Με μεγάλη δύναμη και σοφία, θα ακούω τον κόσμο και θα παίρνω τις αποφάσεις μου, βασιζόμενος στη γνώση και την εμπειρία. θα είμαι πάντα έτοιμος/η να ανακοινώσω τις αποφάσεις μου όταν και όπως πρέπει, με σκοπό το καλό και την ευημερία όλων.
Φίλες και φίλοι,
Είναι ιδιαίτερη η χαρά μου που βρίσκομαι σήμερα εδώ, κι ευχαριστώ για την πρόσκληση τους διοργανωτές. Οι οποίοι κάνουν μια μεγάλη -κι επιτυχημένη- προσπάθεια για την ύπαρξη συζητήσεων, στοχασμών και ανταλλαγής επιχειρημάτων, σε μια εποχή που η χώρα το έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Γιατί σήμερα που η επικοινωνία έχει υποκαταστήσει την πολιτική, η επιστροφή του ορθού λόγου είναι αίτημα επιβίωσης. Γιατί η πολιτική εδράζεται σε γνώση και όχι σε εικόνες, σε πληρωμένα τρολς του διαδικτύου και φθηνούς εξυπνακισμούς.
Είμαι εδώ λοιπόν στην Κρήτη. Την Κρήτη που κυριαρχεί το τελευταίο διάστημα στην πολιτική επικαιρότητα. Είναι στο προσκήνιο ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι καθημερινές και δυστυχώς ανενόχλητες καραβιές χιλιάδων παράνομων μεταναστών και βέβαια το πρόβλημα της δομής τους, εδώ στις Μαλάδες. Όπως είναι στο προσκήνιο και τα συνεχή δυστυχήματα στους δρόμους εν αναμονή του ΒΟΑΚ, αλλά και η τεράστια ερήμωση των χωριών σε όλη την Κρήτη, και ειδικά στο Ηράκλειο.
Είδαμε και την αποχώρηση της Εξον Μομπιλ από τις έρευνες στα οικόπεδα νότια του νησιού. Αλλά και να ξαναερχόταν για έρευνες, θα μου πείτε, δεν θα έπρεπε να έχει ήδη αρχίσει ένας σχεδιασμός για το απαραίτητο εργατικό κι επιστημονικό προσωπικό που θα ασχοληθεί με τις εξορύξεις; Για παράδειγμα, ίδρυση Σχολών;
Κι ακόμα, απ’ ότι γνωρίζω, το αεροδρόμιο στο Καστέλι είναι το μόνο διεθνές αεροδρόμιο στο οποίο δεν έχει σχεδιαστεί μέσο σταθερής τροχιάς, για να εξυπηρετήσει τους χιλιάδες ταξιδιώτες που θα το χρησιμοποιούν.
Προφανώς υπάρχουν και έργα που γίνονται, δεν είναι όλα μαύρα. Αυτό δα έλειπε! Ωστόσο, η γενική εικόνα που έχω, είναι ότι η Κρήτη κινδυνεύει να χάσει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της οικονομίας και του τρόπου ζωής της. Κινδυνεύει να μεταβληθεί σε έναν υπερφορτωμένο τόπο μαζικού τουρισμού, δίχως καν να έχει τις απαραίτητες υπηρεσίες. Κι αυτό θα σημάνει την αποδυνάμωση των ανταγωνιστικών της πλεονεκτημάτων και την αλλοίωση της ταυτότητας του νησιού. Το θέλουμε; Δεν ξέρω ποιος μπορεί να το θέλει, εγώ πάντως όχι, δεν το θέλω!
Φίλες και φίλοι,
Ο συνδυασμός της δημογραφικής κρίσης, που είναι το πρώτο εθνικό μας πρόβλημα, με την εγκατάλειψη της επαρχίας, δεν είναι τοπικό φαινόμενο. Δυστυχώς, συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα. Οι νέοι άνθρωποι βλέπουν ότι δεν έχουν ίσες ευκαιρίες και γι αυτό φεύγουν. Βλέπουν επίσης ότι τα χρήματα από τα Ταμεία της ΕΕ δεν διαχέονται μέχρι κάτω, δεν φτάνουν σε όλους, δεν ακουμπάνε τους μικρομεσαίους και καταλήγουν στους λίγους. Τραύμα μεγάλο αυτό για τη μεσαία τάξη !
Για όλα αυτά φωνάζω εδώ και χρόνια. Και δεν βλέπω το πολιτικό σύστημα να “καίγεται” να κάνει κάτι.
Η κυβέρνηση θα έπρεπε ήδη να έχει κόψει “πεταμένα λεφτά” και να τα κατευθύνει στο δημογραφικό και στην επαρχία. Και μη μου πείτε ότι δεν υπάρχουν “πεταμένα λεφτά”. Από τις απευθείας αναθέσεις, την κατανομή των πόρων του Ταμείου Ανάπτυξης, τις κάθε λογής χορηγίες, μέχρι τις υπερκοστολογήσεις έργων, παντού βλέπουμε αδιαφάνεια, εύνοια και “πεταμένα λεφτά”. Και αυτό κοντεύουμε να το δεχτούμε όλοι σαν κάτι το φυσιολογικό, ή σαν μια αναμενόμενη και καινούργια εθνική μας συνήθεια….
Χτυπάω έτσι έναν πρώτο κώδωνα κινδύνου. Και προτείνω τουλάχιστον δύο μέτρα άμεσης εφαρμογής:
Μείωση φορολογικών συντελεστών για τους μικρομεσαίους και κατάργηση της προκαταβολής φόρου! Άμεσα, επαναλαμβάνω, για μια πρώτη ανάσα της μεσαίας τάξης!
Είμαι όμως εδώ για να στείλω κι ένα δεύτερο μήνυμα.
Για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση, ζούμε σήμερα ένα φαινόμενο πρωτόγνωρο. Μιλάω για το άπλωμα του τουρκικού αναθεωρητισμού που ξετυλίγεται πλέον παντού. Στη Θράκη μας, εξαγοράζονται χιλιάδες σπίτια από Τούρκους μέσω εταιριών με έδρα τη Βουλγαρία. Στα Δωδεκάνησα το ίδιο φαινόμενο. Και πάνω απ’ όλα εδώ στην Κρήτη, η Ελλάδα αμφισβητείται ανατολικά, βόρεια και προς το νότο με τη “Γαλάζια Πατρίδα”. Που διεκδικεί ανοιχτά πια, το μισό Αιγαίο, κι όλη τη θαλάσσια περιοχή ως τη Λιβύη.
Δεν μπορούμε να παραμένουμε αδρανείς, όταν η Τουρκία εκτελεί βήμα-βήμα σχεδιασμούς δεκαετιών. Ποιο πολιτικό κόμμα, δεξιό ή αριστερό, διαφωνεί ότι επιβάλλεται να κινηθούμε ΠΡΙΝ και όχι μετά, από τις νέες Τουρκικές παρανομίες και προκλήσεις; Πρότεινα- και το επαναφέρω σήμερα- να προκαλέσουμε έκτακτη σύγκληση Κορυφής στην ΕΕ, με θέμα τις συνεχείς Τουρκικές προκλήσεις. Γιατί η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, είναι έδαφος της Ευρώπης.
Και η Ευρώπη δεν είναι δυνατόν να δείχνει, σε όλα σχεδόν δυστυχώς τα ζητήματα, ότι είναι άβουλη και παράλυτη.
Και θα πρέπει η Ευρώπη να καταλάβει γιατί η Ελλάδα οφείλει άμεσα να ξεκαθαρίσει τον δικό της γεωπολιτικό ορίζοντα που είναι ταυτόχρονα και ορίζοντας της Ευρώπης.
Και αν με ρωτάτε πώς ξεκαθαρίζεται ο ορίζοντας θα πω με έναν μόνο τρόπο. Να γίνει άμεσα καθαρό ότι η Τουρκία θα έχει κόστος εάν δεν συμμορφωθεί με τη νομιμότητα. Και στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ.
Ότι δηλαδή θα μπλοκάρουμε συμφωνίες και θα απαιτήσουμε “ίδια μέτρα και ίδια σταθμά” στη διεθνή σκακιέρα.
Στο σημείο αυτό θέλω την ιδιαίτερη προσοχή σας: Γιατί άμεσα ; Διότι αν κινηθούμε κατόπιν εορτής, εγκυμονεί ο κίνδυνος μιας καλοστημένης παγίδας της Τουρκίας.
Ακούστε: η Τουρκία σχεδιάζει τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Κι ένα μεγάλο γι αυτήν πλεονέκτημα, θα ήταν να δεχτεί το ΝΑΤΟ τη δημιουργία δυο νέων Στρατηγείων που η Τουρκία επιθυμεί να γίνουν στην Κωνσταντινούπολη και στα Άδανα. Τυχόν τέτοια εξέλιξη σημαίνει ότι η Τουρκία παίρνει στα χέρια της με τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ τον επιχειρησιακό έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου.
Ο Ερντογάν, με άλλα λόγια, “κτυπάει” από δυο πλευρές: από τη μια, με το πιο παράνομο στην παγκόσμια ιστορία νομοσχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας σε βάρος του μισού Αιγαίου μας, κι από την άλλη, με τα δυο Στρατηγεία του ΝΑΤΟ. Όμως προσέξτε, στο ΝΑΤΟ απαιτείται ομοφωνία. Και τίποτα δεν θα εμπόδιζε την Τουρκία να αναβάλλει -προσωρινά βέβαια- τη ψήφιση του νομοσχεδίου της Γαλάζιας Πατρίδας, ώστε φορώντας έτσι το μανδύα του “καλού παιδιού”, να απαιτήσει και τη δική μας έγκριση για τα δυο νατοϊκά Στρατηγεία.
Εμείς στο πλαίσιο της φιλίας μας να υπογράψουμε και εκείνη αργότερα να επανέλθει στους γνωστούς παραλογισμούς της, έτοιμη να ξαναφέρει το νόμο για τη Γαλάζια Πατρίδα….
Γι αυτό φωνάζω. ΤΩΡΑ πρέπει να κινηθούμε, πριν να είναι αργά. Έχουμε εναλλακτικές. Να δηλώσουμε από τώρα, προληπτικά, ότι η Ελλάδα θα βάλει Βέτο για τα δύο ΝΑΤΟικα Στρατηγεία, εάν δεν ακυρωθούν οριστικά, με διεθνή κι εγγυημένη δέσμευση, τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας. Και η Ελλάδα να αντιπροτείνει στο ΝΑΤΟ τη δημιουργία ενός νέου Στρατηγείου ή Επιχειρησιακού κέντρου στην Κάρπαθο.
Κι ακόμη η Ελληνική Βουλή να νομοθετήσει εξαρχής το δικό μας συνολικό εθνικό στάτους – Και μένω εδώ επί του θέματος.
Προσέξτε: η επεκτατικότητα της Τουρκίας σχετίζεται άμεσα και με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής. Εάν η Ελλάδα στερηθεί τους πόρους που της ανήκουν, δυσχεραίνει η οικονομική μας πρόοδος και η ανάπτυξη της οικονομίας μας. Κι αυτό θα επηρεάζει μόνιμα την καθημερινή μας ζωή.
Κάτι ακόμα: η ΕΕ πρέπει να ξέρει ότι αν ο προκλητικός Ράμα συνεχίσει να μη σέβεται την ελληνική μειονότητα, η Ελλάδα θα μπλοκάρει την Αλβανία, παντού. Όπως να ξέρουν και τα Σκόπια ότι τυχόν συνέχιση της αλυτρωτικής τους πολιτικής δεν θα αντιμετωπισθεί μόνο από τη Βουλγαρία, αλλά και από εμάς.
Τα οποία Σκόπια ούτε καν και αυτήν την εθνικά επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών δεν έχουν τηρήσει. Επιτέλους, η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ο “χρήσιμος ηλίθιος”, ο “δεδομένος υπάκουος” της περιοχής.
Θα μου πείτε, θα τα κάνει αυτά η κυβέρνηση Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη; Του υπουργού των Εξωτερικών που είπε δημόσια “ας με πουν και μειοδότη ”και μετά μας δήλωσε και “φιλέλληνας”;
Ή μήπως του υφυπουργού των Εξωτερικών ο οποίος δήλωσε ότι δεν επεκτείνουμε στα 12 μίλια γιατί …θα πέσουμε, λέει, στην Τουρκική στεριά; Καμία σοβαρότητα, ότι να ‘ναι…
Μπορεί να αντιδράσει η κυβέρνηση των λεγόμενων “ήρεμων νερών” που είναι δυστυχώς τελείως φουρτουνιασμένα;
Μπορεί να αντιδράσει η κυβέρνηση που αφού υπέγραψε πανηγυρικά συνθήκη Φιλίας με την Τουρκία , ανησυχεί τώρα μήπως οι Τούρκοι την καταπατούν; Είναι όλα αυτά σοβαρή εξωτερική πολιτική; Κι όμως αυτή την εντύπωση, ότι όλα πάνε καλά, δημιουργούμε διεθνώς, με απόλυτη ευθύνη της κυβέρνησης. Είχαμε δήθεν “ήρεμα νερά” με την Τουρκία, όχι γιατί αυτή έπαψε να μας προκαλεί. Αλλά γιατί εμείς πάψαμε να αντιδρούμε!
Θα μου πείτε, καλά, είχε πάψει ποτέ η Τουρκία να μας προκαλεί;
Σωστά! Αλλά:
Το παράνομο Τουρκολυβικό μνημόνιο που υφαρπάζει ελληνική ΑΟΖ, επί ποιάς κυβερνήσεως έγινε;
Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που υιοθετήθηκε επισήμως από την Άγκυρα κι άρχισε να διδάσκεται στα σχολεία της, επί ποιάς κυβερνήσεως έγινε;
Ή παρεμπόδιση της πόντισης του καλώδιου έξω από την Κάσο, επί ποιάς κυβερνήσεως έγινε;
Navtex διαρκείας από την πλευρά της Τουρκίας στο μισό Αιγαίο, επί ποιάς κυβερνήσεως έγινε;
Και νόμος που δεσμεύει το μισό Αιγαίο στη δικαιοδοσία της Άγκυρας που θέλουν να ψηφίσουν οι Τούρκοι, επί ποιάς κυβερνήσεως γίνεται;
Και πώς έγιναν όλα αυτά; Έγιναν γιατί απλούστατα η ελληνική κυβέρνηση άλλαξε το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής. Εγκαταλείψαμε τη σταθερότητα των θέσεών μας και την αντικαταστήσαμε με τον κατευνασμό.
Αλήθεια, σας θυμίζει κάτι αυτό; Το ίδιο ακριβώς επιχείρημα επικαλέστηκε και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το 2019, όταν έκανε την κατάπτυστη Συμφωνία των Πρεσπών. Και τότε πάψαμε να υπερασπιζόμαστε τις εθνικές θέσεις όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων και κάναμε πίσω! Αναγνωρίσαμε “εθνότητα” και “γλώσσα Μακεδόνων”.
Λύσαμε, μήπως, το Μακεδονικό; Όχι! Δώσαμε μόνοι μας το όνομα, το οποίο βέβαια είναι και το όχημα του Σκοπιανού αλυτρωτισμού. Κι ενώ η Ελλάδα έπαψε να αντιδρά στο όνομα, άρχισε να αντιδρά η Βουλγαρία και στην εθνότητα και στη γλώσσα. Έτσι το πρόβλημα έμεινε ανοικτό, απλώς εμείς έχουμε παραιτηθεί από το βέτο…
Που λοιπόν διαφέρει ουσιαστικά η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη-Τσίπρα;
Θα το πω ευθέως :
Δεν μοιάζουν μόνο στην εξωτερική πολιτική, μοιάζουν σε πολλά ακόμα. Και πολλές φορές μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό… Θέλετε παράδειγμα ;
Μήπως, τελικά, δεν έχουν την ίδια αντίληψη περί πολιτικής; Ότι, δηλαδή, όλα είναι επικοινωνία ; Κινήσεις εντυπωσιασμού με γνώμονα αποκλειστικά τη διαχείριση της προσωπικής εικόνας τους ;
Ο κ.Τσίπρας δεν διέγραψε το ίδιο του το κόμμα, δεν το διέλυσε σε 5-6 κομμάτια και το υπονόμευσε μέχρι και σήμερα, ώστε να επιστρέψει ο ίδιος ως “Μεσσίας”;
Ο κ.Μητσοτάκης δεν διέγραψε από τη Νέα Δημοκρατία δύο πρώην προέδρους και πρωθυπουργούς, ώστε αυτός να εμφανίζεται ως ο απόλυτος “Ηγεμόνας”;
Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος, δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική ουσία. Ενδιαφέρονται για την πολιτική μαρκίζα, την επικοινωνία. Δεν τους νοιάζει αν οι σημερινοί τους φίλοι ήταν οι παλαιοί πολιτικοί και ιδεολογικοί τους αντίπαλοι. Τους ενδιαφέρει μόνο ότι εξυμνούν την προσωπική πολιτική τους “αυθεντία”.
Δεν στέκονται σε ιδεολογίες, παρά μόνο σε πολιτικά “προϊόντα” και μάρκετιγκ.
Ο κ.Τσίπρας επέλεξε για το κόμμα του το όνομα “ΕΛΑΣ”. Που δεν παραπέμπει προφανώς στην ασφάλεια των πολιτών, με την οποία ο κ Τσίπρας δεν έχει την παραμικρή σχέση. Ούτε κι έχει σχέση φυσικά με το φιλότιμο και την αξιοπρέπεια της πατρίδα μας, της οποίας την περιουσία υποθήκευσε για 99 χρόνια στο Υπερταμείο…
Το νέο όνομα που διάλεξε είναι απλώς μια προκλητική σκηνοθεσία. Αλλά είναι και η αποκάλυψη μιας βαθιάς παθογένειας: της τάσης να εργαλειοποιούνται τα πιο φορτισμένα ιστορικά σύμβολα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι όποιες πολιτικές σκοπιμότητες. Μας φέρνει μπαρούτι από το χθες ο κ Τσιπρας, δήθεν για να σώσει το αύριο των Ελλήνων..
Προσέξτε : Αυτή η πρακτική μετατρέπει την ιστορία σε πολεμικό υλικό και την πολιτική σε θέατρο.
Ο κ.Μητσοτάκης από την άλλη πλευρά, επέλεξε στο Συνέδριο της ΝΔ τη δική του σκηνοθεσία: να προβάλει βίντεο της ιστορικής διαδρομής του κόμματος μόνο με τον ιδρυτή μας, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον εαυτό του. Αν είναι δυνατόν ! Δηλαδή ένα βίντεο μόνο με την αρχή και το τέλος της Νέα Δημοκρατίας…
Άραγε οι δυό τους να μοιάζουν μόνο σε αυτά;
Να πάμε στην Οικονομία;
Ο κ.Τσίπρας στην κυβέρνησή του δημιούργησε «υπερπλεονάσματα», φορολογώντας τους πάντες. Κι ύστερα μοίραζε επιδόματα. Όταν βρισκόταν στην Αντιπολίτευση ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα καταδίκαζε αυτά. Και τον χειροκροτούσαμε όλοι.
Όμως όταν έγινε ο ίδιος Πρωθυπουργός, έκανε τα ίδια. Και χειρότερα. Φτιάχνει κι αυτός υπέρ-πλεονάσματα. Και μοιράζει κι αυτός, παντού, επιδόματα.
Να πάμε στην ακρίβεια, το μεγαλύτερο βραχνά για όλους τους Έλληνες;
Που οφείλεται; κυρίως στην ενέργεια και στους φόρους. Αν δείτε τις τιμές Ενέργειας, τα μισά που πληρώνει ο έλληνας καταναλωτής είναι φόροι. Η κυβέρνηση Τσίπρα και η κυβέρνηση Μητσοτάκη εγκατέλειψαν αρχικά τις εξορύξεις, και συντάχθηκαν με την πράσινη ανάπτυξη.
Κι αργότερα, λόγω Τραμπ, έκαναν και οι δύο κωλοτούμπα. Προσέξτε, σήμερα άλλες ευρωπαϊκές χώρες μειώνουν τους φόρους, κι ιδιαίτερα στα καύσιμα και στην Ενέργεια. Κι ας χάνουν προσωρινά έσοδα. Εδώ η κυβέρνηση αρνείται να το κάνει! Και η ακρίβεια που τροφοδοτείται από τη βαριά φορολογία της Ενέργειας, λυγίζει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις…
Θέλετε να πάμε στην περίφημη πολιτική ορθότητα και την woke ατζέντα;
Με το νόμο για το “γάμο” των ομόφυλων καταργήθηκε η προστασία της παραδοσιακής οικογένειας και της μητρότητας. Κι άνοιξε ο δρόμος για υιοθεσία στα ομόφυλα ζευγάρια και για αντικατάσταση της μάνας και του πατέρα με τον… “γονέα ένα” και “γονέα δύο”.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ψήφισε το νόμο πανηγυρίζοντας μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ .
Μητσοτάκης και Τσίπρας έχουν πλήρως προσχωρήσει στο “δικαιωματισμό” και την woke ατζέντα. Ενώ το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής κοινωνίας και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της παράταξης, ήταν και παραμένει αντίθετο.
Να πάμε στη Δικαιοσύνη;
Ο κ.Τσίπρας κατηγόρησε δέκα πολιτικούς αντιπάλους του για το διεθνές σκάνδαλο της Novartis. Προσπάθησε με “προστατευόμενους” ψευδομάρτυρες να μας ενοχοποιήσει όλους, κι εμένα προσωπικά, για να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Δεν τα κατάφερε. Η σκευωρία κατέρρευσε και του έμεινε η ρετσινιά της χειραγώγησης της Δικαιοσύνης.
Κι ύστερα ήλθε η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κι έκανε μια από τα ίδια. Εργαλειοποίησε τη Δικαιοσύνη στο σκάνδαλο των υποκλοπών. Και εγώ ακόμα περιμένω μια απάντηση από την κυβέρνηση στο ερώτημά μου, ποιες έρευνες έγιναν από το ίδιο το κράτος για να αποκαλυφθεί το τι έγινε, πως έγινε και από ποιους έγινε.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Έρχονται και ξένοι αξιωματούχοι και καταγγέλλουν την κυβέρνηση για παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη. Όπως η Ευρωπαία Εισαγγελέας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, και ο σύμβουλος των Ευρωπαϊκών σιδηροδρόμων για τα Τέμπη. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε ξεκινήσει την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη τη συνέχισε, με στόχο τη συγκάλυψη σκανδάλων.
Αλλά, μιάς και αναφέρθηκα στον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν μπορώ να μην σας πω ότι μου προξενεί κατάπληξη ότι ο υπουργός Γεωργίας υπερψήφισε τα μεταλλαγμένα τρόφιμα. Δεν μας έφταναν όλα τ’ άλλα. Φθάσαμε μια μεταλλαγμένη κυβέρνηση να μας αναγκάζει να τρώμε και μεταλλαγμένα τρόφιμα…
Να πάμε και στο μεταναστευτικό;
Επί των ημερών μας υπήρχε η “Αμυγδαλέζα”. Τότε, μέσα σε δυόμιση χρόνια, κι ενώ μαίνονταν ο πόλεμος στη Συρία, πήραν άδεια παραμονής στην Ελλάδα περί τις πέντε χιλιάδες παράνομοι μετανάστες. Κι επιστρέψαμε στους τόπους τους πολύ περισσότερους.
Ο κ.Τσίπρας άνοιξε τα σύνορα, πέρασαν πάνω από ένα εκατομμύριο παράνομοι, ύστερα ξύπνησε κάπως η Ευρώπη και τα έκλεισε. Τελικά σε πέντε χρόνια πήραν άδεια παραμονής εδώ γύρω στις 50 χιλιάδες μετανάστες . Κι έπειτα ήλθε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, και μέσα σε εφτά χρόνια πήραν άδεια παραμονής 150 χιλιάδες μετανάστες, μέχρι πέρσι. Χάθηκε ο έλεγχος! Συναγωνίζονται μεταξύ τους επί ποιας κυβερνήσεως λιάζονται οι περισσότεροι παράνομοι.
Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πόσο μοιάζουν μεταξύ τους; Είναι σαν το ίδιο νόμισμα, σε δύο όψεις! Και είναι κρίμα για τον κόσμο της Παράταξης. Γιατί με τον ΣΥΡΙΖΑ του κ.Τσίπρα αντιπαρατεθήκαμε το 2012-2015 σκληρά πολιτικά. Φτιάξαμε τότε ένα ιδεολογικό μέτωπο λογικής εναντίον του. Και σήμερα καταντήσαμε ο κόσμος της Κεντροδεξιάς, νοικοκυραίοι κι επιχειρηματίες, να είναι απογοητευμένοι. Θα το πω για να το θυμάστε :
Η σημερινή εικόνα Τσίπρα-Μητσοτάκη θυμίζει το στίχο από το τραγούδι του Μηλιώκα: “πόσο άλλαξες, πόσο άλλαξα, ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ”…
Φίλες και φίλοι,
Αυτό το φαινόμενο, η χωρίς ιδεολογικό περιεχόμενο επικοινωνιακή αντιπαράθεση με μόνο στόχο την εξουσία, έχει γίνει αντιληπτή από την κοινωνία. Το έδειξαν και τα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα: Ανάμεσα στο 2023 και στο 2024 έφυγαν από το εκλογικό σώμα δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι! Δηλαδή ένας στους τρείς! Το μεγάλο μέρος απέχει. Δεν ψηφίζει.
Η μαζική φυγή των πολιτών από την πολιτική είναι όμως θανάσιμη αρρώστια για την Πολιτεία. Και για τη Δημοκρατία. Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχει ένα τεράστιο – ένα πρωτοφανές – κενό εκπροσώπησης!
Η απογοήτευση των ψηφοφόρων δεν μειώνεται. Μεγαλώνει. Η κοινωνία φεύγει από την πολιτική. Σιωπηλά, αλλά πολύ εκκωφαντικά. Τέτοιο κενό εκπροσώπησης δεν προμηνύει τίποτα καλό για το μέλλον. Είναι καμπάνα απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος. Καμπάνα που βαράει – αλλά σε ώτα μη ακουόντων. Γιατί η κυβέρνηση… “πανηγυρίζει” που παραμένει μπροστά στις δημοσκοπήσεις της.
Ασε που παραδόξως, αυτές γίνονται σχεδόν κάθε εβδομάδα !
Επιτρέψτε μου όμως να σημειώσω κάτι ιδιαίτερα σοβαρό. Άκουσα διευθυντή δημοσκοπικής εταιρίας να λέει στον κ.Ανδρουλάκη ότι “αν συνεχίσει έτσι, θα βρει όλες τις εταιρίες απέναντί του”. Συγγνώμη, τι εννοεί; Σοβαρολογούμε; Φτάσαμε εταιρίες δημοσκοπήσεων να απειλούν πια ανοιχτά πολιτικούς και κόμματα; Υπάρχουν και όρια! Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα δεν διορίζονται, εκλέγονται. Από την κοινωνία.
Ακόμα όμως κι αυτές οι δημοσκοπήσεις, φτάνουν τη ΝΔ στην πρόθεση ψήφου μέχρι το 25%. Και ενώ η παράταξη μεταλλάσσεται και συνεχώς υποχωρεί κοινωνικά, κάποιοι φαντασιώνονται …αυτοδυναμίες, που απαιτούν όμως ποσοστά πάνω από 37%! Δεν βλέπουν ότι το κόμμα δεν έχει συνομιλητές; Κι επιμένει ο κ.Μητσοτάκης στο αλαζονικό “ποιος άλλος εκτός από μένα μπορεί να κυβερνήσει”;
Αλλά αυτό δεν είναι πια ιδεολογική αναμέτρηση. Είναι χοντροκομμένα “πολιτικά καλλιστεία”.
Ακούστε:
Το κενό εκπροσώπησης έχει πολιτικά αίτια. Ο κόσμος στέλνει μηνύματα αλλά δεν εισακούεται. Οι κοινωνίες αντιδρούν σε όσα τους συμβαίνουν. Πάρτε όλη τη Δύση. Μην το βλέπετε ότι απλά όλες οι χώρες μετακινούνται σε πιο συντηρητικές θέσεις. Οι κοινωνίες όλες απαιτούν να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα. Ατομική, κοινωνική και εθνική ταυτότητα.
Το ίδιο συμβαίνει στην πατρίδα μας. Όπου η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη έχει μείνει ανεκπροσώπητη !
Γιατί η ψυχή της χάθηκε, στο όνομα της εξουσίας κι ενός ιδεολογικά ακαθόριστου “κέντρου”. Και το σημερινό, μεταλλαγμένο, κόμμα ομνύει περισσότερο απ’ όλους στις παρακαταθήκες του Κώστα Σημίτη, κι όχι των δικών του ηγετών.
Φθάσαμε στο σημείο, μόλις προχθές, ένα πρώην στέλεχος του Ποταμιού, σήμερα φυσικά υπουργός του κ.Μητσοτάκη, να με χαρακτηρίσει στην τηλεόραση…Ακροδεξιό! Εμένα, που έστειλα στη Δικαιοσύνη τη Χρυσή Αυγή… Κι άκουσα τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να δηλώνει ότι «καλό είναι να μην υπάρχουν χαρακτηρισμοί».
Μάλιστα.. Αυτή είναι η λοιπόν η ουσία για τη σημερινή ηγεσία, επικοινωνιακή και μόνο. Προ καιρού, βέβαια, μια άλλη υφυπουργός του κ.Μητσοτάκη, που περιέφερε τον εαυτό της με Πόρσε και δήλωνε -για τα ακριβά ενοίκια που πληρώνει ο κόσμος- ότι “το τσάμπα πέθανε”, με ειπε “εθνοπροδότη”. Ένας άλλος μέχρι πρόσφατα κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος κι ολιγοήμερος υφυπουργός της ΝΔ, με ύφος βεζύρη, με διέταξε “να κάτσω σπίτι μου”.
Κι αρθρογράφοι του συστήματος αποκαλούν, εδώ και καιρό, εμένα και τον Κώστα Καραμανλή ως “γεροντάκια του Μάπετ Σόου”…
Ύβρεις, λάσπη, ψέματα, άθλιες προσωπικές επιθέσεις, ασέβεια. Όλα αυτά θα ήταν απλώς γελοιότητες κάποιων. Δυστυχώς όμως για τον τόπο και για την ιστορία της Παράταξης, αυτή είναι η σημερινή Νέα Δημοκρατία του ενός ! Τέτοια κατάντια…
Αλλά κάποτε, όπως έλεγε ενας φίλος μου, θα πρέπει όλοι μας να απαντήσουμε σε ποιόν τελικά ανήκει η Νέα Δημοκρατία. Σε όσους την υπηρέτησαν ως ιστορικό χρέος ή σε αυτούς που τη χρησιμοποίησαν σαν εκλογική εταιρεία;
Θα μου πουν τώρα κάποιοι: Σαμαρά μεγάλωσες, έφθασες τα75 χρόνια ζωής, είσαι τόσα χρόνια στην πολιτική, πρωθυπουργός έγινες, έχεις και τον προσωπικό σου πόνο, τι θέλεις και ασχολείσαι; Γιατί δεν κάθεσαι ήσυχος στη “σύνταξή” σου;
Απαντώ ευθέως και με ειλικρίνεια: ο αγώνες για τον τόπο σου, δεν είναι “επάγγελμα”! Και στους αγώνες για την Πατρίδα, δεν υπάρχει “σύνταξη”. Το συμβόλαιο που έχεις κάνει με τη Συνείδησή σου – να υπηρετείς την Πατρίδα και να την υπερασπίζεσαι – δεν λήγει κάποια στιγμή. Σε ακολουθεί ως την τελευταία σου πνοή !
Κι αυτό είναι το μήνυμά μου στους νέους !
Να ακολουθήσουν την ευθεία γραμμή, όχι τα πισωγυρίσματα..
Να προτιμήσουν τη μάχη της ζωής, όχι τη συνθηκολόγηση, πριν κάν την ζήσουν τη ζωή τους.
Και ναι, δεν θα ήμουν σήμερα, εδώ, μπροστά σας, μπροστά στους τιμημένους άνδρες και γυναίκες της Κρήτης, αν δεν πίστευα ότι η χώρα βρίσκεται σε κίνδυνο. Κι ότι υπάρχει μια άλλη Ελλάδα που δεν ακούγεται. Που αποτελείται όχι μόνο από Κεντροδεξιούς, αλλά από πατριώτες και δημοκράτες όλων των πολιτικών χώρων, που κουράστηκαν από το απέραντο αυτό “φρενοκομείο” των συνεχών αντιπαραθέσεων, μόνο για τις
εντυπώσεις.
Αυτοί, οι πολίτες -οι πολλοί- αποτελούν την άλλη Ελλάδα.
Υπάρχει, η Ελλάδα που παράγει και που δημιουργεί.
Υπάρχει η Ελλάδα της οικογένειας και της περιφέρειας.
Υπάρχει η Ελλάδα των ανθρώπων που ξυπνούν κάθε πρωί για να κρατήσουν όρθιες τις επιχειρήσεις τους, τα χωράφια τους, τα μαγαζιά τους, τα σπίτια τους.
Η Ελλάδα της εντιμότητας.
Η Ελλάδα που δεν ζητά προνόμια. Ζητά ευκαιρίες.
Η Ελλάδα που δεν ζητά επιδόματα. Ζητά προοπτική.
Η Ελλάδα που δεν ντρέπεται να μιλά για Πατρίδα.
Που δεν ντρέπεται να μιλά για την Ορθοδοξία και για την Πίστη μας.
Η Ελλάδα που θέλει ασφάλεια. Θέλει σύνορα. Θέλει αξιοκρατία.
Θέλει ανταγωνιστικότητα. Θέλει παραγωγή.
Θέλει εθνική αυτοπεποίθηση.
Κι αυτή η Ελλάδα σήμερα ασφυκτιά, απογοητεύεται, παραιτείται, εγκαταλείπει.
Αλλά… :
Όλην αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα, μην τη θεωρείτε ακατάλυτη, ούτε
δεδομένη. Όλα μπορούν να αλλάξουν!
Πριν 118 χρόνια, το 1908, ο Κωστής Παλαμάς, βιώνοντας αντίστοιχα παρακμιακά φαινόμενα εκείνης της εποχής, έγραψε το μνημειώδες ποίημα “Γύριζε”.
Ακούστε τον :
“η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον
Ψάλτη, τον Προφήτη.
Κάθε σπαθί, κάθε φτερό, κάθε χλωρό
στεφάνι,
στη λάσπη.
Σταύλος ο ναός και μπουντρούμι το
σπίτι”
Έτσι περιέγραφε ο Παλαμάς την Ελλάδα του 1908…
Σας μετέφερα τους στίχους αυτούς, παρά τη μαυρίλα τους, για να σας θυμίσω ότι η Ελλάδα ένα χρόνο αργότερα ξαναγεννήθηκε! Παραμέρισε τη μούχλα της παρακμής της και πήρε τις τύχες της στα χέρια της.
Ένα χρόνο μετά αυτόν τον σπαραγμό απελπισίας του Παλαμά, έγινε το 1909 κι άρχισε η εποποιία του Ελευθερίου Βενιζέλου. Κι αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές αργότερα:
Μετά τη φοβερή δεκαετία της Κατοχής και του Εμφυλίου με τον Αλέξανδρο Παπάγο, η Ελλάδα – που πολλοί την είχαν ξεγραμμένη τότε – στέκεται ξανά στα πόδια της και ανασυγκροτείται εντυπωσιακά.
Και μετά την πτώση της δικτατορίας και το δράμα της Κύπρου, με την επάνοδο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η Ελλάδα αρχίζει και πάλι να ανεβαίνει. Μέσα στην πιο μεγάλη απελπισία, πάντα σ’αυτόν τον ευλογημένο τόπο, ξαναγεννιέται η Ελπίδα !
Αυτό είναι το δικό μου μήνυμα λοιπόν. Κι αν με ρωτήσετε τι μπορεί να γίνει, ένα μπορώ να σας πω τώρα με σιγουριά: Η Πολιτική – όπως και η Φύση, όπως και η Ιστορία – δεν αντέχει τα κενά.
Αυτή η Ελλάδα της Αξιοπρέπειας, της Αξιοσύνης, της Ανταγωνιστικότητας, της Υπερηφάνειας και της Ελπίδας – πέρα και πάνω από κόμματα – δε θα μείνει παραιτημένη και βουβή.
Θα διεκδικήσει το ρόλο της και θα πάρει τη μοίρα της στα χέρια της.
Εγώ, όπως δεν μασάω τα λόγια μου για το τι συμβαίνει τώρα, σας διαβεβαιώ ότι δεν χάνω και την αισιοδοξία μου για το τι μπορεί να γίνει αύριο…
Σας ευχαριστώ πολύ.
.jpg)
