη Μαρία Δαμανάκη, της οποίας ο ηρωισμός περιορίστηκε στην εκφώνηση συνθημάτων) και αποτέλεσε τον δρόμο προς την «εν γένει ελληνική πολιτική αθλιότητα» και τη Βουλή για ηγετικά στελέχη του φοιτητικού κινήματος (όπως οι Λαλιώτης, Ανδρουλάκης, Τζουμάκας). Τέλος
δ. Ο ίδιος δηλώνει ξεκάθαρα, πως δεν πάτησε ποτέ στο Πολυτεχνείο (ούτε τότε, ούτε μετά) και αρνούνταν να συμμετάσχει στις «προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες» των επετείων, τις οποίες θεωρούσε μια υποκριτική, συλλογική προσπάθεια κάλυψης της ηθικής ανεπάρκειας του λαού.
Αυτά τα ολίγα για εφέτος. Προσεχώς καλύτερα, που έλεγε και ο Χατζηχρήστος, στη «Κακομοίρα» του. Χρόνια πολλά για το πολυτεχνείο και καλές δουλειές στους σουβλατζήδες και στα μαλλιά της γριάς, γιατί όπως είπε και ο ποιητής, ξελιγωθήκαμε από την συγκίνηση.
. Η περασμένη Τετάρτη ήταν μία μεγάλη μέρα για την ΑΕΚ, η οποία αντιμετωπίζοντας την μεγάλη Ρεάλ Μαδρίτης, παρά λίγο να κάνει το μεγάλο μπαμ, δηλαδή να την νικήσει και δεν το έκανε όχι τόσο από ανικανότητα, όσο από απειρία και μπορεί και από ενθουσιασμό. Όμως υπήρξαν και δυο χτυπητές ανορθογραφίες, οι οποίες μέσα στον πυρετό του αγώνα, ίσως δεν έγιναν αρκούντως αντιληπτές. Η μια ήταν οι ενημερώσεις από τους φωτεινούς πίνακες του σταδίου για το άλλο παιχνίδι (Φενέρ Μπαχτσέ – Λίβερπουλ), που διεξαγόταν την ίδια ώρα. Δεν ξέρω αν η ενημέρωση ερχόταν απ’ ευθείας από την UEFA, αλλά είναι απαράδεκτο, μέσα στην «Αγιά Σοφιά» να γράφεται: «Live from Istanbul», αντί «Κωνσταντινούπολη». Κάποτε ο Δημήτρης Μελισανίδης είχε αρνηθεί στην UEFA να αφαιρεθούν οι φωτογραφίες, που βρίσκονται στον χώρο των αποδυτηρίων και απεικονίζουν τους διωγμούς της Πόλης. Δεν μπορεί πάνω από τις σουίτες να δεσπόζει η επιγραφή «Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως» και οι πίνακες να μιλάνε για «Istanbul. Το δεύτερο, είναι το όνομα του Πήλιου στην φανέλα του. Ο πολύ καλός ποδοσφαιριστής δεν ονομάζεται «Πήλιο», αλλά «Πήλιος». Συνεπώς το «Pilio», που αναγράφεται στην φανέλα του είναι λάθος και θέλω να πιστεύω όχι σκόπιμο. Απλώς, λίγη περισσότερη προσοχή.


.jpg)


.webp)




