Διανύουμε την χειρότερη Βουλή όλων των εποχών;

 Το Κοινοβούλιο που προέκυψε από τις εκλογές του Ιουνίου του 2023 έχει το θλιβερό προνόμιο να έχει εικόνα χειρότερη και από τη δύσκολη χώρα την οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Οταν δεν πρωταγωνιστεί σε θεσμικές ή άλλες απρέπειες μετατρέπεται σε ένα σκλαβοπάζαρο εδρών, και όλα αυτά εν μέσω της σημαντικότερης αποστολής του, της αλλαγής του Καταστατικού Χάρτη της Ελληνικής Δημοκρατίας 

Το καλοκαίρι του 2023 η Βουλή που είχε προκύψει από τις εκλογές είχε εκλέξει πανηγυρικά προεδρείο – τώρα δεν μπορεί ούτε να εκλέξει πέμπτο αντιπρόεδρο. Είχε για κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον ΣΥΡΙΖΑ, με 47 βουλευτές – τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 10 όλους κι όλους, οι άλλοι σκόρπισαν δεξιά και αριστερά. Το καλοκαίρι του ’23 η Βουλή δεν είχε ούτε έναν ανεξάρτητο βουλευτή –λογικό–, όμως από την Πέμπτη 27 Αυγούστου 2026 έχει 53! 

Οι περισσότεροι από αυτούς, βαλκάνιοι σαμουράι δίχως αφέντη, κρατούν εδώ και μήνες –μερικοί χρόνια τώρα– την έδρα και τη βουλευτική αποζημίωση, περιμένοντας να την πουλήσουν στον πλειοδότη που θα τους εγγυηθεί μια ακόμα τετραετία – με το αζημίωτο, φυσικά. Αλλοι περιμένουν τον Τσίπρα, άλλοι τον Σαμαρά, άλλοι τον Ανδρουλάκη, άλλοι τον Μητσοτάκη – που, ώρες ώρες, τους φαντάζεσαι να διαλέγουν σαν από πάγκους στη λαϊκή. Στο μεταξύ όλοι αυτοί, μαζί με τους υπόλοιπους, τυπικά νομοθετούν εις το όνομα των ψηφοφόρων τους, αν και είναι γνωστό πως πολλοί δεν ασχολούνται καν. Η Βουλή, αυτή η Βουλή, πρέπει να είναι η χειρότερη όλων των εποχών. 

Σύμφωνοι, τα μηνύματα δεν ήταν καλά από την αρχή και έτσι πήγε ως τώρα. Για παράδειγμα, και μόνο ο διαρκής και αχαλίνωτος κοινοβουλευτικός ακτιβισμός της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που έφερε μεταξύ πολλών άλλων και τα περίφημα κρακεράκια του Αδωνι ή ανέδειξε τον ωμό σεξισμό του Δραμινού Κυριαζίδη, θα αρκούσε από μόνος του για να μας δώσει μια εικόνα γενικευμένης ελαφρότητας, αν όχι φαιδρότητας, της κοινοβουλευτικής ζωής μας. 

Θα αντιτείνει, πάλι, κανείς ότι και μόνο του το γεγονός της εισόδου στη Βουλή του εξόφθαλμα κασιδιάρικου μορφώματος των Σπαρτιατών και οι μπουνιές που έπεσαν τον Απρίλιο του 2024 αρκούσαν για να μας προϊδεάσουν για τη συνέχεια του έργου. Ή ότι το γεγονός πως η Βουλή είχε για δύο χρόνια έναν πρώην πρωθυπουργό, τον Αλ. Τσίπρα, άφωνο στα βουλευτικά έδρανα να συμμετέχει τυπικά, αλλά ουσιαστικά να συγγράφει την «Ιθάκη», να φαντάζεται την ταξιθεσία στο «Παλλάς» και να ετοιμάζεται για την ΕΛ.Α.Σ., αρκεί για να μας δείξει πόσο σοβαρά παίρνουν κάποιοι ακριβοθώρητοι τη συμμετοχή τους στην κοινοβουλευτική διαδικασία. 

Και, αν θέλετε, ακόμα και εκείνη η ειλικρινής παραδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η Εξεταστική για τα Τέμπη «δεν ήταν η καλύτερη στιγμή της Βουλής», προσέθεσε και την πρωθυπουργική σφραγίδα σε ένα πόρισμα ότι αυτή η κοινοβουλευτική φουρνιά που μας προέκυψε τον Ιούνιο του ’23 δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, για να το πούμε διακριτικά. 

Αυτά όμως θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν περιπτωσιολογίες – εδώ που τα λέμε, και η Βουλή του 2015-19 δεν ήταν ό,τι καλύτερο, είχε και αυτή και βεριτάμπλ χρυσαυγίτες και έναν ακόμα πιο άφωνο πρώην πρωθυπουργό (δεν είχε Ζωή πάντως). 

Αλλά εδώ πια μιλάμε για μια Εθνική Αντιπροσωπεία που σε κάνει να ντρέπεσαι. 

Που από τον Ιούνιο του 2025, από το μέσο δηλαδή του εκλογικού κύκλου, λειτουργεί, συζητά, νομοθετεί, ψηφίζει, αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της χώρας, με 297, και όχι 300 βουλευτές, γεγονός που δεν έχει ξανασυμβεί στην ιστορία της Μεταπολίτευσης.  

Το γιατί δεν αναπληρώθηκαν οι τρεις έδρες των ισάριθμων βουλευτών των Σπαρτιατών, των οποίων η εκλογή ακυρώθηκε από το Εκλογοδικείο ύστερα από ενστάσεις τοπικών υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, είναι κάτι που προβληματίζει σταθερά τους συνταγματολόγους, σχετικοποιεί τον ρόλο του βουλευτή ως αντιπρoσώπου των εκλογέων του και προκαλεί, αν μη τι άλλο, αμήχανες στιγμές: Θυμίζω ότι εκείνες τις ημέρες ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης είχε σπεύσει να σημειώσει, με μια κάποια ανακούφιση, ότι με 297 βουλευτές η πλειοψηφία είναι πλέον 149 και όχι 151 βουλευτές –μια δήλωση που είχε προκαλέσει αναστάτωση και διορθωτική δήλωση από τις γνωστές κυβερνητικές «πηγές» που τόνιζαν ότι «ο πήχης για εμάς δεν είναι ούτε οι 149 ούτε οι 151… αλλά το σύνολο των βουλευτών της ΚΟ». Το ότι μετά ακολούθησε η βραδιά με τις επιστολικές ψήφους, προσθέτει και μια πρέζα νυχτερινού δράματος στη γενική απρέπεια. 

Επίσης, μιλάμε πια για μια Εθνική Αντιπροσωπεία η οποία ξεκινά να συζητήσει το σημαντικότερο ζήτημα που μπορεί να κληθεί από την Ιστορία να συζητήσει, την αναθεώρηση του Καταστατικού Χάρτη της χώρας, και λέει ότι ελπίζει σε συναινέσεις όταν έχει να κάνει με δεκάδες ανεξάρτητους βουλευτές, που ο καθένας έχει διαφορετική ατζέντα, άποψη και, ας είμαστε ειλικρινείς, μπελάδες – ενδιαφέρον του είναι να δει πώς και με ποιον θα επανεκλεγεί και όχι το άρθρο 86 ή η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Για να έχουμε μια εικόνα τού πόσο εκ των πραγμάτων έχει εκφυλιστεί η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, για τον ανώτατο, θυμίζουμε, νόμο της Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτή η συζήτηση ξεκινά με άλλους βουλευτές και ψηφίζεται τελικά από άλλους, που δεν είχαν συμμετάσχει στη συζήτηση, διότι στο μεταξύ κάποιοι παραιτήθηκαν από τις έδρες τους και ήρθαν άλλοι στη θέση τους!  

Εδώ πια μιλάμε για μια Εθνική Αντιπροσωπεία της οποίας το ένα έκτο των μελών –ένας σε κάθε έξι!– έχει εκλεγεί με άλλο κόμμα, εκτελεί τυπικά τα καθήκοντά του και ουσιαστικά βρίσκεται σε ένα διαρκές ή «κλειδωμένο» αλισβερίσι για μια κοινοβουλευτική έδρα στην επόμενη τετραετία. Κάποιοι κάνουν διακοπές διαρκείας και μαθαίνουμε νέα τους από το Instagram, κάποιοι καλούνται να ορκιστούν βουλευτές εξ εφέδρων υποσχόμενοι ότι απλώς δεν θα κάνουν τίποτα (!), κάμποσοι άλλοι είναι στα τηλέφωνα για το επόμενο κόμμα. 

Η λαϊκή επιταγή που εκδόθηκε πριν από τρία χρόνια έχει μεταφραστεί σε ένα μηνιαίο ποσό στον τραπεζικό λογαριασμό, η ύψιστη αποστολή που ανατέθηκε έγινε μια πόζα, ξεχάστηκε μέσα στην παραζάλη των διαρκών μετακινήσεων, το αξίωμα του βουλευτή μετατράπηκε σε προϊόν προς μεταπώληση ή μεταβίβαση, όχι πολύ ακριβότερο ή πιο αξιοσέβαστο από μια άδεια ταξί. 

Ποτέ στη Μεταπολίτευση δεν είχε υπάρξει τέτοια έκπτωση, αλλά ούτε και τέτοια συμφιλίωση με αυτήν την έκπτωση. Ισως ούτε και προδικτατορικά, και αυτό λέει πολλά. 

Η Βουλή αυτή πρέπει να είναι ένα μάθημα για όλους. Συνηθίζουμε να λέμε ότι είναι η εικόνα της χώρας. Οχι, δεν είναι. Είναι χειρότερη. Ας προσέχουμε λοιπόν διπλά στην επόμενη κάλπη. 

Πηγή: Protagon.gr

Σαν Σήμερα το 1949: - "Κατελήφθη η υψηλότερα κορυφή του Γράμμου" - "Παραλύει πάσα οργανωμένη κομουνιστική αντίσταση" - "Ο αντάρτες του ΔΣΕ πανικοβάλλονται και τρέπονται σε φυγή προς την Αλβανία".

 Ο Ελληνικός Συμμοριτοπόλεμος τελείωσε, μια μέρα σαν σήμερα, 29 Αυγούστου του 1949. Η χώρα μετράει τάφους και πληγές και θα συνεχίσει να μετράει για χρόνια μετά!

Η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου με τίτλο: «Κατελήφθη η υψηλότερα κορυφή του Γράμμου». Οι ειδήσεις μοιάζουν απίστευτες και στον τίτλο της πρωινής εφημερίδας υπάρχει ο υπότιτλος με ερωτηματικό: «Παραλύει πασά οργανωμένη αντίσταση;»… Το πρωί της Δευτέρας 30 Αυγούστου, όταν κυκλοφόρησε ΤΟ ΒΗΜΑ, ο συμμοριτοπόλεμος είχε πια τελειώσει. Στην Αθήνα τα νέα είχαν φθάσει με καθυστέρηση γιατί μεσολαβούσε το Σαββατοκύριακο.

Από το βράδυ στις 28 Αυγούστου οι στρατιώτες του Εθνικού Στρατού είχαν ανάψει φωτιές νίκης και μετρούσαν το έσχατο όριο της αντοχής τους· επί τέσσερα μερόνυχτα μάχονταν ακατάπαυστα χωρίς ύπνο. Ο στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος, ένας από τους κύριους συντελεστές της νίκης του Εθνικού Στρατού, γνώριζε την κατάσταση, αλλά μπροστά στη ραγδαία κατάρρευση τον ανδρών του ΔΣΕ έπρεπε κάθε στιγμή να αλλάζει σχέδια και να δίνει νέες κατευθύνσεις. Ο Τσακαλώτος ένιωσε ότι οι εξαντλημένοι στρατιώτες του χρειάζονταν ακόμα ένα το τελευταίο, ίσως, κέντρισμα.

Στις 10 η ώρα το βράδυ της 28ης Αυγούστου έστειλε σήμα προς όλες τις μονάδες: «Συμπολεμισταί. Ξέρω ότι είστε κουρασμένοι, γνωρίζω ότι είστε άυπνοι, γνωρίζω ότι σας ζητώ κάτι το υπεράνθρωπον κι όμως το ζητώ. Απόψε είναι η κρίσιμη νύχτα που θα προσπαθήσουν οι εγκληματίαι (sic) κατά μικράς μονάδας ή και ατομικώς να ξεφύγουν. Απόψε πρέπει να μην κοιμηθεί κανένας. Άγρυπνοι και περίπολοι. Αυτό επιβάλλει και η εκμετάλλευσις της θριαμβευτικής επιτυχίας, δηλαδή το εθνικό συμφέρον».

Να μην κοιμηθεί κανένας. Και δεν κοιμήθηκε. Άγρυπνοι έμειναν και οι άντρες του ΔΣΕ, αλλά δεν είχαν πια κανένα περιθώριο αντίστασης. Και αυτοί είχαν δώσει την τελευταία τους ικμάδα. Η ηγεσία τους έβλεπε καθαρά πλέον ότι το τέλος ήταν κοντά. Ο μεγάλος όγκος των ανταρτών δεν είχε ορεινά ερείσματα, στα οποία να αγκιστρωθεί για μια τελευταία απόπειρα μήνας. Το πρωινό της 29ης Αυγούστου, μιας ημέρας σαν σήμερα δηλαδή, παίχτηκε στα βουνά του Βίτσι η τελευταία παράσταση της τραγωδίας. Έπειτα από σφοδρό βομβαρδισμό των Spitfire , που έριξαν ακόμα και οι εμπρηστικές βόμβες Ναπάλμ (για πρώτη φορά στον συμμοριτοπόλεμο χρησιμοποιήθηκαν οι εμπρηστικές βόμβες), η άμυνα των ανταρτών λύγισε και ο ΔΣΕ υποχρεώθηκε να τραπεί σε φυγή προς την Αλβανία. Μέχρι το απόγευμα μονάδες της 61ης ταξιαρχίας και λόχοι ορεινών καταδρομών κατέλαβαν τον αυχένα της Μπάτρας.

Νεκροί χιλιάδες και όλα μόλις άρχιζαν...

Ο συμμοριτοπόλεμος που σάρωσε την Ελλάδα από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη είχε αρχίσει στο τέλος Μαρτίου του 1946 και κράτησε περισσότερο από τριάμισι χρόνια. Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια του συμμοριτοπόλεμου έχασαν τη ζωή τους στα πεδία των μαχών περίπου 68.000 άνθρωποι και δεν έχουν υπολογιστεί σ’ αυτόν τον μακάβριο αριθμό οι απώλειες των αμάχων. Μόνο στις μάχες του Γράμμου και του Βιτσίου, που κράτησαν πάνω από 2 μήνες (Ιούνιος-Αύγουστος), σκοτώθηκαν από 7.000 έως 12.000 άνθρωποι.
Ακολούθησαν εκτελέσεις, διώξεις και εξορίες Αριστερών, προσφυγιά και ο θάνατος καρτερούσε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Η Μεταπολίτευση έφερε αχτίδα αλλαγής στο έρεβος του Εμφυλίου.

Ο δεξιών πεποιθήσεων πολιτικός και συγγραφέας Ευάγγελος Αβέρωφ, στο βιβλίο του «Φωτιά και Τσεκούρι» ξεκαθαρίζει από τον πρόλογό του: «Η πάλη ήταν τοπική, το παιχνίδι ήταν παγκόσμιο. Η ελληνική χερσόνησος υπήρξε πάντοτε ένα από τα μεγάλα σταυροδρόμια της Ευρώπης και ως εκ τούτου ολόκληρου του κόσμου»… Και τα είπε όλα!

Ένα ανατριχιαστικό ταξίδι στον κόσμο της φρίκης της κομμουνιστικής θηριωδίας - Δεκάδες χιλιάδες φόνοι, στο θυσιαστήριο της αριστερής παρανοϊκής τυραννίας.

 

Ένα ανατριχιαστικό ταξίδι στον κόσμο της φρίκης της κομμουνιστικής θηριωδίας

Δεκάδες χιλιάδες φόνοι, στο θυσιαστήριο της αριστερής παρανοϊκής τυραννίας.

Η σύγχρονη -απαγορευμένη- Ιστορία της Ελλάδας, μέσα από εικόνες των κυριότερων τόπων της κόκκινης θηριωδίας. Οι φοβερές σφαγές που διέπραξαν οι αδελφοκτόνοι κομμουνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και με τις οποίες ξεκίνησαν τον εμφύλιο σπαραγμό. Η ανηλεής γενοκτονία των Ελλήνων που δεν θέλησαν να γίνουν μπολσεβίκοι και να προδώσουν τα ιερά και τα όσια τους. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη, θρηνούν και ουρλιάζουν μέσα από τα βάραθρα και τα ξεροπήγαδα. Οι κραυγές τους σαν πύρινη ρομφαία τρυπούν τις ψυχές μας, μας καταριούνται που τους ξεχάσαμε και δεν τους δικαιώσαμε. Στοιχειώνουν τη χώρα και την οδηγούν στο χαμό. Κλαίνε και φωνάζουν για το Έγκλημα που δεν έχει προηγούμενο, που μόνο μισέλληνες με δαιμονικά μυαλά μπορούσαν να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν. Δεκάδες χιλιάδες φόνοι, στο θυσιαστήριο της αριστερής παρανοϊκής τυραννίας. Τα θηρία που μακέλεψαν την Ελλάδα, οι συνοδοιπόροι και οι επίγονοι τους, σήμερα τιμώνται δοξάζονται και ανταμείβονται. Περιφέρουν αλαζονικά τις ξιπασμένες και κολασμένες μορφές τους, στη σημερινή κοινωνία της σήψης και της διαστροφής, που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι Τόποι της Φρίκης έχουν ταξινομηθεί με χρονολογική σειρά. Σημαντικό για τον αναγνώστη είναι να έχει κατά νου, ότι για όλα αυτά τα εγκλήματα οι αριστεροί παραμένουν ατιμώρητοι, αμετανόητοι και έτοιμοι να τα επαναλάβουν.

ΤΡΥΠΑ ΤΗΣ ΤΑΤΑΡΝΑΣ

Στη φοβερή άβυσσο της Τατάρνας Ευρυτανίας, ρίχτηκαν ζωντανοί πάνω από 3.000 άνθρωποι από όλη τη Δυτική Ελλάδα. Συγκεντρώνονταν στο χωριό Χαλκιόπουλο και μετά από εξαντλητική και βασανιστική πορεία στα βουνά, έφταναν στο βάραθρο. Εκεί, σπρώχνονταν στο χάος δεμένοι ανά δύο από τους καρπούς, κάτω από τους καγχασμούς, τις βρισιές και τα χτυπήματα των αιμοδιψών Ελασιτών. Τα σώματα τους βρίσκονται ακόμη στα έγκατα της γης λόγω του αχανούς βάθους αλλά και της ρίψης μεγάλης ποσότητας οικοδομικών υλικών. Υπολείμματα των νεκρών εμφανίζονται σποραδικά στη λίμνη των Κρεμαστών μέσω των υπόγειων υδάτων. Το βάραθρο ήταν υπό την εποπτεία του αρχιεγκληματία κομμουνιστή Θανάση Κλάρα (Άρη Βελουχιώτη).

ΦΕΝΕΟΣ

Στον Φενεό Κορινθίας δολοφονήθηκαν μαρτυρικά περίπου 4.000 άνθρωποι από όλη την Βόρεια Πελοπόννησο. Μετά από κράτηση τους στη Μονή Αγ.Γεωργίου όπου βίωναν κάθε είδους εξευτελισμούς και μαρτύρια, σφάζονταν στις πέριξ της Μονής πλαγιές. Αργότερα, στο κοντινό Κακοβούνι ανακαλύφθηκε ένα πολύ βαθύ βάραθρο. Από τότε, κάθε βράδυ δεκάδες κρατούμενοι έπαιρναν το δρόμο για τον φρικτό θάνατο. Με τα χέρια δεμένα πισώπλατα, δεχόταν τις μαχαιριές και τα χτυπήματα των αριστερών φονιάδων όπως οι Πισογιαννάκης, Πρόβας, Σερμπέτης κ.α. και πετάγονταν, συχνά ημιθανείς, στο τρομερό βάραθρο. Όταν ανασύρθηκε μεγάλος αριθμός πτωμάτων, τα περισσότερα θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους γύρω από το βάραθρο. Πολλά ακόμη θύματα σε άλλες τοποθεσίες, κατασπαράχθηκαν από άγρια ζώα. Τα Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως της Κορινθίας και Αργολίδας τελούσαν υπό την εποπτεία του μπολσεβίκου κακούργου, Θεόδωρου Ζέγκου

ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΤΑΡΑΤΣΑ

Σε αυτό το βάραθρο με το πολύ στενό άνοιγμα και το τεράστιο βάθος, ρίφθηκαν αντιφρονούντες των Μολάων και της Λακωνίας. Εδώ εγκληματούσε ο σαδιστής κακούργος καπετάν Καλόγηρος, Νίκος Λάτσης.

ΣΤΙΜΑΓΚΑ

Παράλληλα με τη γενοκτονία του Φενεού, εκτεταμένες σφαγές από τον ΕΛΑΣ και την ΟΠΛΑ έγιναν και στην περιοχή Στιμάγκας Κορινθίας, επί του λόφου της Ευαγγελίστριας. Περιγράφεται ακόμη και περίπτωση κανιβαλισμού, από τους δαιμονισμένους κομμουνιστές. Τα πτώματα βρέθηκαν διάσπαρτα στις χαράδρες και τις πλαγιές ενώ κατορθώθηκε να αναγνωριστούν πάνω από 800 θύματα, τα ονόματα των οποίων βρίσκονται στο εκεί μνημείο.

ΣΦΑΓΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΟΥ

Στην προσπάθεια του το ΚΚΕ να εξοντώσει κάθε ένοπλη αντιστασιακή ομάδα εκτός του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, δολοφόνησε τον ήρωα βενιζελικό συνταγματάρχη Δημήτρη Ψαρρό και τριακόσιους από τους άντρες του, του 5-42 Συντάγματος Ευζώνων. Οι άντρες του Ψαρρού βασανίστηκαν άγρια πριν σφαγιαστούν. Οι δολοφονίες έλαβαν χώρα κυρίως στο Κλήμα Δωρίδας, αλλά και στο Δρακοκάρκαρο Παρνασσού.

ΑΓΙΟΝΟΡΙ

Το καλοκαίρι του 1944 οι σφαγές εντάθηκαν στην περιοχή της Αργολιδοκορινθίας. Ιθύνων νους των εγκλημάτων ο κομισσάριος του ΚΚΕ Δημήτρης Ανδρεαδάκης. Για τη διάπραξη των σφαγών επιστρατεύτηκαν επαγγελματίες χασάπηδες-εκδοροσφαγείς, οι Δημήτρης Κούρος και Κώστας Χαύτας. Με τη συνέργεια μελών της ΟΠΛΑ Αργολίδας και Ελασιτών του καπετάν Γραβιά, οι προαναφερόμενοι κάνοντας χρήση των χασαπομάχαιρων τους, κατέσφαξαν οικογένειες, παιδάκια ακόμη και τρίχρονα νήπια όπως ο Δημητράκης Ράπτης από τη Μίδεα.

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ

Στην περιοχή της Επιδαύρου έδρασε ο λυσσαλέος Ελασίτης καπετάν Λευτεριάς (Γιώργος Λέκκας), με βοηθό του τον Νικόλα Σμυρλή. Στο ξεροπήγαδο της Κρίπηζας Επιδαύρου, μαρτύρησαν αντιφρονούντες από το Αραχναίο και την Αγνούντα.

ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ

Η πιο απάνθρωπη σφαγή Ελλήνων. Μετά τα φονικά γεγονότα της Καλαμάτας, μεγάλο πλήθος κόσμου μαζί με άνδρες των Τ.Α. κατέφυγε στην κωμόπολη του Μελιγαλά γιά να προστατευτεί από τις εκκαθαρίσεις των κομμουνιστών. Μετά από σκληρή μάχη στην οποία οι Ελασίτες υπερτερούσαν συντριπτικά σε αριθμό και οπλισμό, επακολούθησε σφαγή 2.000 αιχμαλώτων η οποία κράτησε για μέρες. Το μακελειό δεν περιορίστηκε στο Μελιγαλά, αλλά επεκτάθηκε σε όλη την γύρω περιοχή. Οι μελλοθάνατοι, άυπνοι διψασμένοι και πεινασμένοι, υποχρεώνονταν δεμένοι με συρματόπλεγμα ανά τρείς, να βαδίσουν χιλιόμετρα ξυπόλυτοι φορώντας μόνο τα εσώρουχα τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας προς τον Γολγοθά, δεχόταν ταπεινώσεις, τρομοκρατία και βιαιοπραγίες από τους αιμοδιψείς κομμουνιστοσυμμορίτες. Πολλοί σφάζονταν κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Όσοι κατάφερναν να φτάσουν στο τέρμα, ένα μεγάλο ξεροπήγαδο, περίμεναν τη σειρά τους παρακολουθώντας τους άλλους αιχμάλωτους να κατακρεουργούνται. Φοβερές κραυγές πόνου αναμειγνύονταν με σπαραχτικούς θρήνους των κατοίκων, τους οποίους οι κατσαπλιάδες είχαν υποχρεώσει να παρακολουθούν τη θανάτωση των δικών τους ανθρώπων. Μπροστά στην πηγάδα είχαν σχηματιστεί λίμνες αίματος, ενώ ανθρώπινα μέλη βρίσκονταν διάσπαρτα παντού. Όταν έφτανε η σειρά τους, οι μελλοθάνατοι οδηγούνταν στο στόμιο του ξεροπήγαδου. Εκεί με τσεκούρια, κλαδευτήρια και πριόνια, σφάζονταν κατά τον αγριότερο και σαδιστικότερο τρόπο και πετάγονταν ημιθανείς, μέσα. Κύριοι υπεύθυνοι της φοβερότερης σφαγής της Ελληνικής Ιστορίας, οι Θανάσης Κλάρας-Βελουχιώτης, Τάσος Κουλαμπάς και Νίκος Μπελογιάννης. Μετά τις φρικαλεότητες του Μελιγαλά, επακολούθησε μάχη και σφαγή περίπου 600 πατριωτών στους Γαργαλιάνους.

ΚΙΛΚΙΣ

Η κρυφή σφαγή της Μακεδονίας. Στο Κιλκίς κατέφυγαν κυνηγημένοι από τον ΕΛΑΣ και τον Βουλγαρικό στρατό, άνδρες της ΠΑΟ, του ΕΔΕΣ Μακεδονίας, ένοπλα αντικομμουνιστικά τμήματα και οικογένειες αντιφρονούντων. Μετά από μάχη κατά τη διάρκεια της οποίας συντρίφτηκαν οι θέσεις των αμυνόμενων από τα πυροβόλα του Βουλγαρικού στρατού, άνδρες του ΕΛΑΣ εισήλθαν στην πόλη. Επακολούθησε σφαγή των αιχμαλώτων σε όλη την πεδιάδα του Κιλκίς, ενώ ταυτόχρονα ξέσπασε ενδοποντιακός εμφύλιος στον οποίο αριστεροί Καυκασοπόντιοι δολοφόνησαν δημοκρατικούς Πόντιους των παράλιων. Οι νεκροί υπολογίζονται μεταξύ 5 – 7 χιλιάδων.

ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ Π.Α.Ο.

Στο σχέδιο της εξουδετέρωσης κάθε αντιστασιακής οργάνωσης εκτός του ΕΛΑΣ, ώστε το ΚΚΕ να καταλάβει ενόπλως την εξουσία μετά την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων κατοχής, βαρύτατο τίμημα πλήρωσε η μεγάλη αντιστασιακή ομάδα της Μακεδονίας, η Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση (ΠΑΟ). Με συνδυασμένες επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ και του Βουλγαρικού Στρατού, αιχμαλωτίστηκαν και σφαγιάστηκαν από τους εαμοκομμουνιστές πάνω από 1.200 αντάρτες της ΠΑΟ στις Σέρρες, Τραπέζια Νικόκλειας, Βισαλτία, Προμαχώνα, Αρναία και Κιλκίς. Σύμφωνα με μαρτυρίες, αρκετοί αντάρτες της ΠΑΟ υπέστησαν εξόρυξη οφθαλμών και αφέθηκαν να πεθάνουν αβοήθητοι στις δασικές περιοχές των Τραπεζιών και της Βισαλτίας.

ΑΘΗΝΑ

Κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου 1944, ορδές αλητών, περιθωριακών και εγκληματιών του ΚΚΕ ξεχύθηκαν σε όλη την πρωτεύουσα ληστεύοντας, βιάζοντας και δολοφονώντας όποιον ήθελαν. Είναι οι εφιαλτικές μέρες των σφαγών με τα κονσερβοκούτια, οι κολασμένες ημέρες των μανιακών δολοφόνων όπως οι Μονέδας, Κουκούτσης, Μπουρδής, Τζογανάκης, Μακαρώνας. Στο Περιστέρι, Τουρκοβούνια, Υμηττό, Διυλιστήρια Ούλεν, Λατομεία Κοπανά, Καισαριανή, Πειραιά κ.α. διαπράχθηκαν φρικτά βασανιστήρια και ομαδικές σφαγές. Επακολούθησε ομηρία χιλιάδων ανθρώπων, από τους οποίους πέθαναν εκατοντάδες. Οι φονευθέντες υπερέβησαν τους 25.000.

Θεόδωρος Γεωργόπουλος

phg;hQhttps://ellas2.wordpress.com/2022/01/22/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%87%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B4%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF/

Εχει ήδη αρχίσει ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος;

 

 
Κακός οιωνός όσον αφορά το ενδεχόμενο να έχει όντως ξεκινήσει (ή να επίκειται) μια τρίτη παγκόσμια σύρραξη είναι ότι ο άξονας των αυταρχικών καθεστώτων έχει εξελιχθεί σε μια πλήρως επιχειρησιακή στρατιωτική συμμαχία. Την ίδια στιγμή στη Δύση επικρατεί χάος, με τον Τραμπ να διαμαρτύρεται για την αδυναμία των συμμάχων του και εκείνοι για τα νταηλίκια και την ανικανότητά του

Τον Μάρτιο του 2022, μόλις τρεις εβδομάδες μετά την πλήρους κλίμακας εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο Μπρετ Στίβενς, αρθρογράφος των New York Times, είχε γράψει ένα κείμενο με τίτλο «Έτσι αρχίζει ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος». Σήμερα, περισσότερο από τέσσερα χρόνια μετά, διερωτάται αν αυτός ο πόλεμος έχει ήδη αρχίσει. 

Το κύριο επιχείρημά του τότε –περί πιθανής έναρξης ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου– εδραζόταν στις απαρχές του B’ ΠΠ, ο οποίος στην πραγματικότητα δεν ξεκίνησε με τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου του 1939. Αντιθέτως, ήταν το αποτέλεσμα μιας συσσώρευσης περιφερειακών συρράξεων και κρίσεων –την αρχή είχαν κάνει οι Ιάπωνες εισβάλλοντας στη Μαντζουρία το 1931– οι οποίες σταδιακά μετατράπηκαν σε μια ενιαία, παγκόσμια σύγκρουση. 

Αυτή η συσσώρευση, που ενισχύθηκε από τις συγκλίνουσες φιλοδοξίες των ολοκληρωτικών καθεστώτων αλλά και τις διαιρέσεις και τις παλινωδίες των δημοκρατιών, οδήγησε τον κόσμο στην καταστροφή. 

Μια επανάσταση στις τεχνολογίες και στις πολεμικές τακτικές επέτρεψε αρχικά στις δικτατορίες να έχουν το πάνω χέρι στις επιθετικές επιχειρήσεις, ενώ σημαντικό πλεονέκτημα υπήρξε και η προθυμία τους να προκαλέσουν –αλλά και να υποστούν– φρικαλεότητες και δεινά που οι αντίπαλοί τους αρχικά δεν μπορούσαν καν να διανοηθούν, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσουν. 

Κατά τη διάρκεια του 2022 ο Μπρετ Στίβενς διέκρινε κάποια στιγμή μια παρόμοια κατάσταση να διαμορφώνεται: δεκαετίες Δυτικών πολιτικών κατευνασμού είχαν καλλιεργήσει στον Πούτιν την αίσθηση ότι μπορούσε να κάνει σχεδόν οτιδήποτε και να τη γλιτώνει πολύ φθηνά. Οι ολοένα στενότεροι δεσμοί του με τη Βόρεια Κορέα, το Ιράν και κυρίως την Κίνα (τα περί εταιρικής σχέσης «δίχως όρια» μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου ανακοινώθηκαν μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την εισβολή στην Ουκρανία) είχαν ενισχύσει περαιτέρω την αυτοπεποίθησή του, ενώ ιδιαίτερα ενθαρρυντική για τον Ρώσο πρόεδρο ήταν και η χαοτική αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν τον Αύγουστο του 2021, λιγότερο από έξι μήνες προτού εισβάλει στην Ουκρανία. 

Τότε ο Αμερικανός δημοσιογράφος φοβόταν πως η Ουκρανία θα είχε την ίδια μοίρα με τη Γαλλία του 1940. Ωστόσο η χώρα αντέδρασε, θυμίζοντας τη Βρετανία του Τσόρτσιλ: «Οσο μακρύς και δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος», είχε πει στην πρώτη ομιλία του στη Βουλή των Κοινοτήτων ως πρωθυπουργός, τον Μάιο του 1940. 

Η Αμερικανική κυβέρνηση Μπάιντεν, παρότι δεν επέτρεψε –κακώς, σύμφωνα με τον Στίβενς– στο Κίεβο να επεκτείνει τον πόλεμο εντός της Ρωσίας, τουλάχιστον συνέβαλε σημαντικά στο να μην ηττηθεί. Κάποια στιγμή η Ουκρανία απέκτησε το τεχνολογικό πλεονέκτημα και κατάφερε να το διατηρήσει, πρωτοπορώντας στην ανάπτυξη νέων οπλικών συστημάτων αλλά και συναφών τακτικών (που, όπως φαίνεται, οδηγούν σε μια ριζική επανεξέταση του τρόπου που θα διεξάγονται οι πόλεμοι στο μέλλον). «Αυτά είναι τα καλά νέα», όμως «τα κακά είναι πολύ περισσότερα», γράφει ο Μπρετ Στίβενς. 

Το πρώτο που σημειώνει είναι ότι, όπως και στις δεκαετίες του 1930 και του 1940, τα μέτωπα ανά την υφήλιο όχι μόνο πολλαπλασιάστηκαν τα τελευταία χρόνια, αλλά έχουν αρχίσει και να συγκλίνουν. Παρά τις αποτυχίες, τις ανατροπές και τις εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες που έχει υποστεί η Ρωσία στο πεδίο της μάχης, ο Πούτιν δείχνει ακόμη πρόθυμος να ρισκάρει, επεκτείνοντας την εκστρατεία του, με προκλήσεις και απειλές που μόλις και μετά βίας συγκαλύπτονται, κατά της Μολδαβίας, της Πολωνίας, της Γερμανίας και άλλων χωρών. 

Παράλληλα, τα γεράκια Μόσχας τον προτρέπουν να κλιμακώσει τον πόλεμο με άμεσες επιθέσεις στην Ευρώπη, ακόμη και με χρήση πυρηνικών όπλων κατά της Ουκρανίας. Οσον αφορά την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, η επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ το 2023 εξελίχθηκε σταδιακά σε πόλεμο μεταξύ του Ισραήλ, από τη μία πλευρά, και της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, των Χούθι της Υεμένης και του Ιράν από την άλλη· και στη συνέχεια σε πόλεμο μεταξύ του Ιράν και των Ηνωμένων Πολιτειών και των κρατών του Κόλπου. 

Προφανώς τα δύο μέτωπα συνδέονται, με τον αρθρογράφο των New York Times να αναφέρει ενδεικτικά ότι στα τέλη του προηγούμενου μήνα η Ουκρανία εξαπέλυσε επιθέσεις μεγάλου βεληνεκούς εναντίον στόχων στην Κασπία Θάλασσα, με στόχο να διακόψει τη ροή ιρανικών στρατιωτικών προμηθειών προς τη Ρωσία. Επιπλέον, οι αποφάσεις που λαμβάνονται στο ένα μέτωπο επηρεάζουν άμεσα τις εξελίξεις στο άλλο: η υπερβολική χρήση, για παράδειγμα, αναχαιτιστικών πυραύλων στη Μέση Ανατολή σημαίνει ότι πλέον υπάρχουν ελάχιστοι διαθέσιμοι για την Ουκρανία. 

Κακός οιωνός όσον αφορά τον ενδεχόμενο να έχει ήδη αρχίσει (ή να επίκειται) ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, είναι και το γεγονός πως ο άξονας των αυταρχικών καθεστώτων έχει εξελιχθεί σε μια πλήρως επιχειρησιακή στρατιωτική συμμαχία. Ετσι, η Ρωσία συνδράμει τη Βόρεια Κορέα στον εκσυγχρονισμό των ενόπλων δυνάμεών της και η Πιονγκγιάνγκ προμηθεύει τη Μόσχα με εκατομμύρια βλήματα πυροβολικού, ενώ το τελευταίο διάστημα φέρεται να προετοιμάζεται να θυσιάσει χιλιάδες ακόμη στρατιώτες, στέλνοντάς τους να πολεμήσουν στην Ουκρανία. 

Ταυτόχρονα η Κίνα παρέχει στη Ρωσία το μεγαλύτερος μέρος των ηλεκτρονικών εξαρτημάτων που είναι απαραίτητα για την κατασκευή drones και άλλων οπλικών συστημάτων. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση κινεζικής επίθεσης στην Ταϊβάν το Πεκίνο θα μπορούσε να ζητήσει από τη Μόσχα να ανταποδώσει τη βοήθεια, με το Κρεμλίνο να αξιοποιεί τον ισχυρό στόλο υποβρυχίων που διαθέτει στον Ειρηνικό (όπως επισημαίνεται σε μια νέα μελέτη του Australian Strategic Policy Institute). Κατά την πρώτη φάση της σύρραξης στη Μέση Ανατολή η Μόσχα παρείχε επίσης κρίσιμες πληροφορίες στόχευσης στην Τεχεράνη για επιθέσεις εναντίον αμερικανικών βάσεων και πλοίων στη Μέση Ανατολή. Ζήτημα αποτελεί, φυσικά, και το χάος που επικρατεί στη Δύση. 

Όπως συνοψίζει άκρως περιεκτικά ο Μπρετ Στίβενς, ο Τραμπ διαμαρτύρεται για την αδυναμία των συμμάχων των ΗΠΑ, ενώ εκείνοι διαμαρτύρονται για τα νταηλίκια, τα καπρίτσια, την επιπολαιότητα, την ανειλικρίνεια και την ανικανότητα του αμερικανού προέδρου. «Και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο», γράφει. Αυτό σημαίνει πως η νέα ομοβροντία δασμών κατά του Καναδά μπορεί να είναι «πολιτικά άστοχη, οικονομικά αυτοκαταστροφική και στρατηγικά αποδυναμωτική», όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο Καναδάς, μια χώρα εξαρτημένη από το εμπόριο και με τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στον κόσμο, σχεδόν δεν διαθέτει Ναυτικό· ούτε πως η «νέα στρατηγική εταιρική σχέση» της καναδικής κυβέρνησης με την Κίνα είναι «ανήθικη, απερίσκεπτη και λανθασμένη» (εκτός αν ο πρωθυπουργός Μάρκ Κάρνεϊ θεωρεί όντως ότι τα παράλογα ξεσπάσματα του Τραμπ συνιστούν μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη απειλή για τη χώρα του και τον ελεύθερο κόσμο συνολικά από ό,τι οι μεθοδευμένοι σχεδιασμοί του Πεκίνου). Ομως, πέρα από διαιρεμένη, η Δύση είναι επίσης απροετοίμαστη –από στρατιωτική άποψη– για έναν παγκόσμιο πόλεμο. 

Ο πόλεμος με το Ιράν αποκάλυψε όχι μόνο ελλείψεις σε κρίσιμα πυρομαχικά (οι οποίες συνέβαλαν στο να τερματιστούν πρόωρα οι εχθροπραξίες) αλλά και την υπερευαισθησία των Αμερικανών στις στρατιωτικές απώλειες και στην επιβάρυνση των οικονομικών τους. Αυτό προσέφερε στους ηγέτες του Ιράν ένα ασύμμετρο πλεονέκτημα, δεδομένης της δικής τους μεγαλύτερης ανοχής στην ανθρώπινη δυστυχία. Προηγουμένως, ο πόλεμος στην Ουκρανία είχε καταδείξει ότι ακόμη και τα πιο προηγμένα οπλικά συστήματα του αμερικανικού στρατού κινδυνεύουν να καταστούν παρωχημένα μπροστά στη νέα πραγματικότητα του πολέμου με drones TN. 

Τα άρματα μάχης, για παράδειγμα, που έστειλαν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στην Ουκρανία επί κυβέρνησης Μπάιντεν κατέληξαν να «αραχνιάζουν κρυμμένα σε δάση». Παρ’ όλα αυτά, ο Πιτ Χέγκσεθ, ο «μανιακός με τη τεστοστερόνη», υπουργός Αμυνας του Τραμπ, αποφάσισε την περασμένη εβδομάδα να καταργήσει σταδιακά μια μονάδα drones του αμερικανικού στρατού επειδή την είχαν στήσει στρατηγοί που δεν του είναι αρεστοί. 

Το τελευταίο (αλλά όχι λιγότερο κρίσιμο) που επισημαίνεται στο αμερικανικό δημοσίευμα είναι πως η Δύση ενδέχεται επίσης να βρίσκεται στα πρόθυρα μιας νέας οικονομικής κρίσης. 

Μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη δεκαετία του 1930 και στο σήμερα είναι ότι, σε αντίθεση με τότε, ο κόσμος δεν βρίσκεται εν μέσω παγκόσμιας ύφεσης. Υπάρχουν όμως πολλές ενδείξεις για μια επικείμενη, απότομη και βαθιά οικονομική επιβράδυνση, με τον Στίβενς να διερωτάται τι θα συμβεί αν (ή όταν) η έκρηξη της Τεχνητής Νοημοσύνης αρχίσει να χάνει τη δυναμική της, όπως ακριβώς συνέβη με την έκρηξη των dot-com στις αρχές του αιώνα, ή αν η νομισματική κρίση στην Ιαπωνία την ωθήσει να αρχίσει να πουλάει τα αμερικανικά ομόλογα που κατέχει. 

Οσο για το τίμημα ενός δημοσίου χρέους ύψους 40 τρισ. δολαρίων, προβλέπει πως θα γίνει αισθητό μέσω υψηλότερων επιτοκίων, καθώς και των κινδύνων που συνεπάγονται για κάθε κλάδο της οικονομίας που εξαρτάται υπερβολικά από τη φθηνή πίστωση. 

Σε περίπτωση ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, «μια βαθιά ύφεση στις ΗΠΑ ή ένας παγκόσμιος οικονομικός πανικός αναπόφευκτα θα επιδεινώσει όλες τις προαναφερθείσες τάσεις», γράφει ο Μπρετ Στίβενς. «Σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας οι δημοκρατίες τείνουν να γίνονται υπερβολικά επιφυλακτικές, ενώ τα απολυταρχικά καθεστώτα περισσότερο ριψοκίνδυνα. Αυτό είναι ένα ιστορικό δίδαγμα που οφείλουμε να θυμόμαστε καθώς συνεχίζουμε να παρασυρόμαστε –σχεδόν υπνοβατώντας– προς τη μεγάλη καταιγίδα που πλησιάζει». 

Πηγή: Protagon.gr

Πρωθυπουργός: - Μετά από ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ αποκαταστήσαμε τις συντάξεις χηρείας!! - Το είπαμε, το κάνουμε!!

 

Kyriakos Mitsotakis 

Στις 3 Ιουλίου είχα ανακοινώσει τη νομοθετική ρύθμιση για την οριστική κατάργηση των περικοπών Κατρούγκαλου στις συντάξεις χηρείας. Από σήμερα μέχρι την Παρασκευή θα έχει ολοκληρωθεί η καταβολή των νέων συντάξεων.

Συνολικά 8.500 δικαιούχοι θα δουν τις συντάξεις τους να αυξάνονται σημαντικά μέχρι και στα επίπεδα προ της περικοπής που υπέστησαν.

Επιπλέον, περίπου 75.000 συνταξιούχοι δεν θα χρειαστεί να επιστρέψουν αναδρομικά ούτε ένα ευρώ. Ενώ 122.000 συνταξιούχοι που έχουν δύο εθνικές συντάξεις, αυτές διατηρούνται κανονικά.

Ένα πρόβλημα, λοιπόν, που αφορούσε χιλιάδες οικογένειες λύνεται, τώρα, οριστικά, αποκαθιστώντας μία μεγάλη κοινωνική αδικία. Το είπαμε, το κάνουμε