ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ: -Τι (ΔΕΝ) απάντησε η Κυβέρνηση/ΕΦΚΑ για τα "όργια" που διέπραξε στην καταβολή των αναδρομικών στις 25 Αυγούστου!

 

 Την 28η  Αυγ 2025, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, πραγματοποίησαν επίσκεψη στην αρμόδια διεύθυνση του ΕΦΚΑ, για ενημέρωση σχετικά με τον υπολογισμό και την καταβολή των πρόσφατων αναδρομικών, κατά την οποία διαπιστώθηκαν τα εξής:

-    Η ορθότητα του υπολογισμού και καταλογισμού των κατατεθέντων ποσών με την επισήμανση, ότι κάθε περίπτωση συνταξιούχου είναι ξεχωριστή, λόγω των πολλών υπεισερχόμενων παραμέτρων στη μεθοδολογία υπολογισμού των αναδρομικών.

- Ο ΕΦΚΑ επεξεργάζεται να υλοποιήσει τη δυνατότητα παροχής προσωποποιημένης πληροφόρησης κάθε συνταξιούχου, στην ιστοσελίδα e-efka με τους κωδικούς (πχ taxisnet, ΑΦΜ ,ΑΜΚΑ κλπ), εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, με επιδίωξη το μήνα Σεπτέμβριο.

-   Οι αναρτημένες μεθοδολογίες υπολογισμού των δικαιωμένων αναδρομικών στα διάφορα site, είναι διαφορετικές της μεθοδολογίας που εφαρμόζεται από τον ΕΦΚΑ.

-  Η κατηγορία των απασχολουμένων συναδέλφων συνταξιούχων, κατά το διάστημα 01 Ιαν 2021 έως 31 Μαρ 2023, η σύνταξη τους είναι υπό επεξεργασία και δεν έχει υπολογιστεί το δικαιούμενο ποσό  αναδρομικών.

    Η Ένωση αφουγκραζόμενη τις ανησυχίες των  μελών της, ενεργεί πάντα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της για την έγκαιρη ενημέρωση και παρακαλούνται τα μέλη της, όπως μην ενοχλούν την αρμόδια Διεύθυνση του ΕΦΚΑ με τηλεφωνική ή φυσική παρουσία, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται το πρόγραμμα των χειριστών και καθυστερεί την εν γένει επεξεργασία, καθόσον θα υπάρξει προσωποποιημένη ενημέρωση. 
    
    Επισημαίνεται ότι η Ένωση δεν χορηγεί αναδρομικά. Πιέζει, προτείνει και επανέρχεται για κάθε θέμα επιμελούμενη των συμφερόντων των μελών της.

                                                               

  Το Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων

Ελλάδα, Πατρίδα μου ! - Tελικά, πόσοι πατριώτες, με την πραγματική έννοια της λέξης, υπάρχουν σ’ αυτή τη χώρα;

 

Ο καθένας από εμάς, ας σκεφτεί με βάση τη Λογική, ανιδιοτελώς, και ας προσπαθήσει να ξυπνήσει συνειδήσεις γνωστών και φίλων, με όποιο τρόπο μπορεί. 

Κλείστε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, μην αγοράζετε εφημερίδες, μην παίζετε το παιγνίδι τους, είναι βρώμικο παιγνίδι! 

Ψάξτε τούς κατάλληλους ιστότοπους – λίγους, είναι αλήθεια, αλλά πολύ σοβαρούς! 

Χτυπήστε τους με τα ίδια τους τα όπλα και σώστε την Ελλάδα! 

Για εσάς και τις επόμενες γενιές! 

Η πατρίδα μας το αξίζει

.

Επικαιρότητα

Tελικά, πόσοι πατριώτες, με την πραγματική έννοια της λέξης, υπάρχουν σ’ αυτή τη χώρα; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι: ελάχιστοι… Είναι μία μικρή μειοψηφία, η οποία, σε τελική ανάλυση, δεν φαίνεται να ενοχλεί και πολύ τους _άλλους_, την πλειοψηφία. Αυτοί οι _άλλοι_ συμβιβάζονται σε όλα με την σημερινή κατάσταση της χώρας. Συμφωνούν φυσικά με τα μνημόνια, όπως και τα κόμματα, το οποία ψηφίζουν. Συμμετέχουν ενεργά δηλαδή στο θέατρο του παραλόγου που ζούμε καθημερινά, αποδεχόμενοι την κατάργηση του δημοκρατικού πολιτεύματος με την συναίνεση του Προέδρου της Δημοκρατίας στο γεγονός αυτό, την χειραγώγηση της Δικαιοσύνης από διεφθαρμένους πολιτικούς οι οποίοι αντιλαμβάνονται την πολιτική ως προσοδοφόρο επάγγελμα και χίλια άλλα πράγματα που έχουν βυθίσει τη χώρα στο τέλμα της κακομοιριάς και της ανυποληψίας διεθνώς. Όλοι αυτοί περιμένουν τις εκλογές για να ξεπλύνουν με την ψήφο τους τις αμαρτίες των κομμάτων τους, να τα απενεχοποιήσουν για άλλη μία φορά και να διαιωνίσουν την υπάρχουσα κατάσταση.

Αντί να τα στείλουν στο αγύριστο μια και καλή… Σε μία χώρα στην οποία θα κυριαρχούσε η Λογική, κανένα από αυτά τα ‘’κόμματα’’ δεν θα βρισκόταν στη Βουλή. Αλλά είναι εκεί… Γιατί όμως;

Επειδή εδώ συμβαίνει κάτι αδιανόητο για άλλες , -κανονικές-  χώρες: η αγάπη για την πατρίδα είναι σχεδόν ανύπαρκτη, αντικαθίσταται δε από την ιδιοτέλεια και το ίδιον όφελος, ενώ το συλλογικό καλό δεν ενδιαφέρει κανέναν. Σε μία τέτοια κοινωνία είναι επόμενο να κυριαρχούν σε όλες τις εκφάνσεις τής καθημερινής ζωής ο παραλογισμός και η διαφθορά (για παράδειγμα, η Εκκλησία μπορεί να συνεργάζεται άνετα – και με κάποια ανταλλάγματα βεβαίως – με κυβερνώντες οι οποίοι δηλώνουν άθεοι, ενώ σε συνεργασία με την υποτιθέμενη αντιπολίτευση ψηφίζουν νόμους που αντιτίθενται στις αξίες και παραδόσεις τής φυλής).  Είναι εύκολο για τους κάθε είδους κυβερνώντες να το εκμεταλλεύονται αυτό, υποσχόμενοι διορισμούς, κλπ. Αυτοί επίσης, εργαζόμενοι προς ίδιον όφελος, προτιμούν την καρέκλα, ικανοποιώντας τούς εντολείς τους σε όλα όσα τους ζητούν… Πιστεύω ότι και οι ίδιοι οι εντολείς-κατακτητές δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν με πόση ευκολία προδίδουν οι πάντες τα πάντα σ’ αυτόν τον τόπο!

Είναι φανερό ότι το σύστημα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα όσον αφορά τη νέα τάξη πραγμάτων. Κανονικές χώρες, πιστές στα επιτεύγματα του ανθρώπινου πολιτισμού κατά την διάρκεια αιώνων, με παραδόσεις και ηθική, αντιστέκονται σθεναρά, επιλέγοντας ηγέτες-μπροστάρηδες, ικανούς να βάλουν ταφόπλακα στα σκοτεινά τους σχέδια. Μία κανονική χώρα πρέπει να κάνει το ίδιο, διαφορετικά ο νέος ψηφιακός μεσαίωνας για όσους υποτάσσονται βρίσκεται ante portas.

«Eλλάδα, πατρίδα μου«, αυτές θα πρέπει να είναι οι τρεις μαγικές – ιερές – λέξεις που θα σηματοδοτήσουν το πέρασμα σε μία άλλη πραγματικότητα και θα πρέπει να βρίσκονται κάθε στιγμή στα χείλη κάθε  αληθινού Έλληνα! Οι συμμορίες τέλος! Οι βαρόνοι των μέσων, τέλος! Οι πράκτορες τους της πρωινής ή βραδινής ζώνης, τέλος!

Κανένας δεν παρακολουθεί τα μέσα, αφού δεν δέχεται την υποβάθμιση του νοητικού του επιπέδου. Ο πραγματικός ηγέτης θα είναι ο φορέας της πραγματικής αλλαγής στον τόπο. Οι δεκάδες θα γίνουν χιλιάδες και οι χιλιάδες, εκατομμύρια, έτσι ώστε να αρχίσει η πραγματική επανάσταση, ο ένας και μοναδικός δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία τής χώρας.

Υπάρχουν τα διεθνή δικαστήρια που θα δικαιώσουν προσφυγές που αφορούν στον τρόπο με τον οποίο έδεσαν χειροπόδαρα τη χώρα οι ‘’εταίροι’’, αφού προηγουμένως της επέβαλαν νόμισμα που εκείνοι ελέγχουν, με τις ευλογίες των κυβερνώντων κάθε φορά, καθιστώντας την αποικία τους, καταργώντας τη δημοκρατία – για την οποία κόπτονται – και υφαρπάζοντας την εθνική κυριαρχία.

Χρειάζεται _κοινωνικό συμβόλαιο_ το οποίο θα συνυπογράψουν όλοι οι τίμιοι Έλληνες πατριώτες με τον ηγέτη-μπροστάρη για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας. Θα επιστραφούν τα τόσα κλεμένα δις – έντοκα – και θα αποδοθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο. Όλοι όσοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση θα λογοδοτήσουν και θα τιμωρηθούν παραδειγματικά. Τα μέσα που δεν θα έχουν ‘’πελατεία’’ θα αναγκαστούν να αναφέρονται σ’ όλα αυτά τα θέματα και θα πάψει η υποκρισία. Αυτό λέγεται _κανονικότητα_ και οδηγεί τους λαούς στο μέλλον, φτάνει οι τελευταίοι να αποφασίσουν πως είναι αυτό το οποίο επιθυμούν πραγματικά. Ένα κοινωνικό συμβόλαιο το οποίο θα στηρίζεται στις δικές μας δυνάμεις, οι οποίες είναι σημαντικές όταν αποφασίσουμε να γίνουμε _κοινωνία_ και να πράττουμε συλλογικά. Ο παραγωγικός ιστός και ο τεράστιος πλούτος τής πατρίδας μας (οι παράνομες συμφωνίες με τους ‘’δανειστές’’ εύκολα καταργούνται με βάση το διεθνές δίκαιο), σε συνδυασμό με τον τουρισμό και τη ναυτιλία, θα υποστηρίξουν τον μοναχικό δρόμο που θα αναγκαστεί να ακολουθήσει η χώρα για κάποιο χρονικό διάστημα. Δεν θα υπάρχει ο φόβος τής αποτυχίας, αφού ενωμένος ο λαός αυτός έχει πετύχει πράγματα αδιανόητα για άλλους.

Οι τρεις αναγκαίες τομές που πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν κατά την περίοδο της ανασυγκρότησης – της ‘’ολικής επαναφοράς’’ στην κανονικότητα – είναι οι εξής:

1) Ισχυρός, ανεξάρτητος Πρόεδρος Δημοκρατίας, ο οποίος θα εκλέγεται από το λαό (δεν θα υπάρχουν διαπλοκές με τα κόμματα). Αλλαγή τού πολιτεύματος σε Προεδρική Δημοκρατία.

2) Ισχυρός, ανεξάρτητος Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Αρείου Πάγου, οι οποίοι θα εκλέγονται απευθείας από το λαό.

3) Υπουργοί εξωκοινοβουλευτκοί – οι άριστοι των αρίστων αποδεδειγμένα – με άριστη γνώση τού αντικειμένου τους.

Η κατάλυση της Δημοκρατίας στη χώρα μας –  ειδικά τώρα με την ανεκδιήγητη και αχαρακτήριστη παρούσα κυβέρνηση – είχε σαν αποτέλεσμα τη μη εφαρμογή τού Συντάγματος, αφού οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν λαμβάνονται υπόψιν, χωρίς να ενοχλείται καθόλου ο Πρόεδρος τής Δημοκρατίας, επειδή είναι ‘’διορισμένος’’ από εκείνους που δεν εφαρμόζουν τις αποφάσεις! Αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να κλείσει επιτέλους! Έτσι οδηγήθηκε στην εξαθλίωση μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, χωρίς να μπορεί να βρει το δίκιο του, τα αυτονόητα δηλαδή. Ο υπογράφων, για παράδειγμα, είναι θύμα αυτής της πραγματικότητας, αφού μετά από 40 χρόνια σκληρής εργασίας σε ποντοπόρα (και συναλλαγματοφόρα) πλοία, περιμένει πάνω από 2 χρόνια την απονομή σύνταξης- όπως και 200 χιλιάδες άλλοι – χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς για το πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Οι συντάξεις των ανθρώπων αυτών μετατράπηκαν σε ματωμένα πλεονάσματα των κυβερνώντων…

Όλα αυτά – και πολλά άλλα – είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξουν επιτέλους! Όλα είναι δυνατά με τη βοήθεια τού Θεού! Κάποτε μια χούφτα άνθρωποι σήκωσαν το ανάστημά τους απέναντι σε μία ολόκληρη αυτοκρατορία και δικαιώθηκαν κόντρα σε όλες τις πιθανότητες!

Ο καθένας από εμάς, ας σκεφτεί με βάση τη Λογική, ανιδιοτελώς, και ας προσπαθήσει να ξυπνήσει συνειδήσεις γνωστών και φίλων, με όποιο τρόπο μπορεί. Κλείστε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, μην αγοράζετε εφημερίδες, μην παίζετε το παιγνίδι τους, είναι βρώμικο παιγνίδι! Ψάξτε τούς κατάλληλους ιστότοπους – λίγους, είναι αλήθεια, αλλά πολύ σοβαρούς! Χτυπήστε τους με τα ίδια τους τα όπλα και σώστε την Ελλάδα! Για εσάς και τις επόμενες γενιές! Η πατρίδα μας το αξίζει!

Δεν είναι μία τυχαία πατρίδα. Είναι αυτή που χάρισε στον κόσμο φως και πολιτισμό, γι’ αυτό η Θεία Πρόνοια δεν την αφήνει να χαθεί! Απλώς…’’_συν Αθηνά και χείρα κίνει_΄΄.

ΓΙΏΡΓΟΣ ΑΜΥΡΑΛΉΣ

ΣΥΝΤΑΞΙΟΎΧΟΣ (ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΉ, ΛΌΓΩ ΠΛΕΟΝΑΣΜΆΤΩΝ…),

ΠΡΏΗΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΌΣ ΤΟΎ ΕΜΠΟΡΙΚΟΎ ΝΑΥΤΙΚΟΎ

πηγή:https://analyst.gr/2018/08/27/ellada-patrida-mou/

Γράμμος / Βίτσι 1949: - O Εθνικός Στρατός συντρίβει την κομμουνιστική απειλή - H τελευταία μάχη

 Η επιχείρηση των εθνικών δυνάμεων με την κωδική ονομασία ΠΥΡΣΟΣ διεξήχθη καθ’ όλο τον μήνα Αύγουστο σε τρεις διαδοχικές φάσεις με αποτέλεσμα την οριστική συντριβή των κομμουνιστών και το τέλος της αιματοβαμμένης σύγκρουσης η οποία τόσα δεινά είχε επιφέρει στην, ήδη καθημαγμένη από την κατοχή, χώρα.

Tον Αύγουστο του 1949 ο αυτοαποκαλούμενος Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) είχε περιέλθει σε δεινή θέση. Σε στρατιωτικό επίπεδο, μετά από απανωτές αποτυχίες είχε περιοριστεί στο λεγόμενο «Κράτος του Γράμμου» και έπασχε πολύ σοβαρά στον τομέα του ανεφοδιασμού και των εφεδρειών. Σε πολιτικό επίπεδο η επιλογή του ΚΚΕ, κατόπιν πίεσης της Μόσχας, να λάβει θέση υπέρ της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη διαμάχη της πρώτης με τον Γιουγκοσλάβο ηγέτη Τίτο αποδείχθηκε καταστροφική.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ  ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ

Στις 11 Ιουλίου 1949 το Βελιγράδι αποφάσισε το κλείσιμο των συνόρων του με τη χώρα μας. Αυτό πρακτικά απέκοπτε τον ΔΣΕ από τις βάσεις ανεφοδιασμού του και του στερούσε τα στρατόπεδα εκπαίδευσης που είχε ιδρύσει στο γιουγκοσλαβικό έδαφος. Εκτός όμως του θέματος που προέκυψε με το «αδελφό» γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό κόμμα, την ίδια εποχή, δηλαδή το καλοκαίρι του 1949, ο ΔΣΕ αντιμετώπιζε και άλλα σημαντικά προβλήματα.

Η επιμονή της κομμουνιστικής ηγεσίας να μετατρέψει τις ανταρτικές ομάδες σε τακτικό «λαϊκό» στρατό στέφθηκε από πλήρη αποτυχία. Οι μεγάλες μονάδες που προέκυψαν δεν είχαν το πλεονέκτημα της ευελιξίας, της ευκαμψίας και της ταχείας κίνησης (χαρακτηριστικά των αντάρτικων σχηματισμών). Επιπλέον η απόφαση για διατήρηση βάσεων (Βίτσι-Γράμμος) καθήλωσε τις μονάδες αυτές σε μια στατική άμυνα. Ως αποτέλεσμα ο ΔΣΕ αναλώθηκε σε μάχες εκ παρατάξεως με δυσαναπλήρωτες φθορές προσωπικού και υλικού. 

Το ζήτημα της αναπλήρωσης του προσωπικού ήταν ιδιαίτερα οξυμένο για τον ΔΣΕ. Στο γεγονός αυτό είχαν συντελέσει αποφασιστικά τόσο η τακτική των «σαρωμάτων» που εφάρμοζε ο Εθνικός Στρατός, όσο και η εγκατάλειψη της υπαίθρου από τους κατοίκους της. 

Ο ΕΣ με την προαναφερθείσα τακτική των διαδοχικών «σαρωμάτων» είχε καταφέρει αρχίζοντας από την Πελοπόννησο και κατευθυνόμενος προς τη Στερεά Ελλάδα-Θεσσαλία και στη συνέχεια Μακεδονία να εξαφανίσει ουσιαστικά κάθε παρουσία του ΔΣΕ σε αυτές τις περιοχές, αφήνοντας μόνο ολιγομελείς ομάδες καταπονημένων ανταρτών οι οποίες εξουδετερώνονταν πλήρως από τις μονάδες της Εθνοφυλακής, των ΜΑΥ (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου) και της Χωροφυλακής. Επίσης λόγω του πολέμου η ύπαιθρος είχε εγκαταλειφθεί από τον πληθυσμό, στερώντας με αυτό τον τρόπο τον ΔΣΕ από μια δυνητικά σημαντική πηγή στρατολόγησης. 

Επιπλέον εκατοντάδες αντάρτες λιποτακτούσαν η παραδίδονταν αυτοβούλως σε μονάδες του ΕΣ απογοητευμένοι από την εξέλιξη του πολέμου και προδομένοι από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της ηγεσίας τους περί «οριστικής συντριβής του μοναρχοφασισμού». Για να αντιμετωπίσει τη δυσμενή αυτή κατάσταση ο ΔΣΕ ενέτεινε την (ήδη ανακαινισθείσα από το 1946) βίαιη στρατολόγηση από περιοχές που ακόμα ο ίδιος έλεγχε, με τα όποια επακόλουθα μπορούσε να έχει μια τέτοια τακτική στο ηθικό και στο αξιόμαχο των τμημάτων, καθώς και η χρησιμοποίηση σε σημαντικό αριθμό γυναικών σε μάχιμα τμήματα για την κάλυψη των κενών.

 Ήδη από τον Νοέμβριο του 1948 ο επικεφαλής του ΔΣΕ Μάρκος Βαφειάδης ομολογούσε «…Από τα μέσα του 1947 η στρατολόγηση του ΔΣΕ είχε πάρει σχεδόν ολότελα βίαιο χαρακτήρα. Η εθελοντική κατάταξη δεν έφτανε ούτε το 10%.». Μοναδικός σύμμαχος του ΔΣΕ εκείνες τις δύσκολες ώρες ήταν οι ομάδες των σλαβόφωνων ανταρτών. Επρόκειτο για πρώην βουλγαρίζοντες και νυν αναβαπτισμένους «Μακεδόνες» αυτονομιστές. Η προσπάθεια κατατρομοκράτησης των ελληνικών πληθυσμών της δυτικής Μακεδονίας θύμιζε στους βετεράνους του Μακεδονικού Αγώνα ανάλογες ενέργειες των κομιτατζήδων.   

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά η διάσταση μεταξύ των «άκαπνων» στελεχών του ΚΚΕ, τα οποία αυτοαναγορεύονταν σε «πολέμαρχοι» και επέμεναν να εμπλέκονται στην εκπόνηση των σχεδίων επιχειρήσεων, και των ολιγάριθμων εμπειροπόλεμων επαγγελματιών στρατιωτικών του ΔΣΕ λάμβανε δραματικές διαστάσεις. Χαρακτηριστικό της μεγαλομανίας των στελεχών του ΚΚΕ ήταν η απονομή του βαθμού του στρατηγού σε τρείς αντιστράτηγους και 14 υποστράτηγους. Στρατηγοί χωρίς στρατό!  Επιπλέον οι ανάγκες τακτικού εφοδιασμού του ΔΣΕ είχαν εξελιχθεί σε αληθινό βρόγχο. Με «κλειστά» τα γιουγκοσλαβικά σύνορα, έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου στην ύπαιθρο χώρα της υπόλοιπης Ελλάδας, έλλειψη δυνατότητας ελεύθερης επικοινωνίας με τα μεγάλα αστικά κέντρα και δυσχερή (ως απόλυτα ανέφικτη σε ορισμένες περιπτώσεις και περιοχές) συλλογή εφοδίων και την περίθαλψη των τραυματιών του ο ΔΣΕ παρουσίαζε σημαντικά προβλήματα διοικητικής μέριμνας, τα οποία μερικές φορές ήταν καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη των επιχειρήσεων.

Από την άλλη πλευρά η κατάσταση ήταν ευοίωνη. Τον Ιανουάριο του 1949 ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ανέλαβε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, αποτελούμενης από μέλη από όλες τις μη αριστερές πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Πρώτη ενέργεια της κυβέρνησης ήταν η επιλογή του στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου για τη θέση του αρχιστρατήγου του ΕΣ, με ευρύτατες δικαιοδοσίες. 

Ο Παπάγος είχε το δικαίωμα να αποφασίζει για τη διεύθυνση και τον σχεδιασμό των επιχειρήσεων, για τη σύνθεση και τη συγκρότηση των μονάδων, για τις τοποθετήσεις και τις προαγωγές των αξιωματικών, ενώ θα μπορούσε να ανακαλεί στην ενέργεια όποιον απόστρατο αξιωματικό επιθυμούσε. 

Υπό τις διαταγές του τέθηκαν, εκτός από τον ΕΣ, το Βασιλικό Ναυτικό, η Ελληνική Βασιλική Αεροπορία και η Βασιλική Χωροφυλακή. Παράλληλα αποφασίστηκε η διάλυση του Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης στο οποίο συμμετείχαν, με δικαίωμα ψήφου, αρχικά οι Βρετανοί και στη συνέχεια οι Αμερικανοί. Έτσι φθάσαμε στον απόλυτο συγκεντρωτισμό του ενός, ο οποίος σε στρατιωτικά θέματα δεν έδινε λογαριασμό ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στους Αμερικανούς οι οποίοι περιορίστηκαν στον συμβουλευτικό τους ρόλο. 

Ο Παπάγος επέβαλλε αυστηρότατη πειθαρχία στο στράτευμα και ιδιαίτερα στους διοικητές των μεγάλων σχηματισμών. Παράλληλα εμφύσησε ένα νέο επιθετικό πνεύμα και εφάρμοσε ευρέως την αρχή της συγκέντρωσης των δυνάμεων. Οι επιχειρήσεις που διεξάγονταν ήταν πλέον συγκεντρωτικές, με μάζα ελιγμού η οποία αποσκοπούσε και επιζητούσε είτε την αποφασιστική εμπλοκή με τον αντίπαλο, είτε την πλήρη εκκαθάριση κάθε περιοχής. 

Επιπλέον ο ΕΣ είχε αρχίσει να παραλαμβάνει άφθονο σύγχρονο πολεμικό υλικό, καθώς και κάθε είδους εφόδια, και το ένοπλο προσωπικό είχε αρχίσει να εκπαιδεύεται εντατικά στη χρήση τους. Ακόμα η ευρεία στρατολογία που είχε εφαρμοστεί πέτυχε κατά την κρίσιμη χρονική στιγμή της τελικής προσπάθειας οι ΕΔ, να έχουν περίπου 300.000 άνδρες υπό τα όπλα. 

Πέρα όμως από τους αριθμούς οι στρατιώτες του ΕΣ διακρίνονταν για την ποιότητά τους. Σήμερα η αριστερή ρητορεία έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο πλέγμα μύθου γύρω από αυτό το θέμα ώστε να πιστεύει κανείς ότι οι άνδρες του ΕΣ στρατολογούντο σχεδόν βίαια, οδηγούντο στη μάχη υπό την απειλή των όπλων αγροίκων υπαξιωματικών και φανατισμένων αξιωματικών, λιποτακτούσαν με την πρώτη ευκαιρία και όταν βρίσκονταν απέναντι από τους «συντρόφους» αστοχούσαν επίτηδες. Τώρα πως ένας τέτοιος στρατός νίκησε είναι απορίας άξιον! 

Οι άνδρες του ΕΣ ήταν άριστα εκπαιδευμένοι, με υψηλότατο ηθικό και πλήρη επίγνωση της αποστολής τους. Στην πλειοψηφία τους προέρχονταν από αγροτικές περιοχές. Αυτό αφενός μεν τους καθιστούσε σκληροτράχηλους, αφετέρου διψασμένους για εκδίκηση καθώς οι περιοχές των περισσοτέρων είχαν αποτελέσει στόχων επιδρομών αντάρτικών ομάδων. 

Οι υπαξιωματικοί και οι αξιωματικοί διακρίνονταν τόσο για την άρτια εκπαίδευση όσο και για την πολύτιμη εμπειρία τους καθώς οι περισσότεροι απ’ αυτούς ήταν βετεράνοι των πολεμικών επιχειρήσεων της περιόδου 1940-1948. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συνέβαλαν τα μέγιστα στη νίκη των εθνικών δυνάμεων στα κακοτράχαλα βουνά του Γράμμου και του Βιτσίου. 

Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του ΕΣ σε Πελοπόννησο, Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία και σε άλλες περιοχές της χώρας, ήταν φανερό πως τα πράγματα όδευαν προς την τελική σύγκρουση. Ο ΕΣ είχε καταφέρει να απαγκιστρώσει ισχυρές δυνάμεις από τον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο και να τις στρέψει προς τον Γράμμο και το Βίτσι, όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένος ο κύριος όγκος των ανταρτικών δυνάμεων. 

Στην τελική σύγκρουση ο ΕΣ μπορούσε να υπολογίζει σε οκτώ μεραρχίες (Ι, ΙΙ, VIII, IX, X, XI, XV, III Καταδρομών), 14 ελαφρά συντάγματα πεζικού, 150 πεδινά και ορειβατικά πυροβόλα, 200 άρματα μάχης και ελαφρά τεθωρακισμένα οχήματα και περισσότερα από 100 μαχητικά και ελαφρά βομβαρδιστικά αεροσκάφη. Σύνολο δύναμης 150.000 άνδρες. Απέναντι σε αυτή τη μεγάλη δύναμη του αντιπάλου ο ΔΣΕ είχε να αντιπαρατάξει 9.000 περίπου μαχητές στο Βίτσι και 6.500 περίπου μαχητές στον Γράμμο. Επίσης διέθετε 45 ορειβατικά πυροβόλα, 15 αντιαεροπορικά και άγνωστο αριθμό αντιαρματικών.

Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
Οι ορεινοί όγκοι του Γράμμου και του Βιτσίου σχηματίζουν ένα νοητό τετράπλευρο το οποίο έχει ως βάση τα αλβανικά σύνορα, ενώ προς τα ανατολικά «συνορεύει» με τα όρη Χάσια, προς τα νότια με τον ποταμό Αλιάκμονα και προς τα δυτικά με το όρος Σμόλικας. Το μήκος της κάθε πλευράς του νοητού τετραγώνου είναι-σε ευθεία γραμμή-περίπου 120 χιλιόμετρα, με εξαίρεση την προς Αλβανία πλευρά, που φθάνει σε μήκος τα 40 χιλιόμετρα. 

Η περιοχή αυτή αποτελεί την «καρδιά» της Πίνδου, με πολλές υψηλές κορυφές 1500-2500 μέτρων. Πυκνά δάση κάλυπταν την περιοχή και προσέφεραν αποτελεσματικότατη κάλυψη στους αμυνόμενους. Μοναδικοί οδικοί άξονες ήταν αυτοί που συνδέουν την Καστοριά, τη Νεάπολη, τα Γρεβενά, το Μέτσοβο και τα Ιωάννινα, με παρακαμπτηρίους που οδηγούσαν στην Κόνιτσα, στον Πεντάλοφο και στο Νεστόριο. Βορείως του Γράμμου και στην περιοχή μεταξύ των λιμνών των Πρεσπών, της λίμνης της Καστοριάς και της Φλώρινας δεσπόζει ο ορεινός όγκος του Βαρνούντα, από τον οποίο εκτείνονται δύο οροσειρές: αυτή του Γκόρμπες-Ορλοβο, που αποτελεί τη συνδετήρια με τον Γράμμο και αυτή του Βίτσι-Μαρίκι-Σινιάτσικο. Το σύνολο της ορεινής αυτής περιοχής ονομάζεται Βίτσι. Από το 1947 ο Γράμμος και το Βίτσι κατέχονταν από τους αντάρτες οι οποίοι είχαν οχυρώσει με ένα δαιδαλώδες δίκτυο πολυβολείων, συρματοπλεγμάτων, καταφύγιων ναρκοπεδίων και κάθε είδους αμυντική κατασκευή η οποία μεγιστοποιούσε στο έπακρο τις φυσικές δυσκολίες του χώρου. Η περιοχή ονομάζονταν «Ελεύθερη Ελλάδα», προφανώς σε αντιδιαστολή με την υπόλοιπη Ελλάδα την οποία θεωρούσαν υπό κατοχή. Η συνολική έκταση της περιοχής έφθανε τα 1.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα ενώ ο πληθυσμός της-πολίτες και αντάρτες-έφθανε τις 45.000-50.000 άτομα. Εκεί βρίσκονταν οι έδρες της «κυβέρνησης» των ανταρτών, του Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ, καθώς και του ΚΚΕ.

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΥΡΣΟΣ

Το σχέδιο των επιχειρήσεων του ΕΣ είχε την κωδική ονομασία «Πυρσός». Προβλεπόταν να διεξαχθεί σε τρεις φάσεις.  «Πυρσός Α΄» (2-8 Αυγούστου): Στη φάση αυτή προβλέπονταν παραπλανητικές επιθέσεις στον Γράμμο, με σκοπό να δημιουργηθεί η αίσθηση στον ΔΣΕ ότι εκεί θα εκδηλωνόταν η κύρια επίθεση του αντιπάλου και να καθηλωθούν οι δυνάμεις του. «Πυρσός Β΄»(10-16 Αυγούστου): Η φάση αυτή του σχεδίου προέβλεπε ότι η κύρια ενέργεια του ΕΣ, μετά την εφαρμογή του «Πυρσός Α΄», θα εξελισσόταν στην περιοχή του Βίτσι με σκοπό την κατάληψή της και την εξόντωση των ανταρτών. «Πυρσός Γ΄» (24-30 Αυγούστου): Η φάση αυτή προέβλεπε αποφασιστική ενέργεια στην περιοχή του Γράμμου, με σκοπό την κατάληψή της και την εξολόθρευση των ανταρτικών δυνάμεων, καθώς και απόφραξη των αλβανικών συνόρων, για να μην υπάρχει καμία διέξοδος στις δυνάμεις του ΔΣΕ. Για την αντιμετώπιση της εκστρατείας του ΕΣ το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καθόρισε το σχέδιο δράσης των δυνάμεων του ΔΣΕ. 

Σε γενικές γραμμές οι αντάρτες θα αντέτασσαν ενεργητική άμυνα η οποία θα συνίστατο στην άμεση εκτόξευση αντεπιθέσεων για ανακατάληψη απολεσθέντος στρατηγικού σημείου. Δράση στα μετόπισθεν του εχθρού και αποκοπή των συγκοινωνιών του ώστε το τελευταίος να καθηλώσει αρκετές δυνάμεις και να μην τις διοχετεύσει στην κύρια επίθεση του. Σε περίπτωση που ένα στρατηγικό σημείο πιεζόταν πολύ οι αντάρτες θα εκτόξευαν αντεπιθέσεις σε διαφορετικά σημεία ώστε να ανακουφίσουν τους αμυνόμενους συμπολεμιστές τους. Σε μια ευνοϊκή στιγμή των επιχειρήσεων το Γενικό Αρχηγείο των ανταρτών μπορούσε να αποφασίσει μαζικό συγκεντρωτικό χτύπημα για ανατροπή του εχθρού. Το σχέδιο αντιμετώπισης της επίθεσης ήταν άρτιο πλην όμως ο ΔΣΕ στερείτο των απαραίτητων εφεδρειών για τη διενέργεια αντεπιθέσεων.

Η ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

Την νύχτα της 2ας προς 3η Αυγούστου ο αντιστράτηγος Θρασύβουλος Τσακαλώτος, έχοντας στη διάθεση του δύο μεραρχίες, μια ανεξάρτητη ταξιαρχία, τρία ελαφρά συντάγματα πεζικού, δύο ίλες αναγνωρίσεως και έναν ουλαμό αρμάτων έδωσε την διαταγή για την εφαρμογή της επιχείρησης «Πυρσός Α΄». Ο «Πυρσός Α΄»  (2-8 Αυγούστου) ήταν, όπως προαναφέρθηκε, μια παραπλανητική επίθεση για να δοθεί η εντύπωση ότι η κύρια προσπάθεια ήταν κατά των ανταρτικών δυνάμεων στον Γράμμο, οι οποίες ενδεχομένως θα ενισχύονταν από άλλες που θα άφηναν τις θέσεις τους στο Βίτσι σπεύδοντας προς βοήθειά τους. Έχοντας απέναντι τους δύο ανταρτικές μεραρχίες ελαττωμένης σύνθεσης, οι δυνάμεις του ΕΣ, υποστηριζόμενες από δύο συντάγματα πεδινού πυροβολικού και από την Αεροπορία, όχι μόνο πέτυχαν τον αντικειμενικό τους σκοπό, αλλά κατέλαβαν και στρατηγικής σημασίας υψώματα τα οποία θα αποτελούσαν βάσεις εξόρμησης για τις κατοπινές επιχειρήσεις στον Γράμμο. 

Στις 10 Αυγούστου τέθηκε σε εφαρμογή η επιχείρηση «Πυρσός Β΄» στο Βίτσι, μια ισχυρά οχυρωμένη από τους αντάρτες περιοχή. Στις 0.6.30 της 10ης Αυγούστου, η 22η Ταξιαρχία εξαπέλυσε την πρώτη έφοδο. Ύστερα από πεντάωρη σκληρή αναμέτρηση κατέλαβε τα οχυρά σημεία ύψωμα 1585 και Πολενάτα. Από τον διάδρομο που άνοιξαν οι ηρωικώς μαχόμενοι άνδρες της ταξιαρχίας, διείσδυσε η ΧΙ Μεραρχία με την Ε΄ Μοίρα Καταδρομών και το πρωί της επόμενης ημέρας οι εθνικές δυνάμεις κατείχαν την οχυρή θέση Τσούκα σε μικρή απόσταση από το ύψωμα Λέσιτς, πίσω ακριβώς από τους αντάρτες. Την ίδια νύχτα καταδρομείς επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στην τοποθεσία που κατείχαν οι αντάρτες. Την επόμενη ημέρα οι καταδρομείς κατέλαβαν το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Μπάρο, προσβάλλοντας ταυτόχρονα το ύψωμα Λέσιτς από τον Νότο. Την ίδια στιγμή εναντίον του Λέσιτς εφορμούσε ακάθεκτη άλλη μοίρα Καταδρομών ξεκινώντας από την περιοχή Κουλκουθούρια. 

Η μάχη συνεχίστηκε με αμείωτη ένταση μέχρι την 16η Αυγούστου. Οι αντάρτες μάχονταν απεγνωσμένα, αλλά η αντίστασή τους κάμφθηκε μπροστά στην επιμονή των επιτιθέμενων. Έτσι το Βίτσι έπεσε στα χέρια των εθνικών δυνάμεων μαζί με το μέγιστο μέρος του βαρέως πολεμικού υλικού των ανταρτών και τις εγκαταστάσεις της κυβέρνησής τους. Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης επέφερε την κατάρρευση στις δυνάμεις του ΔΣΕ. Ισχυροί σχηματισμοί του ΕΣ διέσπασαν τις γραμμές άμυνας των ανταρτών και διείσδυσαν σε βάθος καταλαμβάνοντας το ύψωμα Λέσιτς. Οι δυνάμεις του ΔΣΕ απωθήθηκαν βορειοδυτικά και αναζήτησαν καταφύγιο στη χερσόνησο Πηξός, μεταξύ Μεγάλης και Μικρής Πρέσπας. Εκεί όμως δέχθηκαν σαρωτικές αεροπορικές επιθέσεις. Έτσι αναγκάστηκαν να ελιχθούν προς τον Γράμμο μέσω αλβανικού εδάφους.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΗ

Μετά το πέρας των δύο πρώτων φάσεων της επιχείρησης «Πυρσός» όλα ήταν έτοιμα για τη διεξαγωγή της τρίτης και τελευταίας φάσης, με την οποία πιστευόταν ότι θα δινόταν το τελειωτικό χτύπημα κατά του ΔΣΕ. Το σχέδιο επιχειρήσεων του ΓΕΣ προέβλεπε ότι σε πρώτο χρόνο έπρεπε να καταληφθεί ο βόρειος Γράμμος, με παράλληλη παρενόχληση του ΔΣΕ στον νότιο Γράμμο, ενώ θα απαγορευόταν η διαφυγή των ανταρτών νοτίως του Σαραντάπορου προς την περιοχή της νότιας Πίνδου. Σε δεύτερο χρόνο οι δυνάμεις του ΕΣ θα εξασφάλιζαν την κατοχή του βόρειου Γράμμου, μέχρις ότου ολοκληρωθεί η εκκαθάριση της νότιας περιοχής του ορεινού όγκου. Σε τρίτο χρόνο ο ΕΣ έπρεπε να εξασφαλίσει το σύνολο του Γράμμου, να αποκαταστήσει την ακεραιότητα του εθνικού εδάφους και να προβεί στη συστηματική εκκαθάριση του δασωμένου και δυσπρόσιτου ορεινού όγκου του Γράμμου από υπολείμματα ανταρτικών δυνάμεων. 

Η ηγεσία του ΓΕΣ πίστευε-σωστά όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια-ότι με αυτό το σχέδιο θα διασπάτο η διάταξη των ανταρτικών δυνάμεων στο κέντρο, με αποτέλεσμα οι τελευταίες να εξαναγκαστούν να εμπλακούν σε μάχες φθοράς και να συγκεντρώσουν εκεί το σύνολο των εφεδρειών τους, γεγονός που θα επέτρεπε την αποτελεσματικότερη δράση του φίλιου πυροβολικού. Από πλευράς ΔΣΕ, έτσι όπως είχε εξελιχθεί η κατάσταση «νίκη» θα ήταν η απόκρουση των δυνάμεων του ΕΣ και η πρόκληση μεγάλων απωλειών σε αυτόν, ώστε στο τέλος να αναγκαστεί η ηγεσία του-ακριβώς λόγω των μεγάλων απωλειών-να διατάξει τη διακοπή των επιχειρήσεων.

 Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στον ΔΣΕ και κατ’ επέκταση στο ΚΚΕ να διατηρήσει τις θέσεις του στην περιοχή, ευελπιστώντας για κάτι καλύτερο στο μέλλον, που δεν θα ήταν άλλο από τη διεθνή αναγνώριση της ανεξαρτησίας της περιοχής από τη Σοβιετική Ένωση και τις υπόλοιπες κομμουνιστικές χώρες. Το πόσο ουτοπική ήταν η επίτευξη αυτών των στόχων είναι πασιφανές. Οι προοπτικές για τον καταπονημένο ΔΣΕ διαγράφονταν ζοφερές. Τούτο δεν απέτρεψε τον Ζαχαριάδη από το ακόλουθο διάγγελμα: «Ο εχθρός συγκεντρώνεται στον Γράμμο για μια αποφασιστική αναμέτρηση. Στον Γράμμο έχουμε όλες τις δυνατότητες να καταφέρουμε το θανάσιμο πλήγμα στον εχθρό. Έχουμε αρκετές δυνάμεις και μέσα. Πιο πλεονεκτικό έδαφος. Στον Γράμμο απέτυχε πάλι ο μοναρχοφασισμός.

 Στον Γράμμο φέτος του καταφέραμε σοβαρό πλήγμα…Στον Γράμμο από τις 2 μέχρι τις 8 Αυγούστου έσπασε τα μούτρα του. Έχουμε και την πείρα του Βίτσι και το σοβαρό μάτωμα που προκαλέσαμε στον εχθρό στο Βίτσι… Εδώ μπορούμε και πρέπει να θάψουμε τον μοναρχοφασισμό». Από τις 24 έως τις 30 Αυγούστου η επιχείρηση «Πυρσός Γ΄» «έβαλε φωτιά» στον Γράμμο. Μετά τις κατάλληλες προωθήσεις των μεραρχιών του ΕΣ στις 0.5.30 τις 25ης Αυγούστου εξαπολύθηκε η κύρια επίθεση υπό τα βλέμματα του βασιλιά Παύλου και του επικεφαλής της Αμερικανικής Αποστολής στη χώρα μας στρατηγού Τζέημς Βαν Φλητ. Προς το μεσημέρι και ενώ οι επίσημοι γευμάτιζαν πρόχειρα στο παρατηρητήριο της Αμμούδας, έφθασε η πληροφορία ότι η Ι Μεραρχία είχε καταλάβει το στρατηγικής σημασίας ύψωμα Τσάρνο. Τότε ο Τσακαλώτος τσούγκρισε ένα ποτήρι κρασί με τον επιτελάρχη του υποστράτηγο Κετσέα φωνάζοντας: «Ζήτω το Εθνος!». Αμέσως μετά στράφηκε προς τον βασιλιά Παύλο και του είπε: «Μεγαλειότατε η μάχη εκρίθη. Ουσιαστικώς ο Γράμμος έπεσε». Στην πραγματικότητα η κατάσταση εξελίχθηκε διαφορετικά, αφού οι δυνάμεις του ΕΣ αντιμετώπισαν πολύ σοβαρές δυσκολίες από τη μορφολογία του εδάφους, την πληθώρα των ναρκοπεδίων, την καλά οργανωμένη αμυντική οχύρωση και την αποφασιστική άμυνα που αντέταξε ο ΔΣΕ. Όμως η επιμονή των ανδρών του ΕΣ και η αριθμητική τους υπεροχή δεν έδινε καμία πιθανότητα στους αντάρτες για αναχαίτιση. 

Στα πλαίσια αυτά οι επιτιθέμενοι ξεπέρασαν τις δυσκολίες και με τολμηρές ενέργειες πέτυχαν τους στόχους τους. Κρίσιμη ημέρα της μάχης υπήρξε αναμφίβολα η 27η Αυγούστου. Τότε η ΙΧ Μεραρχία ολοκλήρωσε με επιτυχία τον υπερκερωτικό ελιγμό που επιχείρησε, καταλαμβάνοντας τη διάβαση Πόρτα Οσμάν (η οποία μέχρι τότε αποτελούσε την πιο σημαντική δίοδο των ανταρτών με την Αλβανία) και εμποδίζοντας με τον τρόπο αυτό κάθε προσπάθεια διαφυγής τους προς τη γειτονική χώρα-μέχρι τότε απέμενε υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ μόνο η δευτερεύουσας σημασίας διάβαση του αυχένα της Μπάρας. Η ηγεσία των ανταρτών αντιλήφθηκε τον μεγάλο κίνδυνο που αντιμετώπιζε, δηλαδή αυτόν της παγίδευσης του συνόλου των δυνάμεων της. Αμέσως συνεδρίασε το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ και αποφάσισε την διαφυγή του ΔΣΕ- μέσω Μπάρας-στην Αλβανία, κάτι που τελικά πραγματοποιήθηκε (όχι για το σύνολο των δυνάμεων) κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Το βράδυ της 27ης Αυγούστου τμήματα της ΙΧ Μεραρχίας άναψαν τεράστιες φωτιές κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων για να σημάνουν τη νίκη του ΕΣ και την ουσιαστική έξοδο της πολύπαθης χώρας από την τρίχρονη δοκιμασία. 

Η επίσημη λήξη των εχθροπραξιών σημειώθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1949 όταν ο Μήτσος Παρτσαλίδης πρόεδρος της «Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης» μιλώντας σε εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού «Ελεύθερη Ελλάδα» που έδρευε στη Σόφια ανακοίνωνε ότι «Ο ΔΣΕ δεν κατέθεσε τα όπλα, μα μονάχα τα έθεσε παρά πόδα. Υποχώρησε μπροστά στην τεράστια υπεροχή του μοναρχοφασισμού. Μα ο ΔΣΕ δεν συντρίφθηκε. Παραμένει ισχυρός και με ακέραιες τις δυνάμεις του. Γελιώνται θανάσιμα όσοι φαντάζονται ότι δεν υπάρχει πια ΔΣΕ. Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώσει την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση». Αυτό το οποίο δεν αναρωτήθηκε ο Παρτσαλίδης ήταν από πού προήλθε η «τεράστια υπεροχή του μοναρχοφασισμού». 

Είναι σαφές ότι οι αναίτιες επιθέσεις του ΕΛΑΣ σε όλες τις μη Εαμικές αντιστασιακές οργανώσεις ήδη από το 1943, η αιματοχυσία στην Πελοπόννησο το φθινόπωρο του 1944 και στην Αθήνα τον τραγικό Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, το δράμα των χιλιάδων συλληφθέντων ανά την επικράτεια από τους αντάρτες, η συστράτευση με τους «Σλαβομακεδόνες»,  οι επιδρομές του ΔΣΕ σε χωριά και οι επιθέσεις στις πόλεις, την περίοδο 1946-49, οι οποίες συνοδεύονταν από ποικίλα έκτροπα, καθώς και το τραγικό παιδομάζωμα είχαν προκαλέσει μια άνευ προηγουμένου συσπείρωση όλων των μη κομμουνιστικών δυνάμεων της χώρας. Δυνάμεων που μέχρι πριν από λίγα χρόνια στην κυριολεξία αλληλοσπαράζονταν (βασιλικοί-βενιζελικοί). 

Τελικά το ΚΚΕ πέτυχε το ακατόρθωτο. Να τοποθετήσει στο ίδιο χαράκωμα απέναντι του από τον ακραιφνή βασιλικό μέχρι τον τροτσκιστή. Απορίες προκαλεί επίσης η τελευταία πρόταση του Παρτσαλίδη « Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώσει την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση». Μάλλον λησμόνησε ότι γύρω στο 30% των μαχητών του ΔΣΕ («Σλαβομακεδόνες») μάχονταν για την απόσπαση της Μακεδονίας από τον εθνικό κορμό, υπό τις ευλογίες της ηγεσίας του ΚΚΕ βεβαίως!

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ-ΚΡΙΣΕΙΣ

Η επιτυχής για τον ΕΣ διεξαγωγή της επιχείρησης «Πυρσός Γ΄» σήμανε το ουσιαστικό τέλος των αντιανταρτικών επιχειρήσεων. Στην κατάληξη αυτή συνέβαλαν αποφασιστικά οι παρακάτω παράγοντες:  Η ικανή και στιβαρή ηγεσία του ΕΣ, η οποία εκπόνησε και εφάρμοσε, χωρίς επεμβάσεις από πολιτικά πρόσωπα, το σχέδιο επιχειρήσεων. Το πολύ υψηλό ηθικό των στρατιωτών του ΕΣ, οι οποίοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι ο εχθρός ήταν εγκλωβισμένος και η πολυπόθητη νίκη ήταν πλέον πολύ κοντά. Η άριστη εκπαίδευση, η αριθμητική υπεροχή (αν και αυτή πολλές φορές δεν έπαιζε κανένα ρόλο εξαιτίας των εξαιρετικά δυσπρόσιτων και άριστα οργανωμένων αμυντικών θέσεων των ανταρτών) και ο πλήρης εφοδιασμός με κάθε είδους υλικό των δυνάμεων του ΕΣ. 

Ο αιφνιδιασμός των δυνάμεων του ΔΣΕ, κυρίως με τη διενέργεια του υπερκερωτικού ελιγμού κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων από την ΙΧ Μεραρχία. Τα σοβαρά εσωτερικά πολιτικά και στρατιωτικά προβλήματα που ελλόχευαν στους κόλπους του ΔΣΕ και του ΚΚΕ (προσπάθεια μετατροπής του αντάρτικου στρατού σε τακτικό. Απομάκρυνση του Μάρκου Βαφειάδη από τη στρατιωτική ηγεσία του ΔΣΕ. Ανάληψη της στρατιωτικής ηγεσίας από τον «άκαπνο» Νίκο Ζαχαριάδη. Κλείσιμο γιουγκοσλαβικών συνόρων. Διάσταση μεταξύ πολιτικών επιτρόπων του ΚΚΕ και μονίμων αξιωματικών του ΔΣΕ. 

Σήμερα 70 ακριβώς χρόνια μετά την λήξη της επιχείρησης «Πυρσός» οι εναπομείναντες βετεράνοι του ΕΣ νοιώθουν ηττημένοι και προδομένοι. Σταδιακά η πολιτεία, πιεζόμενη από την αριστερή ρητορεία, τους λησμόνησε και τους αποκαθήλωσε από τη θέση που είχαν κερδίσει με το αίμα τους, δίπλα σε εκείνη των ηρώων του 1940 (πολλοί άλλωστε ήταν οι ίδιοι άνθρωποι). Έφτασε μάλιστα στο σημείο να τους δαιμονοποιήσει και να χαρακτηρίσει τα μνημόσυνα προς τιμήν των πεσόντων συμπολεμιστών τους ως «γιορτές μίσους». Φυσικά δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει έτσι τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα από τους βετεράνους του ΔΣΕ, υπό την αιγίδα του ΚΚΕ.    Και όμως χάρη στους αξιωματικούς και τους οπλίτες του ΕΣ αυτή η πολιτεία χρωστά την ύπαρξή της. Χάρη στη θυσία αυτών των ανθρώπων κάποιοι χρωστούν όχι μόνο την πολιτική αλλά και την βιολογική τους ύπαρξη. Χάρη στο αίμα αυτών των ανθρώπων κάποιοι και κάποιες σήμερα πίνουν αμέριμνα τον καφέ τους και σχολιάζουν, με βαθυστόχαστο φιλοσοφικό ύφος, τα «κακώς κείμενα», νοσταλγώντας τον χαμένο «σοσιαλιστικό παράδεισο» και σχεδιάζοντας την «επανάσταση» από τον καναπέ. 

Λησμονούν ότι αν οι «φασίστες» έχαναν τον πόλεμο πολλοί απ’ αυτούς θα αναζητούσαν το μεροκάματο στις πόλεις της Δυτικής Ευρώπης και πολλές απ’ αυτές θα γέμιζαν τους οίκους ανοχής και τα μπαρ των αντίστοιχων πόλεων. Κάποιοι πιο τολμηροί (η καλύτερα πιο θρασείς) εκμεταλλεύονται την κρατική ανεπάρκεια και «πολεμούν καθημερινά τον φασισμό στους δρόμους» καταστρέφοντας και λεηλατώντας. Αγνοούν ότι αν ο ΔΣΕ επικρατούσε στον «παράδεισο» που θα οικοδομούσε οι διαδηλώσεις, (πόσο μάλλον οι λεηλασίες και οι καταστροφές) δεν θα είχαν θέση, γιατί πολύ απλά θα απαγορεύονταν! 

Σήμερα ο πρωθυπουργός της χώρας εγκαινιάζει χώρους μνήμης για τους «αγωνιστές της δημοκρατίας». Λησμονεί όμως ότι αν αυτοί οι «αγωνιστές» επικρατούσαν πιθανώς σήμερα η ιδιαίτερη του πατρίδα να μην ήταν ελληνική. Όσον αφορά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτός δεν λησμονεί, απλά αγνοεί! Αγνοεί τα λόγια του παππού του ο οποίος απηύθυνε χαιρετισμό «εις τας Ενόπλους Δυνάμεις, αι οποίαι με τον ηρωισμόν και την αυτοθυσίαν των, ακόμη μιαν φοράν εξασφαλίζουν την ανεξαρτησίαν και την αιωνιότητα της Ελλάδος. Και το Εθνος ολόκληρον υποκλίνεται ευλαβώς ενώπιον της Ιεράς Μνήμης των αθανάτων Νεκρών μας, του Γράμμου και του Βίτσι. Εις την συνείδησιν των επερχομένων Ελληνικών γενεών αιώνια θα είναι η μνήμη των». Ο Γέρος της Δημοκρατίας διαψεύσθηκε.

 Η συντριπτική πλειοψηφία των επερχόμενων γενεών λησμόνησε τους μαχητές του Γράμμου και η «δημοκρατία» μας τους περιθωριοποίησε. Όμως οι νεαροί άνδρες του ΕΣ δεν πολέμησαν για τη δημοκρατία, όπως ίσως ψελλίζουν εκπρόσωποι της ροζ κεντροδεξιάς. Πολέμησαν για να σώσουν το σπίτι τους από την λεηλασία, την οικογένειά τους από τον αφανισμό, το χωράφι τους από την καταστροφή. Πολέμησαν γιατί τα ακατανόητα γι’ αυτούς κηρύγματα του «σοσιαλισμού» και της «διεθνιστικής επανάστασης» απειλούσαν οικείες τους φιγούρες: τον ιερέα, τον δάσκαλο και τον πρόεδρο του χωριού. Ο πρώτος τους βάπτισε, τους πάντρεψε και έκλεισε τα μάτια των γερόντων γονιών τους, ο δεύτερος τους έμαθε τα πρώτα γράμματα, ο τρίτος προσπαθούσε να λύσει τα μεγάλα προβλήματα του καθημερινού τους βίου. Πως ήταν δυνατόν αυτοί να ήταν «αντιδραστικοί, αντεπαναστάτες και εχθροί του λαού»; Πολέμησαν γιατί έτσι αντιδρούν οι ελεύθεροι άνθρωποι ενάντια σε κάθε απειλή. Πολέμησαν γιατί έτσι έπραξαν οι παππούδες και οι πατέρες τους στον βάλτο των Γιαννιτσών, στις όχθες του Σαραντάπορου, στις πλαγιές του Μπιζάνιου, στα χαρακώματα του Εσκί Σεχήρ, στις κορυφές της Τρεμπεσίνας, στις χαράδρες της Κλεισούρας, στην έρημο του Ελ Αλαμέιν και στα σοκάκια του Ρίμινι. Πολέμησαν γιατί πολύ απλά έτσι είχαν μάθει να κάνουν.

Το άρθρο του Νίκου Γιαννόπουλου δημοσιεύθηκε στο τεύχος 19 του Patria τον Σεπτέμβριου του 2009

https://greekmilitaryvoice.wordpress.com/2015/08/28/%ce%b3%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%bc%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%af%cf%84%cf%83%ce%b9-1949-%ce%bf-%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%85/?fbclid=IwAR17laByrwI-wT_Fv3YIibEwbstMren3u0bDbgfEiPTw-D9n3DWgNq5Fn7k

Σαν σήμeρα 28 Αυγούστου 1948 εκτελέστηκε η Ελένη Γκατζογιάννη από τους κομμουνισμοσσυμμορίτες επειδή προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της - - Γιατί η κυβέρνηση δεν τολμάει να αναφέρει το αιματοβαμμένο γεγονός;

 

Σαν Σήμερα 28 Αυγούστου 1948 εκτελέστηκε η Ελένη Γκατζογιάννη από τους κομμουνιστές επειδή προσπάθησε να σώσει τα παιδιά της.

41 χρόνια τώρα και 7 χρόνια επί κυβέρνησης Ν.Δ. και δεν έχει προβληθεί ούτε μια φορά η ταινία “Ελένη” από την ΕΡΤ που πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες φορολογούμενοι για να μην μάθουν οι νεότερες γενιές τα εγκλήματα των κομμουνιστών.

Συγχαρητήρια.

«Οχι» στην 13η σύνταξη - Έχουμε πραγματική δικαιοσύνη;

 

Θυμάστε τη χορεύτρια του καμπαρέ Μαρκέλλα (Καίτη Λαμπροπούλου) στη «Σάντα Τσικίτα», που χορεύοντας πάσο ντόμπλε χτυπιόταν, ζητώντας τον «πατρόν» από τον φουκαρά τον Φώτη Φαγκρή (Βασ. Λογοθετίδης), ο οποίος, σε μια στιγμή και μη μπορώντας να συνεννοηθεί μαζί της, της λέει: «Τώρα να σου πω, καταπώς τα λες και καταπώς χτυπιέσαι, θα πρέπει να σε πνίγει το δίκιο»

Στο θέμα μας τώρα. Κάποιοι χριστιανοί είχαν προσφύγει στην ελληνική Δικαιοσύνη επειδή τους έκοψαν τα δώρα. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, με μία απόφαση που σίγουρα είναι νομικά τεκμηριωμένη, δικαιώνει το… κράτος (οποία έκπληξη…). Εδώ είναι που ταυτιζόμαστε με τον Φώτη Φαγκρή και λέμε στο ΣτΕ: «Καταπώς τα γράφεις, θα πρέπει να σε πνίγει το δίκιο»

Όμως η Δικαιοσύνη δεν θα πρέπει να περιέχει και κάποια ίχνη ανθρωπιάς; Καλά τα L 275, τα C-19/23, η επίκληση της απόφασης Francovich και Bonifaci και όλα αυτά τα νομικά τερτίπια, που είναι σωστά μεν, αλλά τέτοιες αποφάσεις φέρνουν αυθόρμητα ερωτήματα στο πόπολο (το οποίο συγκρίνει έστω και ανόμοια πράγματα, δεν έχει δα και τη μόρφωση των κυρίων του ΣτΕ), όπως «καλά για τους δεσποτάδες, π.χ., βρήκαν και μόνο για μας ισχύουν οι 4354/2015, 5045/2023 και 5163/2024». Και είπαμε πάνω απ’ όλα ανθρωπιά. Δεν παίρνουν όλοι οι Ελληνες τους μισθούς των ανθρώπων του ΣτΕ.

πηγήhttps://www.dimokratia.gr/parapolitika/737795/ochi-sto-doro/

Υφυπουργός Οικονομικών: - «Ενισχύουμε την μεσαία τάξη με αυξήσεις στους μισθούς και μεγάλες μειώσεις στη φορολογία!!» - «Όποιος τάζει 13η σύνταξη είναι λαϊκιστής και ψεύδεται!!»

 

Στις επικείμενες εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης επικεντρώνεται το ενδιαφέρον της κυβέρνησης, με το πακέτο των μέτρων να έχει, σε μεγάλο βαθμό, οριστικοποιηθεί, χωρίς να αποκλείονται μέχρι την τελευταία στιγμή επιμέρους αλλαγές ή προσθήκες. Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του ο Υφυπουργός Οικονομικών, Δημήτρης Μαρκόπουλος, η φετινή δέσμη μέτρων θα έχει στο επίκεντρο τη μεσαία τάξη, με παρεμβάσεις που θα αφορούν τόσο την αύξηση των εισοδημάτων όσο και τη μείωση της φορολογίας.

«Ενίσχυση της μεσαίας τάξης με μόνιμα μέτρα και όχι παροδικά»

Αρχικά, μιλώντας στην εκπομπή «Πρωινές Διαδρομές» με τους Βασίλη Αδαμόπουλο και Μαρία Γεωργίου, ανέφερε ότι θα δούμε τη μεσαία τάξη να ενισχύεται περαιτέρω. Όπως υπογράμμισε είναι μια ανάγκη, λόγω και σειράς πληθωριστικών πιέσεων, να συνεχιστεί αυτή η πολιτική. Μια πολιτική αύξησης των εισοδημάτων αλλά και ταυτόχρονα μείωσης των φόρων.

«Αυτή είναι η συνταγή που έχουμε προκρίνει. Ο Έλληνας πρέπει να ενισχυθεί με μόνιμου χαρακτήρα μέτρα. Όχι με παροδικά μέτρα. Και θα πω και κάτι. Οι κρίσεις είναι απανωτές. Οι κρίσεις είναι δύσκολες, είναι σύνθετες. Από την άλλη, οι κρίσεις έρχονται και παρέρχονται. Οι αυξήσεις όμως των εισοδημάτων και κυρίαρχα αν θέλετε, του κατώτατου μισθού, των συντάξεων, μιας σειράς πραγμάτων τα οποία αποκτούν ένα μόνιμο χαρακτήρα, είναι μόνιμες. Επομένως, αυτή η συνταγή θα συνεχιστεί όσο προοδεύει και προχωράει δημοσιονομικά η ελληνική οικονομία, όσο αναπτύσσεται. Νομίζω ότι θα υπάρχουν παραπάνω περιθώρια για μόνιμα μέτρα», είπε χαρακτηριστικά.

Τι θα γίνει με τους συνταξιούχους

Σε ό,τι αφορά τους συνταξιούχους και τα σενάρια για έκτακτη ενίσχυση που θα μπορούσε να προσεγγίσει το ύψος της εθνικής σύνταξης, ο κ. Μαρκόπουλος ξεκαθάρισε ότι «άλλο η εθνική σύνταξη και άλλο η 13η σύνταξη».

Και πρόσθεσε «Είναι εντελώς διαφορετικά τα μεγέθη. Άρα, όποιος τάζει 13η σύνταξη είναι λαϊκιστής και ψεύδεται. Μιλάει για ένα μέτρο το οποίο δεν μπορεί να σηκώσει η ελληνική οικονομία. Από κει και πέρα θα έχει το προνόμιο, ο πρωθυπουργός όπως πάντα το έχει, το Σάββατο το μεθεπόμενο να τοποθετηθεί γύρω από το τι θα κάνουμε για τους συνταξιούχους. Σε κάθε περίπτωση και οι συνταξιούχοι είναι μια κοινωνική ομάδα η οποία θα τύχει και τυγχάνει της κυβερνητικής μέριμνας (…)».

Αναφερόμενος στο ζήτημα που αφορά τις συντάξεις χηρείας δήλωσε «Η Νέα Δημοκρατία, όπως βλέπετε, κάνει ένα ξήλωμα των παλιών μνημονιακών, δύσκολων και σύνθετων καταστάσεων. Και να σας πω και κάτι; Και ο νόμος Κατρούγκαλου και η προσωπική διαφορά και οι συντάξεις χηρείας ήταν αποτέλεσμα μιας αδιανόητης διαπραγμάτευσης, η οποία μας κόστισε 100 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ. Εμείς λοιπόν, αυτό το οποίο κάνουμε-και αν το παρακολουθήσει ο πολίτης στη διαχρονία αυτής της 7ετίας, θα καταλάβει-είναι ότι ξηλώνουμε, μέτρο, μέτρο όλα αυτά τα μέτρα, τις πολιτικές οι οποίες έπρεπε να είχαν αποφευχθεί. Η χώρα, θα έπρεπε να είχε βγει από τα μνημόνια πολύ πιο μπροστά (…). Εμείς λοιπόν, ως πρόθεση και ως στρατηγική και ως πολιτική είμαστε σαφείς. Ξηλώνουμε όλα αυτά τα μέτρα. Από την άλλη, υπάρχει η ανάγκη να είμαστε προσεκτικοί, καθώς η πατρίδα δεν μπορεί ξανά να έχει πειραματισμούς (…)».

Στήριξη απέναντι στις υψηλές τιμές ενέργειας

Σε ερώτηση για το ενδεχόμενο νέων μέτρων στήριξης, καθώς λήγουν οι υφιστάμενες παρεμβάσεις για την ενέργεια, ο κ. Μαρκόπουλος διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να αφήσει τους πολίτες χωρίς προστασία.

Όπως και τόνισε «Δεν θα αφήσουμε χωρίς κάλυψη τους πολίτες. Προφανώς η θέλησή μας και η βούλησή μας είναι συγκεκριμένη. Το δείξαμε με τις παρεμβάσεις σε ότι αφορά το προηγούμενο διάστημα και προφανώς θα τοποθετηθούμε και μέσα στις επόμενες ημέρες. Σε κάθε περίπτωση όμως, συνολικά για την ενέργεια ο πρωθυπουργός είναι εκείνος ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο υπουργός Οικονομικών μας και πρόεδρος τουEurogroup Κυριάκος Πιερρακάκης, οι οποίοι έχουν δώσει μεγάλη έμφαση στη ρήτρα διαφυγής ώστε να υπάρξει ανακούφιση των αγορών και της κοινωνίας. Αυτό, μην το ξεχνάμε. Έχει πρωτοστατήσει η Ελλάδα στη διεθνή και ευρωπαϊκή συζήτηση γύρω από τις τιμές της ενέργειας και είναι ξεκάθαρο ότι είναι ένα θέμα το οποίο την Ελλάδα την απασχολεί σε κεντρικό επίπεδο και πάντοτε επιδιώκει στο δημόσιο διάλογο να βάλει τα πράγματα σε σειρά».

Δείτε περισσότερα στο ertflix.gr | Ακούστε περισσότερα στο ertecho.gr

Πρωθυπουργός από την Θεσσαλονίκη: - Η μεγαλύτερη ικανοποίησή μας, είναι κρινόμαστε από το έργο μας!

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι στην κυβέρνηση και στο κοινοβούλιο, κ. Επίτροπε, κυρίες και κύριοι Δήμαρχοι, φίλες και φίλοι, χαίρομαι γιατί μας δίνεται πια η δυνατότητα κάθε χρόνο να βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη, λίγο πριν την κεντρική ομιλία την οποία εκφωνώ επ’ ευκαιρία των εγκαινίων της Διεθνούς Έκθεσης, για να μιλήσουμε αποκλειστικά για το σχέδιό μας, για τα έργα μας, για τις πρωτοβουλίες μας, που αφορούν τη Θεσσαλονίκη και συνολικά τη Μακεδονία και τη Θράκη.

Και το λέω αυτό διότι ιστορικά η Θεσσαλονίκη και η Βόρεια Ελλάδα είναι ζήτημα αν έβρισκαν πέντε λεπτά χρόνου στην κεντρική ομιλία την οποία εκφωνούσε κάθε φορά ο Πρωθυπουργός, στα πλαίσια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε κι εσείς ότι αυτό θα αδικούσε τον συνολικό πλούτο του έργου που έχει γίνει στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικά στη Θεσσαλονίκη και θα στερούσε και από εμάς τη δυνατότητα να μιλήσουμε πιο αναλυτικά για το πώς αλλάζει ουσιαστικά η Θεσσαλονίκη και η Βόρεια Ελλάδα συνολικά.

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω τη σύντομη αυτή παρέμβασή μου, διότι ειπώθηκαν πολλά και ωραία και νομίζω ότι οπτικοποιήθηκαν κιόλας από τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και από τον Θανάση Κοντογεώργη, με μία προσωπική ιστορία.

Πριν από δύο ώρες είχαμε την ευκαιρία να εγκαινιάσουμε την επέκταση του Μετρό της Θεσσαλονίκης προς την Καλαμαριά. Στις 15:00 το μεσημέρι το Μετρό της Θεσσαλονίκης πάει στην Καλαμαριά και προσθέτουμε πέντε καινούργιους σταθμούς στην κεντρική γραμμή.

Βγαίνοντας, λοιπόν, από τον σταθμό της «Μίκρας» ήταν συγκεντρωμένος κόσμος, αρκετά πιτσιρίκια, και μία κυρία η οποία ήρθε και με βρήκε, μου έδειξε το σπίτι της, ήταν ακριβώς δίπλα στο σταθμό, και μου είπε μια κουβέντα: «ήμουνα νια και γέρασα».

Νομίζω ότι αυτή η φράση περικλείει συνοπτικά την ιστορία του ανειλημμένου χρέους το οποίο είχε αναλάβει η κεντρική κυβέρνηση απέναντι στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικά απέναντι στη Θεσσαλονίκη.

Ανοίγω μία παρένθεση: βέβαια, δεν έχουν όλοι τις ίδιες προτεραιότητες. Διότι ερχόμενος να βρεθώ σήμερα εδώ να σας μιλήσω και να κάνουμε στη συνέχεια την πολύ εκτενή συνάντηση με όλους τους φορείς της Βορείου Ελλάδος, άκουσα τοπικό ραδιόφωνο και εμφανίστηκε, νομίζω, ένας νεαρός ο οποίος είπε αρκετά έτσι θυμωμένος: «Ποιο Μετρό; Φέρτε μου πίσω τον Ντέλια». Λέω «εκεί δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα γι’ αυτό». Όλοι έχουν τις προτεραιότητές τους.

Σε κάθε περίπτωση εμείς, χωρίς να θέλω να υπεισέλθω στα οπαδικά, χαιρόμαστε πάντα όταν Έλληνες ποδοσφαιριστές διακρίνονται σε ομάδες της Ευρώπης.

Αλλά να επανέλθω στην πρώτη επισήμανση αυτής της κυρίας και να μιλήσω και εγώ για την πολύ σημαντική προτεραιότητα την οποία έχει δώσει η κυβέρνησή μας στα βασικά έργα υποδομής, τα οποία αφορούν στη Θεσσαλονίκη αλλά και συνολικά τη Βόρεια Ελλάδα.

Θέλω να θυμίσω ότι το Μετρό της Θεσσαλονίκης θα στοιχίσει συνολικά παραπάνω από 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Ένα έργο το οποίο ξεκίνησε πριν από 40 χρόνια, πέρασε από πολλές τρικυμίες, πολεμήθηκε, δυστυχώς, και από φορείς της πόλης, εξ ου και η σχετική καθυστέρηση. Καταφέραμε όμως με επιμονή να ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια και να παραδώσουμε στην πόλη της Θεσσαλονίκης όχι απλά ένα από τα πιο σύγχρονα Μετρό της Ευρώπης, αλλά ίσως και το πιο όμορφο.

Και ταυτόχρονα -θέλω να το τονίσω αυτό- να προστατεύσουμε τη μοναδική πολιτιστική κληρονομιά της πόλης, αποδεικνύοντας ότι η επιστήμη, η τεχνολογία αλλά και η πολιτική βούληση μπορεί να συγκεράσει την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς με τη δημιουργία ενός πολύ σημαντικού και εξαιρετικά σύνθετου έργου υποδομής.

Το πόσο έχει αλλάξει η πόλη με το Μετρό αλλά και με τα καινούργια λεωφορεία -έχει δίκιο ο Κωστής όταν είπε ότι εμείς όταν ερχόμαστε από την Αθήνα βλέπουμε κατ’ αναλογία πολλά περισσότερα νέα ηλεκτρικά λεωφορεία στη Θεσσαλονίκη από ό,τι βλέπουμε στην Αθήνα-, όλα αυτά, κ. Δήμαρχε, έχουν αλλάξει ουσιαστικά τον συγκοινωνιακό χάρτη της πόλης. Το κυκλοφοριακό έχει μειωθεί, οι μετακινήσεις είναι πιο εύκολες, η οδική ασφάλεια -εξαιρετικά σημαντική προτεραιότητα γι’ αυτή την κυβέρνηση- έχει ενισχυθεί.

Και βέβαια, δεν σταματάμε εδώ. Η ολοκλήρωση της κεντρικής γραμμής του Μετρό, όπως αυτή είχε σχεδιαστεί πριν από δεκαετίες, μας υποχρεώνει να στρέψουμε πια την προσοχή μας -και το γνωρίζει καλά αυτό ο Υπουργός Υποδομών, ο οποίος βρίσκεται μαζί μας- με πολύ μεγάλη ταχύτητα στο νέο εμβληματικό έργο που αφορά τη Θεσσαλονίκη, που δεν είναι άλλο από την επέκταση του Μετρό της Θεσσαλονίκης προς τη βορειοδυτική πλευρά της πόλης, προς τις πιο δυναμικές συνοικίες, με δυο κλάδους, πολλούς νέους σταθμούς.

Έχω ζητήσει τη μέγιστη δυνατή επιτάχυνση των σχετικών μελετών. Απαιτούνται σύνθετες μελέτες, όπως ξέρετε, για να μπορέσουμε στη συνέχεια να εξασφαλίσουμε και την απαραίτητη χρηματοδότηση γι’ αυτό το νέο, πολύ μεγάλο, εμβληματικό έργο, το οποίο θα σηματοδοτήσει τη νέα φάση επέκτασης του Μετρό προς τη Δυτική Θεσσαλονίκη.

Το Flyover είναι ένα έργο το οποίο, η αλήθεια είναι, εμείς το σκεφτήκαμε και εμείς το σχεδιάσαμε. Δεν ανήκε στην κατηγορία των έργων για τα οποία μιλούσαμε εδώ και πολλές δεκαετίες, απλά κανείς δεν είχε το θάρρος ή τη δυνατότητα να προχωρήσει. Ένα έργο εξαιρετικά σύνθετο τεχνικά, το οποίο και αυτό, όμως, όπως βλέπετε, προχωράει με πολύ γρήγορους ρυθμούς.

Καταλαβαίνω και κατανοώ την ταλαιπωρία της πόλης από κάθε μεγάλο έργο υποδομής το οποίο υλοποιείται. Όμως, νομίζω ότι οι Θεσσαλονικείς δείχνουν κατανόηση γιατί βλέπουν ότι το έργο αυτό προχωρά.

Και η φιλοδοξία μας είναι να ξαναβρεθούμε στην πόλη τον Μάιο του 2027, ώστε να δώσουμε στην κυκλοφορία αυτό το εξαιρετικά σημαντικό έργο, το οποίο θα αποσυμφορήσει επιτέλους, οριστικά και αμετάκλητα, την Περιφερειακή Οδό της Θεσσαλονίκης και θα διευκολύνει τη μετακίνηση από και προς την Ανατολική και τη Δυτική Θεσσαλονίκη.

Θέλω να κάνω ειδική μνεία σε ένα έργο το οποίο πίστεψα από την αρχή πάρα πολύ. Και αυτό πέρασε μέσα από πολύ μεγάλες δυσκολίες αλλά είμαστε πια στην ευχάριστη θέση να γνωρίζουμε ότι το έργο αυτό θα υλοποιηθεί έτσι όπως το έχουμε σχεδιάσει. Αναφέρομαι φυσικά στην ανάπλαση του χώρου της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Είναι ένα έργο το οποίο, στην κυριολεξία, θα αλλάξει την όψη της πόλης. Θα εκσυγχρονίσει πλήρως τους εκθεσιακούς χώρους αλλά θα προσθέσει ταυτόχρονα και 120 στρέμματα πρασίνου, έναν ανοιχτό προσβάσιμο χώρο στο κέντρο της πόλης και θα δημιουργήσει ένα συνεδριακό κέντρο και μια συνεδριακή υποδομή, η οποία θα είναι πραγματικά μοναδική ως προς την ομορφιά της και τη λειτουργικότητα της.

Το λέω αυτό γιατί ξέρετε καλά ότι τα περισσότερα συνεδριακά κέντρα είναι συνήθως κάποια απρόσωπα «κουτιά» τα οποία βρίσκονται κοντά στα αεροδρόμια. Εν προκειμένω, θα έχουμε ένα σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, ως Θεσσαλονίκη, να έχουμε ένα συνεδριακό κέντρο το οποίο θα βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και θα περικλείεται από ένα πανέμορφο αστικό πάρκο.

Θέλω να ευχαριστήσω και τον Δήμαρχο της Θεσσαλονίκης για το γεγονός ότι έκανε, πιστεύω, πολύ καίριες επισημάνσεις για το πώς έπρεπε τελικά να διαφοροποιηθεί το αρχικό σχέδιο. Να ευχαριστήσω και όλους όσοι πίστεψαν και στήριξαν το έργο αυτό.

Είναι το νέο μεγάλο εμβληματικό έργο της Θεσσαλονίκης, το οποίο ελπίζουμε ότι θα μπορεί να παραδοθεί πια το 2030.

Για τις σημαντικές επενδύσεις που έχουν γίνει στην παιδεία και στην υγεία μίλησε ο Κωστής. Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι προσθέτουμε πια πολλά νέα σχολεία στο κτηριακό απόθεμα της πόλης -αρκετά από αυτά θα έχουμε την ευκαιρία να τα εγκαινιάσουμε με την έναρξη της σχολικής χρονιάς- και ο Δήμος προχωράει σε ανακαινίσεις, ανακατασκευές και κατασκευές καινούργιων σχολείων εντός των ορίων του Δήμου της Θεσσαλονίκης.

Αλλά επιτρέψτε μου να κάνω ειδική μνεία στα ζητήματα τα οποία αφορούν την υγεία. Εκεί πράγματι έχουν γίνει πολύ σημαντικές παρεμβάσεις στις υφιστάμενες δομές υγείας της πόλης, αλλά το καινούργιο Παιδιατρικό Νοσοκομείο, το οποίο θα παραδοθεί εντός των πρώτων μηνών του 2027, ευγενική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, πραγματικά θα είναι το πιο σύγχρονο και το πιο όμορφο Παιδιατρικό Νοσοκομείο σε ολόκληρα τα Βαλκάνια.

Μιας και αναφέρομαι στα Βαλκάνια, η Θεσσαλονίκη πια μετατρέπεται, αναζητά μάλλον και ανακτά τον φυσικό της ρόλο, ως όχι απλά η πρωτεύουσα της Βορείου Ελλάδος, αλλά η πρωτεύουσα των Βαλκανίων συνολικά. Και σε ένα περιβάλλον μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων, καταλαβαίνετε ότι αυτή η θέση της Θεσσαλονίκης, η γεωπολιτική και οικονομική θέση, αποκτά ξεχωριστή σημασία.

Το γεγονός ότι γίνονται πολύ σημαντικές επενδύσεις στο λιμάνι, το γεγονός ότι επενδύουμε στις υποδομές διασυνδεσιμότητας, κυρίως στον σιδηρόδρομο, η επένδυση η οποία γίνεται στο Στρατόπεδο Γκόνου, που δημιουργεί το πρώτο μεγάλο κέντρο logistics στη Βόρεια Ελλάδα, έχουν τη δυνατότητα να μετατρέψουν τη Θεσσαλονίκη στη φυσική πύλη εισόδου όχι μόνο για τη Βόρεια Ελλάδα αλλά για ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια.

Και ο κ. Επίτροπος, ο οποίος ασχολείται συστηματικά με τα ζητήματα της διασυνδεσιμότητας και των μεταφορών, γνωρίζει πόσο μεγάλη είναι αυτή η δυναμική, η δυνητική προστιθέμενη αξία σε αυτές τις υποδομές της Θεσσαλονίκης, οι οποίες πραγματικά έχουν τη δυνατότητα να «εκτοξεύσουν» την πόλη.

Και βέβαια, να δώσουν έναν νέο αέρα ανάπτυξης στη δυτική είσοδο της Θεσσαλονίκης, όπου ήδη δρομολογούνται πολλές επενδύσεις, διότι είναι προφανές ότι η περιοχή αυτή θα συγκεντρώσει σημαντικό επενδυτικό ενδιαφέρον, πέριξ της ευρύτερης περιοχής του λιμανιού.

Επενδύσεις γίνονται πολλές στη Θεσσαλονίκη -παρουσίασε και ο Κωστής τα σχετικά στοιχεία-, διότι προφανώς τις υποδομές δεν τις κατασκευάζουμε μόνο για να παρέχουμε καλές υπηρεσίες στους πολίτες της πόλης, αλλά ταυτόχρονα είναι και εκείνος ο παράγοντας ο οποίος θα προσελκύσει το ιδιωτικό κεφάλαιο να επενδύσει και να πιστέψει στις προοπτικές της πόλης.

Η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται σε ένα κέντρο καινοτομίας, μετατρέπεται σε ένα δυναμικό κέντρο εκπαίδευσης. Χαίρομαι γιατί τα δημόσια πανεπιστήμιά μας, κ. Υφυπουργέ, με πρώτο το Αριστοτέλειο, επενδύουν στην εξωστρέφεια, την καινοτομία, την προσέλκυση ξένων φοιτητών.

Και η αλήθεια είναι ότι η εικόνα πια των δημόσιων πανεπιστημίων -συμπεριλαμβάνω και σε αυτά το Αριστοτέλειο, αλλά και τα υπόλοιπα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας-, δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα των δημόσιων πανεπιστημίων όταν για πρώτη φορά μας εμπιστεύθηκαν οι Έλληνες πολίτες, το 2019.

Εκεί όπου υπήρχαν καταλήψεις, σήμερα υπάρχουν βιβλιοθήκες. Και εκεί που υπήρχαν αιώνιοι φοιτητές που δεν ενδιαφέρονταν για τις σπουδές τους, υπάρχουν πια ξένοι φοιτητές οι οποίοι επιλέγουν να πληρώσουν -το τονίζω αυτό-, να πληρώσουν δίδακτρα για να φοιτήσουν στα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια.

Και δίπλα σε αυτά, βέβαια, τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Αυτή η κυβέρνηση έλυσε μια εκκρεμότητα δεκαετιών. Και όσοι δίνουν «μάχες οπισθοφυλακών», να γνωρίζουν ότι η πραγματικότητα των μη κρατικών πανεπιστημίων δεν μπορεί πια να αμφισβητηθεί ούτε από την ίδια τη ζωή ούτε και από τον νόμο. Και τα όποια εμπόδια υπάρχουν θα ξεπεραστούν έτσι ώστε να μπορούμε να δώσουμε και αυτή τη δυνατότητα, είτε σε Έλληνες είτε σε ξένους φοιτητές, να επιλέξουν και αυτή τη διαδρομή, αυτή την επιλογή για την ανώτατη εκπαίδευσή τους.

Δεν θέλω να σας κουράσω πολύ μιλώντας για το αναπτυξιακό αποτύπωμα σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα, ξεκινώντας από την Θράκη και καταλήγοντας στην Δυτική Μακεδονία, διότι θα έπρεπε να μιλήσω για πάρα πολλή ώρα.

Θα ήθελα μόνο καταληκτικά να κάνω δύο παρατηρήσεις. Πρώτον, θέλω να αναφερθώ στο ένα και μοναδικό μεγάλο έργο υποδομής, το οποίο συνδέει όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Αναφέρομαι στην Εγνατία Οδό. Είμαι πάντα υπερήφανος και θα το λέω, γιατί έτσι αποδίδω την οφειλόμενη τιμή: η Εγνατία Οδός ήταν ένα έργο που οραματίστηκε και ξεκίνησε από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Ένα έργο το οποίο άλλαξε τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και ένας δημόσιος δρόμος ο οποίος στην πορεία, και ως αποτέλεσμα και της μεγάλης οικονομικής κρίσης, στερήθηκε των απαραίτητων επενδύσεων.

Αυτή τη στιγμή ξεκινούν στην Εγνατία Οδό σημαντικά έργα επενδύσεων, που θα φτάσουν τα 300 εκατομμύρια ευρώ. Σε δύο χρόνια από τώρα θα μιλάμε για μια τελείως νέα Εγνατία Οδό, ασφαλή, σύγχρονη, η οποία θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τις ανάγκες διασυνδεσιμότητας, έτσι όπως αυτές θα προκύπτουν για τις πολλές επόμενες δεκαετίες.

Και τέλος, επιτρέψτε μου και μια πιο προσωπική αναφορά, η οποία συνδέεται πάντα με την οφειλόμενη σχέση εμπιστοσύνης την οποία πρέπει να οικοδομούμε με τους πολίτες. Πιστεύω, ασχέτως του τι ψηφίζει κάποιος και το αν τελικά θα επιλέξει ή όχι την παράταξή μας στις επόμενες εκλογές, ότι πρέπει κάποιος να είναι πολύ κακόπιστος ή πολύ εμπαθής να μην αναγνωρίσει ότι εδώ, στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικά στη Θεσσαλονίκη, έχει γίνει ένα πάρα, πάρα πολύ σημαντικό έργο.

Το λέω αυτό διότι τα έργα δεν γίνονται για λόγους κομματικής ανταπόδοσης. Δεν τα κάνουμε, δεν τα ανακοινώνουμε, δεν τα υλοποιούμε, δεν κόβουμε κορδέλες γιατί πιστεύουμε ότι με κάποιο τρόπο έτσι κάποιοι θα μας ψηφίσουν, ή περισσότεροι θα μας ψηφίσουν, ενδεχομένως, στο μέλλον. Το κάνουμε διότι αυτή είναι η κεντρική υποχρέωση μιας κυβέρνησης, η οποία πρέπει να μεριμνά ώστε η ανάπτυξη της χώρας να φτάνει σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας.

Καλύτερες μέρες για όλους, μέρισμα ανάπτυξης σε κάθε Ελληνίδα, σε κάθε Έλληνα, όπου και αν αυτοί βρίσκονται, είτε βρίσκονται στα μεγάλα αστικά κέντρα είτε στο πιο απομονωμένο χωριό της ελληνικής επικράτειας. Αυτή είναι η προτεραιότητα αυτής της κυβέρνησης. Αυτόν τον σκοπό υπηρετούμε.

Γι’ αυτό και έχει γίνει αυτή η εξαιρετικά σύνθετη δουλειά, η οποία σας παρουσιάστηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό περίληψης, διότι κάτω από την παρουσίαση του Θανάση Κοντογεώργη κρύβεται πάρα πολύ ουσιαστική δουλειά που αφορά τα περιφερειακά και τοπικά σχέδια ανάπτυξης.

Είναι μια δουλειά η οποία δεν γίνεται από κάποιο πολιτικό κέντρο στο Μέγαρο Μαξίμου. Είναι μια δουλειά η οποία γίνεται -και το γνωρίζετε αυτό- σε διαβούλευση με την τοπική κοινωνία.

Μετά την παρουσίαση την οποία κάναμε, θα περάσω αρκετές ώρες μαζί με τους φορείς απ’ όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Ακούμε, συνομιλούμε, διορθώνουμε τα λάθη μας. Είμαστε ειλικρινείς. Λέμε τι μπορεί να γίνει και τι δεν μπορεί να γίνει. Τα χρήματα δεν είναι ατελείωτα, είναι κάτι που το γνωρίζετε καλά. Και αν αυτή η χώρα υπέφερε από κάτι, είναι από αυτή τη δυσαρμονία μεταξύ εξαγγελιών και πραγματικών οικονομικών δυνατοτήτων.

Εμείς ξέρουμε τι δυνατότητες έχουμε και τι δεν έχουμε. Ξέρουμε πολύ καλά, κ. Επίτροπε, ότι θα υπάρχουν σημαντικοί χρηματοδοτικοί πόροι από το επόμενο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, ότι αυτούς τους πόρους θα τους διαχειριστούμε πια με μια άλλη λογική και μια άλλη αρχιτεκτονική, που θα φέρει πιο κοντά τις ανάγκες του πρωτογενούς τομέα, κ. Υπουργέ, με τις παραδοσιακές αναπτυξιακές δράσεις των ΕΣΠΑ, έτσι όπως τα γνωρίζουμε. Είμαστε έτοιμοι γι’ αυτή τη νέα πραγματικότητα. Τη σχεδιάζουμε σε βάθος, με λεπτομέρεια, πάντα σε συνομιλία με τις τοπικές κοινωνίες.

Και είμαστε πάντα χαρούμενοι και ικανοποιημένοι, όταν μπορούμε -για να κλείσω από εκεί που ξεκίνησα- να βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να παραδίδουμε εμβληματικά έργα, όπως το Μετρό της Θεσσαλονίκης, τα οποία οι πολίτες τα περίμεναν για πολλές δεκαετίες.

Και για μένα ήταν πολύ μεγάλη η χαρά, όταν συναντήθηκα με 16χρονα παιδιά, έξω από τον σταθμό της «Μίκρας», τα οποία θα μπορούν πια με ασφάλεια -με ασφάλεια, το τονίζω αυτό- να παίρνουν το Μετρό, να πηγαίνουν να πίνουν τον καφέ τους άμα θέλουν στην Πλατεία Αριστοτέλους και να γυρίζουν με ασφάλεια στο σπίτι τους.

Και αυτό, για εμάς που κάνουμε πολιτική, γιατί τελικά θέλουμε να κρινόμαστε από το έργο μας, είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση. Σας ευχαριστώ πολύ.