Μιά «βουτιά» στην Ελληνική λαογραφία και την σχέση της με τον Ελληνικό κινηματογράφο

 

Χρήστος Μπολώσης

Φίλοι μου γειά σας. Σήμερα, αλλά και την επομένη Δευτέρα, μεγάλο γαρ το θέμα, θα κάνουμε μιά «βουτιά» στην Ελληνική λαογραφία και την σχέση της με τον Ελληνικό κινηματογράφο.

Δανειζόμαστε από την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια και από το λήμμα «Λαογραφία»: Ο κορυφαίος και θεμελιωτής της ελληνικής λαογραφίας είναι ο Νικόλαος Πολίτης. Θεωρείται ο «πατέρας» της συγκεκριμένης επιστήμης στην Ελλάδα, καθώς ήταν αυτός που εισήγαγε τον ίδιο τον όρο «λαογραφία» το 1908.

Οι σημαντικότεροι Έλληνες λαογράφοι είναι οι: Στίλπων Κυριακίδης: Μαθητής του Πολίτη και ο πρώτος που κατέλαβε την πανεπιστημιακή έδρα της Λαογραφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εστίασε στην ιστορική και κοινωνική διάσταση των εθίμων. Γεώργιος Μέγας: Καθηγητής και διευθυντής του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών. Το έργο του για τα ελληνικά λαϊκά παραμύθια, τις γιορτές και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική παραμένει σημείο αναφοράς. Δημήτριος Λουκάτος: Σπουδαίος καθηγητής με τεράστιο έργο στην καταγραφή της σύγχρονης, αστικής και καθημερινής λαογραφίας, γνωστός για τις μελέτες του γύρω από τις παροιμίες και τα έθιμα του καλενταριού. Αγγελική Χατζημιχάλη: Η σημαντικότερη γυναίκα ερευνήτρια της ελληνικής λαϊκής τέχνης. Αφιέρωσε τη ζωή της στη μελέτη της ελληνικής χειροτεχνίας, της παραδοσιακής φορεσιάς και της αρχιτεκτονικής, ιδρύοντας μουσεία και σχολές. Μιχάλης Μερακλής: Από τους κορυφαίους σύγχρονους λαογράφους, ο οποίος ανανέωσε την επιστήμη εισάγοντας τις αρχές της κοινωνικής λαογραφίας και μελετώντας τον λαϊκό πολιτισμό των σύγχρονων αστικών κέντρων.

Αυτά μας λέει η Βικιπαίδεια και καλά μας τα λέει. Όμως εμείς να προσθέσουμε, ότι ο παλιός Ελληνικός κινηματογράφος, είναι μία επίσης πολύ καλή πηγή λαογραφικών ηθών και εθίμων της Πατρίδας μας.

Ο κ. Γεώργιος Μαυραγάνης, γράφει σχετικώς στο εξαιρετικό μπλογκ http://roykoymoykoy.blogspot.gr/:

«Αρκετοί, ιδίως όσων ο σάκκος με τα χρόνια που κουβαλούν στην πλάτη τους περιέχει δεκαετίες, πιθανόν έχουν δεί την εξαιρετική ταινία “Ο Βιολιστής στην στέγη” με πρωταγωνιστή τον Τοπόλ. Ο κινηματογραφικός πρωταγωνιστής Τέβγε, σε κάποιο σημείο της ταινίας, όπου είναι πολύ στρυμωγμένος και καλείται να λάβει κάποια σκληρή απόφαση, φωνάζει επανειλημμένως με στεντόρεια φωνή “Tradition, tradition’’ (Παράδοση). Αναγνωρίζει και αποδέχεται την μεγάλη αξία της Παράδοσης την οποία προφανώς τιμά και σέβεται.

Οι Έλληνες ως Λαός και όχι ως πληθυσμός διαθέτουμε τεράστια Παράδοση, αυτή άλλωστε μας κράτησε εν ζωή ως Έθνος. Αυτή η Παράδοση λειτούργησε ως συνεκτικός ιστός, στις εσωτερικές μας σχέσεις αλλά και ως ασπίδα προστασίας στους ανέμους που μας έσπρωχναν στον αφανισμό.

Παράδοση είναι το σύνολο κυρίως πολιτιστικών αγαθών που μιά ομάδα προγόνων παραδίδει στους απογόνους της με αδέλφια της την Εθνική παράδοση δηλαδή την πνευματική και ιστορική ζωή του Έθνους η οποία μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά και την Ιστορική Εθνική Συνείδηση που τρέφεται με το όλο Εθνικό παρελθόν και με μυστηριώδη, δυσερμήνευτο τρόπο δοθείσης ευκαιρίας αλλά και σε απρόβλεπτο χρόνο αναδύεται από τα απρόσιτα βάθη της ψυχής όπου φωλιάζει.

Αρκετοί κάργα μοντερνισμένοι, συνήθως ετερόφωτοι, αντιμετωπίζουν την Παράδοση και τα αδέλφια της με απαξιωτικό τρόπο και ενίοτε εκδηλώνουν προθέσεις εξάλειψής τους, όμως αυτά είναι το αθάνατο αίμα που ρέει στις φλέβες μας και ακριβώς επειδή είναι αθάνατο, το Έθνος επέζησε στο παρελθόν σε πολύ χαλεπούς καιρούς, συνεχίζει να ζει και και δεν έχει καμμιά πρόθεση να πάψει να ζεί.

Μετά απ’ αυτά ας δούμε, μερικές χαρακτηριστικές Ελληνικές παραδόσεις, όπως τις απαθανάτισε ο παλιός Ελληνικός κινηματογράφος:

Ελληνικό πανηγύρι

Παλιότερα (τι παλιότερα, μιλάμε για πάνω από μισό αιώνα!), που δεν υπήρχαν σινεμά, τηλεοράσεις, ούτε και ραδιόφωνα, η μοναδική διασκέδαση των ανθρώπων της Ελληνικής επαρχίας μας ήταν τα πανηγύρια, τα οποία σύμφωνα με την σοφή κουβέντα του μεγάλου Χάρι Κλιν «γίναν φεστιβάλ».

Μία λοιπόν καλή εικόνα για τα Ελληνικά πανηγύρια παίρνουμε από σχεδόν όλες τις Ελληνικές ταινίες τύπου φουστανέλας.

Το πανηγύρι τοποθετείται προς το τέλος της ταινίας, το οποίο ξεκινά με χορούς, σούβλες, κρασί και την κυρίαρχη φωνή του Δημήτρη Ζάχου («Μια βοσκοπούλα αγάπησα» κ.λπ.), συνήθως τελειώνει είτε με την εισβολή του παλικαριού, του οποίου την αγάπη παντρεύουν με άλλον, που τις περισσότερες φορές είναι ο αντιπαθέστατος γιος του τσιφλικά και γίνεται το έλα να δεις με τον τσιφλικά να προστάζει: «Άντε ωρέ, γυρίστε στα σπίτια σας. Το γλέντι τελείωσε». Έτσι απλά.

Άλλοτε πάλι εμφανίζεται λαχανιασμένος κάποιος αγγελιοφόρος που ενημερώνει τους πανηγυριώτες ότι «θα γίνει φονικό, γιατί ο Τάσος ψάχνει να χαλάσει τον Γιάννο» ή ότι «Η Αγγελικώ της κυρά Βασίλαινας τραβάει κατά τον γκρεμό», οπότε επίσης σχολάει το πανηγύρι.

Μία άλλη, πολύ πιο σύγχρονη μορφή ο Ελληνικού πανηγυριού μας δίνει η κλασική πλέον ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», παραγωγής 1955, της Φίνος Φιλμ.

Εκεί οι πλανόδιοι λατερνατζήδες ο Πετράκης (Μίμης Φωτόπουλος) και ο Παυλάρας (Βασίλης Αυλωνίτης), ξεκινάνε από την Αθήνα «με το πόδι» για το πανηγύρι της Πλατανιάς της «Θαματουργής», όπως τους συμβουλεύει ο φίλος τους Θόδωρος (Νίκος Φέρμας), αφού κι αυτό θα μαζέψει τα σέα του (τις κούνιες) και θα πάει εκεί «να τα κονοκμήσει». Η ταινία, μας δίνει μιά εικόνα του πανηγυριού με τους… πρυτάνεις αυτών που λέμε «δουλειές του ποδαριού», όπως αυτός που παρουσιάζει τα «θαύματά της φύσεως», ό άλλος με τους κρίκους, «παιχνίδι που ανακάλυψε ο Σαρχάμπεης» ή ο τρίτος, που έχει το τρενάκι που μετράς τη δύναμή σου. Ανάμεσά τους βέβαια και ο καλλιτέχνης (Διονύσης Βουδούρης) που με το βιολί του και τη… «Σερενάτα» του Σούμπερτ μαζεύει πενταροδεκάρες, σε αντίθεση με τους λατερνατζήδες που με το «Μέλι μέλι» του Μάνου Χατζηδάκι και με την γοητεία της «δεσποινίς Καίτη» τρελαίνονται στο τάλιρο.

Πριν όμως φτάσουν στην Πλατανιά οι λατερνατζήδες μας, ο Σακελλάριος τους «στέλνει» σε ένα υπαίθριο Ελληνικό γλέντι, όπου ακούγεται και το άκρως… σεξιστικό «Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω». Τώρα βέβαια αυτά πέρασαν. Το είμαι άντρας και τι κέφι μου θα κάνω, μπορεί να αντικατασταθεί με το «είμαι γκέϊ και παρέλαση θα κάνω…»

---

Όμως δεν ασχολούμαστε μόνο εμείς με την σύγχρονη λαογραφία. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι μεταξύ των οποίων η θαυμάσια κυρία Μαρία Δεδούση που δημοσίευσε στην ιστοσελίδα «PROTAGON» στις 13 Ιουλίου, το παρακάτω εξαιρετικό σημείωμα που αναφέρεται στα Ελληνικό πανηγύρι.

Απολαύστε το:

Είμαστε για τα πανηγύρια

Κατά τις 8 αρχίζουν να κατεβαίνουν τα λεφούσια από τα γύρω χωριά, με αγροτικά και κούρσες για να πιάσουν το «καλό» τραπέζι. Τα ντυσίματα τυφλώνουν. Το αλκοόλ ρέει άφθονο και όλοι είναι ντέφι πολύ πριν ακουστεί η πρώτη νότα. Η χοληστερίνη ανεβαίνει μόνο που κοιτάς την γουρνοπούλα να τεμαχίζεται λυσσαλέα με τον μπαλτά. Το κρέας πωλείται με το κιλό, το Τζόνι με το μπουκάλι. Σε μια Ελλάδα που αλλάζει ταχύτατα, μερικά πράγματα παραμένουν πάντα ίδια.

«Καλησπέρα… πέρα, πέρα». «Αγαπάμε Μεσσηνία…νία, νία». Δεν αντιλαλούνε τα βουνά, αλλά η μικροφωνική. Που είναι σεταρισμένη για νυχτερινό κέντρο στο 40ό χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού και τώρα προσπαθεί να ανταποκριθεί σε ανοιχτό οικόπεδο στο πουθενά και να ακουστεί όσο πιο μακριά γίνεται, ιδανικά στον δίπλα νομό. Κάποτε οι Μεσσήνιοι πολεμούσαν με τους Λάκωνες για την ανεξαρτησία τους, σήμερα για την καλύτερη γουρνοπούλα. Η ένταση του ήχου και όχι η ποιότητά του, είναι ένδειξη επιτυχίας στο πανηγύρι του χωριού. Και η επιτυχία του πανηγυριού είναι ένας τοπικός θρίαμβος.

Φέτος, μετά από πολλά πανηγύρια ανά τα χρόνια και ισάριθμες άγρυπνες νύχτες, έμαθα ότι το δικό μας διοργανώνεται για την ενίσχυση του τοπικού Α.Ο. Της ποδοσφαιρικής μας ομάδας, δηλαδή, η οποία, κάνοντας μια πρόχειρη εκτίμηση στα έσοδα, αναρωτιέμαι γιατί παίζει ακόμη στην Α’ Μεσσηνίας και όχι στην Premier League και γιατί δεν έχει πάρει τον Μέσι. Κάποτε γινόταν ένα πανηγύρι το χρόνο, μετά πήγαμε στα τρία, φέτος ξεκινάμε νωρίς και του χρόνου, όπως λένε τα «πουλάκια» στο χωριό, θα νοικιάσουμε οικόπεδο 11 στρεμμάτων και θα γίνει «χαμός». Με τρομάζει λίγο αυτό. Πόσο πιο χαμός;

Λίγες ημέρες πριν το πανηγύρι, αρχίζουν οι ετοιμασίες. Πρώτα, στήνεται στον χώρο μια ξύλινη εξέδρα με κάθετα δοκάρια: Περνώντας κάθε μέρα από ‘κει, περιμένω στα σοβαρά να δω να αιωρούνται οι κρεμασμένοι. Μετά στήνονται τα φώτα, γιρλάντες εκτυφλωτικού λευκού φωτός και μετά μπαίνουν χιλιάδες πλαστικά τραπεζοκάρεκλα, κυριολεκτικά το ένα πάνω στο άλλο. Στη μία άκρη οι ψησταριές και στην άλλη το «μπαρ», ένας πάγκος, δηλαδή, με μπόλικο χώρο από πίσω για τα ποτά.

Η λέξη πανήγυρις προέρχεται από το παν (όλον) και το άγυρις (συγκέντρωση). Είναι, με λίγα λόγια, η συγκέντρωση όλου του λαού. Τα ελληνικά πανηγύρια αντλούν την καταγωγή τους από τις αρχαίες γιορτές, όπως τα Παναθήναια ή τα Ελευσίνια, που συνδύαζαν θρησκευτική λατρεία, εμπορικές δραστηριότητες και κοινωνική ψυχαγωγία. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Κατά τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων, οι αρχαίες γιορτές μετατράπηκαν σε εορτασμούς αγίων. Και κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας έπαιξαν σπουδαίο ρόλο, ως η μοναδική ευκαιρία ελεύθερης συνάθροισης των Ελλήνων και ένας τρόπος διατήρησης των παραδόσεων και της μουσικής τους. Σήμερα, τηρουμένων των αναλογιών, διατηρούν αναλλοίωτα όλα αυτά τα στοιχεία.

Το εισιτήριο για το πανηγύρι είναι 5 ευρώ τη μια χρονιά, 10 την άλλη, ανάλογα με κάτι εντελώς απροσδιόριστο. Ο χώρος είναι περιφραγμένος, γεγονός που βοηθάει στη συλλογή «εισόδου». Δίπλα στην είσοδο, διάφοροι πλανόδιοι μικροπωλητές πουλάνε ποπ κορν, λουκουμάδες, πλαστικά παιχνίδια, κοσμήματα και άλλα αντικείμενα και υπηρεσίες. Κάποιες φορές εμφανίζεται η αστυνομία, ελέγχει την άδεια κάποιου από αυτούς και αποχωρεί. Εξ όσων γνωρίζω, ποτέ κανείς δεν ευρέθη παρανομών. Αλίμονο. Είμαστε μια εκπληκτικά νόμιμη χώρα και τα πανηγύρια μας το αποδεικνύουν.

Η διόλου σεμνή τελετή αρχίζει επισήμως στις 10. Ήδη από το μεσημέρι, όμως, το ντουμάνι από τα σουβλάκια και τα γρούνια (στη Μεσσηνία εκτός από χοιρινό τρώμε και φωνήεντα) έχει σκεπάσει το χωριό και όλοι έχουν δώσει τα ραντεβού τους. Κατά τις 8 αρχίζουν να κατεβαίνουν τα λεφούσια από τα γύρω χωριά, για να πιάσουν το «καλό» τραπέζι. Τα αγροτικά και οι «κούρσες» παρκάρουν παντού, διότι οικόπεδο για το πανηγύρι έχουμε, πάρκινγκ όμως όχι.

Τα ντυσίματα τυφλώνουν. Οι τουρίστες, με τα μαγιό και τις σαγιονάρες, κοιτάνε άναυδοι τα λαμέ, τα λεοπάρ και τα 12ποντα. Οι πιο θαρραλέοι από αυτούς θα μπουν στο πανηγύρι, κυρίως για να γίνουν ντέφι και να συρθούν, κυριολεκτικά, στην πίστα από κάποιον γηγενή.

Ντέφι είναι έτσι κι αλλιώς όλοι από πριν καν ανέβει ο πρώτος μουσικός στο «ικρίωμα». Κρασιά και μπύρες ρέουν εν αφθονία, ενώ πίσω από το αυτοσχέδιο μπαρ είναι στοιβαγμένες ατελείωτες κούτες με Τζόνι Μπλακ, το οποίο πωλείται έναντι του ανάλογου αντιτίμου. Μαύρο Τζόνι Γουόκερ ο μέσος Έλληνας έχει να πιει από τότε που τον ξεβλάχευε ο Κωστόπουλος. Παραδόξως, εδώ, στο ταπεινό επαρχιακό πανηγύρι, φαίνεται να είναι το ποτό που προτιμούν άπαντες· ίσως επειδή ταιριάζει -και αισθητικά- με την ταλαίπωρη γουρνοπούλα, την οποία τεμαχίζει αδιάκοπα και με λύσσα ένας μπαλτάς στον τεράστιο πάγκο. Σου ανεβαίνει η χοληστερίνη μόνο που κοιτάς την τελετουργία και τα ζουμιά να τρέχουν στο έδαφος. Το κρέας πωλείται με το κιλό, το Τζόνι με το μπουκάλι.

Τι ρωτήσατε; Αν κόβονται αποδείξεις; Που να ξέρω, εφορία είμαι; Άσε που μάλλον ούτε η εφορία ξέρει.

Έτσι, με το που ακούγεται το πρώτο echo από το μικρόφωνο, όλοι είναι πανέτοιμοι. Ο χώρος είναι τίγκα, τα λεοπάρ και τα λαμέ έχουν πασπαλιστεί με μπόλικο λίπος, οι κούτες με τα ποτά αδειάζουν ταχύτατα και αντικαθίστανται αστραπιαία με άλλες, νέοι, γέροι και παιδιά περιμένουν το «κυρίως θέμα».

Το κυρίως θέμα ξεκινά με ένα συγκρότημα, ο τραγουδιστής του οποίου μιλάει ακατάληπτα κρητικά και παίζει λύρα, χωρίς αυτό να τον εμποδίζει να ερμηνεύει ικαριώτικα σε remix με Κωνσταντίνο Αργυρό. Όλο το βράδυ έτσι πάει: Τσιφτετέλια και τσάμικα, μπάλοι, ζεϊμπέκικα και καλαματιανοί, όλα καταλήγουν να χορεύονται με τα ίδια (μεθυσμένα) βήματα, όσο οι μουσικοί εναλλάσσονται στη σκηνή, γεγονός που μάλλον δεν προσέχει κανείς.

Μέχρι που, γύρω στις 2 και κάτι, εκεί που λες «ουφ, τελειώνει, θα κοιμηθώ», βγαίνει το μεγάλο όνομα της βραδιάς, συνήθως γένους θηλυκού. Έχει έρθει και η Έφη Θώδη, πανικός στο πανηγύρι, τύφλα να έχει η Μαντόνα. Οι πιτσιρικάδες, που δεν ξέρουν κανένα τραγούδι, αλλά πάνε επειδή «οι μπύρες είναι φτηνές και έχει χαβαλέ», έκαναν ουρά για μια φωτογραφία μαζί της. Η Έφη είναι cult.

Κάποια στιγμή, περνάει και ο Δήμαρχος, με το ποδήλατό του, εποπτεύει ευχαριστημένος και πάει να πιει τσίπουρα κάπου πιο ήσυχα. Στο μεταξύ, ο απέναντι καταστηματάρχης έχει κατέβει σε έξαλλη κατάσταση και ωρύεται διότι του βαράνε οι συναγερμοί καθώς μια εκτεταμένη οικογένεια Ρομά έχει κατασκηνώσει στον περίβολό του.

Κλείνεις παράθυρα, βάζεις κλιματισμό, αλλά το πανηγύρι διαρρηγνύει κάθε φυσικό εμπόδιο και τελικά σε παίρνει κάποιου είδους ύπνος υπό τους ήχους του «με παράσυρε το ρέμα, μάνα μου δεν είναι ψέμα».

Τα ξημερώματα, είσαι ο μόνος που δεν έχει δώσει δικαιώματα και επίσης ο μόνος που θα ήθελε να έχει κοιμηθεί. Το χωριό έχει μια απόκοσμη ησυχία και πώς να μην έχει αφού όλοι οι άλλοι έχουν πέσει εξοντωμένοι για ύπνο. Πρέπει να στρώσουν και δέρμα.

Για τους επόμενους δύο μήνες σχεδόν κάθε βράδυ κι ένα πανηγύρι: η Ανω Μηλίτσα, οι Κάτω Αμπελόκηποι, η Πέρα Καλλιθέα και το Δώθε Βασιλοχώρι θα γίνουν για μια βραδιά το επίκεντρο του γνωστού κόσμου.

Οι άνθρωποι θα γλεντήσουν με την ψυχή τους, πριν οι σκιές μακρύνουν ξανά και το καλοκαίρι φύγει μαζί με τον κόσμο. Σε μια Ελλάδα που αλλάζει ταχύτατα, μερικά πράγματα παραμένουν πάντα ίδια.

---

Ήθη και έθιμα

Στα αυστηρά κάποτε και τώρα χαλαρωθέντα Έθιμα και – κυρίως – ήθη της Ελλάδος μας, αναφέρονται πολλές ταινίες. Είτε είναι η κυρίως υπόθεσή τους ή όχι.

Τα παραδείγματα πολλά.

Ο γάμος και η τιμή της αδελφής, η προίκα

Πρωταρχική θέση, κατέχει μάλλον η ταινία «Ο Φανούρης και το σόϊ του», παραγωγής 1957 των Αλ. Σακελλάριου και Χρ. Γιαννακόπουλου. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον προικοθήρα και έμπορο Σόλωνα (Χριστόφορος Χειμάρας), ο οποίος απαιτεί προίκα ακριβώς 300 λίρες για να παντρευτεί την μάλλον… σιτεμένη αδελφή, την Κατίνα (Γκέλυ Μαυροπούλου), του Φανούρη (Μίμης Φωτόπουλος), διότι, κυνικότατα, δεν μας κρύβει, ότι υπάρχει και η χήρα με τις 400. Τελικώς όλα βαίνουν καλώς, αφού εμφανίζεται ο ναυτικός Βαγγέλης (Θεόδωρος Δημήτριεφ), παιδικός φίλος της Κατίνας, που την ζητάει σε γάμο κι’ έτσι τρώμε κουφέτα…

Στον «Ατσίδα», του Γιάννη Δαλιανίδη (1962), τα πράγματα είναι λίγο μπλεγμένα αφού ο Θόδωρος Κουρούζος (Παντελής Ζερβός) πατέρας του Αλέκου (Ντίνος Ηλιόπουλος) και της Άννας (Ζωή Λάσκαρη), ενώ σχεδιάζει να βρει μία καλή κοπέλα για τον Αλέκο με καλή προίκα και έναν καλό νέο για την Αννούλα που να μη ζητάει προίκα. Στο τέλος βέβαια όλα βαίνουν καλώς. Την ταινία «αλατίζει» ο μέγας Θανάσης Βέγγος (έπρεπε να πεθάνει για να τον ανακαλύψουν οι κουλτουριαραίοι), που στο ρόλο του σερβιτόρου Θρασύβουλα δογματίζει («Τα πάντα είναι ατμός»), αλλά και μας φανερώνει το… .ίρτζι του (τιμή, αξιοπρέπεια), που δεν θέλει να τον καλείς με… παλαμάκια.

Στην ταινία «Μια κυρία στα μπουζούκια», παραγωγής 1968 του Γιάννη Δαλιανίδη, έχουμε την προσπάθεια των τριών αδελφών Μασούρου (Κώστας Βουτσάς ο Κώστας, Γιάννης Βογιατζής ο Θανάσης και Χρήστος Δοξαράς ο Ηλίας), που αγωνίζονται για την τιμή την αδελφής τους Αννούλας (Ζωή Λάσκαρη).

Ένα πολύ όμορφο σημείωμα για την «προίκα της νύφης» βρήκαμε στο θαυμάσιο Blog «ΡΟΥΚΟΥΜΟΥΚΟΥ» και σας το προσφέρουμε:

Η προίκα της νύφης

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/
Το έστειλε ο Δημήτρης Ακρίτιδης
https://oikohouse.wordpress.com/
Δημήτρης Τσίγγαρας

Κάπου στην καρδιά του Βαλτινού, εκεί που ο χρόνος έχει μιαν άλλη ροή, μια φωτογραφία παγώνει μια στιγμή φορτισμένη από μνήμη και παράδοση.

Ένα κάρο, ταπεινό μα γεμάτο νόημα, παρκαρισμένο κάτω από τη βεράντα ενός πλίνθινου σπιτιού, γίνεται το κέντρο ενός άγραφου τελετουργικού: η προίκα της νύφης.

Οι δύο νεαρές κοπέλες, βλάμισσες του γάμου, σκύβουν με φροντίδα και ευλάβεια πάνω από τα προικιά – στρωσίδια, κουβέρτες, σεντόνια, πετσέτες.

Δεν είναι απλώς αντικείμενα, είναι τα χνάρια μιας ζωής που ετοιμάζεται να ξεκινήσει.

Τα στοιβάζουν με σειρά, σαν να τα ντύνουν με σιωπηλές ευχές για αγάπη, για ευημερία, για σπιτικό γεμάτο ζεστασιά.

Πάνω απ’ αυτές, από τα ξύλινα κάγκελα της βεράντας, ξεπροβάλλουν οι βλάμηδες.

Σιωπηλοί εργάτες της τελετής, με πρόσωπα που κουβαλούν μια παράξενη μίξη συγκίνησης και περηφάνιας, παραδίδουν τα προικιά ένα ένα, σαν να παραδίδουν ένα κομμάτι από την ιστορία του σπιτιού.

Και η ρόδα του κάρου, σκεπασμένη με ξεραμένη λάσπη από τους χωμάτινους δρόμους του χωριού, μαρτυρά πορείες και περάσματα.

Η λάσπη δεν είναι βάρος, είναι μαρτυρία. Δείχνει ότι τούτη η στιγμή είναι καρπός διαδρομής – της νύφης, της οικογένειας, της κοινότητας.

Στην αυλή, ο κόσμος του γάμου παρατηρεί, συμμετέχει σιωπηλά ή με χαμόγελα, σαν μάρτυρες σε μια ιεροτελεστία.

Είναι όλοι εκεί: όχι μόνο για να δουν, αλλά για να νιώσουν, να θυμηθούν, να γίνουν κι αυτοί μέρος του εθίμου που δεν είναι πια απλή παράδοση, αλλά ένας ύμνος στην έννοια του «μαζί».

Μια φωτογραφία που δεν απεικονίζει απλώς ένα στιγμιότυπο, κουβαλά μαζί της το όλο βάρος του παρελθόντος και τη σιωπηλή υπόσχεση του μέλλοντος.

Ένα πέρασμα, από το παλιό στο νέο, με κάρο, με προίκα, με μνήμες.

Πηγή: Η εφημερίδα του Βαλτινού

https://www.dimokratia.gr/apopseis/750614/o-ellinikos-kinimatografos-os-pigi-laografias-ki-allon-tinon-1/

Global Retirement Index: - Οι Έλληνες συνταξιούχοι βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις για αξιοπρεπή διαβίωση

Χαμηλά στη διεθνή κατάταξη για τις συνθήκες διαβίωσης των συνταξιούχων βρίσκεται η Ελλάδα, σύμφωνα με τον ετήσιο Global Retirement Index της Natixis Investment Managers.

Η χώρα καταλαμβάνει την 36η θέση με συνολική βαθμολογία 52%, ενώ στην κορυφή της κατάταξης βρίσκεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η Νορβηγία. Στη δεύτερη θέση ακολουθεί η Ιρλανδία.

Ο δείκτης δεν εξετάζει μόνο το ύψος των συντάξεων, αλλά συνολικά το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζουν οι πολίτες μετά την αποχώρησή τους από την αγορά εργασίας. Η αξιολόγηση βασίζεται σε τέσσερις βασικούς άξονες: την οικονομική κατάσταση κατά τη συνταξιοδότηση, την οικονομική και κοινωνική ευημερία, την υγεία και την ποιότητα ζωής

Για την Ελλάδα, η καλύτερη επίδοση καταγράφεται στον τομέα της υγείας, με βαθμολογία 71%. Αντίθετα, η χαμηλότερη επίδοση εμφανίζεται στην ευημερία, όπου η βαθμολογία περιορίζεται στο 38%. Στην οικονομική κατάσταση κατά τη συνταξιοδότηση η χώρα συγκεντρώνει 50%, ενώ στην ποιότητα ζωής 56%.

Η εικόνα αυτή δείχνει ότι, ακόμη και όταν οι υπηρεσίες υγείας αξιολογούνται σχετικά θετικά, η οικονομική ασφάλεια, το διαθέσιμο εισόδημα και οι δυνατότητες αποταμίευσης παραμένουν κρίσιμοι παράγοντες για την ποιότητα ζωής των συνταξιούχων.

Σημαντική πίεση στα συνταξιοδοτικά συστήματα προκαλούν και οι δημογραφικές εξελίξεις, καθώς οι πολίτες ζουν περισσότερο, ενώ ο αριθμός των εργαζομένων μειώνεται σε σχέση με τον αριθμό των συνταξιούχων. Αυτό σημαίνει ότι τα ασφαλιστικά συστήματα καλούνται να χρηματοδοτούν παροχές για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα με μικρότερη βάση εισφορών.

Παράλληλα, το αυξημένο κόστος ζωής και ο πληθωρισμός περιορίζουν την αγοραστική δύναμη και τις δυνατότητες αποταμίευσης, ενώ το υψηλό δημόσιο χρέος περιορίζει σε αρκετές χώρες τα περιθώρια για πρόσθετη κρατική στήριξη.

Η έρευνα επισημαίνει ακόμη ότι πολλά συνταξιοδοτικά συστήματα σχεδιάστηκαν σε διαφορετικές κοινωνικές και δημογραφικές συνθήκες από τις σημερινές. Καθώς το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται, οι πολίτες χρειάζονται περισσότερους οικονομικούς πόρους για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα μετά τη συνταξιοδότηση.

 Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι και το εύρημα ότι το 43% των ιδιωτών επενδυτών παγκοσμίως θεωρεί πως θα χρειαστεί ένα «θαύμα» για να εξασφαλίσει οικονομική ασφάλεια στη συνταξιοδότησή του.

https://workenter.gr/syntaxiouchoi-stis-teleftaies-theseis-i-ellada-gia-axioprepi-diaviosi-996928

Συντάξεις: - Χορήγηση αναδρομικών σε πέντε μεγάλες κατηγορίες συνταξιούχων

 

1. Συνταξιούχοι με δικαστικές προσφυγές που διεκδικούν επιστροφή των παρανόμως επιβληθέντων περικοπών στις επικουρικές τους συντάξεις και στα Δώρα συντάξεων για το 11μηνο Ιουνίου 2015 – Μαΐου 2016. Συνολικά οι δικαιούχοι αυτών των αναδρομικών είναι 1,1 εκατ. συνταξιούχοι, αλλά αγωγές στα δικαστήρια έχουν υποβάλει περίπου οι 370.000 οι οποίοι και έχουν λαμβάνειν τις επιστροφές των παράνομων περικοπών του 11μήνου. Τα αναδρομικά για αυτή την κατηγορία καταβάλλονται μαζί με τους τόκους και τα ποσά φτάνουν ως και τα 5.763 ευρώ.

2. Συνταξιούχοι Δημοσίου που διεκδικούν αναδρομικά από την Εισφορά Αλληλεγγύης (ΕΑΣ), για 23 μήνες, ήτοι από τον Φεβρουάριο του 2017 ως τον Δεκέμβριο του 2018, που είναι το διάστημα για το οποίο η εν λόγω κράτηση κρίθηκε αντισυνταγματική από το Ελεγκτικό Συνέδριο με την πιλοτική απόφαση 244/2017. Τα ποσά των επιστροφών φτάνουν ως και 9.568 ευρώ για συνταξιούχους του Δημοσίου που ανήκουν στα ειδικά μισθολόγια, ενώ για συνταξιούχους υπουργείων, ΟΤΑ και δημοσίων οργανισμών, τα διεκδικούμενα ποσά φτάνουν ως τις 8.550 ευρώ.

3. Συνταξιούχοι χηρείας του Δημοσίου που δικαιώθηκαν με αναδρομικά από τους λάθος υπολογισμούς των συντάξεων χηρείας που απονεμήθηκαν στο διάστημα από τις 13 Μαΐου του 2016 ως τον Απρίλιο του 2019. Τα ποσά που επιστρέφονται ξεπερνούν και τις 7.500 ευρώ.

4. Συνταξιούχοι που έχουν σε εκκρεμότητα τον επανυπολογισμό της σύνταξής τους ή ο επανυπολογισμός έγινε με λάθη. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, στην ουρά του επανυπολογισμού βρίσκονται περίπου 40.000 παλαιοί αλλά και νέοι συνταξιούχοι (πριν και μετά τον Μάιο του 2016, που θεσπίστηκε ο επανυπολογισμός συντάξεων με τον νόμο 4387/2016) και τα ποσά που καταβάλλει ο ΕΦΚΑ ξεπερνούν τις 5.000 ευρώ.

5. Συνταξιούχοι που συνέχισαν να εργάζονται μετά τη συνταξιοδότηση και δικαιούνται προσαύξηση σύνταξης από την προσμέτρηση των ενσήμων που συμπλήρωσαν κατά το διάστημα της απασχόλησής τους. Ήδη πληρώθηκαν 1.068 συνταξιούχοι με αναδρομικές προσαυξήσεις συντάξεων από τα ένσημα που μάζεψαν συνεχίζοντας την εργασία μετά τη συνταξιοδότησή τους, ενώ στη λίστα των υποψηφίων δικαιούχων βρίσκονται περίπου 25.000 συνταξιούχοι που διέκοψαν την απασχόλησή τους και περιμένουν να πάρουν την ανάλογη προσαύξηση στη σύνταξη.

Οι πληρωμές των αναδρομικών που οφείλονται στους συνταξιούχους έχουν μπει πλέον στην «ημερήσια διάταξη» του ΕΦΚΑ και οι αποδόσεις των χρημάτων στους συνταξιούχους γίνονται σταδιακά κάθε μήνα.

πηγή:https://www.odigostoupoliti.eu/poioi-syntaksiouchoi-tha-lavoun-anadromika-ton-oktovrio-2026/

Επιμένει ο Συρίγος για τη διπλή υποχώρηση της Ελλάδας στην Κάσο: - «Δεν παίρνω τίποτα πίσω»

Επιμένει ο Άγγελος Συρίγος στην αρχική δήλωσή του ότι «η Ελλάδα έκανε δύο φορές πίσω απέναντι στην Τουρκία στην υπόθεση των ερευνών για το καλώδιο στην Κάσο το 2024», τονίζοντας πως «η επιστημονική μου άποψη δεν αναιρείται από την πολιτική μου ιδιότητα».

«Έχω δύο ιδιότητες, την πολιτική και την επιστημονική. Η μία δεν αναιρεί την άλλη. Οφείλω να καταθέτω την επιστημονική μου άποψη. Γι’ αυτόν τον λόγο με καλείτε στον δημόσιο διάλογο», δήλωσε αρχικά ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και συνέχισε μιλώντας στον ΑΝΤ1:

«Η λέξη υποχώρηση ακούγεται ξαφνικά. Έχω δύο πράγματα να πω. Έχουμε μία τακτική που ακολουθείτε στην Ανατολική Μεσόγειο τουλάχιστον από το 2003. Έχουνε μπει επτά καλώδια, ποτέ μέχρι το 2024 η Τουρκία δεν είχε εμποδίσει ποτέ την πόντιση των καλωδίων. Υπήρχαν κάποιες διαφωνίες, αλλά ποτέ δεν την είχε εμποδίσει. Όταν ξαφνικά αλλάζει την τακτική της και εμφανίζει πέντε πλοία πολεμικά πλοία. Εσύ τι κάνεις; Δεν σταματάς για τακτικούς λόγους το έργο για να διαπιστώσεις ποια είναι η πρόθεση της άλλης πλευράς από τη στιγμή που δεν έχει εμφανίσει ξανά αυτή τη συμπεριφορά στο παρελθόν. Τι πρέπει να κάνεις; Κι αυτό είναι ένα ερώτημα που απευθύνεται στην αντιπολίτευση. Τι θα έκανε η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ; Θα βύθιζαν τα πέντε πλοία; Δεν θα κοίταγε να διαπιστώσει τι έχει συμβεί; Μόνο όταν καταλάβεις τι γίνεται παίρνεις τις αποφάσεις».

Σε ερώτηση των δημοσιογράφων για το αν παίρνει πίσω τη δήλωση για την υποχώρηση στην Κάσο, ο κ. Συρίγος απάντησε: «Επιστημονικά έχω καταθέσει την άποψή μου, δεν παίρνω τίποτα πίσω. Η επιστημονική μου άποψη δεν αναιρείται από την πολιτική μου ιδιότητα. Όταν στις διεθνείς σχέσεις έχεις μια μόνιμη πρακτική και ξαφνικά αλλάζει, στις διεθνείς σχέσεις προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς έχει γίνει. Με τη λογική του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ θα έπρεπε να έχουμε επιτεθεί και να έχουμε βυθίσει τα πλοία;».

«Αν χρησιμοποιούσα τη λέξη «ελιγμός» θα ήταν κάτι άλλο; Αυτή είναι η ουσία; Η ουσία είναι ότι το έργο θα ξεκινήσει τις επόμενες μέρες. Έγινε αυτό για να διαπιστώσουμε τις προθέσεις της Τουρκίας. Με δεδομένη της αλλαγής της στάσης, ο σχεδιασμός έχει γίνει λαμβάνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα. Ένα από τα μαθήματα που έχουμε πάρει είναι ότι δεν κλιμακώνεις χωρίς λόγο, είσαι έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα», είπε επίσης ο Αγγελος Συρίγος και κατέληξε:

«Όταν τα βλέπεις για πρώτη φορά, το πρώτο πράγμα που κάνεις είναι να διαπιστώσεις αν υπάρχει κάποια παρεξήγηση. Έγιναν προσπάθειες αλλεπάλληλες να λυθεί το ζήτημα. Η Τουρκία δεν λαμβάνει υπόψη το διεθνές δίκαιο. Εκείνη τη στιγμή επικράτησε η λογική. Πας αυτομάτως για πόλεμο; Το καλοκαίρι του 2020 ήταν ανακοινωμένο ένα έργο. Ξέραμε τι θα γινόταν. Εδώ είδαμε ξαφνικά πέντε τουρκικά πολεμικά. Αυτό λέει η επιστήμη των διεθνών σχέσεων, αλλά και η λογική».

Αντιδράσεις

ΕΛΑΣ: «Ποιος είναι αλήθεια επιζήμιος για τη χώρα;»

Κριτική στον Άγγελο Συρίγο ασκεί η ΕΛΑΣ με αφορμή τη δημόσια παραδοχή του. Ο αναπληρωτής Τομεάρχης Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΛΑΣ, Παυσανίας Παπαγεωργίου, με ανάρτησή του στα social media διερωτάται «ποιος είναι αλήθεια επιζήμιος για τη χώρα;».

Τονίζει πως «ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, κ. Άγγελος Συρίγος, αναδεικνύει σε εκπομπή της ΕΡΤ, την αποτυχία της κυβέρνησης στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Η άσκηση τελικά των κυριαρχικών δικαιωμάτων πόντισης του καλωδίου σύμφωνα με κανόνες διεθνούς δικαίου, απετράπη όπως μαθαίνουμε και επί του πεδίου από το τουρκικό πολεμικό Ναυτικό».

Στη συνέχεια προσθέτει πως «η δε κυβέρνηση όχι μόνο δεν δέσμευσε την Τουρκία σε διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου και δεν διεκδίκησε την εφαρμογή κυρώσεων για την ενεργητική αποτροπή της δραστηριότητας αλλά πολύ περισσότερο φρόντισε να διαστρεβλώσει τα γεγονότα και να αποπροσανατολίσει τους πολίτες από την πραγματικότητα».

ΠΑΣΟΚ: «Εκθέτουν την κυβέρνηση οι δηλώσεις Συρίγου»

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, Κώστας Τσουκαλάς δήλωσε ότι «οι δηλώσεις του κ. Συρίγου περί υποχώρησης της χώρας στην Κάσο εκθέτουν την κυβέρνηση και ακυρώνουν μονομιάς τα κυβερνητικά αφηγήματα περί ευθύνης της Κύπρου για τη μη πόντιση του καλωδίου».

Και πρόσθεσε: «Επίσης, επιβεβαιώνουν πλήρως τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ όπως έχουν διατυπωθεί τα τελευταία χρόνια για ένα έργο που έχει πέρα από την οικονομική διάσταση, βαθιά γεωπολιτική σημασία. Το ΠΑΣΟΚ και ο Πρόεδρος του έχουν ζητήσει επανειλημμένα να ανακοινωθεί σαφές χρονοδιάγραμμα για την πορεία υλοποίησης του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου με πλήρη σεβασμό στα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Η χώρα χρειάζεται κυβέρνηση που δεν θα επιτρέπει καμία αμφισβήτηση από το ανιστόρητο δόγμα της “γαλάζιας πατρίδας”».

https://www.efsyn.gr/politiki/1479471/epimenei-o-syrigos-gia-ti-dipli-ypohorisi-tis-elladas-stin-kaso-den-pairno-tipota-piso/ 

Ελληνοτουρκικά: - Σε όσους Τούρκους και Φιλότουρκους δεν αρέσει η Συνθήκη της Λωζάνης, δείξτε τους την Συνθήκη των Σεβρών - Τι προβλέπει η ενεργή και επίκαιρη Συνθήκη

 

Του Σταύρου Καλεντερίδη

Φέτος συμπληρώνονται 108 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Στις 10 Αυγούστου 1920, οι νικήτριες Συμμαχικές Δυνάμεις του Α’ Παγκοσμίου και η ταπεινωμένη στον πόλεμο Τουρκία, υπέγραψαν την ιδιαίτερα σημαντική Συνθήκη, στην ομώνυμη πόλη, λίγο έξω από το Παρίσι.

Η Συνθήκη των Σεβρών διαμέλισε την αυταρχική και τυραννική Οθωμανική αυτοκρατορία, επιστρέφοντας τα κατεκτημένα εδάφη πίσω στους λαούς και στις πατρίδες τους.

Δυστυχώς όμως, το κίνημα των Νεοτούρκων, και ο αρχισφαγέας γενοκτόνος Μουσταφά Κεμάλ, ανέτρεψαν τον Σουλτάνο και διεκδίκησαν με επιτυχία, μία καλύτερη συνθήκη για το νεοσυσταθέν κράτος – τη Συνθήκη της Λωζάνης. Σε μια εποχή ωστόσο που η νεοθωμανική Τουρκία αντιδρά στα άρθρα της Λωζάνης, καλό θα ήταν να της υπενθυμίσουμε και να της υποδείξουμε, πως ως μόνη αντικαταστάτρια της Λωζάνης αναγνωρίζουμε την υπογεγραμμένη αλλά εκκρεμή, Συνθήκη των Σεβρών.

Οι ιμπεριαλιστικές κραυγές των τούρκων, μας προσφέρουν μάλιστα μια εξαιρετική ευκαιρία, για να εξετάσουμε και να συνειδητοποιήσουμε το πόσο ενεργή και σύγχρονη παραμένει μέχρι και σήμερα η Συνθήκη που υπεγράφη στις Σέβρες.

Στις 10/8/1920,  ο Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον και οι πρωθυπουργοί Κλεμανσώ και Λόυντ Τζώρτζ της Γαλλίας και της Μ. Βρετανίας, αντίστοιχα, μεταξύ άλλων, αποφάσισαν τον εδαφικό ακρωτηριασμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στις 11/5/1920, οι Συμμαχικές Δυνάμεις είχαν παρουσιάσει το προσχέδιο της Συνθήκης των Σεβρών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, και στις 22 Ιουλίου του ίδιου έτους, ο Σουλτάνος Μωάμεθ ΣΤ΄, αποδέχθηκε την Συνθήκη και την υπέγραψε.

Η πράξη αυτή βεβαίως ήταν καθ’ όλα νόμιμη, καθώς σύμφωνα με το Οθωμανικό Σύνταγμα, ο Σουλτάνος ως απόλυτος άρχων των Οθωμανών, εκπροσωπούσε πλήρως την αυτοκρατορία (άρθ. 3) και διέθετε το δικαίωμα της σύναψης και υπογραφής διεθνών συνθηκών (άρθ. 7). Με άλλα λόγια, η Οθωμανοί όχι μόνο αποδέχθηκαν την Συνθήκη των Σεβρών, αλλά δεσμεύονται ακόμα νομικά από αυτήν.

Η Τουρκία ως κληρονόμο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεσμεύεται πλήρως από τις διεθνείς νομικές υποχρεώσεις των Οθωμανών, βάση των αρχών της συνέχειας και της ευθύνης των κρατών, όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο.

Ταυτόχρονα, η Συνθήκη των Σεβρών αποτελεί ένα ιστορικό και διεθνές κείμενο, το οποίο αν και δεν επικυρώθηκε, υπεγράφη ωστόσο από τους νόμιμους κρατικούς αξιωματούχους, και παραμένει έκτοτε αναλλοίωτο, καθώς κανένα από τα μέρη που την υπέγραψε, δεν προέβη σε καταγγελία της Συνθήκης.

Επιπροσθέτως, ως νομικό κείμενο, δεν αντικαταστάθηκε ρητώς από κανένα μεταγενέστερο διεθνές έγγραφο. Η Συνθήκη της Λωζάνης αποτελούσε μία περιορισμένη συμφωνία για τη λήξη της «διαμάχης» μεταξύ συγκεκριμένων χωρών, ενώ αντιθέτως, οι Σέβρες αποτελούσαν μια διεθνή Συνθήκη Ειρήνης με σκοπό τη λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου «Πολέμου». Η βαρύτητα της διαφοράς ορολογίας, μεταξύ «διαμάχης» και «πολέμου», όπως και η διαφορά εύρους εφαρμογής των δύο Συνθηκών, αναγάγει τις Σέβρες σε ισχυρότερο νομικά κείμενο. Αυτή η θέση ενισχύεται από το γεγονός πως στις Σέβρες υπέγραψαν υψηλά συμβαλλόμενα μέρη, ενώ και σύμφωνα με το Συνέδριο της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, η Συνθήκη των Σεβρών παραμένει επιβαλλόμενη, ασχέτως της επικύρωσής της (άρθ. 2, περίπτωση f). Η σχετική αδυναμία της Λωζάνης έναντι των Σεβρών, διακρίνεται και στο άρθρο 142 της τελευταίας, με το οποίο η Τουρκία και τα λοιπά συμβαλλόμενα μέρη αναγνώρισαν ως «τρομοκρατική οργάνωση», το κίνημα των Νεοτούρκων το οποίο οδήγησε εν τέλει στη Συνθήκη της Λωζάνης.

Μία ενεργή και επίκαιρη Συνθήκη

Ιδιαίτερα για τα ζητήματα που αναγνώριζαν οι Σέβρες και δεν αναφέρονται πουθενά στη Λωζάνη, οι Σέβρες αποτελούν την μόνη νόμιμη σχετική διεθνή πράξη. Όσον αφορά την Ελλάδα, εκκρεμεί πάντα το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας, της δικαίωσης των θυμάτων, της τιμωρίας των αυτουργών, και των αποζημιώσεων. Η Συνθήκη των Σεβρών αναγνωρίζει πλήρως τα απεχθή και απάνθρωπα τουρκικά εγκλήματα με τα δύο παρακάτω άρθρα:

«Η Τουρκική κυβέρνηση αναλαμβάνει την επίσημη υποχρέωση να βοηθήσει με κάθε δυνατό τρόπο τον επαναπατρισμό, την επάνοδο στις εστίες και την επαναλειτουργία των επιχειρήσεων των μη τουρκικής φυλής Οθωμανών, οι οποίοι εκδιώχθηκαν δια της βίας από τις εστίες τους, με το φόβο σφαγής είτε άλλης μορφής πίεσης, από την 1η Ιανουαρίου 1914» (άρθ. 144).

«Η Τουρκική κυβέρνηση υποχρεούται να παραδώσει στις Συμμαχικές Δυνάμεις τα παρ’ αυτών εξαιτούμενα πρόσωπα ως υπεύθυνα των σφαγών που διεπράχθησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου σε περιοχές που αποτελούσαν μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας την 1η Αυγούστου 1914» (άρθ. 230).

Η αναγνώριση των «σφαγών» και των εγκλημάτων πολέμου (άρθρο. 226) αποτελεί και αναγνώριση του εγκλήματος της Γενοκτονίας, διότι αν και δεν είχε δημιουργηθεί ακόμα ο σχετικός όρος, η Γενοκτονία απέκτησε αναδρομική ισχύ το 1945. Σύμφωνα με τα παραπάνω, ο κάθε Έλληνας μικρασιατικής ή/και ποντιακής καταγωγής οφείλει να προωθεί την αναγνώριση της Γενοκτονίας, το οποίο αποτελεί ενεργό ζήτημα των Σεβρών, που δεν καλύφθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Πρόκειται δε για σφαγές, τις οποίες αν συνέχιζε το τουρκικό καθεστώς (πράγμα που προφανώς και έπραξε), έδινε το μονομερές δικαίωμα στους Συμμάχους να στερήσουν την κυριαρχία της Κωνσταντινούπολης από την Τουρκία, έτσι ώστε να προστατευθούν όλες οι μειονότητες (άρθ. 36). Σε κάθε περίπτωση, το λιμάνι της Πόλης θα παρέμενε υπό διεθνή διοίκηση (άρθ. 335).

Ταυτόχρονα τα άρθρα 152-157 και 191-192, προβλέποντας την μελλοντική επανάληψη των εγκλημάτων πολέμου και τις γενοκτονίες που διέπραττε την περίοδο εκείνη η Τουρκία (οι οποίες προβλέψει επιβεβαιώνονται σήμερα), απαγόρευσε στους πολεμοχαρείς τούρκους να διαθέτουν ένοπλες δυνάμεις, περιορίζοντάς τους σε δυνάμεις εθνοφυλακής για την εσωτερική ασφάλεια.

Για τους Αρμένιους, τα εκκρεμή και ενεργά ζητήματα σύμφωνα με τις Σέβρες, είναι βεβαίως η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, και η απόδοση των κατεχόμενων εδαφών στις περιοχές του Καρς και του  Αρνταχάν.

Κατεχόμενα εδάφη όμως δεν έχουν μόνο η Ελλάδα και η Αρμενία, αλλά κυρίως οι Κούρδοι, οι οποίοι σύμφωνα με τη Συνθήκη των Σεβρών δικαιούνται την πατρίδα τους – το βόρειο Κουρδιστάν, το οποίο βρίσκεται σήμερα στα όρια του τεχνητού κράτους που λέγεται Τουρκία.

Στο Τμήμα Γ’ της Συνθήκης υπό τον τίτλο «Κουρδιστάν», οι Κούρδοι επανακτούν όλες τις περιοχές ανατολικά του Ευφράτη, τροποποιώντας υπέρ της ιστορικής τους πατρίδας, τα σύνορα Συρίας, Ιράν, Ιράκ και Τουρκίας. Με τρία άρθρα (62-64) η Συνθήκη των Σεβρών προβλέπει ρητώς την αναγέννηση και ανασύσταση του ιστορικού Κουρδικού κράτους. Ταυτόχρονα, το άρθρο 128 αναγνωρίζει επισήμως την κουρδική εθνότητα για τους Κούρδους πολίτες.

Μόνο με ηθική και ιστορική δικαιοσύνη μπορεί να επέλθει η πραγματική ειρήνη για τους λαούς της χειμαζόμενης γεωγραφικής μας περιοχής. Βασική προϋπόθεση αποτελεί η αντιμετώπιση του εγκληματικού και αιμοσταγούς παρελθόντος της Τουρκίας, πρωτίστως από την ίδια και τους πολίτες της. Αρωγός στην προσπάθεια αυτή, οφείλουν να είναι όλες οι κυβερνήσεις και οι προοδευτικά σκεπτόμενοι πολίτες της περιοχής.

πηγή:https://infognomonpolitics.gr/2020/10/se-osous-den-aresei-i-lozani-deixte-tous-tis-sevres/

Αυξήσεις στους χορηγούμενους μισθούς απαιτούν οι Βουλευτές!! - Οι ΔΥΟ διεκδικήσεις!!

 

Σε μια τυπική κατά τα άλλα συνεδρίαση της Διάσκεψης των Προέδρων την περασμένη Πέμπτη, στο φινάλε της, ένα «πηγαδάκι» ανέδειξε αυτό που πολλοί βουλευτές σκέφτονταν και δίσταζαν να ζητήσουν. Αύξηση!

Εδώ και αρκετό καιρό ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης έχει γίνει αποδέκτης αιτημάτων βουλευτών για αναπροσαρμογή στο επίδομα ενοικίου για τους εκτός Αττικής βουλευτές και για αύξηση της αποζημίωσης για συμμετοχή τους στις επιτροπές της Βουλής.

Το αίτημα για αύξησης του επιδόματος για όσους συμμετέχουν δια ζώσης στις συνεδριάσεις τέθηκε- άγνωστο ακόμα από ποιον ή ποιους- μετά το τέλος της συνεδρίασης της Διάσκεψης των Προέδρων, με τον Νικήτα Κακλαμάνη, σύμφωνα με πληροφορίες, να «δείχνει» στα κόμματα.

«Εγώ δεν παίρνω τέτοια απόφαση. Αν τα κόμματα συμφωνήσουν και δεν υπάρχουν αντιδράσεις, θα το δούμε από τη νέα χρονιά» φέρεται να είπε ο Πρόεδρος της Βουλής.

Τι ισχύει σήμερα

Για τους περισσότερους εργαζόμενους, η φυσική παρουσία είναι προϋπόθεση και σίγουρα πάντως δεν αμείβεται χωριστά. Στη Βουλή, το μοντέλο της εξ αποστάσεως συμμετοχής στις συνεδριάσεις μέσω Webex- κυριάρχησε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε βαθμό κατάχρησης. Σε βαθμό που πολλοί από τους εθνοπατέρες που έχουν «βολευτεί» με την κάμερα - την οποία δεν είναι και υποχρεωμένοι να ανοίξουν- να διεκδικούν «κίνητρο προσέλευσης».

Σήμερα κάθε συνεδρίαση κοινοβουλευτικής επιτροπής αποζημιώνεται με 75 ευρώ, ποσό που δεν έχει αλλάξει από τα χρόνια των μνημονίων όταν και υπέστη δύο περικοπές από τα 300 ευρώ που ήταν το 2009. Το αίτημα που έχει διατυπωθεί φτάνει έως τον διπλασιασμό, δηλαδή στα 150 ευρώ, για όσους προσέρχονται αυτοπροσώπως. Παράλληλα, βουλευτές της περιφέρειας ζητούν αναπροσαρμογή του επιδόματος στέγασης ύψους έως 1000 ευρώ τον μήνα επικαλούμενοι τη στεγαστική κρίση στην Αθήνα, την ίδια που ταλαιπωρεί και τους ψηφοφόρους.

Το δικαιούνται οι βουλευτές που εκλέγονται εκτός Αττικής και δεν έχουν δική τους κατοικία στην Αθήνα. Τα χρήματα καταβάλλονται στον βουλευτή μόλις καταθέσει το μισθωτήριο. Αν μένουν σε ξενοδοχείο, το όριο είναι 1.200 ευρώ τον μήνα και η Βουλή πληρώνει απευθείας το ξενοδοχείο.

Η τοποθέτηση Κωνσταντοπούλου και η απάντηση Κουκουλόπουλου

Το ζήτημα έγινε γνωστό όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου το ανέφερε στην Ολομέλεια καταγγέλλοντας πως «η συντριπτική πλειοψηφία δεν πατάει, αλλά πατάει τη σύνδεση μέσω Webex, για να πάρουν 75 ευρώ», κάνοντας λόγο για «ρεμούλα» την ώρα που «ο κοσμάκης πεινάει».

Ο προεδρεύων Πάρις Κουκουλόπουλος από έδρας υποστήριξε πως δεν υπήρξε ούτε σχετική απόφαση ούτε πρόταση παρά μόνον ένας «ενδιαφέρον διάλογος». «Έγινε ξεκάθαρο ότι δεν έχει γίνει τέτοια πρόταση. Θέλει τη γνώμη των κομμάτων». Όπως είπε, ο διάλογος κράτησε πέντε λεπτά, μετά το τέλος της Διάσκεψης.

Τα κόμματα «ανέκρουσαν πρύμνα»

Παρά τις πληροφορίες που θέλουν μερίδα βουλευτών να ανακινεί το θέμα, τα κόμματα είναι αρνητικά στο ενδεχόμενο αύξησης της αποζημίωσης για συμμετοχή με φυσική παρουσία στις επιτροπές.

Πηγές του ΠΑΣΟΚ επιμένουν ότι «δεν έγινε καμία συζήτηση στη Διάσκεψη των Προέδρων και δεν υπάρχει καμία συμφωνία». Ο Γιώργος Λαμπρούλης από το ΚΚΕ φέρεται να διερωτήθηκε: «Τι θα κάνουμε, θα δώσουμε επίδομα προσέλευσης;».

Κατά πληροφορίες, διαφώνησαν επίσης η Ελληνική Λύση, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νίκη και η η Πλεύση Ελευθερίας.

Με δεδομένο ότι ο Πρόεδρος της Βουλής έθεσε ως προϋπόθεση τη συναίνεση των κομμάτων, το αίτημα προς το παρόν μένει στο συρτάρι.

Mαρινάκης: Ακαιρη η συζήτηση

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, μιλώντας σήμερα στα Παραπολιτικά 90,1, στην εκπομπή «Εκείνη κι εγώ», με τον Θανάση Φουσκίδη και τη Στέλλα Γκαντώνα, αναφερόμενος στο σχετικό θέμα, ανέφερε ότι «μια τέτοια συζήτηση είναι άκαιρη και ειδικά σε μία περίοδο που το κράτος, η κυβέρνηση προσπαθεί να βρει έστω και ένα παραπάνω ευρώ, σε συνέχεια όλων όσων έχουμε δώσει μέχρι τώρα και προφανώς δεν αρκούν, ο κόσμος χρειάζεται περισσότερα, για να στηριχθεί η κοινωνία σε έναν δύσκολο χειμώνα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και ευρύτερα. Άρα είναι μια συζήτηση που είναι άκαιρη και δεν υπάρχει περίπτωση να την ανοίξει ή να συναινέσει σε αυτήν η κυβερνητική πλειοψηφία. Δεν μπορώ να γνωρίζω από πού ξεκίνησε ακριβώς, δηλαδή αν έγιναν κάποιες συζητήσεις στη Βουλή. Αυτό το οποίο έμαθα χθες είναι ότι μετά από κουβέντες που μπορεί να έγιναν μεταξύ βουλευτών, δεν ξέρω ποιων κομμάτων, ούτε θέλω να το αποδώσω κάπου συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος της Βουλής είπε ότι για να γινόταν κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να υπάρχει μία συμφωνία των κομμάτων, ευρύτερη προφανώς του ενός κόμματος, αλλά σπεύδω να σας πω ότι σε ό,τι αφορά τη Νέα Δημοκρατία, εγώ εκπροσωπώ την κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, αλλά σε ό,τι αφορά την κυβερνητική πλειοψηφία, δεν υπάρχει καμία τέτοια συζήτηση και θα ήταν και πολύ άκαιρη, για να μην πω κάτι περισσότερο, ειδικά σε μία περίοδο που χρειάζεται να εξαντλήσουμε τα περιθώρια για να στηρίξουμε την κοινωνία σε αυτόν τον δύσκολο χειμώνα. Καμία τέτοια συζήτηση δεν πρέπει καν να ανοίξει, ειδικά αυτή την περίοδο. Ειδικά αυτή την περίοδο».

<p>Πηγή: <a target="_blank" href="https://www.iefimerida.gr">iefimerida.gr</a> - <a target="_blank" href="https://www.iefimerida.gr/politiki/ayxiseis-stoys-misthoys-ton-boyleyton-pos-xekinise-i-syzitisi-ekleisan-thema-kaklamanis">Αυξήσεις στους μισθούς των βουλευτών: Πώς ξεκίνησε η συζήτηση -Έκλεισαν το θέμα Κακλαμάνης, Μαρινάκης - iefimerida.gr</a></p>

Πρόταση της Ε.Α.Α.Σ στον ΥΕΘΑ, μετά την Κατάργηση των Στρατοπέδων, που περνάνε στην ιστορική λήθη, και αφορούν τους πεσόντες Αξιωματικούς

 

ΘΕΜΑ: Διάφορα (Πρόταση για Ονοματοδοσία Οδών /Πλατειών λόγω Καταργούμενων Στρατοπέδων

Κύριε Υπουργέ,

    Eίναι ήδη σε εξέλιξη το στεγαστικό πρόγραμμα των στελεχών των ΕΔ, σύμφωνα με το οποίο αρκετά Στρατόπεδα καταργούνται και διατίθενται για την κατασκευή οικιών για το στρατιωτικό προσωπικό είτε παραχωρούνται στους Τοπικούς Δήμους είτε διατίθενται για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών υπαλλήλων άλλων Υπουργείων.

   Σε πλείστες περιπτώσεις, οι ονομασίες των Στρατοπέδων που είχαν αποδοθεί σε πεσόντες αξιωματικούς κατά τους αγώνες του Έθνους, περνάνε στην ιστορική λήθη.

Για τον λόγο αυτό και προκειμένου να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη και η απόδοση τιμής σε εκείνους που τα καταργούμενα Στρατόπεδα έφεραν το ονοματεπώνυμό τους, προτείνουμε όπως σε όλες τις περιπτώσεις, οι Τοπικοί Δήμοι οι οποίοι είτε ωφελούνται άμεσα με την αποδοχή του ακινήτου, είτε έμμεσα από την ανέγερση οικημάτων στην περιοχή τους, να αποδίδουν σε κάποια πλατεία της έδρας του Δήμου τους ή στην οδό που οδηγεί στην κεντρική πύλη του καταργούμενου Στρατοπέδου ή διέρχεται μπροστά από αυτήν, τον βαθμό και το ονοματεπώνυμο του πεσόντος αξιωματικού, σε ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης.