Δεν αυτοκτόνησε. - Τον «αυτοκτόνησαν»!

 

Όταν ξεσπάσει μια κρίση, τότε το κράτος διατάζει και επιβάλλει με το μαστίγιο στο χέρι, χωρίς να ακούει, να βλέπει, να συμπαραστέκεται. Μέχρι που κάποιος λυγίζει υπό το βάρος της κυβερνητικής αναλγησίας

Στην Πιερία δεν καταγράφηκε απλώς άλλη μια «ανθρώπινη τραγωδία», ούτε ακόμα ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Κι αυτό γιατί είχαμε έναν συμπατριώτη μας που οδηγήθηκε στον θάνατο ψυχρά και θεσμικά.

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*

Σχεδόν μεθοδικά, θα μπορούσαμε να πούμε! Έναν κτηνοτρόφο, που δεν άντεξε όταν του πήραν τα πάντα και μετά του ζήτησαν απλώς να… περιμένει! Πάνω από τη θανάτωση του κοπαδιού του, όμως, του στέρησαν την προοπτική να σταθεί όρθιος. Κι όταν κατέρρευσε, τότε μίλησαν για μια «προσωπική απόφαση»!

Μην αναγνωρίζοντας πως υπήρξαν κάποιοι άλλοι που δημιούργησαν το κενό κάτω από τα πόδια του. Την ακέραια ευθύνη γι’ αυτήν την τραγική εξέλιξη φέρουν το κράτος και οι δομές του, δηλαδή το αρμόδιο υπουργείο και οι κτηνιατρικές υπηρεσίες. Οχι γιατί εφάρμοσαν μέτρα μιας αμφιλεγόμενης «υγειονομικής προστασίας», αλλά γιατί τα εφάρμοσαν με τον πιο απάνθρωπο και ανεύθυνο τρόπο. Με πρωτόκολλα που αντιμετωπίζουν την ανθρώπινη ζωή ως παράπλευρη απώλεια, αλλά και με αποφάσεις που δεν συνοδεύονται από ουσιαστικά μέτρα στήριξης για εκείνους που θα κληθούν να πληρώσουν το όποιο κόστος από την εφαρμογή τους!

Για έναν κτηνοτρόφο τα ζώα του είναι κεφάλαιο ζωής, μόχθος καθημερινός, το ίδιο το παρόν και το μέλλον του. Αυτό δεν γίνεται αντιληπτό από τους γραφειοκράτες των υπηρεσιών που, όταν διατάζουν την εξόντωσή τους, χωρίς άμεση, δίκαιη και επαρκή αποζημίωση, ουσιαστικά καταδικάζουν ανθρώπους σε οικονομική αλλά και ψυχική εξόντωση. Οι όποιες «αποζημιώσεις» είτε δεν επαρκούν είτε χάνονται στον λαβύρινθο της γραφειοκρατίας και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει πώς θα ζήσει ένας άνθρωπος αξιοπρεπώς μέχρι την «ολοκλήρωση των διαδικασιών».

πηγή:https://www.dimokratia.gr/apopseis/646052/den-aytoktonise-ton-aytoktonisan/

Γιατί χαίρεται ο πρωθυπουργός και χαμογελάει πατέρα; - Γιατί με την ακρίβεια θησαυρίζουνε τα σούπερ μάρκετ και αυξάνονται οι φόροι παιδί μου!!

 

Χρυσές δουλειές κάνουν την τελευταία εξαετία οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Ειδικά από το ξέσπασμα της πανδημίας και μετά ο κλάδος είδε τις πωλήσεις του να εκτοξεύεται. Συνολικά από το 2019 μέχρι και το 2025 τα σούπερ μάρκετ αύξησαν τον τζίρο τους κατά 7 δισ. ευρώ ή κατά 78%. Μέρος της αύξησης αυτής οφείλεται στον υψηλό πληθωρισμό, το σίγουρο είναι όμως ότι πρόκειται για τεράστια άνοδο των κερδών.

Από το 2019 ως το 2025 οι μεγάλες αλυσίδες αύξησαν τον τζίρο τους κατά 78%!

Τη στιγμή που η ακρίβεια εξακολουθεί να ροκανίζει το διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών, τη στιγμή που οι πολίτες μετρούν και το τελευταίο ευρώ για να γεμίσουν το καλάθι του σούπερ μάρκετ με τα απαραίτητα, οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ θησαυρίζουν. Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε η εταιρία NielsenIQ για το 2025 είναι αποκαλυπτικά. Στο σύνολο του έτους ο τζίρος των σούπερ μάρκετ αυξήθηκε κατά 7,1%, με τις συνολικές πωλήσεις να ξεπερνούν τα 16 δισ. ευρώ.  

Από τα στοιχεία προκύπτει ότι τα σούπερ μάρκετ έβαλαν πέρσι στα ταμεία τους πάνω από 1 δισ. ευρώ επιπλέον σε σύγκριση με το 2024. Συγκεκριμένα, ο τζίρος τους διαμορφώθηκε σε 16,24 δισ. ευρώ, έναντι 15,16 δισ. ευρώ το 2024. Η ενισχυμένη ζήτηση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αύξηση του τζίρου, σημαντική είναι πλέον η συμβολή του τουρισμού, με την άνοδο των τιμών να έχει μικρότερη βαρύτητα σε σύγκριση με το πρόσφατο παρελθόν.

Τα λεγόμενα ταχυκίνητα καταναλωτικά προϊόντα (βασικά είδη διατροφής, ατομικής υγιεινής και φροντίδας νοικοκυριού), που αντιστοιχούν περίπου στο 75% των συνολικών πωλήσεων, κινήθηκαν με ρυθμό +5,9%, με τη NielsenIQ να καταγράφει ότι οι όγκοι αυξήθηκαν κατά 4,2%, ενώ η μέση τιμή του καλαθιού κατά 1,7%. Τη μεγαλύτερη ποσοστιαία άνοδο πωλήσεων το 2025 σημείωσαν τα φρέσκα και χύμα προϊόντα (κρέας, ψάρια, φρούτα, λαχανικά κ.λπ.), αυξημένα κατά 10,1% σε σύγκριση με το 2024.

Ακολούθησαν οι κατηγορίες bazaar, που περιλαμβάνουν μη τρόφιμα, όπως ρούχα, παιχνίδια και ηλεκτρικές συσκευές, καταγράφοντας ποσοστιαία αύξηση της τάξης του 9,6%, τα γαλακτοκομικά προϊόντα (+9,5%), ενώ ακολούθησαν τα προϊόντα φροντίδας για τα κατοικίδια (+8,7%), καθώς και τα μη αλκοολούχα ροφήματα (+8,0%), στα οποία συμπεριλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, το κακάο και ο καφές.

πηγή:https://www.dimokratia.gr/oikonomia/646385/mythika-kerdi-gia-ta-soyper-market-aischrokerdeia-stis-plates-ton-noikokyrion/

Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς - Τα «Τα οικογενειακά του ΚΚΕ» - Γιατί κάθε συναγωνίστρια πρέπει να δίνεται στα ελασίτικα παλικάρια

 

• Γράφει ο Υπτγός ε.α. Χρήστος Μπολώσης

Πολλοί θα εξεπλάγησαν πώς διάλεξα τον γνωστό αριστερό Μποστ (Μεντή Μποσταντζόγλου), για να σας ευχηθώ. Το ερώτημα είναι: Ήταν αριστερός ο Μποστ ή μετά έγινε, διότι είδε ότι με τους από ‘δω δεν γινόταν (επαγγελματική) προκοπή; Και το λέω αυτό, διότι κατά την διάρκεια του Συμμοριτοπολέμου ο Μποστ δημοσίευσε μια σειρά γελοιογραφιών, που κάθε άλλο παρά την κομμουνιστική ιδεολογία πρόβαλαν. Αντιθέτως. Ακόμα λέγεται, ότι το γνωστό σκίτσο του Βελουχιώτη με τις ζαρτιέρες είναι έργο του Μποστ. Τέλος πάντων, ασχέτως όλων αυτών ο Μεντής Μποσταντζόγλου ήταν ένας πνευματοδέστατος σκιτσογράφος και εξ αυτού, αλλά και λόγω κάποιας μελαγχολικής διάθεσης για τα περασμένα χρόνια της νιότης που φύγαν, αρχίζω το σημερινό σημείωμα με τον Μεντή.

Και μετά τον απαραίτητο αυτό πρόλογο, που μοιάζει με… Δήλωση Μετανοίας, μπαίνουμε στο σημερινό θέμα μας. 

Κατ αρχήν δεν υπάρχει Αριστερά, αλλά Κομμουνισμός. Όπως και να το πούμε  και στον μετριοπαθέστερο οπαδό του ΣΥΡΙΖΑ, αν δείξεις μια φωτογραφία του Στάλιν ή του Λένιν, θα πάθει το λιγότερο ακράτεια ούρων. Διαβαθμίσεις,  μάλιστα έχουμε. Κομμουνιστές λάϊτ, κομμουνιστές με ολίγη, κομμουνιστές αναθεωρητές, κομμουνιστές αρχειομαρξιστές, κομμουνιστές με μακαρόνια, κομμουνιστές στιφάδο, κομμουνιστές σκέτο από γιουβέτσι. Πάντως όλοι είναι κομμουνιστές. Και βέβαια όλοι λατρεύουν εαυτούς και αλλήλους, όπως λατρεύει ο κ. Δένδιας τους στρατιωτικούς. Το «αριστερός», είναι εφεύρημα των καιρών μας για να εξωραΐσουν αυτό το ανατριχιαστικό, «Κομμουνιστής». 

Οι κομμουνιστές λοιπόν, από της εμφανίσεώς τους στον πολιτικό ορίζοντα, προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν το ηθικό πλεονέκτημα. Βέβαια δεν μας λένε ότι πηγαίνουν στην εκκλησιά και παίρνουν αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι, αλλά ότι η ηθική του κυμαίνεται μεταξύ Αγίου Σουλπικίου και Αγίας Θέκλας.

Έτσι και μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ, κακή τη μοίρα, ήρθε στην εξουσία και πριν ακόμα με ένα νόμο και ένα άρθρο σκίσει τα μνημόνια ή να παίζει τους ζουρνάδες και να χορεύουν οι κουτόφραγκοι, άρχισαν οι διορισμοί των γονέων ημών σε Οργανισμούς  αναγόρευση των συζύγων ημών στα πανεπιστήμια, απάτη με δημοψήφισμα και τις τηλεοπτικές άδειες και «θα είχαμε συνέχεια αν είχανε μάθει τους αρμούς της εξουσίας» όπως ομολόγησαν, τουτέστιν άμα ξυπνάγαμε νωρίτερα θα σας κατσικονόμαστε (με την βοήθεια του κ. Καμένου βεβαίως βεβαίως) αλά ΠΑΣΟΚ καμιά δεκαετία. Δεν πειράζει μίαν ετέραν φοράν, η οποία όμως μάλλον δεν θα υπάρξει.

Για ορεκτικό, δημοσιεύουμε σήμερα ορισμένα γαργαλιστικά, ενδεικτικά του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς, εγχώρια, αλλά και εκ της μακαρίτισσας Σοβιετικής Ενώσεως

Για τα σοβιετικά  σκιτσάκια δεν μπορώ να πάρω όρκο και να σας πω τι αναφέρουν οι λεζάντες τους, αλλά δεν είναι δύσκολο δα να το καταλάβει κάποιος, από την γλώσσα του… σώματος

Για τα Ελληνικά όμως, όπου το κόμμα διατάζει: «Κάθε συντρόφισσα και κάθε συναγωνίστρια να δίνεται στα ελασίτικα παλικάρια για νάναι καθάριο το κεφάλι τους» δεν θα έλεγα κατηγορηματικά «όχι». Θα άφηνα ένα παραθυράκι και μπορεί να γραφόμουνα και για κάνα εξάμηνο στην ΕΠΟΝ, μετά θα υπέγραφα μία Δήλωση Μετανοίας και θα αποδιδόμουν πάλλευκος στην κοινωνία. Εν τω μεταξύ, εκείνο το εξάμηνο «πα, πα, πα, πα, πα»,  που έλεγε και ο Γιωργάκης (Ευάγγελος Πρωτοπαπάς) στον Μανώλη Σκουντρή (Βασίλης Λογοθετίδης), στην ταινία των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου «Ένα βότσαλο στη λίμνη», παραγωγής 1952. Οι συντρόφισσες, πιστές στις επιταγές του κόμματο θα με είχαν «Πα, πα, πα, πα, πα». 

Όλες αυτές οι ιστορίες  φίλοι μου, με ώθησαν να ερευνήσω λίγο το θέμα. Και το ερεύνησα όχι μόνο στο τώρα που πολλοί σύντροφοι έβαλαν το χέρι τους στο βάζο με το μέλι (και ο διορισμός του πατέρα σε δημόσιο οργανισμό ανήθικο είναι και η αναγόρευση της συζύγου ως καθηγήτρια ΑΕΙ ανήθικο είναι κ.λπ.). Επειδή όμως αυτά είναι γνωστά, θέλησα να κάνω μια βουτιά στο παρελθόν. 

Κακό του κεφαλιού μου, διότι όπως έλεγε και ο αείμνηστος Νίκος Γούναρης «Κι΄ αυτό που είδα φως μου δεν τόχα ματαδεί».

Βρήκα που λέτε, μεταξύ των άλλων ένα κείμενο, που αν το ήξερε ο Ιντιάνα Τζόουνς, θα παράταγε τα κρυστάλλινα κρανία, την χαμένη κιβωτό  και τις σταυροφορίες και θα έσπευδε να το αποκτήσει. Πρόκειται για  ένα βιβλιαράκι, το οποίο κυκλοφόρησε το  1949, μόλις 62 σελίδων, με τίτλο «Τα οικογενειακά του ΚΚΕ». Συγγραφέας του είναι ο Μάξιμος Δρακούλης, ο οποίος με το μικρό αυτό πόνημά του, φέρνει στο φως τα «ηθικά πλεονεκτήματα» ηγετικών αστεριών του εγχωρίου κομμουνισμού. Ο συγγραφέας είναι μετανοιωμένος κομμουνιστής, που πέρασε στην αντίπερα όχθη και το «Μάξιμος Δρακούλης» είναι ψευδώνυμο. Συνεπώς όσα αναφέρονται στο βιβλίο του, είναι πληροφορίες «από μέσα».

Σημειώνει στον πρόλογό του ο συγγραφέας: «Η ηγεσία του ΚΚΕ είναι αυστηρή, αυστηρότατη για τους άλλους, δηλαδή για τα απλά και δόκιμα μέλη του ΚΚΕ. Έχει βγάλει ειδικά βιβλιαράκια, που περιέχουν αυστηρούς κανόνες, οι οποίοι ρυθμίζουν  την ζωή και διαγωγή των μελών του ΚΚΕ. Ειδικό βιβλιαράκι  με τους «Συνωμοτικούς κανόνες», άλλο βιβλιαράκι με τους «Κανόνες της  επαγρύπνησης», άλλο με «Κανόνες της κομματικής και ιδιωτικής ζωής». Η ηγεσία του ΚΚΕ είναι «σοφή», «προνοητική» και «αυστηρή». Τα έχει προβλέψει όλα  γα τα μέλη της  και είναι πολύ απαιτητική. Ζητάει από κάθε μέλος να είναι τύπος και υπογραμμός παντού,  σε όλα. Στη δουλειά του, στο σπίτι του, στην κοινωνία, στο κόμμα».  Μετά από όλα αυτά, συνεχίζει ο συγγραφέας «είναι φυσικό να σκεφτεί κανείς, πώς η ίδια η ηγεσία του ΚΚΕ, υποβάλλει τον εαυτό της σε μεγαλύτερες θυσίες και η ζωή της δεν είναι τίποτε άλλο  από μια συνεχή αυταπάρνηση  και αυτοθυσία. Ε, λοιπόν  δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη  απ’ αυτήν την αντίληψη…..»

Για να αποδείξει τους ισχυρισμούς του ο Δρακούλης, παραθέτει μερικά περιστατικά βίου και πολιτείας ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ, που ενώ πρόσταζαν την πλέμπα να είναι κάτι σαν τα μέλη του σωματείου «Πνεύμα και ηθική»,  στο οποίο προήδρευε ο κ. Ζάχος Μαρκάς (Βασίλης Αυλωνίτης) στην «Ωραία των Αθηνών», οι ίδιοι προτιμούσαν τα… ξινά και μάλιστα χωρίς συνέπειες. 

Αυτές τις περιπέτειες των «ζουμερών» συντρόφων θα δούμε μαζί ξεφυλλίζοντας το σπάνιο σήμερα βιβλιαράκι του Μάξιμου Δρακούλη «Τα οικογενειακά του ΚΚΕ».

Κατεβλήθη προσπάθεια να διατηρηθεί η μορφή του αρχικού κειμένου. Ωστόσο αυτό παρουσίασε αρκετές δυσκολίες. Η γραμματοσειρά διατηρήθηκε ακριβώς η ίδια. Εκεί που υπήρξαν δυσκολίες ήταν η αδυναμία του προγράμματος να μετατρέψει ακριβώς τα κείμενα από μορφή pdf σε word.Πάντως αυτό δεν διαφοροποιεί την ουσία. Και για να έχετε και το πρωτότυπο, επισυνάπτεται και αυτό, σε μορφή pdf.

Φυσικά,  τα «οικογενειακά» θα δημοσιεύονται σε δόσεις.

«Μα, ίσως πουν μερικοί τι τα θέλεις και τα ανακατεύεις τώρα αυτά. Πάνε περάσανε». Ναι θα σταματήσω να τα ανακατεύω, όταν σταματήσει και η άλλη πλευρά να σηκώνει μνημεία για τους ανύπαρκτους «ήρωές»  της και να ανακαλύπτει κάθε τόσο νεκροταφεία «αγωνιστών»,  παλιά πυροβόλα του ΕΛΑΣ κ.λπ.

Πνεύμα και ηθική…

Να σημειωθεί ότι το βιβλίο αυτό, το οποίο είναι πλέον πολύ δύσκολο να βρεθεί, απομυθοποιεί πλήρως το αφήγημα περί «Ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς» αφού, όπως θα διαβάσετε, περιέχει πάρα πολλές γαργαλιστικές λεπτομέρειες από την ζωή των άτεγκων και σοβαροφανών στελεχών του «τιμημένου». Τόσο που, αν ήταν ταινία,  θα χαρακτηριζόταν ως «Ακατάλληλη για κάτω των 25 (!) ετών».

Καλό διάβασμα λοιπόν, αφού όμως βάλετε τα παιδιά για ύπνο.

Και αρχίζουμε με τον Πρόλογο της εκδόσεως:

«Είναι αφέλεια να ζητάμε ηθική από ανθρώπους, πού δεν αναγνωρίζουν την ανθρώπινη ηθική».

572Β- ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», 11η ρωσική έκδοσις σελ. 572.

ΜΑΞΙΜΟΥ ΔΡΑΚΟΥΛΗ

ΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΤΟΥ Κ.Κ.Ε.

«Τι είνε, τι πρέπει να είνε ό κομμουνιστής, το μέλος του Κ.Κ.Ε.».

«Το μέλος του ΚΚΕ και ακόμα πιο πολύ το στέλεχος του ανήκει ολοκληρωτικά και αποκλειστικά σ’ αυτό. Αυτό σημαίνει: 

  α) Πρωταρχικό και ανώτατο είνε το συμφέρον τού Κόμματος. 

β) Η Ατομική μας ζωή οργανώνεται έτσι, πού από αυτό το κόμμα και ό αγώνας έχουν όφελος, το ανώτατο πραγματοποιήσιμο για κάθε περίπτωση όφελος, και ποτέ ζημία.

γ) Κάθε πράξη και ενέργεια και λόγος μας πρέπει να ζυγίζεται από την πλευρά του συμφέροντος του Κόμματος και μόνον τότε να πραγματοποιείται.

Έτσι το μέλος και το στέλεχος του Κόμματος είναι πρότυπο και υπόδειγμα συνειδητής και Ανώτερης κομματικότητας: 

Στην εσωκομματική ζωή και δουλειά

Στην πολιτική και μαζική εμφάνιση και δράση του

Στην ατομική και οικογενειακή ζωή και εκδήλωσή του».

Ν. Ζαχαριάδης: «Ο κομμουνιστής», Λαϊκός ’Αγωνιστής, Μέλος τού Κ.Κ.Ε., εκδ. Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Αθήνα 1946 σελ. 8.

«Η ακεραιότητα του χαρακτήρα τής σοσιαλιστικής κοινωνίας είναι ασυμβίβαστη με την αστική διαφθορά.

Δεν μπορεί να σέβονται στη σοβιετική κοινωνία εκείνον πού φέρνεται ανήθικα στο σπίτι, στην ατομική ζωή».

Α. Ι. Ζις. Σοβιετικός παιδαγωγός. Βλέπε άρθρο του «Για την κομμουνιστική ηθική»,  που δημοσιευμένο στο περιοδικό «Σοβιετική Παιδαγωγική», τεύχος 20 Φλεβάρης 1947. Ελληνική μετάφραση Σ.Μ. στην «Μόρφωση», δεκαπενθήμερη έκδοση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, χρόνος Β΄, τόμος Δ΄, αρ. φύλλου 9, σελ. 397, στήλη α.

Σχόλιο συγγραφέα:  «Δάσκαλε πού δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις». (Ο Ελληνικός Λαός).

«Ή ατομική ζωή τού κομμουνιστή δεν μπορεί νάναι μόνο δική του «ατομική υπόθεση». Οφείλει να υποτάσσεται στο κοινωνικό συμφέρον».

Α. I. Ζίς: Από το ίδιο άρθρο για την «κομμουνιστική ηθική», Ελληνική μετάφραση, σελ. 396, στήλη β΄. 

ΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΤΟΥ Κ. Κ. Ε.

Η Ηγεσία τού Κ.Κ.Ε. είναι αυστηρή, αυστηρότατη για τούς άλλους» δηλαδή για τα άπλα και τα δόκιμα μέλη τού Κ.Κ.Ε. Έχει βγάλει ειδικά βιβλιαράκια, πού περιέχουν αυστηρούς κανόνες, οι όποιοι ρυθμίζουν τη ζωή και διαγωγή των μελών τού Κ.Κ.Ε. Ειδικό βιβλιαράκι με τούς «Συνωμοτικούς Κανόνες», άλλο βιβλιαράκι με τους «Κανόνες της Επαγρύπνησης», άλλο με «Κανόνες της Κομματικής και Ιδιωτικής Ζωής».

Η ηγεσία τού Κ.Κ.Ε. είναι «σοφή», «προνοητική» και «αυστηρή». Τα έχει προβλέψει όλα για τα μέλη της και είναι πολύ απαιτητική. Ζητάει από το κάθε μέλος τού Κ.Κ.Ε. να είναι τύπος και υπογραμμός παντού, σε όλα: στη δουλειά του, στο σπίτι του,  στην κοινωνία, στο κόμμα. Ή ηγεσία τού Κ.Κ.Ε. καθορίζει ακόμη και το πώς θα φάει, πώς θα πιει, πώς θα ντυθεί το μέλος τού Κ.Κ.Ε. Έχει προδιαγράψει το πώς θα συμπεριφερθεί στις ανακρίσεις, όταν συλληφθεί, τί συνωμοτικούς κανόνες πρέπει να ακολουθήσει πιστώς, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποίαν η συνωμοτικότητα του θα τον οδηγούσε ως το εκτελεστικό απόσπασμα.

Αυταπάρνηση, θυσίες καθημερινές απαιτεί στα βιβλιαράκια αυτά για τα απλά μέλη τού Κόμματος ή ηγεσία τού Κ.Κ.Ε. και, όταν, αυτά τα ζητάει από τα απλά μέλη τού Κ.Κ.Ε., είναι φυσικό, να σκεφθεί κανείς, πως ή ίδια ή ηγεσία τού Κ.Κ.Ε. υποβάλλει τον εαυτό της σε μεγαλύτερες θυσίες και ή ζωή της δεν είναι τίποτε άλλο από μια συνεχή αυταπάρνηση και αυτοθυσία. Έ, λοιπόν, δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη απ’ αυτήν την αντίληψη. Γιατί ή ηγεσία τού Κ.Κ.Ε., ενώ προβάλλει τον εαυτό της σαν τον ανώτατο ρυθμιστή όλων των λεπτομερειών της ζωής, ιδιωτικής και κομματικής, των μελών τού Κ.Κ.Ε., και αυστηρόν και άτεγκτον τιμωρόν κάθε παράβασης, από τα απλά μέλη τού Κ.Κ.Ε. αποδεικνύεται ή ίδια, με τα έργα της, ότι είναι αδέσμευτη από όλους αυτούς τούς αυστηρούς κανόνες της ζωής. Στην πράξη παρουσιάζεται ή ανώτατη κορυφή της κομμουνιστικής Ιεραρχίας στον τόπο μας να ζει και να συμπεριφέρεται με τη μεγαλύτερη περιφρόνηση στους ηθικούς κανόνες ζωής, πού αυτή ή ίδια έταξε.

Έχοντας ύπ’ όψει  μας μια σειρά συγκεκριμένα γεγονότα, που μένουν  άγνωστα από τον κόσμο των εργαζομένων  και των διανοουμένων της χώρας τούς οποίους  ελυμαίνοντο οι κύριοι αυτοί της ηγεσίας του ΚΚΕ κατά την διάρκεια της κατοχής και μετά ακόμη, πήραμε την απόφαση να τα φέρουμε  στη δημοσιότητα. Σ’ αυτή την απόφασή δεν μας οδήγησε καμιά ταπεινή παρακίνηση μικρού κουτσομπολιού. Μας οδήγησε ή πεποίθηση μας πως αυτά τα γεγονότα πού δείχνουν την απόσταση, ή οποία υπάρχει ανάμεσα στα ωραιόλογα της κομμουνιστικής προπαγάνδας και στα έργα της Κομμουνιστικής  ηγεσίας είναι εθνικά ωφέλιμο να γνωστούν σε όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες, καθώς και στους νέους της χώρας μας, οι όποιοι είχαν παρασυρθεί και είχαν πιστέψει στην ανωτερότητα αυτών των ποντικών της «κομμουνιστικής ηθικολογίας». Γράφοντας τα οικογενειακά ηγετών τού Κ.Κ.Ε. είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα βρεθεί έστω και ένας αναγνώστης μας σήμερα, πού θα μας καταλογίσει μία απολίτιστη αδιακρισία να χώνουμε την μύτη μας σ’ αυτά, αλλά αντίθετα πιστεύουμε, ότι όποιος θα τα διαβάσει θα θεωρήσει, όπως και εμείς  νομίζουμε, ότι είναι εθνικό η δημοσίευσή τους.

Στο επόμενο:  Κώστας Καραγιώργης

• Ζήτω η τρέλα

Και για όσους δεν έχετε καταλάβει ακόμα, αυτοί που χρωστάνε 445.000.000 ευρώ (ΠΑΣΟΚ),  μας λένε ότι θα μας σώσουν  από αυτούς που χρωστάνε 475.000.000 ευρώ (ΝΔ).

Ας αναφωνήσωμεν όλοι μαζί: «Ζήτω η τρέλα» που έλεγε και ο Βέγγος.

Πω πω πω! Με τίποτα δεν είστε ευχαριστημένοι 

Άλλος από ‘δω!

Τ ΄ακούτε κύριε Δένδια;

Σοφότατον

πηγή:https://www.dimokratia.gr/apopseis/587288/to-ithiko-pleonektima-tis-aristeras/

Ομολογίες ΥΕΘΑ: - Η Τουρκία έχει κάνει εξοπλιστικά άλματα κι εμείς έχουμε κάνει βήματα προς τα πίσω! - Οι Μονάδες έχουν 25% πληρότητα και το 75% των εφέδρων είναι ανεκπαίδευτοι!!

 

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΥΕΘΑ Ν. ΔΕΝΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟ

Κάνατε μια επιλογή συνολικής αλλαγής των ηγεσιών των Ενόπλων Δυνάμεων. Υπάρχει κάποιο μακροπρόθεσμο όραμα πίσω από τις αλλαγές που αποφάσισε το ΚΥΣΕΑ την Παρασκευή;

Επιλέξαμε μια προσέγγιση συνολικής αλλαγής των αρχηγών, δηλαδή πέραν του αρχηγού ΓΕΕΘΑ και των αρχηγών των Γενικών Επιτελείων, γιατί θεωρούμε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να περάσουν σε μια νέα εποχή. Την προσέγγιση αυτή την ονομάζουμε «Ένοπλες Δυνάμεις του 2030». Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα λόγω της γεωγραφικής της θέσης, αλλά και λόγω της κατάστασης στην ευρύτερη περιοχή, απαιτούν μια ριζικά διαφορετική αντιμετώπιση. Η παρουσία στο πεδίο της μάχης μιας σειράς νέων συστημάτων –όπως μας έχει δείξει η εμπειρία σε Ουκρανία, Καύκασο και στις τελευταίες συγκρούσεις στη Λωρίδα της Γάζας– αποδεικνύει ότι τα δόγματα τα οποία ακολουθούν σήμερα οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις πρέπει να μελετηθούν και σε έναν μεγάλο βαθμό να αναθεωρηθούν. Πρέπει, επίσης, να αναπτύξουμε τις εγχώριες δυνατότητες παραγωγής συστημάτων χαμηλής αξίας και υψηλής δυνατότητας. Δεν είναι δυνατόν η χώρα, μια χώρα με έναν μεγάλο αμυντικό προϋπολογισμό, να αγοράζει τα πάντα από το ράφι και μάλιστα από ράφι στο εξωτερικό και να μην παράγει το παραμικρό. Αυτό όμως πρέπει να είναι αντιληπτό και από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων.

Άρα μιλάμε για αλλαγή λογικής, που θα περιλαμβάνει και τον τρόπο οργάνωσης των Ενόπλων Δυνάμεων.

Στην πραγματικότητα μιλάμε γι’ αυτό που έχει γίνει ήδη προφανές από τις συγκρούσεις που παρατηρούμε στην ευρύτερη περιοχή μας. Η Ουκρανία, παραδείγματος χάρη, μας δείχνει καθαρά ότι η αποφασιστική αρμοδιότητα πρέπει να είναι σε χαμηλότερο επίπεδο, πρέπει δηλαδή και ο κατώτερος και ο μεσαίος αξιωματικός να έχουν δυνατότητα αυτενέργειας και λήψης απόφασης. Επίσης πρέπει να επιβραβεύεται ο προβληματισμός με στόχο την καλύτερη δυνατή απόφαση. Η εντολή, όταν τελικά δίνεται από την ηγεσία, πρέπει οπωσδήποτε να εκτελείται. Aλλά στη φάση του σχεδιασμού οφείλει ο καθένας να έχει πλήρη αίσθηση της υποχρέωσής του να λέει αυτό που θεωρεί ορθό. Μόνο έτσι μπορούμε να καταλήξουμε στις βέλτιστες λύσεις. Σ’ αυτό το επίπεδο, το ιστορικό παρελθόν των ενόπλων δυνάμεων του Ισραήλ νομίζω ότι είναι ένα πολύ σημαντικό παράδειγμα.

Ήδη έχετε πάρει τη βασική ευθύνη των αμυντικών βιομηχανιών και το πολιτικό ρίσκο που συνεπάγεται. Μιλάμε και για ποιο στενή διασύνδεση ανάμεσα στο υπουργείο και την αμυντική βιομηχανία;

Έχει γίνει φανερό ότι η Πολεμική Αεροπορία χωρίς μια ΕΑΒ η οποία να λειτουργεί κανονικά, δεν μπορεί να σταθεί. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στα μεταγωγικά και στα ελικόπτερά μας είναι αποτέλεσμα αυτής της δυσλειτουργίας επί δεκαετίες. Από εκεί και πέρα, τις επόμενες μέρες, μόλις ολοκληρωθούν οι κρίσεις, θα καταθέσουμε το καινούργιο νομοθέτημα που αφορά την καινοτομία στις Ένοπλες Δυνάμεις. Το νομοθέτημα αυτό θα αποδείξει πως μπορεί να συνδεθεί η δυνατότητα παραγωγής της χώρας με τις ανάγκες των Γενικών Επιτελείων. Και επίσης, πως η έρευνα που μπορεί να προέλθει και από τις στρατιωτικές σχολές, μπορεί να λειτουργήσει θετικά για τη δημιουργία νέων προϊόντων, τα οποία μπορούν να καλύψουν με λογικό κόστος κάποιες από τις ανάγκες των Ενόπλων μας Δυνάμεων. Η πρόθεσή μας είναι να δημιουργήσουμε ένα οικοσύστημα συνολικά διαφορετικό από ό,τι υπάρχει μέχρι τώρα. Διότι, μην κοροϊδευόμαστε, μέχρι τώρα τι έχουμε; Δύο έντονα προβληματικές κρατικές επιχειρήσεις, την ΕΑΒ και τα ΕΑΣ και μηδέν ή σχεδόν μηδέν εγχώρια παραγωγή. Αυτό στον 21ο αιώνα δεν μπορεί να είναι ανεκτό σε μια χώρα που δαπανά τόσα χρήματα για την εξυπηρέτηση των αναγκών των Ενόπλων Δυνάμεων με οπλικά συστήματα. Είναι μια προσπάθεια η οποία νομίζω θα τύχει της στήριξης όλων των πολιτικών παρατάξεων. Επαναλαμβάνω ότι το συνδέω με τη νέα ηγεσία, διότι και η νέα ηγεσία πρέπει να μπει στη λογική της περιγραφής και της ανάθεσης κάλυψης αναγκών στην εγχώρια αμυντική βιομηχανία, όπως αυτή σταδιακά θα αναπτύσσεται. Επίσης, πρέπει να αντιληφθεί τη νέα εποχή, τη λογική κόστους – οφέλους και την αντίθεση σε οτιδήποτε φαραωνικό δεν υπηρετεί τις ανάγκες μας. Για να υλοποιήσουμε αυτόν τον στόχο θα δεσμεύσουμε κατ’ αρχάς ένα μικρό και εν συνεχεία ένα μεγαλύτερο τμήμα του προϋπολογισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο θα διατίθεται αποκλειστικά σε ελληνικά προϊόντα.

Άρα, είναι κι ένας τρόπος να μπούμε σε αυτόν τον αγώνα δρόμου στον οποίο η Τουρκία τρέχει ήδη τα τελευταία δέκα-δεκαπέντε χρόνια και είναι εξαγωγική δύναμη.

Αρκεί να δείτε πού ήμασταν η Τουρκία κι εμείς το 1980 και να δείτε επίσης πού βρισκόμαστε η Τουρκία κι εμείς σήμερα, το 2024. Η Τουρκία έχει κάνει άλματα κι εμείς έχουμε κάνει βήματα προς τα πίσω. Αυτό δεν είναι αποδεκτό. Εγώ δεν το τοποθετώ ανταγωνιστικά ως προς την Τουρκία, δεν πρέπει να το κάνω αυτό, βλέποντας όμως τη χώρα μου, τις ανάγκες της και τις δυνατότητές της, δεν είμαι καθόλου έτοιμος να συνομολογήσω ότι η παρούσα πραγματικότητα είναι η αποδεκτή και η μόνη δυνατή. Μπορούμε πολύ καλύτερα.

Αυτό θα φέρει και αλλαγές στη θητεία;

Υπάρχει ένας χαρακτηριστικός τρόπος που μου έχει λεχθεί: Η «θητεία – αγγαρεία» να γίνει «θητεία – ευκαιρία». Θα ακολουθήσουμε κατ’ αρχάς,  προσαρμόζοντάς το στις δικές μας ανάγκες, το φινλανδικό μοντέλο, που σημαίνει η θητεία να προσδίδει δυνατότητες στον οπλίτη,  αλλά επίσης να του παρέχει τακτική επανεκπαίδευση, ώστε να είναι ενσωματωμένος σε μια μονάδα στην οποία να μπορεί να λειτουργήσει και στο μέλλον, παρακολουθώντας τα νέα οπλικά συστήματα, τα νέα δόγματα, τις νέες δυνατότητες. Πάμε σε μια νέα πραγματικότητα στη θητεία. Θα την υλοποιήσουμε σταδιακά, αποσκοπώντας σε μια ευρύτατη κοινωνική και πολιτική συναίνεση. Αλλά αυτό το οποίο υπάρχει σήμερα, με μονάδες που έχουν πληρότητα 25% και 30% διεσπαρμένες ανά τη χώρα, δεν νομίζω ότι μπορεί να είναι η πραγματικότητα του 21ου αιώνα, αν θέλουμε να σεβόμαστε τον εαυτό μας και τις ανάγκες της πατρίδας μας. Το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να πάψει να διαπιστώνεται από παρελάσεις.

Αυτό σημαίνει και αύξηση θητείας;

Όχι, δεν σημαίνει αύξηση στον χρόνο θητείας.  Ξέρετε, αν αυξάνεις τον μη παραγωγικό χρόνο, απλώς δεν κερδίζεις τίποτα. Αυτό το οποίο χρειάζεται είναι μια διαφορετική προσέγγιση. Πώς εκμεταλλεύεσαι το ανθρώπινο κεφάλαιο του Έλληνα πολίτη, ο οποίος με περηφάνια φοράει τη στολή του οπλίτη της χώρας του. Και επειδή δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τον τροχό, επιλέγουμε επιτυχημένα παραδείγματα από το εξωτερικό, προσαρμόζοντάς τα στα δικά μας δεδομένα. Η Ελλάδα χρειάζεται ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, διότι αντιμετωπίζει υπαρκτές απειλές. Δεν το κάνει επειδή το επιλέγει, μακάρι να ήμασταν ένα κράτος σαν το Λουξεμβούργο. Μία επιλογή θα ήταν ένας αμιγώς επαγγελματικός στρατός. Η δική μου προσωπική απάντηση και η κυβερνητική απάντηση είναι αρνητική. Πιστεύουμε στον στρατό των πολιτών. Βεβαίως με επαγγελματικά στελέχη, αλλά όχι αμιγώς με επαγγελματικά στελέχη. Από εκεί και πέρα, αυτός ο στρατός των πολιτών για να έχει μια αξία να λέγεται στρατός, οφείλει να είναι καλά εκπαιδευμένος και να είναι ενταγμένος σε αξιόμαχες μονάδες. Μονάδες με 25% πληρότητα, των οποίων το 75% θα συμπληρωθεί από εφέδρους οι οποίοι είναι ανεκπαίδευτοι, δεν είναι αξιόμαχες μονάδες. Ουδείς μπορεί να το ισχυριστεί αυτό.

Πώς σχολιάζετε τη νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών; Ποιά είναι η προσωπική σας θέση;

Όπως ανέφερε πρόσφατα ο πρωθυπουργός, η επιδίωξή του είναι να ωριμάσει η συζήτηση για το ζήτημα αυτό στην κοινωνία, πριν έρθει το νομοσχέδιο προς εισήγηση στο υπουργικό συμβούλιο. Μόνο τότε άλλωστε θα έχουμε πλήρη εικόνα για το τι θα περιλαμβάνει. Είναι ευνόητο ότι είναι σεβαστές όλες οι απόψεις, αλλά στο τέλος η κυβέρνηση είναι αυτή που νομοθετεί. Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο ζήτημα δεν πρέπει να αποτελέσει αφορμή διχασμού της κοινωνίας, όπως δεν πρέπει να αποτελέσει και αφορμή μικροκομματικής εργαλειοποίησης από την πλευρά της αντιπολίτευσης. Σε ό,τι με αφορά, για να τοποθετηθεί κάποιος υπεύθυνα θα πρέπει πρώτα να έρθει, όπως προανέφερα, η τελική εισήγηση στο υπουργικό συμβούλιο. Να σας υπενθυμίσω πάντως ότι το 2015, ως βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε, είχα υπερψηφίσει το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων.

Στα εξοπλιστικά υπάρχουν δύο θέματα που συζητούνται. Το ένα έχει να κάνει με τα F-35. Περιμένουμε μια απάντηση στο αίτημά μας. Πώς προχωράει;

Το F-35 είναι ένα εμβληματικό όπλο και νομίζω ότι λειτουργεί και στο συλλογικό φαντασιακό. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει μια εξαιρετικά ικανή Πολεμική Αεροπορία στο επίπεδο των μαχητικών αεροσκαφών.  Εκτιμώ ότι έχουμε μια σαφή υπεροχή. Θα αποκτήσουμε τα F-35, αλλά δεν είναι απαραίτητο να τα πάρουμε αύριο το πρωί. Η αμερικανική πλευρά μάς έχει δηλώσει ότι θα αποδεχθεί το αίτημά μας και μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας θα προβούμε στην απόκτηση ενός ικανού αριθμού F-35. Αλλά δεν είναι αυτό το βασικό πρόβλημα. Όσο κι αν καταλαβαίνω ότι όπως είδαμε τα Rafale στους ελληνικούς ουρανούς, έτσι και όταν δούμε και το F-35 θα νιώσουμε υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση, οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε και τις ρίζες των προβλημάτων. Παίρνοντας οπλικά συστήματα μόνο στην κορυφή της πυραμίδας και αγνοώντας τη βάση της πυραμίδας, δεν πάμε μπροστά. Η Πολεμική Αεροπορία, που έχει F-35 αλλά δεν έχει επαρκή μεταγωγικά αεροσκάφη, δεν είναι μία σύγχρονη Πολεμική Αεροπορία, μην κοροϊδευόμαστε. Το F-35 θα το πάρουμε πάντως, δεν χρειάζεται καθόλου να ανησυχεί η ελληνική κοινωνία γι’ αυτό.

Ως προς τον στόλο υπάρχει μια συζήτηση για τις κύριες μονάδες επιφανείας. Κυκλοφορεί μια λογική σούπερ μάρκετ, τι θα ψωνίσουμε, τι δεν θα ψωνίσουμε. Υπάρχει πλάνο μετά τις γαλλικές FDI;

Ο στόλος πρέπει να εκσυγχρονιστεί. Κατ’ αρχάς είναι προφανές ότι πρέπει να εκσυγχρονιστεί ένας αριθμός από ΜΕΚΟ. Αυτό που πρέπει πρώτα να αντιμετωπιστεί, πάνω και πέρα από όλα, είναι η διαθεσιμότητα των πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού. Για την ακρίβεια, η πλήρης διαθεσιμότητα των πλοίων, όχι απλώς να βγαίνουν στη θάλασσα, αλλά να βγαίνουν με όλα τα συστήματά τους σε λειτουργία. Εάν αυτό δεν επιτευχθεί, το να έχεις έναν τεράστιο στόλο του οποίου οι δυνατότητες είναι υποπολλαπλάσιες του αριθμού των πλοίων, δεν αποτελεί λύση. Πρέπει, λοιπόν, να βοηθήσουμε τον στόλο μας να φτάσει στα επίπεδα που ήταν πριν από την οικονομική κρίση. Αυτό σημαίνει έξυπνη αξιοποίηση των πόρων που έχουμε. Δεν χρειαζόμαστε κατ’ ανάγκην πάρα πολλά πλοία, χρειαζόμαστε όμως, σίγουρα, καλά εξοπλισμένα πλοία. Έχουμε μια τεράστια παράδοση στη θάλασσα, νομίζω ότι ο ελληνικός στόλος δεν έχει ηττηθεί στην Ιστορία του, κατά συνέπεια έχουμε ένα στέρεο υπόβαθρο πάνω στο οποίο μπορούμε να οικοδομήσουμε, χάρη  και στο εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό. Αν κατανείμουμε καλύτερα τα χρήματα και αξιοποιήσουμε ορθότερα τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας και τις δυνατότητές τους, μπορούμε να πετύχουμε στο ορατό μέλλον εκπληκτικά αποτελέσματα.

Θεωρείτε ότι υπάρχει κάποιο χρονικό παράθυρο που προλαβαίνει να γίνουν αυτές οι μεταρρυθμίσεις στις Ένοπλες Δυνάμεις; Και το λέω αυτό με την έννοια του παραθύρου ευκαιρίας που φαίνεται ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή με την Τουρκία…

Σέβομαι τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ευελπιστώ ότι δεν θα οδηγήσει τα πράγματα στα άκρα στα 4,5 χρόνια προεδρίας που απομένουν. Με ανησυχεί όμως κάτι άλλο. Τι θα συμβεί στην Τουρκία όταν φύγει ο Ερντογάν; Δεν ξέρουμε τι θα συμβεί. Η Τουρκία δεν είναι μια στατική χώρα και θεωρώ ότι δεν είναι βέβαιο ότι θα επιβάλει τη διαδοχή του ο σημερινός πρόεδρος. Αλλά κι αν την επιβάλλει, δεν ξέρουμε πώς θα λειτουργήσει. Κατά τη φάση διαδοχής ενός ισχυρού μακροχρόνιου ηγέτη, πάντα δημιουργείται αστάθεια. Αυτή η αστάθεια δεν ξέρουμε πού μπορεί να ξεσπάσει. Άρα μιλάμε για 4,5-5 χρόνια από τώρα. Δηλαδή, πριν από το 2030 πρέπει να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο. Αλλά και γενικά, η περιοχή μας δεν επιτρέπει εφησυχασμό. Έχουμε γύρω μας σωρεία εστιών αστάθειας που απαιτούν να έχουμε σύγχρονες Ένοπλες Δυνάμεις. 

Η Γενιά που Φεύγει και η Νέα Γενιά που Φτιάξαμε και ..

 

Η ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΣΙΓΑ - ΣΙΓΑ

Όλοι εμείς, οι πάνω από 55, 60, 70 είμαστε μια γενιά που δεν επιστρέφει:

Μια γενιά που περπάτησε και γύρισε από το σχολείο με τα πόδια.

Μια γενιά που ο δάσκαλός σου σε έστελνε στο γραφείο να πάρεις κιμωλία …

Μια γενιά που στο σχολείο έκανε έπαρση και υποστολή της σημαίας.

Μια γενιά που σπούδασε μόνη της, που δεν είχαν λεφτά οι γονείς μας για ιδιαίτερα μαθήματα και όμως δεν τα παρατήσαμε…Αν τότε δεν καταλάβαινες κάτι, έμενες μετά το μάθημα και σου το το εξηγούσαν.

Μια γενιά που έγραψε στα ημερολόγιά της και στο άλμπουμ αποφοιτήσεως, μια γενιά μαθητών και μαθητριών που έκαναν την εργασία τους μόνοι τους, δεν τους βοηθούσαν οι γονείς τους, γιατί ήταν στα χωράφια, στις δουλειές, στα γραφεία τους.

Μια γενιά που θεωρούσε ντροπή να κάθεται στο λεωφορείο στο κάθισμα, δίπλα σε έναν όρθιο ενήλικα, γέροντα, έγκυο και γενικά σε όποιον είχε ανάγκη.

Μια γενιά που γελούσε πολύ τα βράδια σιγά με τα αδέρφια τους πριν κοιμηθούν, για να μην ξέρουν οι γονείς τους, ότι είναι ξύπνιοι…

Μια γενιά που σεβόταν απόλυτα τους γονείς, τους δασκάλους και τους γείτονες.

Μια γενιά που έπαιζε στο δρόμο, στις λάσπες, στα οικόπεδα και έπινε νερό από την βρύση ή από το πηγάδι.

Μια γενιά που αγάπησε την οικογένεια, την πατρίδα, το καλό, το όμορφο, την αλήθεια.

Εμείς, οι πάνω από 60, 70, είμαστε μια γενιά που δεν επιστρέφει.

Μια γενιά που δεν κατάφερε να γεμίσει την ψυχή και την καρδιά των παιδιών της και των εγγονών της από πατρίδα, σημαία, ελληνικό πολιτισμό, ένδοξη ιστορία.

Αφήσαμε να κυριαρχήσει το ρουσφέτι και η αναξιοκρατία, να διδάσκουν πλαστή ιστορία και να σβήνουν τον πολιτισμό, καταργήσαμε την γλώσσα μας, λόγω...μόδας!!!

Κάναμε τα σκυλάδικα μέρος του πολιτισμού μας, λόγω...μόδας!!

Φτάσαμε σήμερα να υποχρεωνόμαστε λόγω...ομοφοβίας να ανεχόμαστε το ανώμαλο ως ομαλό, το παρά φύσιν ως... φυσικό, γινόμαστε θεατές της κοινωνικής διάλυσης, της κατάργησης όλων των θεσμών λόγω μόδας!!!

Εάν τώρα στο τέλος δεν αντιδράσουμε, δεν αντισταθούμε, θα είμαστε υπαίτιοι για το τέλος της πατρίδας μας.

(Όποιος φίλος εγκρίνει το κείμενο αυτό, ας το αναρτήσει μπας και γίνει κάτι).

Πρωθυπουργός: - Δημιουργήσαμε πλούτο - Έχουμε φανεί πάρα πολύ συνεπείς. - Αυτά που είπα στον Ελληνικό λαό τα έκανα πράξη

 

Δ. Δανίκας: Ποιες εκπτώσεις έχετε κάνει ως Πρωθυπουργός;

Κυρ. Μητσοτάκης: Νομίζω ότι ανά πάσα στιγμή ξέρεις σε αυτή τη δουλειά ότι πρέπει ενίοτε να κάνεις κάποιες μικρές παραχωρήσεις για να μπορείς να πετύχεις κάποιους μεγάλους στόχους. Πιστεύω όμως ότι στον πυρήνα του προγράμματός μας έχουμε φανεί πάρα πολύ συνεπείς. Υπήρχαν καθυστερήσεις σε διάφορους τομείς, υπήρχαν σφάλματα τα οποία μας επέτρεψαν, νομίζω, να διορθωθούμε κι εμείς και να γίνουμε καλύτεροι. Αντιλαμβανόμαστε πόσο πολλά μαθαίνουμε κάθε μέρα σε αυτή τη δουλειά και πως όσο και αν θεωρεί κανείς ότι είναι προετοιμασμένος να αναλάβει αυτήν την ευθύνη, τελικά κανείς δεν σε προετοιμάζει για να κάτσεις στην καρέκλα του Πρωθυπουργού -κι εγώ πιστεύω ότι ήμουν αρκετά καλά προετοιμασμένος κι αυτό σίγουρα μας βοήθησε στην αρχή της κυβερνητικής μας θητείας. Αλλά, εκ των πραγμάτων, όποιος πιστεύει ότι στην πολιτική δεν πρέπει κάποιος να κάνει μικρούς συμβιβασμούς μάλλον αφελή θα τον έλεγα. Αλλά μεγάλες εκπτώσεις στον πυρήνα των βασικών μου αξιών δεν αισθάνομαι ότι έχω κάνει. Είμαι ένας βαθιά φιλελεύθερος πολιτικός, με πολύ έντονες κοινωνικές ευαισθησίες, οι οποίες νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό αναδείχθηκαν μέσα από την πολιτική μας.

Δ. Δανίκας: Πιστεύω ότι ο κόσμος ψηφίζει τον Μητσοτάκη γιατί η πολιτική που ασκεί πρακτικά στην καθημερινότητά του είναι μία πολιτική που δεν έχει σχέση με τη Δεξιά την παλιά, που ξέραμε.

Κυρ. Μητσοτάκης: Είμαι ένας προοδευτικός κεντροδεξιός πολιτικός σε μία εποχή όπου τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις βασικές κοινωνικές αναζητήσεις έρχονται στην επιφάνεια και απαιτούν σύγχρονες λύσεις. Τι πετύχαμε εμείς να κάνουμε; Δημιουργήσαμε πλούτο μέσα από μία οικονομικά φιλελεύθερη πολιτική, μειώνοντας τους φόρους, αφήνοντας την ελληνική επιχειρηματικότητα να εκφραστεί, προσελκύοντας επενδύσεις. Ενισχύσαμε τα δημόσια οικονομικά, χρησιμοποιήσαμε τα χρήματα αυτά για να ασκήσουμε μία αποτελεσματική κοινωνική πολιτική έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι πρέπει, όσο αυτό είναι εφικτό, να μειώσουμε τις ανισότητες. Και ταυτόχρονα υπερασπιστήκαμε με σθένος τον πατριωτισμό και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, μία πολιτική που πιστεύω ότι έχει αναφορές όχι μόνο σε αυτούς που θα αποκαλούσαμε παραδοσιακούς δεξιούς, αλλά σε όλους τους Έλληνες, οι οποίοι μετά από δέκα χρόνια κρίσης ήθελαν μία «ένεση», μία τόνωση αξιοπρέπειας, σεβασμού και εμπιστοσύνης. Είναι μία πολιτική που, όπως είχα δεσμευτεί και προεκλογικά, δεν περιορίζεται εύκολα σε ιδεολογικά στεγανά και σίγουρα είναι μία πολιτική που έχει ως κύριο σκοπό να ενώσει κι όχι να διχάσει.

Θεωρώ ότι ήταν μία επιτυχημένη πολιτική, θα έλεγα πολιτική αναγέννησης ενός παραδοσιακού κεντροδεξιού χώρου της Νέας Δημοκρατίας, που παρακολουθεί τις εξελίξεις και διατηρώντας τον πυρήνα των αξιών της ανανεώνεται διαρκώς. Δεν νομίζω ότι μοιάζει σήμερα πολύ με τη Νέα Δημοκρατία άλλων δεκαετιών. Και σε αυτή την κατεύθυνση προτίθεμαι να συνεχίσω.

Έβλεπα τώρα ειρήσθω εν παρόδω, το βιντεάκι της δήλωσης που έκανα πριν από ακριβώς επτά χρόνια, όταν εκλέχτηκα αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, στις 10 Ιανουαρίου του 2016. Ήμουνα με πολύ λιγότερα γκρίζα μαλλιά, η φωνή μου ήταν λίγο πιο… δεν ξέρω, τώρα μου ακούγεται η φωνή μου λίγο πιο βαριά.

Δ. Δανίκας: Ναι, το πιστεύω ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με τη Νέα Δημοκρατία του παρελθόντος. Βρούτοι υπάρχουν μέσα;

Κυρ. Μητσοτάκης: Βρούτοι αν υπάρχουν;

Δ. Δανίκας: Βρούτοι ναι. Τους ξέρετε, ας πούμε, εσείς τους Βρούτους αυτούς;

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι, δεν υπαρχουν…

Δ. Δανίκας: Εγώ νομίζω ότι τους ξέρετε και ότι είναι πολλοί.

Κυρ. Μητσοτάκης: Θα έλεγα ότι η πολιτική είναι σκληρή, πάντα μπορεί να υπάρχουν ατομικές ατζέντες, θεωρώ όμως ότι η συνοχή αυτής της κυβέρνησης και της κυβερνητικής ομάδας ήταν αξιοθαύμαστη σε σχέση τουλάχιστον με αυτά τα οποία συνέβαιναν σε άλλες περιόδους.

Δ. Δανίκας: Πρέπει να κοιτάξουν αλλού, γιατί χωρίς τον Μητσοτάκη, λέω τώρα εγώ, τοποθέτηση κάνω, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να πάει και στο 25%, ας πούμε. Λέω, η γνώμη μου είναι…

Κυρ. Μητσοτάκης: Υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος στην πολιτική, στη ζωή γενικά, να πέσει κανείς στην παγίδα του αναντικατάστατου. Βρίσκομαι σε αυτή τη θέση επειδή είμαι Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας -είμαι Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας επειδή με εξέλεξαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, πολλοί εκ των οποίων δεν ανήκαν στη Νέα Δημοκρατία και ήρθαν και με ψήφισαν πριν από επτά χρόνια σε μία ανοιχτή διαδικασία, προσδοκώντας σε μια μεγάλη αλλαγή στην παράταξη. Θεωρώ ότι τίμησα την εμπιστοσύνη τους, όπως θεωρώ ότι τίμησα την εμπιστοσύνη των πολιτών που με εμπιστεύτηκαν το 2019, όταν με εξέλεξαν πιστεύοντας ένα σχέδιο. Τώρα που ξαναπηγαίνουμε προς τις εκλογές μπορώ να τους κοιτάξω στα μάτια και να τους πω ότι αυτά που σας είπα τα έκανα πράξη. Αρα έχω ένα απόθεμα αξιοπιστίας ώστε να με πιστέψουν γι’ αυτά τα οποία θα τους πω ότι θέλω να κάνω τη δεύτερη τετραετία. Το 2019 με εμπιστεύτηκαν με μία προσδοκία κόντρα και στα ρεφλέξ τους, διότι υπήρχαν άνθρωποι που σίγουρα δεν θα ψήφιζαν την παραδοσιακή δεξιά Νέα Δημοκρατία και ψήφισαν Νέα Δημοκρατία λόγω της δικής μου προσωπικότητας, της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, του δικού μου πολιτικού λόγου. Πιστεύω ότι απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, με τα όποια λάθη μου, υπήρξα πολύ συνεπής.

Δ. Δανίκας: Ποια είναι τα λάθη αυτά, μιας και αναφέρεστε τώρα. Ένα πείτε μου, έχει σημασία να μου πείτε ένα λάθος.

Κυρ. Μητσοτάκης: Λάθος, ξεκάθαρο λάθος ήταν το ζήτημα των υποκλοπών. Εγώ δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου. Ήταν μια υπόθεση η οποία δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να γίνει.

Δ. Δανίκας: Όλοι λένε, ακόμα και αριστεροί που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία, πως είναι αδύνατον να μην το ήξερε ο Πρωθυπουργός αφού αυτός ήταν υπεύθυνος της ΕΥΠ;

Κυρ. Μητσοτάκης: Εγώ γινόμουν αποδέκτης μόνο πληροφοριών που έχουν να κάνουν με την εθνική ασφάλεια. Στην πορεία αναδείχθηκε μία συστημική αδυναμία, ένα πλαίσιο παρακολουθήσεων το οποίο ξέφυγε από τον αρχικό του σκοπό, άνθρωποι ανέλαβαν τις ευθύνες τους και έφυγαν από τις θέσεις τους. Το χθες είναι στα χέρια της Δικαιοσύνης. Για το σήμερα και το αύριο προχωρήσαμε σε σημαντικές θεσμικές αλλαγές ώστε να δημιουργηθεί μια νέα ισορροπία, η οποία, χωρίς να απονευρώνει τις κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών, δημιουργεί τις αναγκαίες δικλίδες ασφαλείας για τα δικαιώματα των πολιτών.

Αυτό είναι ένα από τα σφάλματα τα οποία κάναμε. Είχα μιλήσει επίσης με πολύ μεγάλη ειλικρίνεια για τις αδυναμίες του μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας όταν είχαμε τις μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές το καλοκαίρι του 2021 και κοίταξα τον ελληνικό λαό στα μάτια και είπα: έχουμε πρόβλημα, η κλιματική αλλαγή είναι εδώ, πρέπει να βελτιώσουμε την απόδοσή μας. Αυτό το οποίο κάναμε δεν ήταν αρκετό και πρέπει να βελτιωθούμε. Και το καλοκαίρι το περσινό πήγαμε πολύ καλύτερα, το καλοκαίρι του 2023 θα είναι πάλι μία καινούρια πρόκληση, διότι κάθε χρονιά μηδενίζεται το κοντέρ και κανείς δεν πρόκειται να σου πιστώσει τις επιτυχίες της προηγούμενης χρονιάς. Όμως κοιτάξαμε τις αδυναμίες του μηχανισμού μας και φροντίσαμε να τις βελτιώσουμε και νομίζω ότι αυτό έχει μία ξεχωριστή σημασία σε μία κοινωνία η οποία έχει βιώσει έντονο το τραύμα της τραγωδίας στο Μάτι.

Δ. Δανίκας: Για τις παρακολουθήσεις τώρα. Ξέρετε, στην Αμερική, ας πούμε, έχω μιλήσει με κάποιους ανθρώπους για την τεχνολογία, οι οποίοι γελάνε. Μου λένε: Υπάρχουν τόσα λογισμικά που μπορούμε να παρακολουθούμε τα πάντα, οτιδήποτε, χωρίς να το καταλάβει κανείς αυτό. Είναι όπως τα αναβολικά, που κάθε φορά βελτιώνονται.

Κυρ. Μητσοτάκης: Η τεχνολογία μας έχει ξεπεράσει, ναι. Και γι’ αυτό και όσες φορές έχω τοποθετηθεί για το θέμα αυτό έχω πει ότι πρέπει να ξεχωρίζουμε ανάμεσα στις νόμιμες επισυνδέσεις που κάνει η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και στα εκατοντάδες παράνομα λογισμικά τα οποία μπορεί να κυκλοφορούν, τα οποία είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα ελέγξει κανείς και στα οποία μπορεί να έχουν πρόσβαση όχι μόνο κρατικοί φορείς, αλλά και ιδιώτες ή και πολλές ξένες δυνάμεις, οι οποίες μπορεί για διάφορους λόγους και απολύτως ευνόητους να θέλουν, καλή ώρα σήμερα την ώρα που μιλάμε, να μας παρακολουθούν. Και εξ ου, νομίζω ότι όποιος άνθρωπος έχει θέση ευθύνης γνωρίζει ότι όσα μέτρα κι αν παίρνει εν δυνάμει μπορεί και ο ίδιος να είναι αντικείμενο παρακολούθησης.

Δ. Δανίκας: Δηλαδή κάποιος μπορεί να σας παρακολουθεί τώρα;

Κυρ. Μητσοτάκης: Βεβαίως, μπορεί κάποιος να το κάνει, λαμβάνοντας -το τονίζω- όλα τα μέτρα τα οποία οι ειδικοί μού λένε ότι πρέπει να λαμβάνω. Όμως δεν μπορεί κανείς να θεωρεί σήμερα ότι οι επικοινωνίες οποιουδήποτε, πόσω μάλλον ενός δημοσίου προσώπου στη θέση όπου βρίσκομαι, μπορούν να είναι απολύτως ασφαλείς. Δυστυχώς, υπάρχουν πάρα πολλοί που θα ήθελαν να ακούνε αυτά τα οποία λέω εντός, αλλά πρωτίστως εκτός Ελλάδος, για να μην πηγαίνει το μυαλό σας σε διάφορες θεωρίες συνωμοσίας.

Δ. Δανίκας: Κοντά σε αυτά όμως υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπως ήταν ο Ανδρέας Πάτσης, ο Θέμης Χειμάρας, μία άλλη κυρία τώρα τελευταία. Δεν μπορείτε να ελέγχετε τους βουλευτές;

Κυρ. Μητσοτάκης: Βεβαίως και τους ελέγχουμε αλλά…

Δ. Δανίκας: Δεν γνωρίζατε τις επιδόσεις του Πάτση;

Κυρ. Μητσοτάκης: Πάντα θα υπάρχουν περιπτώσεις οι οποίες ξεφεύγουν στα μεγάλα κόμματα. Προσπαθούμε να κάνουμε έναν όσο το δυνατόν πιο εξαντλητικό έλεγχο όταν συγκροτούμε ένα ψηφοδέλτιο και υπάρχουν επιτροπές «πόθεν έσχες». Από τη στιγμή που εκλέγεται κάποιος, η αρμοδιότητα αυτή και η ευθύνη περνάνε στη Βουλή για τον έλεγχο του «πόθεν έσχες».

Δ. Δανίκας: Όχι, λέω εσείς, από το κόμμα μέσα, ελέγχετε ποιοι θα είναι υποψήφιοι βουλευτές;

Κυρ. Μητσοτάκης: Εμείς κάνουμε τους δικούς μας ελέγχους. Νομίζω όμως ότι αυτές οι περιπτώσεις είναι εξαιρέσεις.

Δ. Δανίκας: Ο Χειμάρας;

Κυρ. Μητσοτάκης: Δυσάρεστες εξαιρέσεις στον κανόνα μάς υποχρεώνουν να βελτιώσουμε ακόμα περισσότερο τα συστήματα ελέγχου μας ως προς το πολιτικό προσωπικό. Δεν θα πω ότι αυτά συνέβαιναν πάντα και θα εξακολουθούν να συμβαίνουν -δεν με καλύπτει αυτή η απάντηση προσωπικά, γιατί θέλω όσο το δυνατόν να μπορώ να περιορίζω τέτοια φαινόμενα-, αλλά στα μεγάλα κόμματα υπάρχει πάντα η περίπτωση να συμβούν και τέτοια περιστατικά. Ο κ. Χειμάρας, πάντως, παραιτήθηκε από βουλευτής. Δεν είδα την ίδια ευαισθησία στο παρελθόν από Υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ για πολύ μεγαλύτερα ποσά. Δεν θεωρώ a priori ότι η ανθρώπινη φύση είναι άτρωτη σε πειρασμούς που έχουν να κάνουν με την εξουσία και το χρήμα. Γι’ αυτό και πρέπει να υπάρχουν συστήματα ελέγχου, αυστηρές τιμωρίες αποτροπής και όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαφάνεια έτσι ώστε εν τέλει ο έλεγχος να ασκείται από την ίδια την κοινωνία.

Δ. Δανίκας: Δεν ξέρω αν μπορείτε να μου απαντήσετε σε αυτό: Από τους Υπουργούς ποιος είναι ο καλύτερός σας;

Κυρ. Μητσοτάκης: Δεν μπορώ να το πω αυτό. Εσείς μπορείτε να το ρωτάτε, αλλά εγώ δεν μπορώ να πω.

Δ. Δανίκας: Ήθελα να μάθω ποιος είναι ο καλύτερος και ποιος είναι ο χειρότερος.

Κυρ. Μητσοτάκης: Εγώ δεν μπορώ να σας το πω αυτό. Κατ’ αρχάς η κυβέρνηση είναι από τη φύση της ένα συλλογικό όργανο. Έχω απαιτήσεις από τους Υπουργούς μου, το γνωρίζουν. Δεν είμαι…

Δ. Δανίκας: Έχω την αίσθηση όμως ότι δεν τους έχετε εμπιστοσύνη

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι, τους έχω εμπιστοσύνη.

Δ. Δανίκας: Αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται στο Μαξίμου.

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι, δεν είναι έτσι, δεν είναι έτσι.

Δ. Δανίκας: Το επιτελικό κράτος…

Κυρ. Μητσοτάκης: Ναι, το επιτελικό κράτος είναι άλλο πράγμα. Το επιτελικό κράτος δεν διοικεί τους Υπουργούς. Το επιτελικό κράτος θέτει στόχους, βάζει κανόνες λογοδοσίας, παρεμβαίνει όταν υπάρχουν καθυστερήσεις και κυρίως συντονίζει. Η δουλειά του επιτελικού κράτους κατεξοχήν είναι να συντονίζει τους Υπουργούς στα πολλά πεδία πολιτικής στα οποία απαιτείται κυβερνητικός συντονισμός.

Δ. Δανίκας: Έχω την αίσθηση ότι όλα εκπορεύονται από το Μαξίμου, ότι οι Υπουργοί διεκπεραιώνουν.

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι, δεν είναι έτσι. Απλά το επιτελικό κράτος, όπως το οραματίστηκα και όπως το υλοποιούμε, θεωρώ ότι είναι μια μεγάλη κατάκτηση για τη χώρα, μια ισχυρή κεντρική εκτελεστική εξουσία, η οποία θέτει ένα πλαίσιο σωστής διακυβέρνησης και, θα έλεγα, σωστών κανόνων μάνατζμεντ. Αυτό το οποίο κάνουμε στο επιτελικό κράτος δεν είναι τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο από ό,τι θα έκανε οποιαδήποτε, να σας το πω απλά, με απλά λόγια, μεγάλη εταιρεία.

Δ. Δανίκας: Το Μαξίμου είναι ο CEO της κυβέρνησης;

Κυρ. Μητσοτάκης: Υπάρχουν τεχνοκρατικοί κανόνες μάνατζμεντ και άσκησης δημόσιας πολιτικής. Αυτούς έχουμε ουσιαστικά επιβάλει. Όταν, παραδείγματος χάριν, θέτουμε στόχους, κάνουμε ετήσιο κυβερνητικό προγραμματισμό έργου και λέμε: Υπουργείο τάδε, πες μας ποιοι είναι οι στόχοι μας. Δεν θα τους υπαγορεύσω εγώ.

Δ. Δανίκας: Για κάθε Υπουργείο;

Κυρ. Μητσοτάκης: «Ναι βεβαίως. Αυτοί οι στόχοι είναι συμβατοί με τον κεντρικό κυβερνητικό προγραμματισμό; Είναι συμβατοί. Άρα εσύ, ο Υπουργός Δανίκας, έχεις να κάνεις αυτά τα δέκα πράγματα. Τα καταγράφουμε λοιπόν αυτά τα δέκα πράγματα. Τα ελέγχουμε στην πορεία. Αν υπάρχουν καθυστερήσεις σού το λέμε, αν υπάρχουν σφάλματα σπεύδουμε να βοηθήσουμε, να κοιτάξουμε να τα διορθώσουμε, διότι τελικά δεν υπάρχει για εμένα σφάλμα Υπουργού το οποίο χρεώνεται ο Υπουργός. Είναι σφάλμα της κυβέρνησης, αλλά τελικά το χρεώνομαι…

Δ. Δανίκας: Δεν το χρεώνεται ο Υπουργός;

Κυρ. Μητσοτάκης: Το χρεώνεται και ο Υπουργός, το χρεώνομαι κι εγώ. Εγώ δεν είμαι το είδος του Πρωθυπουργού που θα πω: Α! Ο Υπουργός φταίει, δεν φταίω εγώ!. Όχι. Εγώ είμαι ο προϊστάμενος, άρα τελικά όλα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αρχίζουν και τελειώνουν στον προϊστάμενο.

Δ. Δανίκας: Στον Μητσοτάκη.

Κυρ. Μητσοτάκης: Αυτό είναι το μοντέλο το οποίο έχω επιλέξει. Αυτό το μοντέλο όμως έχει καταφέρει να ψηφίσει παραπάνω από 300 νομοσχέδια και έχει παράξει πολιτική. Αν δεις το συνολικό μας έργο…

Δ. Δανίκας: Πρακτικά όμως, πρακτικά πέρα από τα νομοσχέδια, πρακτικά μας ενδιαφέρει.

Κυρ. Μητσοτάκης: Αυτό το μοντέλο παράγει πολύ εφαρμοσμένη πολιτική.

Δ. Δανίκας: Μου θυμίζει λίγο σοβιετικό μοντέλο λίγο. Κρεμλίνο δηλαδή, με το πολιτικό γραφείο που οι Υπουργοί, ας πούμε…

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι, καθόλου. Αντιθέτως. Αναρωτιέμαι ποιο θα ήταν το εναλλακτικό μοντέλο: Να έχουμε Υπουργούς που ο καθένας θα έκανε ό,τι ήθελε;

Δ. Δανίκας: Και αυτό είναι καλό για έναν Πρωθυπουργό που δεν θέλει να αναλάβει τις ευθύνες του κι έτσι φταίει ο τάδε Υπουργός…

Κυρ. Μητσοτάκης: Ναι, αλλά επειδή εγώ είμαι άνθρωπος ο οποίος ασπάζομαι την Καζαντζάκειο έννοια της ευθύνης και την έχω ενστερνιστεί βαθιά…

Δ. Δανίκας: Τα βιβλία του Καζαντζάκη τα έχετε διαβάσει όλα;

Κυρ. Μητσοτάκης: Βεβαίως και τα έχω διαβάσει. Τώρα μάλιστα είδα το τελευταίο βιβλίο, το ανέκδοτο, το οποίο κυκλοφόρησε, «ο Ανήφορος», και έχω αρχίσει να το διαβάζω.

Δ. Δανίκας: Και τις ταινίες που έχουν γυριστεί;

Κυρ. Μητσοτάκης: Έχω δει τον «Ζορμπά», ας πούμε.

Δ. Δανίκας: Την ταινία του Σμαραγδή;

Κυρ. Μητσοτάκης: Την ταινία του Σμαραγδή, την έχω δει βέβαια.

Δ. Δανίκας: Τελευταία ταινία που έχετε δει;

Κυρ. Μητσοτάκης: Τελευταία ταινία…

Δ. Δανίκας: Μια ταινία στο Netflix έστω; Βλέπετε ταινίες;

Κυρ. Μητσοτάκης: Η τελευταία σειρά που είδα και μόλις την τελείωσα ήταν το «Maestro». Αισθάνθηκα πολύ υπερήφανος για όλη την παραγωγή αυτή. Χαίρομαι διότι η παραγωγή αυτή έγινε αξιοποίησε τα καινούργια χρηματοδοτικά εργαλεία του rebate που η κυβέρνησή μας ενίσχυσε, πήρε δηλαδή κάτι το οποίο είχε κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση και το έκανε καλύτερο.

Δ. Δανίκας: Να το πούμε αυτό, δηλαδή ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ξεκίνησε αυτό το άνοιγμα των διευκολύνσεων για τους παραγωγούς.

Κυρ. Μητσοτάκης: Βλέπεις ότι είμαι πολύ ειλικρινής. Είπα απλά ότι το κάναμε καλύτερο, πιο γενναιόδωρο, για να το πω απλά. Μια καταπληκτική παραγωγή, διαφήμιση της Ελλάδας, με καταπληκτικούς ηθοποιούς, με καλλιτέχνες σε νέους ρόλους. Εγώ συγκινήθηκα πολύ ως οπαδός, ως μεγάλος φαν της Χαρούλας Αλεξίου, όταν την είδα να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που την είχαμε συνηθίσει.

Δ. Δανίκας: Η μεγαλύτερη φωνή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η μεγαλύτερη φωνή στο τραγούδι ποια ήταν; Αυτή που σας έκανε να χτυπάει η καρδιά σας, το συναίσθημά σας να ανεβαίνει. Που λέτε «Ω, Θεέ μου, τι είναι αυτή η φωνή;». Από το εξωτερικό ή από την Ελλάδα, δεν έχει σημασία, δεν με ενδιαφέρει. Από οποιοδήποτε είδος. Μπορεί να είναι τζαζ, μπορεί να είναι κλασική, οτιδήποτε. Ποια είναι η φωνή αυτή;

Κυρ. Μητσοτάκης: Για εμένα η ελληνική φωνή είναι η Μαρινέλλα. Και η πιο ιδιαίτερη φωνή ανδρική από το εξωτερικό, από τη μουσική που αγαπώ πολύ, είναι ένας άνθρωπος που έφυγε πολύ πρόωρα από κοντά μας. Άκουγα τα τραγούδια του και είναι ο Ρόι Όρμπισον.

Δ. Δανίκας: Τόσο πολύ;

Κυρ. Μητσοτάκης: Ναι, για εμένα είναι κορυφαία φωνή, κορυφαίος τραγουδοποιός και μεγάλη έμπνευση για πάρα πολλούς από αυτούς που τον ακολούθησαν.

Δ. Δανίκας: Από τους Έλληνες; Ένας;

Κυρ. Μητσοτάκης: Ένας είναι για εμένα από τους Έλληνες, πραγματικά μεγάλη φωνή, που έφυγε πρόωρα και είναι ο Μητροπάνος.

Δ. Δανίκας: Και από τους συνθέτες; Ο Μίκης;

Κυρ. Μητσοτάκης: Από πού να αρχίσεις… Είναι δύσκολο τώρα να συγκρίνεις ιερά τέρατα. Για καθέναν τον οποίο ξεχωρίζω αδικώ δεκάδες άλλους. Εννοώ τους συνθέτες, αυτά τα ιερά τέρατα.

Δ. Δανίκας: Θέλω να γυρίσουμε στο καθημερινό πρόγραμμα.

Κυρ. Μητσοτάκης: Προσπαθώ να μην βγαίνω τα βράδια όταν δεν έχω επαγγελματικές υποχρεώσεις. Αποφεύγω τις κοινωνικές εξόδους. Αν είναι να βγω το βράδυ και δεν έχω επαγγελματική υποχρέωση θέλω να βγω με κάποιους από τους πολύ στενούς μου φίλους. Αποφεύγω δηλαδή την κοινωνική ζωή της Αθήνας όσο μπορώ. Και τα βράδια θα προσπαθήσω, πάλι αν μπορώ, αν δεν έχω αθληθεί το πρωί, να αθληθώ αργά το βράδυ, να πάω να παίξω τένις ή μια φορά την εβδομάδα ακόμα παίζω μπάσκετ με φίλους μου. Και να γυρίσω σπίτι μετά, να τσιμπήσω κάτι, να διαβάσω κάνα βιβλίο ή να δω λίγο τηλεόραση ή να δω λίγο αθλητικά.

Δ. Δανίκας: Τον Ολυμπιακό;

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι μόνο Ολυμπιακό.

Δ. Δανίκας: Ολυμπιακός όμως είστε.

Κυρ. Μητσοτάκης: Ολυμπιακός, ναι, αλλά όχι μόνο Ολυμπιακό. Βλέπω πολλά σπορ. Ό,τι προσφέρει το πλούσιο μενού της συνδρομητικής τηλεόρασης.

Δ. Δανίκας: Γιατρών και δασκάλων, καθηγητών.

Κυρ. Μητσοτάκης: Δασκάλων, καθηγητών, αυτό εννοώ. Διδακτικού προσωπικού. Η αλήθεια είναι ότι ζητάμε πολλά, πάρα πολλά από τους καθηγητές μας και τους δασκάλους μας και δίνουμε λίγα. Είναι κάτι το οποίο όσο θα έχουμε δημοσιονομικές ανάσες θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Δηλαδή πολλές φορές ερχόμαστε, κοιτάμε τον Προϋπολογισμό και λέμε: Δημιουργήσαμε ένα πλεόνασμα. Πού να το δώσουμε; Να κόψουμε φόρους ή να δώσουμε κάνα επίδομα; Όχι, κάποια στιγμή θα επενδύσουμε και στους ανθρώπους μας. Άρα, κάποια στιγμή ο δημοσιονομικός χώρος τον οποίο θα δημιουργούμε θα πρέπει να μπορεί να οδηγεί και σε αύξηση, σε καλύτερους μισθούς. Όπως οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να βελτιώνονται, γιατί είναι ακόμα χαμηλοί, έτσι και οι μισθοί σε κρίσιμες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων πρέπει να αυξάνονται, γιατί επιτελούν ένα πολύ σπουδαίο έργο.

Δ. Δανίκας: Υπάρχει όμως η κατάρα των πελατειακών σχέσεων. Αυτό λένε σε ένα γκάλοπ τα παιδιά που φύγανε στο εξωτερικό. Φεύγουμε, λένε, γιατί δεν είχαμε μπάρμπα στην Κορώνη…

Κυρ. Μητσοτάκης: Εγώ βλέπω πια μια Ελλάδα που γίνεται πιο αξιοκρατική, μια Ελλάδα στην οποία έχεις περισσότερους δρόμους, ατομικούς δρόμους διάκρισης.

Δ. Δανίκας: Εσείς κρατήσατε, λόγου χάρη, αξιόλογους ανθρώπους που είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ σε διάφορες θέσεις; Όχι, φέρατε τους δικούς σας.

Κυρ. Μητσοτάκης: Μεμονωμένους, ναι. Δεν ρώτησα ποτέ τους ανθρώπους τους οποίους εγώ προσέλαβα τι ψηφίζουν. Δεν τους ρώτησα τι ψηφίζουν. Τους λέω: Αυτό είναι το βιογραφικό, αυτά θέλω από σένα. Και έχω συνεργαστεί με πολύ αξιόλογους ανθρώπους, πολλοί εκ των οποίων πιστεύω ότι δεν μας είχαν ψηφίσει στο παρελθόν. Μπορεί, ενδεχομένως, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας να μας ψηφίσουν. Δεν τους επέλεξα γιατί ήταν «γαλάζιοι». Τους επέλεξα γιατί ήταν ικανοί. Προφανώς απαιτείται, θα έλεγα, μία αίσθηση συμμετοχής σε έναν κοινό σκοπό. Και το επιζητούμε αυτό. Μια πολιτική υπηρετούμε. Αν δεν μπορείς να την υπηρετήσεις, δεν πρέπει να είσαι μέλος αυτής της ομάδας. Αυτό δεν έχει τίποτα να κάνει με το τι ψήφισαν, τι ψήφιζαν οι άνθρωποι στην προηγούμενη τους ζωή. Εξάλλου, ουκ ολίγοι άνθρωποι μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου, σήμερα που μιλάμε, γνωρίζουμε ότι δεν ανήκαν στη Νέα Δημοκρατία στην προηγούμενη τους πολιτική ζωή. Και ακριβώς αυτή η ώσμωση είναι που κάνει αυτή την προσπάθεια τόσο ενδιαφέρουσα και τόσο δημιουργική.

Υπάρχει ένας πολύ μεγάλος κίνδυνος στις ομάδες, σε οποιαδήποτε ομάδα, γιατί οι δουλειές πια είναι ομαδικές: να σκέφτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Δεν το θέλουμε αυτό. Και επιδιώκω τη διαφορετική άποψη. Την αιρετική άποψη.

Η διαφορετικότητα είναι δύναμη μεγάλη. Διαφορετικότητα σημαίνει προφανώς και περισσότερες, πολύ περισσότερες γυναίκες. Είμαστε πολύ πίσω στον τομέα αυτό. Η επόμενη κυβέρνηση πρέπει να έχει πολύ περισσότερες γυναίκες από αυτή που κλείνει σιγά – σιγά τον κύκλο της. Και κυρίως άνθρωποι οι οποίοι έχουν διαφορετικά βιώματα και διαφορετικές παραστάσεις. Περισσότεροι νέοι. Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για πολιτικές για τη νεολαία και να μην ακούμε τους ίδιους τους νέους να μας μιλάμε για τα βιώματά τους, για τις φιλοδοξίες τους;

Έχω συναντήσει καταπληκτικά παιδιά στην ηλικία των παιδιών μας, με φοβερές δυνατότητες. Θα ήθελα να έχω περισσότερους 25άρηδες, όχι μόνο 35άρηδες, 25αρηδες να συνεργάζονται μαζί μας. Ναι, να μας βοηθούν. Εδώ η κόρη μου, η μικρή κόρη μου, 19 χρονών, που ασχολείται με θέματα δημόσιας υγείας, μου παρουσίασε κάποιες σκέψεις που είχε με μια φίλη της και πραγματικά έμεινα άφωνος από το πόσο ώριμα είναι τα παιδιά αυτής της ηλικίας. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για την καλύτερα εκπαιδευμένη γενιά, με απίστευτα βιώματα, με τρομερή έφεση στην τεχνολογία, με άλλες ανησυχίες, με άλλες ανασφάλειες, με άλλα προβλήματα, ενδεχομένως, από τη δική μας.

Δ. Δανίκας: Λένε ότι πρόκειται να βγει ένας νόμος, κάτι τέτοιο, ώστε να απαγορευτεί η αναγνώριση ενός κόμματος του Κασιδιάρη στις εκλογές και ότι εσείς θα ζητήσετε, αν γίνει αυτό, να το ψηφίσουν και άλλοι. Να το ψηφίσουν σχεδόν όλοι.

Κυρ. Μητσοτάκης: Ας μη μιλήσουμε γι’ αυτό τώρα…

Δ. Δανίκας: Μα, έχει ενδιαφέρον. Αν δεν μιλήσουμε γι’ αυτά, για τι θα μιλήσουμε;

Κυρ. Μητσοτάκης: Ωραία, άντε, ας μιλήσουμε. Οφείλει το πολιτικό σύστημα να εξαντλεί τα περιθώρια τα οποία δίνει το Σύνταγμα ώστε να μην εκπροσωπούνται εγκληματικές οργανώσεις στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Νομίζω η πρόταση αυτή τα λέει όλα. Και να μην πω τίποτα περισσότερο αυτή τη στιγμή. Τα υπόλοιπα θα τα πληροφορηθείτε σύντομα.

Δ. Δανίκας: Και εκλογές 2 ή 9 Απριλίου;

Κυρ. Μητσοτάκης: Μπορεί και μετά. Μπορεί να είναι τον Μάιο. Θα επαναλάβω αυτό το οποίο έχω πει: Από τον Απρίλιο και μετά οι εκλογές μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή. Εγώ είμαι συνεπής στη δέσμευση μου και εξάντλησα την τετραετία. Κανείς δεν πίστεψε αυτό το πράγμα.

Δ. Δανίκας: Εγώ το πίστεψα.

Κυρ. Μητσοτάκης: Όπως ήμουν συνεπής σε αυτό το οποίο έλεγα, ότι δεν θα αλλάξω τον εκλογικό νόμο, παρόλο που πολλοί μου ζητούσαν να τον αλλάξω. Είπα ότι εγώ δεν παίζω με τους θεσμούς και τήρησα τον λόγο μου. Οι κανόνες του παιχνιδιού διαμορφώνονται στην αρχή της τετραετίας, όπως είχα δεσμευτεί. Δεν άλλαξα τον εκλογικό νόμο παρότι πάρα πολλοί πίστευαν ότι έπρεπε να τον αλλάξω και να κατεβάσω τον πήχη της αυτοδυναμίας. Αυτοί είναι οι κανόνες. Πιστεύω ότι η χώρα θα έχει όφελος από μια αυτοδύναμη κυβέρνηση, αλλά αυτό τελικά θα το επιλέξουν οι Έλληνες πολίτες. Στη δεύτερη κάλπη, που είναι η κάλπη της ενισχυμένης αναλογικής, αν οι πολίτες μας δώσουν το ποσοστό το οποίο προσδοκώ, θα έχουμε τη δυνατότητα να κυβερνήσουμε μόνοι μας. Αν μας κατευθύνουν προς μια κυβέρνηση συνεργασίας, θα σεβαστούμε τη βούληση τους. Αλλά στη δεύτερη κάλπη. Το τονίζω. Η δεύτερη κάλπη ενσωματώνει τον εκλογικό νόμο στον οποίο εγώ πιστεύω. Αλλά η πρώτη κάλπη είναι κρίσιμη γιατί θα στείλει το μήνυμα ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα.

Δ. Δανίκας: Ποιος θα είναι πρώτος δηλαδή.

Κυρ. Μητσοτάκης: Ναι, ποιος θα είναι πρώτος και με τι ποσοστό θα είναι πρώτος. Άρα η πρώτη κάλπη είναι αυτή η οποία τελικά θα διαμορφώσει τις πολιτικές εξελίξεις. Η δεύτερη πιστεύω ότι θα επικυρώσει το αποτέλεσμα της πρώτης κάλπης. Μακάρι να μην χρειαζόταν η δεύτερη κάλπη! Αν είχαμε τον εκλογικό νόμο τον οποίο άλλαξε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα χρειαζόταν η δεύτερη κάλπη. Θα είχαμε την πρώτη κάλπη και θα δίναμε τα ρέστα μας στην πρώτη κάλπη. Θα δώσουμε τα ρέστα μας σε κάθε περίπτωση στην πρώτη κάλπη. Να το ξεκαθαρίσω αυτό.

Δ. Δανίκας: Ρεαλιστικά, το ποσοστό της πρώτης Κυριακής, στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση, θα είναι 32%, 33%, 31%;

Κυρ. Μητσοτάκης: Δεν θα κάνω καμία πρόβλεψη. Θα πω μόνο ότι ξέρουμε ποιο είναι το ποσοστό το οποίο χρειαζόμαστε στη δεύτερη κάλπη για να είμαστε αυτοδύναμοι.

Δ. Δανίκας: Δηλαδή πάνω από 38,8%.

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι. Μπορεί να είναι 36%, μπορεί να είναι 37%, μπορεί να είναι 38%. Εξαρτάται από το συνολικό αποτέλεσμα.

Δ. Δανίκας: Λοιπόν, να μιλήσουμε τώρα για τη συνεργασία. Γιατί δεν υπάρχει αυτή η κουλτούρα στην Ελλάδα; Δεν μπορεί να τη σπάσουμε την κουλτούρα; Δηλαδή δεν υπάρχουν ζητήματα που αφορούν σε όλα τα κόμματα;

Κυρ. Μητσοτάκης: Βεβαίως υπάρχουν. Ναι, αλλά μέχρι στιγμής, δυστυχώς, τουλάχιστον ως προς την αξιωματική αντιπολίτευση, έχουμε δει άρνηση στα πάντα. Άρα για μένα η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει πρακτικά ποτέ. Γιατί σε όλα έχουν βγει απέναντι. Στα πάντα. Επειδή το λέει ο Μητσοτάκης πρέπει να πούμε το ανάποδο.

Δ. Δανίκας: Αυτό το κάνανε όλοι, για να είμαστε δίκαιοι.

Κυρ. Μητσοτάκης: Και ναι και όχι.

Δ. Δανίκας: Και εσείς το κάνατε.

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι, δεν είναι έτσι. Εμείς συγκυβερνήσαμε με το ΠΑΣΟΚ από το 2012. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός ο οποίος έχει περάσει τελείως απέναντι.

Δ. Δανίκας: Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κυβέρνηση κι εσείς «όχι» σε όλα λέγατε.

Κυρ. Μητσοτάκης: Ναι, αλλά «ο θάνατος σου η ζωή μου», «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», δεν τα λέγαμε εμείς όλα αυτά. Δεν διαμορφώσαμε εμείς τους όρους αυτής της πολιτικής αντιπαράθεσης, ενός παιγνίου μηδενικού αθροίσματος. Πιστεύω ότι αυτό το οποίο έχουμε πετύχει είναι να μπολιάσουμε τη Νέα Δημοκρατία με ανθρώπους και με ιδέες που διευρύνουν, θα έλεγα, τη ματιά μας και την πολιτική παρέμβαση της ίδιας αυτής της παράταξης. Άρα, όταν μιλάμε για αυτοδύναμη Νέα Δημοκρατία δεν εννοούμε μια μονοκομματική Νέα Δημοκρατία. Πάρε για παράδειγμα την Υπουργό Πολιτισμού, δεν είναι Νέα Δημοκρατία. Άρα αυτή η κυβέρνηση τι είναι; Είναι μονοκομματική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας; Είναι μονοκομματική κατ’ όνομα. Αλλά αυτοί που συγκροτούν την κυβέρνηση και την Κοινοβουλευτική Ομάδα δεν προέρχονται από την παραδοσιακή Νέα Δημοκρατία. Εγώ έψαξα να βρω ανθρώπους, και για υπουργικά χαρτοφυλάκια, οι οποίοι δεν ανήκαν στην παράταξη, αναζήτησα τους καλύτερους. Αλλά το έκανα με τους όρους μιας μονοκομματικής κυβέρνησης. Γιατί δεν θέλω να μπαίνω σε παζάρια κάθε τρεις και λίγο. Να είμαι εκβιαζόμενος από ένα μικρό κόμμα. Έχω δει πώς δουλεύουν οι κυβερνήσεις αυτές. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Δεν θεωρώ κατ’ ανάγκην ότι τα μοντέλα των πολυκομματικών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων είναι μοντέλα λειτουργικά.

Δ. Δανίκας: Δηλαδή, συνεργασία με άλλο κόμμα την αποκλείετε;

Κυρ. Μητσοτάκης: Δεν αποκλείω τίποτα γιατί, όπως είπα, μετά τη δεύτερη κάλπη μπορεί αυτό να μας το επιβάλει ο ίδιος ο λαός.

Δ. Δανίκας: Πιθανότερος εταίρος ποιος μπορεί να είναι;

Κυρ. Μητσοτάκης: Δεν είμαι σε θέση να το πω αυτή τη στιγμή γιατί δεν μπορώ να γνωρίζω ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Δ. Δανίκας: Στο μυαλό μου έρχεται, ο ΣΥΡΙΖΑ. Αποκλείεται τελείως; Δηλαδή, σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Νέα Δημοκρατία – ΣΥΡΙΖΑ μαζί;

Κυρ. Μητσοτάκης: Αποκλείεται τελείως.

Δ. Δανίκας: Μπαίνουμε στο ΠΑΣΟΚ τώρα. Με τον Ανδρουλάκη.

Κυρ. Μητσοτάκης: Απέχουμε πολύ ακόμα από το να μπορούμε να κάνουμε οποιαδήποτε πρόβλεψη για το τι θα συμβεί μετά τη δεύτερη κάλπη.

Δ. Δανίκας: Με τον Βελόπουλο;

Κυρ. Μητσοτάκης: Είναι κάτι που το έχω αποκλείσει.

Δ. Δανίκας: Γιατί, θα ήταν το ίδιο που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Καμμένο.

Κυρ. Μητσοτάκης: Επειδή δεν έχουμε ατελείωτες επιλογές συνεργασίας, καθίσταται ακόμα πιο επιτακτικό, θα έλεγα, το ζήτημα της αυτοδυναμίας. Ο τόπος πρέπει να κυβερνηθεί. Και πιστεύω θα κυβερνηθεί καλύτερα, αυτή τη στιγμή, από μια αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και γι’ αυτό και διεκδικώ την αυτοδυναμία. Όχι μόνο πιστεύω ότι μπορώ να την κατακτήσω, αλλά την υπηρέτησα κιόλας με συνέπεια. Θέλω να σου θυμίσω ότι πριν από τις εκλογές του 2019 δεν ήταν πολλοί αυτοί που πίστευαν στην αυτοδυναμία. Για θυμήσου λίγο τι έγραφαν τότε. Στις ευρωεκλογές πήραμε 33% και στις εθνικές εκλογές πήραμε 40% και αυτή την εντολή να κυβερνήσουμε μόνοι μας πιστεύω ότι την τιμήσαμε με συνέπεια και αυτό μας κάνει πιο σίγουρους ότι και αυτή τη φορά οι πολίτες θα μας εμπιστευτούν και πάλι, γιατί, επαναλαμβάνω, το ’19 ψήφισαν προοπτική. Έβλεπαν ότι «η Νέα Δημοκρατία, σου λέει, αυτή έχει αλλάξει, ο Κυριάκος καλός μου φαίνεται». Πέρασε, πιστεύω, σε έναν βαθμό η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά των τελευταίων εβδομάδων ότι αυτός είναι δεξιός, μη ψηφίσετε δεξιά γιατί ο Μητσοτάκης είναι κάτι το οποίο έρχεται από το βαθύ, σκοτεινό παρελθόν. Μονίμως, έτσι παρουσιαζόμουν. Είμαι κάτι άλλο από αυτό το οποίο βλέπετε. Νομίζω ότι μετά από τριάμισι χρόνια Πρωθυπουργός και επτά χρόνια αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ξέρουν ποιος ο Μητσοτάκης με τα καλά του και τα στραβά του. Σίγουρα όμως δεν μπορούν να με παρουσιάσουν ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαι.

Δ. Δανίκας: Ναι, αλλά η μονομαχία, όπως καταλαβαίνετε, είναι μεταξύ Τσίπρα και Κυριάκου, δηλαδή έχουν φύγει τα κόμματα, όπως το βλέπω εγώ κινηματογραφικά και σημειολογικά, τα κόμματα έχουν φύγει από τη μέση και είναι μονομαχία δύο προσώπων.

Κυρ. Μητσοτάκης: Πάντα λίγο-πολύ έτσι δεν ήταν; Να θυμηθώ τις εποχές του πατέρα μου. Δεν ήταν Μητσοτάκης – Παπανδρέου; Δεν ήτανε στη συνέχεια Σημίτης – Καραμανλής; Τώρα είναι Μητσοτάκης – Τσίπρας.

Δ. Δανίκας: Όπου πηγαίνω μιλάω με ανθρώπους της καθημερινότητας. Τι σου λένε αυτοί; Σου λένε, όλοι το ίδιο είναι. Ένα αυτό. Αλλά αν μου πεις στο βάθος τι θα κάνω, ε, τελικά θα το ρίξω στον Κυριάκο…

Κυρ. Μητσοτάκης: Ναι. Απλά εγώ πιστεύω ότι σίγουρα το δίλημμα είναι τελικά Μητσοτάκης ή Τσίπρας. Το είπα πρώτος από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης που με ρώτησαν για πρώτη φορά να προσδιορίσω τα εκλογικά διλήμματα και αυτή η εκλογή έχει και ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Εδώ και 30 χρόνια δεν έχουμε ξαναδεί εκλογές όπου ο νυν Πρωθυπουργός να αντιπαρατίθεται με τον τέως Πρωθυπουργό. Συνήθως αυτός που διεκδικεί την Πρωθυπουργία δεν έχει ασκήσει το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Το ’19 εγώ δεν ήμουν Πρωθυπουργός. Συγκρινόμουν με κάποιον που τότε ήταν Πρωθυπουργός. Έχει να γίνει αυτό από την αντιπαράθεση Μητσοτάκη – Παπανδρέου. Εδώ και 30 χρόνια. Τώρα έχεις τον εν ενεργεία Πρωθυπουργό να αντιπαρατίθεται με τον προηγούμενο Πρωθυπουργό. Άρα, η σύγκριση είναι πιο δίκαιη, θα έλεγα. Τέσσερα χρόνια Τσίπρας, θυμόμαστε τι έγινε.

Δ. Δανίκας: Με το βάρος του μνημονίου όμως…

Κυρ. Μητσοτάκης: Το 3ο μνημόνιο ο ίδιος το έφερε. Δεν του το επέβαλε κανείς. Έχεις όμως στα τέσσερα χρόνια Τσίπρα τους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρώπη. Δεν θα μπω τώρα στη σύγκριση του τι κάναμε εμείς και τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτή είναι η σύγκριση την οποία πρέπει να κάνουν οι πολίτες. Θέλουν να ξαναζήσουν τα τέσσερα χρόνια Τσίπρα; Διότι δεν έχει αλλάξει ο Τσίπρας. Όπως δεν έχει αλλάξει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δ. Δανίκας: Από τον ΣΥΡΙΖΑ όλοι για πέταμα είναι;

Κυρ. Μητσοτάκης: Όχι, προς Θεού! Σε καμία περίπτωση.

Δ. Δανίκας: Ποιοι είναι αυτοί που ξεχωρίζουν από τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν μπορείτε να πείτε κάποια ονόματα; Με ενδιαφέρει να ακούσω.

Κυρ. Μητσοτάκης: Άμα αρχίζω να μπαίνω στα ονόματα, δεν θα τους σταυρώσει κανείς… Θα με βρίζουν μετά. Τέλος πάντων, υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι. Αλίμονο! Δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι σε ένα κόμμα του 32% δεν υπάρχουν και αξιόλογοι. Και ο Τσίπρας έχει ιδιαίτερες ικανότητες. Μπορεί να διαφωνώ μαζί του σε πολλά, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίζω…

Δ. Δανίκας: Όπως;

Κυρ. Μητσοτάκης: Έχει ένα εντυπωσιακό πολιτικό ένστικτο. Ένας άνθρωπος ο οποίος πήρε ένα κόμμα από το 3% και το πήγε στο 36% δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν έχει ικανότητες.

Εγώ, σε αντίθεση με το τι μπορεί να έχουν κάνει οι πολιτικοί μου αντίπαλοι, ουδέποτε υποτιμώ των αντίπαλό μου. Τον σέβομαι. Θεωρώ πάντα ότι έχει δυνατότητες.

Εδώ το μεγαλύτερο λάθος το οποίο μπορεί να κάνει κανείς είναι να καβαλήσει το καλάμι, να είναι αλαζόνας απέναντι στον αντίπαλό το και να λέει αυτά που έλεγε ο Τσίπρας για μένα: «Τον έχω», «δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο να κερδίσει αυτός τις εκλογές». Ξεκινάς μία αναμέτρηση έχοντας πάντα στο βάθος του μυαλού σου ότι θα κερδίσεις, αλλά αν είσαι τόσο σίγουρος ότι θα κερδίσεις και δεν εξετάζεις το ενδεχόμενο τι μπορεί να γίνει και τι λάθη μπορείς να κάνεις ώστε να κερδίσει ο άλλος, τότε το έχασες. Έχεις μπει σε ένα τρυπάκι το οποίο μπορεί να είναι πάρα πολύ επικίνδυνο. Δεν υποτιμώ τον αντίπαλό μου και σίγουρα δεν υποτιμώ τον Τσίπρα»

Δ. Δανίκας: Από τις μνήμες, τις προσωπικές μνήμες ποια είναι η στιγμή εκείνη που έχει χαράξει τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Μία εικόνα που θα τη θυμάται πάντα. Ας πούμε, ο έρωτας με τη Μαρέβα, η πρώτη μέρα που συναντηθήκατε;

Κυρ. Μητσοτάκης: Προσωπική. Είναι προσωπική και πολιτική. Εκλογές 1977, μικρό παιδί ήμουν τότε, και κάποια στιγμή είδα μια τεράστια αφίσα του πατέρα μου, ήταν τότε υποψήφιος στις εκλογές και αρχηγός στο κόμμα των Νεοφιλελευθέρων. Και θυμάμαι, μου έκανε εντύπωση το μέγεθος. Ποιος είναι αυτός ο μεγάλος άνθρωπος, που ταυτόχρονα είναι και πατέρας μου, ο οποίος είναι σε μία αφίσα και είναι τόσο μεγάλος στην εικόνα!

Δ. Δανίκας: Η μνήμη για τον πατέρα, λοιπόν

Κυρ. Μητσοτάκης: Και επειδή με τον πατέρα μου είχα πάντα μια πολύ δυνατή σχέση, η οποία βελτιώθηκε όσο περνούσε ο χρόνος και απόλαυσα πάρα πολύ τη σχέση αυτή να ωριμάζει, θα έλεγα, σαν το καλό κρασί, είναι κάτι το οποίο, έτσι μία σχέση πολύ δυνατή, την οποία θα την κρατάω πάντα μέσα μου. Όπως και η σχέση μου με την μητέρα μου είναι μία πολύ δυνατή σχέση. Παρότι οι γονείς μου με έκαναν σχετικά μεγάλοι. Ήμουν το τελευταίο παιδί. Ήμουν τυχερός που τους είχα μαζί μου για πολλά χρόνια και τουλάχιστον χαίρομαι που ο πατέρας μου είχε τη χαρά να με δει Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας. Δεν με είδε Πρωθυπουργό, αλλά τουλάχιστον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας με είδε. Αυτή ήταν μια εικόνα, έτσι κινηματογραφική, γιατί μου μίλησες για κινηματογράφο. Θυμάμαι το πόσο μικρός αισθάνθηκα εκείνη τη στιγμή απέναντι σε έναν μεγάλο. Ταυτόχρονα ήταν και ο άνθρωπος τον οποίο έχω μέσα στο σπίτι μου, τον πατέρα μου. Μια σχέση την οποία προσπαθώ και εγώ να διαφυλάττω στο σπίτι, τους διακριτούς ρόλους. Άλλο ο Μητσοτάκης Πρωθυπουργός και άλλο ο Κυριάκος πατέρας. Ο Κυριάκος πατέρας πρέπει να αφήνει όλα τα προβλήματα στην άκρη, πρέπει να είναι διαθέσιμος για τα παιδιά του όποτε τον ζητούν και, θυμάμαι, είδα μια σκηνή στο «Borgen». Έχεις δει το «Borgen»;

Δ. Δανίκας: Ναι.

Κυρ. Μητσοτάκης: Στο «Borgen», η Πρωθυπουργός έχει στείλει την κόρη της στην κατασκήνωση και η μικρή έχει κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα και παίρνει τηλέφωνο. Και η γραμματέας λέει: «Δεν μπορεί να σου τη δώσω, δεν σου δίνω την Πρωθυπουργό γιατί είναι απασχολημένη». Και την επόμενη μέρα την απολύει τη γραμματέα. Γιατί το κορίτσι έπαθε κρίση πανικού και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει με τη μητέρα του. Είμαστε πολιτικοί, αλλά πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι, είμαστε οικογενειάρχες, όσο και να αγαπάμε τη χώρα μας.

Δ. Δανίκας: Ένας άνθρωπος που παίρνει 500 – 600 ευρώ το μήνα, με οικογένεια και με παιδάκι, περνάει τρομακτικά δύσκολα. Και από την κυβέρνηση παίρνει κάποια επιδόματα. Και με τα επιδόματα εξευτελίζεται, γιατί αισθάνεται ότι είναι «προβληματικός». «Αφού πεθαίνω στη δουλειά όλη τη μέρα». Αν ήμουν εγώ απέναντί σας και ήμουν ένας τέτοιος άνθρωπος. Δεν με ενδιαφέρουν κόμματα, σημαίες, ιδεολογίες. Τίποτε απ’ όλα αυτά. Δεξιά, Αριστερά, τίποτα. Τι θα έλεγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε αυτό τον άνθρωπο; Όχι με υποσχέσεις. Γιατί υποσχέσεις έχει ακούσει πάρα πολλές φορές από πολλούς. Όλοι υποσχέσεις βγαίνουν και κάνουν.

Κυρ. Μητσοτάκης: Αν η πρώτη τετραετία ήταν για εμάς τετραετία που είπαμε ότι θα μειώσουμε τους φόρους, η δεύτερη τετραετία πρέπει να είναι τετραετία που θα δούμε πια αρκετά καλύτερους μισθούς. Έχει ήδη αρχίσει να γίνεται, αλλά έχουμε δρόμο ακόμα να διανύσουμε. Θέλει το κράτος δίπλα του αν του τύχει μια αναποδιά. Αναποδιά ήταν αυτό το οποίο έτυχε από μία πλευρά. Ο πόλεμος στην Ουκρανία τι ήταν; Τινάχτηκαν οι τιμές του φυσικού αερίου. Ξαφνικά ο άλλος είδε έναν λογαριασμό ρεύματος πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτόν που πλήρωνε. Έγινε αυτό. Μας ξέφυγε για κάποιους μήνες στις αρχές του προηγούμενου έτους. Με ρώτησες τι λάθη κάναμε. Μας ξέφυγαν κάποιοι λογαριασμοί και είπαμε: Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Όλα αυτά τα οποία υποτιμητικά τα αντιμετώπισαν κάποιοι. Το καλάθι του νοικοκυριού είναι μία βοήθεια. Είναι μία ανάσα για κάποιον που βγάζει 700, είναι στον κατώτατο μισθό.

Δ. Δανίκας: Και δεν είναι μόνο τα ψίχουλα των μισθών…

Κυρ. Μητσοτάκης: Θέλει να πάει στο νοσοκομείο να ξέρει ότι θα έχει μια αξιοπρεπή περίθαλψη και πάνω απ’ όλα πιστεύω ότι θέλει να ξέρει όταν θα στείλει το παιδί του στο δημόσιο σχολείο, ότι θα του δώσει τα εφόδια να μπορέσει το παιδί του να ζήσει καλύτερα από τον ίδιο. Αυτό τελικά είναι το όραμα όλων μας. Και εκεί είναι που κινδυνεύουμε να χάσουμε την μπάλα από μία γενιά που αισθάνεται, όχι αδικαιολόγητα, ότι θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για τη γενιά των 20άρηδων, των 30άρηδων, που μπορεί να μη διαβάζουν εύκολα μία εφημερίδα. «Τι ελπίδα υπάρχει για εμάς;». Και αυτές οι πολιτικές, επειδή είναι μακροπρόθεσμες, δείχνουν τα αποτελέσματα σε βάθος χρόνου. Όταν είπαμε ότι πρέπει να ασχοληθούμε με τη στέγη των νέων, και η ιδέα του να αποκτήσεις διαμέρισμα ήταν όνειρο θερινής νυκτός. Όχι, δεν έπρεπε να είναι, και γι’ αυτό δρομολογούμε ένα πρόγραμμα με το οποίο επιδοτούμε τα ενοίκια ώστε η δόση του δανείου τελικά που θα πάρεις για το στεγαστικό σου, αν επιλέξεις να αγοράσεις σπίτι, να είναι ίδια με αυτό που θα πλήρωνες σε ενοίκια.

Δ. Δανίκας: Τα Μάρμαρα θα γυρίσουν;

Κυρ. Μητσοτάκης: Θα γυρίσουν.

Δ. Δανίκας: Πότε; Πριν από τις εκλογές;

Κυρ. Μητσοτάκης: Δεν θα γυρίσουν πριν από τις εκλογές, όχι. Αλλά πιστεύω ότι εάν οι Έλληνες πολίτες μας εμπιστευτούν και πάλι εγώ θα είμαι ο Πρωθυπουργός που θα φέρει τα Γλυπτά πίσω. Έχουμε κάνει πάρα πολλή δουλειά σε αυτό, δεν θέλω να μπω σε μεγάλη λεπτομέρεια.

Δ. Δανίκας: Η Μελίνα το ξεκίνησε.

Κυρ. Μητσοτάκης: Η Μελίνα το ξεκίνησε και μακάρι να είμαι εγώ αυτός που θα το τελειώσω!

Δ. Δανίκας: Αισθάνεστε μόνος;

Κυρ. Μητσοτάκης: Θα σου πω, οι μεγάλες αποφάσεις είναι πάντα μοναχικές σε αυτή τη δουλειά, αλλά επειδή έχω και άξιους συνεργάτες στο γραφείο και κυρίως ένα περιβάλλον στο σπίτι μου, στην οικογένειά μου, εξαιρετικά υποστηρικτικό. Έχω καλούς φίλους από πολύ παλιά με τους οποίους μπορώ να συζητήσω.

Δ. Δανίκας: Ας υποθέσουμε -κάτι που μάλλον δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί- ότι φεύγετε από Πρωθυπουργός. Είστε προετοιμασμένος γι’ αυτό, για μία αποχώρηση;

Κυρ. Μητσοτάκης: Βεβαίως, και από την πρώτη στιγμή.

Δ. Δανίκας: Οπλισμένος συναισθηματικά;

Κυρ. Μητσοτάκης: Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στην πολιτική και σίγουρα από τότε που κάθισα στο πρωθυπουργικό γραφείο, πάντα παίζω στο μυαλό μου με την ιδέα ότι η μέρα αυτή μπορεί να είναι η τελευταία μέρα που για οποιοδήποτε λόγο είμαι σε αυτή τη δουλειά. Είναι μία δουλειά με ημερομηνία λήξης από τη φύση της, η λήξη δεν εξαρτάται από σένα, εξαρτάται από άλλους. Οι εκλογές είναι μία γιορτή, είναι μια μεγάλη γιορτή δημοκρατίας και ανά πάσα στιγμή πρέπει να είσαι έτοιμος να αποδεχτείς την κρίση.

Δ. Δανίκας: Εχετε φανταστεί τον εαυτό σας μετά την πολιτική;

Κυρ. Μητσοτάκης: Είναι και θεμιτό και υγιές να μπορείς να φαντάζεσαι τη ζωή σου μετά την πολιτική. Για μένα υπήρχε ζωή πριν από την πολιτική, εννοώ επαγγελματική ζωή πριν από την πολιτική, και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχει και επαγγελματική ζωή μετά την πολιτική, έξω από την πολιτική, στις παρυφές της πολιτικής. Έχω πολλά ενδιαφέροντα.

Δ. Δανίκας: Όπως;

Κυρ. Μητσοτάκης: Θα ήθελα, παραδείγματος χάρη, σίγουρα κάποια στιγμή στο μέλλον να διδάξω.

Δ. Δανίκας: Να διδάξετε τι, Οικονομικά;

Κυρ. Μητσοτάκης: Να διδάξω τα αντικείμενα τα οποία με ενδιαφέρουν. Θα μπορούσα σίγουρα να διδάξω ζητήματα Δημόσιας Πολιτικής, αυτά κάνω εξάλλου κάθε μέρα. Θα μπορούσα, νομίζω, να μεταφέρω την εμπειρία για το τι σημαίνει ηγεσία σε εποχές κρίσης, σε εποχές μεγάλων δοκιμασιών. Θα μπορούσα επίσης μαζί με τη διδασκαλία να μελετήσω, να διαβάσω και να ασχοληθώ πιο επισταμένα με ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα, με τα οποία εκ των πραγμάτων δεν προλαβαίνω να ασχολούμαι τώρα. Θα μπορούσα να ασχοληθώ με ζητήματα που έχουν να κάνουν, ας πούμε, με τον πολιτισμό, την κλιματική αλλαγή, την πολιτιστική διπλωματία. Έχω πολλά ενδιαφέροντα πέρα και πάνω από την τρέχουσα ελληνική πολιτική. Πρέπει να σας πω ότι είναι ενδιαφέρουσες αυτές οι ερωτήσεις, πλην όμως είναι σκέψεις που κάνω αραιά και πού, γιατί θεωρώ ότι η πολιτική ως μονόδρομος, ως επαγγελματικός μονόδρομος, ενέχει πολλούς κινδύνους. Κατά συνέπεια, πιστεύω ότι αυτή η δυνατότητα, να έχω στο μυαλό μου κάποιες εναλλακτικές διαδρομές για τον εαυτό μου, με βοηθάει να είμαι και καλύτερος πολιτικός.

Δ. Δανίκας: Γιατί αποφασίσατε να ταφεί δίχως τιμές αρχηγού κράτους ο τέως Βασιλιάς Κωνσταντίνος;

Κυρ. Μητσοτάκης: Ο τέως Βασιλιάς Κωνσταντίνος σημάδεψε και σημαδεύτηκε από ταραγμένες στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας μας. Με τον θάνατό του γράφεται σε ανθρώπινο επίπεδο ο τυπικός επίλογος ενός κεφαλαίου που αφορούσε στο πολιτειακό ζήτημα και έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα με το δημοψήφισμα του 1974. Η Δημοκρατία μας έχει πολύ στέρεα θεμέλια και δεν νιώθει καμία απολύτως απειλή. Δεν θα έπρεπε όμως να δοθούν αφορμές για νέους διχασμούς. Άλλωστε και ο ίδιος τήρησε διακριτική στάση όλα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με την οικογένεια του εκλιπόντος ώστε να αποδοθούν οι τιμές που πρέπει και να ταφεί στον τόπο όπου επιθυμούσε. Για τα υπόλοιπα τον λόγο έχει η Ιστορία.