Την Κυριακή 31 Μαΐου η «δημοκρατία» μοίρασε στου αναγνώστες της το βιβλίο του μακαρίτη Δημοσθένη Κούκουνα «Ελένη Παπαδάκη. Τραγωδία και μύθος».
Πριν πούμε οτιδήποτε για το βιβλίο ή την ίδια την Παπαδάκη, να τονίσουμε ότι ο Κούκουνας είναι ίσως ο πλέον έγκυρος ερευνητής της περιόδου της τριπλής, να μη το ξεχνάμε αυτό, Κατοχής της Πατρίδας μας από Γερμανούς, Ιταλούς και Βουλγάρους.
Κατ’ αρχήν θέσαμε το σχετικό ερώτημα, στην ΑΙ (Τεχνητή Νοημοσύνη) και να τι μας απάντησε:
«Η υποτιθέμενη «δίκη» της Ελένης Παπαδάκη από το έκτακτο στρατοδικείο (ανταρτοδικείο) του ΕΛΑΣ, πραγματοποιήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 22ας Δεκεμβρίου 1944.
Η διαδικασία αυτή, στερούταν κάθε νομιμότητας και οδήγησε άμεσα στην καταδίκη και την εκτέλεσή της. Το χρονικό των γεγονότων που πλαισιώνουν τη «δίκη», διαμορφώθηκε ως εξής:
Η Σύλληψη και η «Καταδίκη»
- 21 Δεκεμβρίου 1944 (Απόγευμα/Βράδυ): Μέλη της Εθνικής Πολιτοφυλακής συνέλαβαν τη σπουδαία ηθοποιό στο σπίτι του συναδέλφου της, Δημήτρη Μυράτ, στα Πατήσια, κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών.
- 22 Δεκεμβρίου 1944 (Μεσάνυχτα – Πρωί): Οδηγήθηκε στα γραφεία της Πολιτοφυλακής στα Πατήσια, όπου ανακρίθηκε από τον καπετάν Ορέστη. Μέσα σε ελάχιστη ώρα, το έκτακτο ανταρτοδικείο εξέδωσε θανατική καταδίκη με την ανυπόστατη κατηγορία της ‘’δωσίλογης’’.
- 22 Δεκεμβρίου 1944 (Ξημερώματα): Μεταφέρθηκε στα διυλιστήρια της ΟΥΛΕΝ στο Γαλάτσι, όπου και δολοφονήθηκε.
Η Προϋπάρχουσα «Λαϊκή Δίκη»
Νωρίτερα, τον Νοέμβριο του 1944, είχε προηγηθεί μια άλλη μορφή ιδιότυπης «δίκης» από το ελεγχόμενο από το ΕΑΜ Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ). Σε εκείνη τη γενική συνέλευση, η Παπαδάκη κατηγορήθηκε για δήθεν φιλογερμανική στάση και διαγράφηκε από το σωματείο, γεγονός που ουσιαστικά τη στοχοποίησε πολιτικά».
Μέχρι και η τεχνητή νοημοσύνη τους πήρε χαμπάρι!
Εμείς εδώ σήμερα, δεν θα ξεψαχνίσουμε το βιβλίου του μακαρίτη του Κούκουνα, αλλά θα κάνουμε μερικές διαπιστώσεις ή μάλλον θα θυμίσουμε μερικά πράγματα τα οποία η ντόπια αριστερίλα θεωρώντας μας ηλίθιους (ίσως και να είμαστε…) νομίζει ή ότι δεν τα ξέρουμε ή ότι τα ξέρουμε μεν, αλλά κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.
Το προεδρείο λοιπόν της συνέλευσης – λαϊκού δικαστηρίου που αποφάσισε την διαγραφή της Ελένης Παπαδάκη από το Σωματείο ηθοποιών, το αποτελούσαν οι: Αιμίλιος Βεάκης, Θεόδωρος Μορίδης, Σπύρος Πατρίκιος, Χρήστος Τσαγανέας και ο Πάνος Καραβουσάνος. Από αυτούς, όλοι ήσαν κομμουνιστές εκτός από τον Σπύρο Πατρίκιο, ο οποίος ξεκίνησε από ακραιφνής εθνικιστής και γενικός γραμματέας της «Ομάδας Βασιλοφρόνων Ηθοποιών» και στα τελευταία κατοχικά χρόνια, μετεστράφη και έγινε αριστερός, δηλαδή είδε το φως το αληθινό…
Βασικοί «εισαγγελείς» ήταν οι Μορίδης, Τζαβαλάς Καρούσος και ο Καραβουσάνος.
Τα όσα ευτράπελα έγιναν σε εκείνη τη «δίκη» θα τα διαβάσετε στο βιβλίο. Εμείς εδώ να πούμε μερικά που απορρέουν από τα γεγονότα, αλλά δεν μας τα λένε οι άλλοι.
Μετά την απελευθέρωση, όχι αυτή που μας έφερε ο… ΕΛΑΣ, αλλά την άλλη την κανονική, θα περίμενε κανείς, αφού πλέον ο κομμουνισμός είχε συντριβεί, να υπάρξει κάθαρση σαν αυτή που συνήθως κάνουν οι σύντροφοι η οποία ξεκινάει από αποκεφαλισμούς και φθάνει μέχρι ξακοιλιάσματα. Σαν αυτό του Μελιγαλά που έγινε μισή δουλειά, ένα πράγμα.
Όμως όχι. Η από ‘δω παράταξη, πάντα μεγάθυμη, όχι μόνο έδωσε άφεση αμαρτιών στους «δικαστές» και «εισαγγελείς» του ΚΚΕ, που δίκασαν την Παπαδάκη, αλλά σχεδόν τους επιβράβευσε.
Και να πώς:
⚫Αιμίλιος Βεάκης: Από το 1945, μέχρι το 1951 που πέθανε, γύρισε 5 ταινίες.
⚫Θεόδωρος Μορίδης:
Μέχρι το1967, έκανε 65 ταινίες.
Από το 1968 έως το 1974, έκανε 28 (δεν πείνασε κιόλας…) και
Από το 1974 έως το 1987, μόνο 2.
Πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου του 2003.
⚫ Τζαβαιάς Καρούσος:
Από το 1943μέχρι το 1966, γύρισε 33 ταινίες.
Από το 1967 μέχρι το 1972, έπαιξε σε 4 ταινίες.
Πέθανε στις 31 Ιανουαρίου του 1969 και όχι δεν τον σκότωσε η χούντα!
⚫ Πάνος Καραβουσάνος (είναι ο γνωστός Πανάγος στον Ηλία του 16ου).
Από το 1948 μέχρι το 1967 έπαιξε σε 50 ταινίες.
Από το 1968 μέχρι το 1969, σε 3 ταινίες.
Πέθανε το 1972 και ούτε αυτόν τον δολοφόνησε η χούντα.
Η Ελένη Παπαδάκη κατά γενική ομολογία βοήθησε πολύ κόσμο στην Κατοχή και τούτο λόγω της στενής οικογενειακής φιλίας της με το κατοχικό πρωθυπουργό Ιωάννη Ράλλη. Μία απ’ αυτές ήταν και η αριστερή συγγραφέας Λιλίκα Νάκου, η οποία σε επιστολή που της έστειλε έγραφε μεταξύ των άλλων: «…η πέννα μου θ’ ανήκει σ΄ εσάς». Το αίτημα αφορούσε στην απελευθέρωση του γιατρού Γεωργίου Μουστρούφα, τον οποίον είχαν κρατούμενο στο Χαϊδάρι τα SS. Ο Μουστρούφας πράγματι αφέθηκε ελεύθερος, με την μεσολάβηση της Παπαδάκη, αλλά ούτε η πέννα της Λιλίκας ετέθη στην διάθεση της Παπαδάκη, αλλά και ο απελευθερωθείς Μουστρούφας βγήκε στο βουνό όπου έγινε βοηθός του Πέτρου Κόκκαλη!…
Όμως η Παπαδάκη είχε ενδιαφερθεί και είχε σώσει πολλούς άλλου με πιο χαρακτηριστικούς του αριστερούς Γιώργο Γληνό, τον γιό του Αιμίλιου Βεάκη, τον Νάσο Κεδράκα και τον χαράκτη Τάσσο.
Ακόμα διαβάζουμε ότι ο Κώστας Βάρναλης, διετέλεσε μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου, επί κατοχικής πρωθυπουργίας του Ιωάννη Ράλλη. Φυσικά ο Βάρναλης, εφήρμοσε μετά το δικό του «όμορφα και τακτικά πάω με κείνον που νικά».
Από τις μετέπειτα έρευνες για τις συνθήκες δολοφονίας της μεγάλης μας τραγωδού προέκυψε ότι εκείνη την περίοδο ο καθένας σύντροφος, έκανε ότι του έκοβε η γκλάβα, οπότε ο χαρακτηρισμός συμμορίτες ήταν απολύτως πετυχημένος
Το ΚΚΕ αργότερα χαρακτήρισε λάθος την δολοφονία της Παπαδάκη. Και λοιπόν;
πηγή:https://www.dimokratia.gr/apopseis/703961/eleni-papadaki/
.jpg)
.jpg)
