Στιγμές Ιστορίας: - Οι μάχες σε Κιάφα-Ναυαρίκο. - Η καταστροφή στο Πέτα

 

Γράφει:ΟΓεώργιοςΓκορέζης*

e-mail:ggorezis@yahoo.gr
web : ggore.wordpress.com

                    Μετά την εξουδετέρωση και καταστροφή του Αλή Πασά, ο Χουρσίτ Πασάς κυρίευσε ολόκληρη την Ήπειρο, εκτός από το Σούλι. Αφού απέτυχαν οι προσπάθειες συμβιβασμού του με τους Σουλιώτες, ο Χουρσίτ αποφάσισε να αναβάλει τη κάθοδο του στη Νότια Ελλάδα, και να εκστρατεύσει εναντίον του Σουλίου με όλες του τις πολεμικές δυνάμεις, που υπερέβαιναν τους 14.000 πεζούς.
                    Οι Σουλιώτες μόλις κατόρθωσαν να αντιτάξουν χιλίους πολεμιστές. Τους διαίρεσαν σε τρία σώματα, και με αρχηγούς τους Νότη Μπότσαρη στο πρώτο Σώμα, Διαμαντή Ζέρβα στο Δεύτερο και τους Δράκο, Δαγκλή και Γούση στο τρίτο, κατέλαβαν το Στενό του Αγίου Νικολάου, τη διάβαση του Ζαβρούχου και τη διάβαση του Μαμάκου, απαγορεύοντας στον εχθρό να προσεγγίσει τον τόπο τους. Ο Νότης Μπότσαρης, δεχθείς ισχυρή πίεση του εχθρού, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Αγ. Νικόλαο και να πιάσει θέσεις στα υψώματα πίσω από την Κιάφα. Ο Ζέρβας, πιεσθείς κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί, και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη διάβαση Ζαβρούχου. Ο Δράκος πρόλαβε να καταλάβει την περιτειχισμένη εκκλησία Αγίου Δονάτου στη θέση ράχη Κούγκι, μέχρι την οποία είχαν προχωρήσει οι εχθρικές δυνάμεις. Μετά από αιφνιδιαστική επίθεση του Δράκου,οι Τούρκοι ετράπησαν σε φυγή.
                          Ο Χουρσίτ, που αφίχθηκε την επομένη μέρα, έδωσε διαταγή να κινηθεί όλος ο στρατός κατά του Ναυαρίκου και της Κιάφας. Στις 17 Ιουνίου 1822 ο Βρυώνης και ο Μουχουδάρης με 6.000 τουρκαλβανούς επιτίθενται στο Ναυαρίκο, ο δε Αλβανός αρχηγός Μπότας επιτίθεται στην Κιάφα. Ο Κίτσος Τζαβέλας διακρίνεται στις επιχειρήσεις για την άμυνα της Κιάφας, και ο Σ. Τρικούπης εκφράζει τον ηρωισμό των Σουλιωτών με τη παροιμιώδη φράση « Εάν η υπερέχουσα ανδρεία των Σουλιωτών δεν ήταν πανταχόθεν γνωστή, τα περί ων ο λόγος της εποχής αυτής κατορθώματα ήρκουν να το μαρτυρήσωσι».   Οι επανειλημμένες επιθέσεις των τούρκων προσκρούουν στον ηρωισμό των Σουλιωτών και αποτυγχάνουν. Ο Χουρσίτ αφήνει τον Ομέρ Βρυώνη γενικό αρχηγό της Ηπείρου και ο ίδιος γύρισε στην Λάρισα.
             Ο Μαυροκορδάτος που είχε την προεδρία του εκτελεστικού από τις αρχές του 1822 διαπίστωσε ότι θα ήταν προς όφελος των Ελλήνων να διατηρηθεί η αντίσταση των Σουλιωτών, που απασχολούσε μεγάλες τουρκικές δυνάμεις, και προσπάθησε να μεταφερθεί το θέατρο του πολέμου στην Ήπειρο, για να ανακουφιστούν οι περιοχές του Μοριά και της Ρούμελης. Στις 23 του Απρίλη ψηφίστηκε διάταγμα και συγκροτήθηκε ένα Σύνταγμα Πεζικού από πέντε Λόχους. Συγκροτήθηκε επίσης μια διλοχία από εκατό είκοσι φιλέλληνες, όλοι σχεδόν αξιωματικοί, με διοικητή τον Ιταλό Συνταγματάρχη Αντρέα Δάνια. Οργανώθηκε ακόμη και μία πυροβολαρχία με δύο κανόνια και διοικητή το Γάλλο Συνταγματάρχη Ολιβιέ Βουτιέ. Αρχηγός δε και διοικητής ολόκληρου του τακτικού στρατού που επρόκειτο να εκστρατεύσει στην Ήπειρο τοποθετήθηκε ο Γερμανός Στρατηγός Κάρολος Νόρμαν.
                 Στις 22 του Μάη το Στράτευμα του Μαυροκορδάτου μπάρκαρε σε πλοία που θα τον μετέφεραν στο Μεσολόγγι, μαζί του δε πήρε το Μάρκο Μπότσαρη και τον Θοδωράκη Γρίβα, όπως επίσης και τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Στις 8 Ιουνίου έφθασε από το Μεσολόγγι στο Κομπότι Άρτας και κατασκήνωσε στην κορυφή του υψώματος. Ελάχιστοι τοπικοί αρχηγοί δέχτηκαν καθ’ οδό να τον ενισχύσουν, και τα σώματα τους, που δεν ξεπερνούσαν τις 3.000 άνδρες, στρατοπέδευσαν στην πλαγιά του Κομποτίου προς την Άρτα. Ο τουρκικός στρατός είχε στη διάθεση του πάνω από 15.000 πεζούς και αρκετό ιππικό.
                      Μετά από τουρκική επίθεση στο Κομπότι, που ήταν κατά κάποιο τρόπο αναγνωριστική κρούση, ακολούθησε γενικότερη αποφασιστική επίθεση κατά του ελληνικού Στρατοπέδου. Ο τακτικός στρατός και οι φιλέλληνες είχαν ταχθεί στις δύο λοφοσειρές, ανάμεσα από τις οποίες βρίσκεται το χωρίο Πέτα. Στο κέντρο της πρώτης σειράς τοποθετήθηκε ο τακτικός στρατός με τον Ταρέλλα, ενισχυμένος με δύο κανόνια και δέκα πυροβολητές. Η διλοχία των φιλελλήνων με το Δάνια έπιασε θέσεις στο αριστερό, που ήταν και το πιθανότερο σημείο τουρκικής επίθεσης. Στο δεξιό πήραν θέση οι Επτανήσιοι με τον Σπύρο Πανά. Στα υψώματα που βρίσκονταν πίσω από το χωριό έμειναν για εφεδρεία τα άτακτα ελληνικά σώματα, με το Βαρνακιώτη στο κέντρο, τον Μπότσαρη αριστερά και δεξιά τον Γώγο με τον Βλαχόπουλο, ενώ λίγο πιο πίσω έπιασαν θέσεις ο Ίσκος, ο Γάτσος και ο Δημοτσέλιος. Όλες αυτές οι δυνάμεις των Eλλήνων δεν ξεπερνούσαν τις 2.000, με το πολυαριθμότερο μέρος τα σώματα των ατάκτων, που ήταν εφεδρεία.
                      Ο στρατός αυτός έμεινε ανοχύρωτος, επειδή οι φιλέλληνες και οι τακτικοί που είχαν ταχθεί στην πρώτη σειρά, θεωρούσαν ταπεινωτικό για τον ηρωισμό τους να χτίσουν ταμπούρια, όπως έκαναν τα άτακτα πολεμικά σώματα. Ο οπλαρχηγός Γώγος εις μάτην υπέδειξε και στον αρχηγό των φιλελλήνων και στον αρχηγό του τακτικού Συνταγματάρχη Ταρέλλα να οχυρωθούν. Πήρε την απάντηση: «Ξέρουμε και εμείς να πολεμάμε καπετάν Γώγο! ».
                   Η Τουρκική επίθεση άρχισε με κρούση στο Κομπότι. Τη νύχτα της 3ης προς 4η Ιουλίου, τουρκικός στρατός από 8.000 άνδρες βγήκε από την Άρτα με αρχηγούς τους πασάδες Μεχμέτ Ρεσίτ και Ισμαήλ Πλιάσα. Μονάδες του τουρκικού στρατού τράβηξαν προς το Κομπότι, ενώ η κύρια δύναμη κατευθύνθηκε στο Πέτα. Λίγο πριν ξημερώσει ο τουρκικός στρατός, με πρωτοπορία το ιππικό, κινείται κυκλωτικά προς τις γραμμές των φιλελλήνων.
                  Ο αγώνας για κάθε σπιθαμή εδάφους παίρνει άγρια μορφή. Οι ντελήδες ορμούν κατά των πυροβολητών, που με κανένα τρόπο δεν εγκαταλείπουν τα πυροβόλα τους. Δίπλα τους οι τακτικοί στρώνονται στο έδαφος κατακρεουργημένοι από τις σπάθες του ιππικού, τους αντικαθιστούν οι επόμενοι, που πέφτουν και αυτοί νεκροί. Οι Επτανήσιοι επίσης, συσπειρωμένοι γύρω από τους αρχηγούς τους, μπαίνουν και αυτοί στο μακάβριο χορό, προξενούν σημαντικές απώλειες στα μαινόμενα στίφη των Τουρκαλβανών, αλλά τελικά, ο ένας μετά τον άλλο στρώνονται νεκροί στο έδαφος. Οι Τούρκοι κατορθώνουν να διασπάσουν τις γραμμές των τακτικών και να διασκορπίσουν τους ηρωικούς αυτούς μαχητές. Θα σκοτώνονταν όλοι αν δεν κατέφθανε ο οπλαρχηγός Γώγος με τους άνδρες του, που κτύπησαν τους τούρκους και διευκόλυναν την διαφυγή τους. Ανάμεσα τους σοβαρά τραυματισμένος και ο στρατηγός Νόρμαν.
                     Τραγικότερη η θέση των φιλελλήνων, που απομονώθηκαν στο Πέτα. Ο Συνταγματάρχης Δάνιας, βλέποντας ότι ο αγώνας ήταν άνισος, έδωσε εντολή για υποχώρηση προς το Κομπότι, βλέποντας όμως ότι πέφτει πάνω σε μεγάλη δύναμη τούρκων, ξαναγυρίζει προς το Πέτα. Οι φιλέλληνες, πιεζόμενοι τώρα από όλα τα μέρη, δεν σκέφτονταν πλέον παρά πως θα πουλήσουν ακριβότερα τη ζωή τους. Σκηνές άφθαστου ηρωισμού και δραματικού μεγαλείου ακολουθούν. Είκοσι Τόσκηδες ρίχνονται συγχρόνως κατά του Συνταγματάρχη Δάνια, τον ανατρέπουν, τον κτυπούν όλοι μαζί, και του παίρνουν το κεφάλι. Έντεκα Πολωνοί με τον αξιωματικό Μαρζέφσκι, έχοντας εξαντλήσει τα πυρομαχικά τους, ανεβαίνουν στη στέγη μιας εκκλησίας. Οι τούρκοι ανεβαίνουν στην εκκλησία, και ο αγώνας συνεχίζεται σώμα προς σώμα, με τις γροθιές και τα δόντια. Τελικά και οι δώδεκα Πολωνοί σκοτώθηκαν, αφού έστρωσαν το έδαφος γύρω τους με τουρκικά κορμιά. Ο Γάλλος λοχαγός Μονιάκ, τραυματισμένος στην κνήμη, στηρίζεται στον κορμό μιας ελιάς, όταν ολόκληρο μπουλούκι ρίχνεται εναντίον του. Θέλουν να τον παραδώσουν ζωντανό στον Πασά, υπολογίζοντας ότι θα πάρουν γερό μπαξίσι. Όμως οι φοβεροί σπαθισμοί του Μονιάκ ρίχνουν τους τούρκους γύρω του στο χώμα, με κραυγές λύσσας και πόνου. Τότε κάποιος πηγαίνει πίσω του και τον πυροβολεί από τα νώτα. Και τότε οι τουρκαλβανοί ρίχνονται πάνω του και του παίρνουν το κεφάλι.
                    Τώρα οι περισσότεροι φιλέλληνες κείτονται άψυχοι στο πεδίο της μάχης. Μόνο δύο λοχαγοί, ο Γερμανός Χέλμαν και ο Βέλγος Ανναί, μ’ όλο που είναι τραυματισμένοι, κατορθώνουν με είκοσι πέντε άλλους, να ανοίξουν δρόμο με τα σπαθιά, και να προχωρήσουν προς ορεινή διάβαση που ήταν αφύλακτη. Και την τραγικότερη τύχη είχαν όσοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Φορτώθηκαν τα κεφάλια των σκοτωμένων συντρόφων τους και τα μετέφεραν στην Άρτα.
                     Η τύχη του ελληνικού στρατού στο Κομπότι και το Πέτα ήταν κάτι πολύ σοβαρότερο από μια απλή ήττα. Τα δύο τρίτα από το σώμα των φιλελλήνων και ο αρχηγός τους, οι μισοί από τους Επτανησίους, καθώς και το τρίτο του τακτικού στρατού με το Συνταγματάρχη του έπεσαν στο πεδίο της μάχης, ενώ τα άτακτα σώματα διαλύθηκαν και σκορπίστηκαν. Έτσι η εκστρατεία της Ηπείρου κατέληξε σε ολοκληρωτική καταστροφή.-

*Ο Γεώργιος Γκορέζης είναι υποστράτηγος ε.α., αρθρογράφος, συγγραφέας.

 

 

Έχε γειά ιστορική Λεωφόρος.

 

    Υπτγος ε.α. Χρήστος Μπολώσης

Εν αρχή ην λίγη ιστορία. Την βρήκα στο διαδίκτυο και την υπογράφει κάποιος Dieci

Το Γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας λοιπόν είναι η ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού.

Από το 1981 το επίσημο όνομά του, είναι Γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης», έχοντας το όνομα του πρώην προέδρου του συλλόγου, σε αναγνώριση της πολυσήμαντης συνεισφοράς του.

Κάτω από τις θύρες 6 και 7 του ποδοσφαιρικού γηπέδου, είναι κατασκευασμένο το Κλειστό Γυμναστήριο της Λεωφόρου, γνωστό και ως «ο Τάφος του Ινδού», που αποτελούσε επί δεκαετίες την έδρα των τμημάτων μπάσκετ και βόλεϊ του συλλόγου.

Ο Παναθηναϊκός, χρησιμοποιούσε το 1908 ως πρώτη έδρα του, το γήπεδο που βρισκόταν σε οικόπεδο ιδιοκτησίας Καραπάνου στο Λούνα Παρκ της οδού Πατησίων, χώρος που στεγάζεται πλέον το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το 1910 με τη διάσπαση της ομάδας ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος του Καλαφάτη χρησιμοποίησε ως έδρα το γήπεδο Σιμοπούλου, στην πλατεία Αγάμων (σημερινή πλατεία Αμερικής).

Το 1912, η ομάδα επέστρεψε στο γήπεδο της οδού Πατησίων.

Το 1918 το γήπεδο της οδού Πατησίων πουλήθηκε, ο Παναθηναϊκός έμεινε άστεγος και ξεκίνησε η έρευνα για τη νέα του έδρα.

Τότε ο σύλλογος, δίχως γήπεδο, δεν είχε τη δυνατότητα να προπονηθεί στο ποδόσφαιρο καθώς την ίδια περίοδο παραχωρήθηκε στον ΠΠΟ το Γυμναστήριο Κωνσταντινίδη επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αλλά οι χώροι δεν επαρκούσαν και οι αθλητές μπορούσαν να προπονηθούν μόνο στις αθλοπαιδιές, το τένις και άλλα σπορ.

Επίσης το 1919 ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος, πρότεινε την απορρόφηση του ποδοσφαιρικού τμήματος του Παναθηναϊκού.

Στις 19 Ιανουαρίου του 1921, στη συνέλευση των μελών του Παναθηναϊκού, αποφασίστηκε η εύρεση νέου μεγαλύτερου γηπέδου, που θα έπρεπε να καλύπτει τις ανάγκες όλων των τμημάτων του συλλόγου.

Ο Γιώργος Καλαφάτης μαζί με τους Δεμερτζή και Καλογερόπουλο έκαναν έρευνα για το χώρο που θα μπορούσε να υπάρξει το νέο γήπεδο της ομάδας και κατέληξαν, στην ανατολική πλευρά του Λυκαβηττού, στο χώρο απέναντι από τις Φυλακές Αβέρωφ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Μετά την άρνηση του δημάρχου της Αθήνας Γιώργου Τσόχα να παραχωρηθεί ο χώρος της Περιβόλας στον Παναθηναϊκό ο Γιώργος Καλαφάτης στράφηκε στον Γιώργο Χατζόπουλο, ο οποίος με την ιδιότητα του προέδρου του Παναθηναϊκού απευθύνθηκε στον πρίγκηπα Νικόλαο, επίτιμο πρόεδρο του ΣΕΓΑΣ και εκείνος έπεισε το δημοτικό συμβούλιο να παραχωρήσει την έκταση με την απόφαση 3294 του 1922.

Η εγκριτική απόφαση δημοσιεύθηκε στο υπ’ αρίθμ. 165/1924 φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως.

Το 1924 το γήπεδο της Λεωφόρου ήταν το μοναδικό στη χώρα που μπορούσε να φιλοξενήσει 6.000 θεατές.

Από το 1928 το γήπεδο είχε ξύλινες κερκίδες.

Το 1930 ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρώτο του Πρωτάθλημα Ελλάδας υπό την ΕΠΟ στο ποδόσφαιρο.

Από το 1931 υπήρξε το πρώτο ελληνικό γήπεδο όπου τοποθετήθηκαν τσιμεντένιες κερκίδες.

Επίσης από το 1931 έως το 1984 το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ήταν η επίσημη έδρα της Εθνικής Ελλάδος!

Τέλος της ιστορίας…

«Κάθε αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος». George Eliot Αγγλίδα συγγραφέας  (1819-1880).

«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που φεύγει». Κωνσταντίνος Καβάφης, Έλληνας ποιητής (1868-1933), από το «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον

«Όλα έχουν ένα τέλος, εκτός από το λουκάνικο που έχει δύο». Γερμανική παροιμία.

Αυτή η τελευταία, είναι λίγο άσχετη αλλά έχει πλάκα. 

Και τελειώνουμε με το… «Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο». Μουσική Σπύρος Σκορδίλης, στίχοι Νταϊνά Λένα. Τραγουδάει ο Μπάμπης Τσετίνης.

Όλο αυτό το… προσκλητήριο γνωμικών, σκοπό είχε να αποχαιρετήσουμε το Γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης». Το θρυλικό γήπεδο της «Λεωφόρου Αλεξάνδρας». Το ιστορικό γήπεδο του Παναθηναϊκού, το οποίο αφού εξεμέτρησε το ζην, τώρα θα παραδοθεί Κύριος οίδε σε ποιές αγκάλες. Βέβαια υπάρχουν σχέδια, αλλά στην Ελλάδα τα σχέδια είναι για… να μην εφαρμόζονται.

Αυτό όμως δεν μας ενδιαφέρει σήμερα. Σήμερα θα κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο για ν’ αποχαιρετήσουμε την ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού. Το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. 

Ήδη κυκλοφορούν πολλά αφιερώματα για το θέμα, στα οποία μιλούν παλιοί ποδοσφαιριστές, παράγοντες, δημοσιογράφοι κ.λπ. Σήμερα, θα το δούμε από την πλευρά του φιλάθλου και μάλιστα από την πλευρά φιλάθλου, που δεν είναι φίλος του Παναθηναϊκού.

Όλα όσα θα διαβάσετε από δω και κάτω παρακαλώ να τα τοποθετήσετε στο τέλος της δεκαετίας του ’50 και στις αρχές της επομένης, του ’60.

Το γήπεδο του θέματος λοιπόν, εγώ το πρόλαβα στην μορφή που βλέπετε, στην φωτογραφία, σ’ ένα αγώνα με ποδοσφαιριστές που φοράνε πολιτικά, παλτά και ό,τι αλλοπρόσαλλο μπορείτε να φανταστείτε. Κι’ όμως οι εξέδρες, είναι ασφυκτικά γεμάτες. Τότε λοιπόν δεν υπήρχε η ανατολική εξέδρα (προς Αμπελοκήπους στην οδό Π. Κυριακού). Τότε υπήρχε μόνο ένα πέταλο αυτό της Θύρας 13.

Το γήπεδο του Παναθηναϊκού, ήταν το καλύτερο της εποχής και το μόνο που διέθετε προβολείς. Αργότερα θα ήταν και το μόνο που θα διέθετε γκαζόν. Βέβαια ούτε οι προβολείς, ούτε το γκαζόν μοιάζανε με τους σημερινούς… απογόνους τους; Οι προβολείς βγάζανε ένα τσουρούτικο φως και το γκαζόν σε λίγο καιρό μετά την σπορά του χόρτο είχε απομείνει  τόπους τόπους. Θα το δείτε σε επίκαιρα της εποχής, που δείχνουν αγώνες. Ουδεμία σχέση με τα σημερινά χαλιά.

Δύο παιχνίδια μου έχουν μείνει από αυτό το γήπεδο.

Να τα θυμηθούμε με την βοήθεια της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαιδείας, της Βικιπαίδειας

Ήταν Απρίλιος του 1963 και στην Αθήνα γινόταν η Προκριματική Φάση του 18ο Πρωταθλήματος  ΣΙΣΜ, δηλαδή του πρωταθλήματος μεταξύ των Εθνικών Ομάδων Ενόπλων Δυνάμεων, που σήμερα δεν υπάρχει.

Στις 24 Απριλίου γινόταν ο προκριματικός μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου. Παρακολουθούσα τον αγώνα από την ανατολική πλαγιά του… Λυκαβηττού με τον μακαρίτη πιά φίλο μου τον Θόδωρο, με την βοήθεια τρανζίστορ. Στο 86ο λεπτό ο διαιτητής, δίνει πέναλτι υπέρ της Αιγύπτου. Τότε, λέω στον Θόδωρο:

-Ρε συ πάμε κάτω; Μέχρι να τελειώνουν οι διαμαρτυρίες, θα έχουμε φτάσει για να πάρω αμέσως την απάντηση

-Φύγαμε

Σε χρόνο μηδέν και κουτρουβαλώντας (μιλάμε για 18χρονα παιδιά), φτάσαμε στο γήπεδο, του οποίου οι πόρτες είχαν ήδη ανοίξει, αφού το παιχνίδι πλησίαζε στο τέλος του. Κατ΄ ευθείαν πηγαίνουμε πίσω από την εστία, απέναντι από την Θύρα 13, του Έλληνα τερματοφύλακα, του πρόσφατα αποβιώσαντος, Βαγγέλη Πετράκη, ο οποίος τότε σε περίπτωση πέναλτι, κορόιδευε τους αντιπάλους για να τους εκνευρίσει. Αυτό λοιπόν αρχίσαμε να του φωνάζουμε και ο Πετράκης το έκανε, όχι βέβαια επειδή του το φωνάζαμε εμείς.

Αποτέλεσμα; Ο Αιγύπτιος κυνηγός έκανε ένα άτσαλο σουτ, το οποίο έπιασε ο Πετράκης και η Ελλάδα προκρίθηκε και τελικώς κατέκτησε το πρωτάθλημα.

Για την ιστορία οι ποδοσφαιριστές που συγκροτούσαν τότε την Εθνική Ενόπλων ήταν οι: Βαγγέλης Πετράκης (Άρης), Νίκος Λιάρος (Ηρακλής), Γιάννης Μαρδίτσης (ΑΕΚ), Μιχάλης Μπέλλης (Ηρακλής), Χρήστος Ζαντέρογλου (Νίκη Βόλου), Στέλιος Νικηφοράκης (Εθνικός), Δημήτρης Χατζηιωάννογλου (Εθνικός), Απόστολος Βασιλειάδης (ΠΑΟΚ), Μίμης Δομάζος (ΠΑΟ),  Μίμης Παπαϊωάννου, (ΑΕΚ), Άρης Τσαχουρίδης (ΑΕΚ), Μανώλης Παπάζογλου (Εθνικός), Νίκος Τζίνης (Ολυμπιακός). Στην προκριματική φάση μετείχαν, επίσης, οι: Στράτος Μακρυνιώτης (Εθνικός), Ζαχαρίας Πυτιχούτης (ΠΑΟ), Φώτης Μπαλόπουλος (ΑΕΚ), Νίκος Σιμιγδαλάς (Απόλλων).

Όπως βλέπετε ένας κι’ ένας!

Το δεύτερο περιστατικό έγινε λίγο αργότερα. Στις 5 Μαρτίου 1967 (και πάλι με την βοήθεια της Βικιπαίδειας) σ’ έναν αγώνα ΠΑΟ-ΑΕΚ 0-0 στο ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου.

Εύελπις τότε και αποφασίσαμε με τον φίλο μου και μετέπειτα κουμπάρο μου Ηλία, να πάμε στο γήπεδο της Λεωφόρου να δούμε τον αγώνα. Φυσικά με την στολή και με την «βαθυκύανη» χλαίνη, λόγω του καιρού. Αρχές Μαρτίου βλέπετε.

Από νωρίς τα βαριά μαύρα  σύννεφα βολτάριζαν απειλητικά στον Αττικό ουρανό, εμάς όμως το τελευταίο που μας ένοιαζε ήταν ο καιρός, αφού είχαμε αποφασίσει να πάμε στο γήπεδο βρέξει χιονίσει.

Και βέβαια δεν χιόνισε, αλλά χάλασε ο Θεός τον κόσμο στην βροχή. Βροχή από την ώρα που βγήκαμε από την Σχολή μέχρι που γυρίσαμε.

Οι θέσεις μας, ήταν στο πέταλο της Θύρας 13. Τότε ακόμα δεν υπήρχαν αυτά τα φιλοπόλεμα σημερινά. Οι οπαδοί των δύο ομάδων, κάθονταν ανακατεμένοι στις εξέδρες. Φυσικά λόγω της βροχής παρακολουθούσαμε όρθιοι τον αγώνα. Μα αυτός δεν ήταν αγώνας. Ήταν μία πραγματική τιτανομαχία δύο μεγάλων αντιπάλων υπό συνεχή βροχή, σ΄ ένα γήπεδο, που λεπτό με λεπτό γινόταν χειρότερο. Ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω δει.

Με την βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, βρήκα και τις συνθέσεις του παιχνιδιού εκείνου και τις ξαναθυμίζω :

Παναθηναϊκός (προπονητής Στέφαν Μπόμπεκ):  Οικονομόπουλος,  Καμάρας,  Σούρπης, Ανδρέου, Μπέλλης, Λουκανίδης, Γραμμός, Δομάζος,  Σακελλαρίδης, Παπαεμμανουήλ, Καλϊτζίδης

ΑΕΚ (προπονητής Γιένε Τσακνάντι):  Σεραφείδης, Βασιλείου, Μπαλόπουλος, Σοφιανίδης, Κεφαλίδης, Σκευοφύλακας, Καραφέσκος, Παπαϊωάννου,  Νικολαΐδης, Σταματιάδης, Βεντούρης.

Διατηρώ μια κάποια επιφύλαξη για την ακρίβεια των συνθέσεων, αλλά νομίζω ότι με πολλή μεγάλη προσέγγιση αυτές ήταν.

Όπως προελέχθη το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-0, αλλά παρ’ όλο που δεν είχαμε γκολ, όλο οι φίλαθλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι από το θέαμα. Κατενθουσιασμένοι μεν από το θέαμα, αλλά και βρεγμένοι κυριολεκτικά μέχρι το κόκκαλο από την συνεχή βροχή.

Εμείς βέβαια με την ασήκωτη πλέον χλαίνη κατηφορίσαμε την λεωφόρο. Φάγαμε ό,τι υπόλοιπα είχαμε να φάμε από βροχή και φθάσαμε στην Σχολή. Εκεί έπρεπε να βγάλουμε τις στολές εξόδου και να φορέσουμε αυτές της υπηρεσίας. Και τότε… Τότε είδαμε χαμόγελα και αρχή πρόγκας. Ένας φώναξε:

• Ρε, να τα μπλε ανθρωπάκια από τον Άρη.

Ένας άλλος είπε:

• Ρε συ, από τώρα ντυθήκατε Ελληνική σημαία; Αργεί ακόμα η 25η Μαρτίου

Κοιτάζομαι λίγο πιο προσεκτικά και τι να δω. Πώς φωνάζουνε στις εκλογές «όλη η Ελλάδα είναι μπλε»;  Τούτ’ αυτό συνέβαινε και με μένα. Τα πάντα, εσώρουχα, κορμί, ήτανε μπλε, από το χρώμα της χλαίνης αλλά και της στολής. Ήτανε ίσως το πρώτο συνολικό τατουάζ στην ιστορία, πολύ πριν φτάσουμε στο σημερινό χάλι.

Τρέχω να βρω τον Ηλία, ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει να με συναντήσει και βλέπω… άλλο ανθρωπάκι του Άρη. Κι’ εκείνος μπλε. Δεν βρήκε κάτι άλλο να μου πει παρά «δεν ξέβαφε τουλάχιστον το κίτρινο», καθόσον οπαδοί της ΑΕΚ…

Τώρα θα μου πείτε είναι ιστορία αυτή για το γήπεδο; Όχι βέβαια, αλλά για μένα είναι οπωσδήποτε «ανάμνηση γλυκιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι»,  που λέει και ο Ακύλας… 

Α και κάτι ακόμα. Από τότε δεν ξαναπήγα στην Θύρα 13… Αυτό έχει σχέση με το γήπεδο.

Έχε γειά ιστορική Λεωφόρος. 

πηγή:https://www.dimokratia.gr/apopseis/707197/antio-leoforos/

Υφυπουργός Οικονομικών: - «Είμαστε, σοβαροί και κοστολογημένοι!!» - «ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση να χορηγήσουμε 13η σύνταξη και 13ο μισθό στον δημόσιο τομέα!!!»

 

Διέψευσε τα σενάρια περί επαναφοράς της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού στους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα σήμερα το πρωί ο Υφυπουργός Οικονομικών Δημήτρης Μαρκόπουλος, μιλώντας στην εκπομπή «Σήμερα» του ΣΚΑΪ.

Απαντώντας σε δημοσιεύματα περί επαναφοράς της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού στον δημόσιο τομέα ξεκαθάρισε πως δεν προβλέπεται τέτοιο κυβερνητικό σχέδιο, μιλώντας για προτάσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια της ελληνικής οικονομίας και θα θέσουν σε κίνδυνο τη δημοσιονομική ισορροπία.

«Αυτό που κάνει διαχρονικά η κυβέρνηση της ΝΔ είναι να λέει την αλήθεια στους πολίτες. Μην ξεχνάτε πως πορευόμαστε με αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Με μια συμφωνία αλήθειας, Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν με σαφήνεια πως οφειλουμε να να είμαστε δημοσιονομικά σταθεροί και ισορροπημένοι.

Είμαστε η κυβέρνηση η οποία έχει δώσει στον Έλληνα συνταξιούχο τα περισσότερα από κάθε άλλη και θα είμαστε εδώ και στο μέλλον. Να θυμίσουμε τις παρεμβάσεις στην προσωπική διαφορά, τα 300 ευρώ που δόθηκαν με κόστος 560 εκατ. ευρώ και τα οποία αφορούν το 85% των συνταξιούχων, τις αυξήσεις συνολικά κατά 16% των συντάξεων από το 2023 έως σήμερα.

Επίσης θα δώσουμε κι άλλα 700 εκατ. ευρώ από τις αρχές του επόμενου έτους βάσει της πορείας του πληθωρισμού και του ΑΕΠ. Από την άλλη πλευρά οφείλουμε να είμαστε σοβαροί και κοστολογημένοι. Ακούμε εσχάτως για τη 13η σύνταξη καθώς και για τον 13ο μισθό στους δημόσιους υπάλληλους. Πρόκειται για δαπάνες που συνολικά θα φθάσουν στα 4 δισ. ευρώ κατ' έτος.

Το τελευταίο πακέτο που δόθηκε στη ΔΕΘ θεωρήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο γενναιόδωρα των τελευταίων ετών κι έφτασε στο 1,7 δισ. ευρώ. Δεν προβλέπεται λοιπόν να δοθεί 13η σύνταξη ούτε και 13ος μισθός στο Δημόσιο καθώς θα προκύψουν επιβαρύνσεις 4 επιπλέον δις. ευρώ. 2,5 δισ. ευρώ για τις συντάξεις και 1,5 δισ. ευρώ για τον επιπλέον μισθό».

Και συμπλήρωσε: «Οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί καθώς τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας είναι συγκεκριμένα κι επειδή ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να ξαναμπλέξει σε περιπέτειες. Ξεκάθαρα στην προμετωπίδα μας είναι ο αγώνας καλυτέρευσης της ζωής και των συνταξιούχων.

Αν όμως πάμε σε μια μονοθεματική αποτύπωση μέτρων στη ΔΕΘ και σε παροχές προς μία ή δύο μόνο κοινωνικές κατηγορίες, αυτό θα σημάνει ότι δεν θα ασχοληθούμε με κανέναν άλλο τομέα. Μην ξεχνάμε ότι έχουμε δημογραφικά προβλήματα. υπάρχει ανάγκη τόνωσης των ελεύθερων επαγγελματιών, των ιδιωτικών υπαλλήλων κ.ά.

Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα προκύψουν περαιτέρω μέριμνες και διευκολύνσεις για τους συνταξιούχους ή τους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Πρέπει όμως να είμαστε ρεαλιστές και κοστολογημένοι».

Ξεκίνησες γκαζωμένος, με πασαλείμματα, ξεπέτες, μισοδουλειές και.... - Aπό το 41 πήγες στο 28 (σε παραδέχομαι, λεβέντη πατριώτη)

 

Το 41% που εξελίχθηκε σε 28% δείχνει ότι αφού δεν αξιωνόμαστε υγιή αντιπολίτευση, γίναμε αντιπολίτευση! Μας βγάζω το καπέλο. Οι λοιποί; Αενάως ετοιμόρροπα επιρρεπείς στα χάδια του επόμενου λαϊκιστή που θα τους τάξει λαγούς με πετραχήλια. Μέχρι να κάνουμε τη γνωστή διαδρομή… Που όλοι θα τα χάσουμε όλα. Και φτου κι από την αρχή

Ρέα Βιτάλη

Είναι μια ακροβασία χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Και ένα ύπουλο αεράκι που φυσάει μπαϊράκι: «Και τι έχω να χάσω;». Και γι’ αυτό φταίνε πολύ περισσότεροι από όσους πρόχειρα βγάζουμε στη σέντρα. Και μιας που είμαστε χρονικά μετά τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, ας αρχίσουμε από τους ευρωβουλευτές όλων των κομμάτων. 

Θαρρείς ότι λαμβάνουν μέρος σε μια λαχειοφόρο αγορά, όπου μόλις κληρωθούν, αποχωρούν για να ζήσουν ζωή χαρισάμενη, μακριά από τα μάτια των πολιτών, μην και τους πιάσει «μάτι». Πώς χάνονται; Τι υπηρεσίες προσφέρουν; Πόσο τυπικοί είναι στα καθήκοντά τους; Τι γνώση μεταφέρουν στους πολίτες; Τι έχουν να απαντήσουν στα δημοσιεύματα που ξεμπροστιάζουν την αξιολόγησή τους ως μια από τις χαμηλότερες όλων; 

Ακρα του τάφου σιωπή. Ούτε καν θίχτηκαν. Εμφανίζονται πάντα λίγο πριν από τη διεκδίκηση επανεκλογής τους με τον αέρα του Ευρωπαίου και του οικονομικά τακτοποιημένου για να μας ξεπετάξουν αμπελοφιλοσοφίες. Από την άλλη, έχουμε την κυβέρνηση με ποσοστό 28% πια. 

Οταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως αρχηγός της ΝΔ, ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας μας, έπειτα από μια μακρά οικονομική κρίση που έκαψε ξερά και χλωρά και μια τελευταία σκηνή δράματος, κάτι σαν μεγάλο φινάλε, όπου τελειωτικά χάθηκε κάθε επαφή με κάθε είδους αυτονόητο, νιώσαμε ότι επιτέλους υπήρχε κάποιος με τον οποίο συνεννοηθήκαμε τα αυτονόητα ως αυτονόητα. Ξεκίνησε γκαζωμένος, με συνεργάτες που δεν είχαν κομματικές παρωπίδες, διευρύνοντας κομματικά σύνορα. 

Αλλωστε, τι να μας χώριζε ύστερα από τόσα χρόνια σε ένα κοινό δράμα; Ποιο κόμμα να παραστήσει τον άγιο στο άλλο; Αυτή η ιερή ώσμωση που είχε κατακτηθεί στην κοινωνία μετουσιώθηκε σε ένα ενδιαφέρον, καθαρό Κέντρο κεντρένιο. Οπως λοιπόν προανέφερα, κατέφθασε σαν έτοιμος από καιρό και συνεννοηθήκαμε… Ασφάλεια. 

Η ασφάλεια, να σας θυμίσω, ήταν τότε η πρώτη μας προτεραιότητα. Ηλεκτρονική διακυβέρνηση (γιατί είχαμε γκώσει από γραφειοκρατία και υπαλλήλους που πληρώνονταν για να βασανίζουν τον πολίτη). Δικαιοσύνη, γιατί είχαμε καμαρώσει τον Κουφοντίνα να κόβει βόλτες και να διεκδικεί δικαιώματα. 

Παιδεία, γιατί είχαμε δει πρύτανη να χλευάζεται με ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος. Υγεία, γιατί ήμασταν ακόμα στα ράντζα, τον Αγιο Σάββα ως το μόνο Ογκολογικό και την έννοια Ανακουφιστική ως άγνωστη λέξη. Φορολογική δικαιοσύνη, γιατί είχαμε φτύσει αίμα τα συνήθη υποζύγια. Ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Αγροτικός τομέας. Να συνεχίσω; Ζητούσαμε… Ζητούσαμε… Ολα! Ολα! 

Επειγόμασταν για τα πάντα, γιατί τα πάντα είχαν αποκαλυφθεί σμπαράλια. Ως «κακοκτισμένα» πρόχειρα, συμφεροντολογικά, μικροκομματικά, κοροϊδευτικά. Θυμάστε έστω και έναν τομέα, έναν θεσμό που να λειτουργούσε σωστά; Κράτος κατ’ επίφασιν. «Από πού να αρχίσεις και πώς;..». Καλά ξεκίνησε, όταν ξεκίνησε. 

Με αντίπαλο ακόμα και το ίδιο του το κόμμα. Πρώτη τετραετία. Τόσο πολυμέτωπη διαχείριση παράλληλα με όλα τα κακά της διεθνούς μοίρας! Κι έλεγα τότε, να δεις θα έρθουν καλύτερες μέρες και δεν θα ξέρουμε να τις διαχειριστούμε. Λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη ότι η πολιτική πια έχει απαξιωθεί και στους κόλπους της κυρίως εισέρχονται «περιπτώσεις», για να το πω κομψά. «Ποιος σοβαρός άνθρωπος να μπει σε αυτή την αρένα;», όπως και λέμε αναμεταξύ μας. Και φτάσαμε στη δεύτερη τετραετία. 

Με την τραγωδία των Τεμπών ενδιαμέσως να έχει παγώσει το σύμπαν μας ως ανώμαλη προσγείωση-υπενθύμιση-ματαίωση. «Η στιγμή της σύγκρουσης του κράτους με τον χειρότερο εαυτό του». Ναι. Σε κάθε πεδίο. Ακόμα και με έναν εγκληματικά, από ανενημέρωτο έως αφελή υπουργό που διαβεβαίωνε την ασφάλεια των τρένων. Που επανεξελέγη. 

Στη δεύτερη τετραετία λοιπόν, και παρά το 41% του λαού που έδινε γκάζι όσο ποτέ… Μια αδιανόητα ενισχυτική στιγμή στην ιστορία της πολιτικής… Η κυβέρνηση αντιστρόφως με την προτροπή χαμήλωσε ταχύτητα… Χαμήλωσε, χαμήλωσε… Στιγμές στιγμές, αναρωτιόσουν μήπως και έσβησε. Μονοθεματικά απονήρευτο μού μοιάζει το «Πήραν τα μυαλά τους αέρα», αν και πολλών μπορεί να πήραν. 

Εγώ όμως, έτσι για να δώσω και μια άλλη εκδοχή, θα σας έλεγα ότι η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο Χ. Εκεί που πρέπει να συγκρουστείς αυ-το-κτο-νι-κά. Εκεί που δεν σηκώνει πια πασαλείμματα, ξεπέτες, μισοδουλειές. Δηλαδή εκεί που πρέπει να συγκρουστείς, γνωρίζοντας ότι μετά θα πεθάνεις. Η χώρα μας διαχρονικά κυβερνιέται, όχι από κυβερνήσεις, αλλά από ισχυρότατες μικροκυβερνήσεις και δυο τρία ονόματα βαρβάτα. 

Για να γίνει δουλειά εις βάθος, για να αξιωθούμε κράτος, πρέπει να τους βλάψεις όλους αυτούς, να μην τους υπολογίσεις. Ε μετά θα πέσεις. Αυτό, αγαπητοί, είναι για μένα το Χ . Το ραντεβού που εμφανίζεται και ο λαϊκιστής που μυρίζεται την ευκαιρία. Στο «λαϊκιστής» συμπεριλαμβάνεται και ο αντιπολιτευόμενος αλλά, ακόμα ακόμα, και ο βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος. Χονδρικά τι σας λέω; Αν αυτό (το όποιο «αυτό») δεν αλλάξει, τίποτα δεν θα αλλάζει. Αλλά… 

Προσέξτε αυτό το κομβικό! Αν αυτό (το όποιο «αυτό») αλλάξει, θα πέσει η κάθε κυβέρνηση. Λέω ψέματα; Αναρωτιούνται πολλοί αν γίναμε σοφότεροι στα χρόνια. Οι προηγουμένως σκεπτόμενοι έγιναν παραπάνω. Το 41% που εξελίχθηκε σε 28% αυτό δείχνει. Κατά πόδας τους παρακολουθούμε! Αφού δεν αξιωνόμαστε υγιή αντιπολίτευση, γίναμε αντιπολίτευση! Μας βγάζω το καπέλο. 

Οι λοιποί; Αενάως ετοιμόρροπα επιρρεπείς στα χάδια του επόμενου λαϊκιστή που θα τους τάξει λαγούς με πετραχήλια. Η πλειοψηφία ενός κάποτε «Οχι»… Σε μετεξέλιξή ενός «Και τι έχω να χάσω», που ενεργεί ως όντως να μην έχουν να χάσουν τίποτα, γιατί και δεν έχουν να χάσουν. Μέχρι να κάνουμε τη γνωστή διαδρομή… Που όλοι θα τα χάσουμε όλα. Και φτου και απ’ την αρχή.

 Ας λέμε αλήθειες. Αναζητούμε επειγόντως μια αποφασιστική κυβέρνηση σε αποστολή λυτρωτικής αυτοκτονίας. Ως ενθαρρυντική αναπτέρωση μπορώ να τους μεταφέρω τα σπουδαία λόγια της μακαρίτισσας δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν που είχα ίνδαλμα από τα μικράτα μου «Τίποτα πιο ωραίο από μια νύχτα που ο ουρανός της είναι γεμάτος αστέρια. Και η αίσθηση ότι έκανες το καθήκον σου». Αυτά. 

ΥΓ. Με τους χαιρετισμούς μου και τη βαθιά μου εκτίμηση σε όσους, ελάχιστους, στην Ιστορία της χώρας μας έπραξαν το καθήκον τους, λοιδορήθηκαν, χλευάστηκαν, και, εννοείται, ακολούθως δεν εξελέγησαν. Τιμωρούμενοι γιατί είπαν αλήθειες και έπραξαν κατά συνείδηση μήπως και προλάβουν, αυτά που ποτέ δεν πρόλαβαν. 

Πηγή: Protagon.gr

Εγώ καλά σας τα΄ λεγα, από το 2019, αλλά εσείς δεν καταλάβατε ότι: - Δεν θα εφαρμοστούν, οι αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τα αναδρομικά, εάν οι απόστρατοι δεν έχουν κάνει αγωγές!!

 

Σαν Σήμερα  15 Ιουνίου 2019

1. Κατά την διάρκεια της συνέντευξής του, στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ,  ο πρόεδρος της ΝΔ τόνισε τόνισε, μεταξύ των άλλων και τα εξής:
     α. Δεν έχουν βγει οι συντάξεις χηρείας..
     β. Θα σεβαστούμε τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, περιμένουμε τις αποφάσεις, γιατί δεν τις έχουμε ακόμα, θα τις μελετήσουμε και θα τις σεβαστούμε!! 

   Από την παραπάνω δήλωση, ο πρόεδρος της ΝΔ αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν θα εφαρμόσει τις αποφάσεις  του Συμβουλίου της Επικρατείας, αλλά τις αποφάσεις των δικαστηρίων για όσους έχουν κάνει αγωγές!!   

Ο κ. Μητσοτάκης γνωρίζει, όπως και ο κ. Τσίπρας, ότι έχουν εκδοθεί τελεσίδικες και υποχρεωτικά εκτελεστές αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, εάν δεν το γνωρίζει, ας ρωτήσει το φερέφωνο της ΝΔ δημοσιογράφο Κατίκο της εφημερίδας ελεύθερος τύπος, που δημοσίευσε τον Νοέμβριο του 2017,το έγγραφο του ΓΛΚ , στον υπουργό οικονομικών κ. Τσακαλώτο, που του κρούει τον κώδωνα του οικονομικού κινδύνου, μετά τις αποφάσεις   του Ελεγκτικού Συνεδρίου!! 

    γ. Ο νόμος Κατρούγκαλου είναι προβληματικός....για τους νέους συνταξιούχους θα δούμε τα του νόμου!!!
    δ. Δεν θα μειωθούν οι συντάξεις
    ε.  Η μείωση του ΕΝΦΙΑ, θα αφορά όλους και θα είναι μεσοσταθμική.  
   στ. Η μείωση των φόρων θα ξεκινήσει από 01- 01-2020

Τέσσερις Έλληνες Στρατηγοί Κινάν και Παν για Πόλεμο στο Μακρινό το Ιράν!! - Το ΒΙΝΤΕΟ της Νίκης!!!

CREDITS Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης ΣΤΙΧΟΙ Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν για πόλεμο στο μακρινό το Ιράν. Ο πρώτος από πόλεμο δεν κάτεχε, ο δεύτερος στις κακουχιές δεν άντεχε. O τρίτος ήταν υποκείμενο γελοίο κι ο τέταρτος φοβότανε το κρύο. Τέσσερις στρατηγοί κινάν και παν αλλά δε φτάνουνε ποτέ στο Ιράν. SOCIAL MEDIA Ακολουθείστε τον Μάνο Χατζιδάκι στα Social Media: ➤ Facebook: https://bit.ly/ManosHadjidakis_Facebook ΚΛΙΚ για το ΒΙΝΤΕΟ

Οι Καταρράκτες των αναρριχόμενων τριανταφυλλιών - Καλό Βράδυ

Οι Καταρράκτες των αναρριχόμενων τριανταφυλλιών 

 Καλό Βράδυ από τις Κεραμάτες Άρτας