ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ την κ. Σακελλαροπούλου και τον πρωθυπουργό : - "Η αξιοπρεπής διαβίωση, για τους δημοσίους υπαλλήλους, εξασφαλίζεται με τον μισθό των 780-1.092 ευρώ!! - Για τον λόγο αυτό και με την σύμφωνη γνώμη του κ. Μητσοτάκη, καταργούμε τα δώρα!!

 

Η Ολομέλεια του ΣτΕ με πρόεδρο την Αικατερίνη Σακελλαροπούλου και εισηγητές οι σύμβουλοι Επικρατείας, Ελένη Παπαδημητρίου και Ιωάννης Σπερελάκης (αρχικά εισηγήτρια ήταν η Κωνσταντίνα Φιλοπούλου) με σειρά αποφάσεων της(1307-1316/2019) , έκρινε, κατά πλειοψηφία και παρά την αντίθετη κρίση του ΣΤ΄τμήματος, ότι η κατάργηση των τριών επιδομάτων, «τεκμηριώνεται επαρκώς» και δεν παρίσταται απρόσφορο μέτρο, και μάλιστα προδήλως, για «την επίτευξη των επιδιωκόμενων σκοπών, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν ήταν αναγκαίο, δεδομένου ότι με αυτό το μέτρο, το οποίο εφαρμόζεται γενικά σε όλους τους μισθωτούς του δημόσιου τομέα, γίνεται προσπάθεια εξοικονόμησης και περιορισμού των διογκωμένων δαπανών της Γενικής Κυβέρνησης, η οποία υπαγορεύεται από επιταγές της Ε.Ε. για μείωση του υπερβολικού δημοσίου ελλείμματος».

Η… αιτιολόγηση για το “μαχαίρι” στα δώρα στο Δημόσιο

Χαρακτηριστικά η Ολομέλεια του ΣτΕ αναφέρει πως ο νομοθέτης είχε πλήρη επίγνωση όχι μόνο του εν γένει επιπέδου διαβίωσης του πληθυσμού της Χώρας, αλλά και ειδικά του επιπέδου διαβίωσης των δημοσίων υπαλλήλων, όπως προκύπτει:

α. Από τα δημοσιευμένα και διαθέσιμα στις υπηρεσίες του Ελληνικού Δημοσίου στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για το όριο κινδύνου φτώχειας ανά άτομο μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (6.591 ευρώ) και το μέσο ετήσιο ισοδύναμο ατομικό εισόδημα (12.637,08 ευρώ) κατά το έτος 2011,

β. Από το νέο ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων που θεσπίστηκε με τον ν. 4014/2011, με το οποίο ο βασικός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κυμαίνεται μεταξύ 780 (ΥΕ με βαθμό ΣΤ) και 1092 ευρώ (ΠΕ με βαθμό ΣΤ) και

γ. Από τη θέσπιση νέου κατώτατου βασικού μισθού και ημερομισθίου με τον ίδιο ν. 4093/2012 (586,08 ευρώ και 26,18 ευρώ, αντίστοιχα)».

Επιπλέον, σημειώνουν οι δικαστές του ΣτΕ, «Η τυχόν ύπαρξη εναλλακτικών λύσεων δεν καθιστά, ενόψει των ευρέων περιθωρίων εκτίμησης που απολαμβάνει ο νομοθέτης στη χάραξη της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής και του οριακού ελέγχου, στον οποίο υπόκειται κατά το αυτό, από μόνη της μη αιτιολογημένη την επίδικη ρύθμιση, ούτε, άλλωστε, υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο η συγκεκριμένη επιλογή, αν, δηλαδή, ο νομοθέτης επέλεξε τον καλύτερο τρόπο χειρισμού του προβλήματος ή αν έπρεπε να είχε ασκήσει διαφορετικά την εξουσία του».

Σε άλλο σημείο οι σύμβουλοι Επικρατείας υπογραμμίζουν ότι «το ίδιο μέτρο δεν αντίκειται στα άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 4 του Συντάγματος, δεδομένου ότι αφορά όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ενώ διαφορετικό είναι το ζήτημα της χορήγησης των επιδομάτων εορτών και αδείας στους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι αποτελούν διαφορετική κατηγορία, σε βάρος της οποίας έχουν επιβληθεί άλλα οικονομικής φύσεως μέτρα».

Τα δώρα στο Δημόσιο και η μειοψηφία

Αντίθετα, η μειοψηφία επισημαίνει στο σκεπτικό της ότι με τον ίδιο ν. 4093/2012 και με τα ίδια ακριβώς κριτήρια, με προηγούμενες αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίθηκαν καθ’ εαυτά απρόσφορα, ανεπαρκή και, συνεπώς, ακατάλληλα να στηρίξουν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Σε αυτό το σημείο βέβαια η πλειοψηφία αντέκρουσε πως το γεγονός ότι το ΣτΕ «μεταστρέφει τη νομολογία του ως προς τον ν. 4093/2012, τον οποίο συστηματικά κρίνει αντίθετο στις προεκτεθείσες συνταγματικές διατάξεις, με το επιχείρημα ότι, εκ μόνου του λόγου ότι άλλες ρυθμίσεις του νόμου αυτού, οι οποίες αφορούν διαφορετικά θέματα (μισθούς και συντάξεις), κρίθηκαν αντισυνταγματικές με αποφάσεις του Δικαστηρίου, δεν προκύπτει αναγκαίως αντισυνταγματικότητα και της επίδικης ρύθμισης».

Παράλληλα, η μειοψηφία επισημαίνει πως «οι εν λόγω υπάλληλοι έχουν ήδη υποστεί αλλεπάλληλες μειώσεις τόσο των αποδοχών τους, όσο και του εν γένει εισοδήματός τους βάσει των διαφόρων νομοθετημάτων της περιόδου της κρίσης. Εξάλλου, οι επίμαχες καταργήσεις δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ειδικότερα ούτε εκ του λόγου ότι αποτελούν τμήμα ενός ευρύτερου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής που περιέχει δέσμη μέτρων για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, διότι η προϋπόθεση αυτήαποτελεί αναγκαίο όχι όμως και επαρκή όρο για τη συνταγματικότητα των εν λόγων περικοπών».

Χαίρεται η Ελλάδα που Έχει Τέτοια Κυβερνητική Ομάδα!! - Σαρώνει η ακρίβεια!! - Στο 5,7% ο Πληθωρισμός τον Οκτώβριο και +80% στο Φυσικό Αέριο!!!

 

Στα ύψη εκτοξεύτηκαν τον Οκτώβριο ο πληθωρισμός και η απόγνωση των νοικοκυριών, καθώς η ακρίβεια σαρώνει ολόκληρη την αγορά εκτινάσσοντας στα ύψη το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος, του φυσικού αερίου, του πετρελαίου θέρμανσης και των τροφίμων.

Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή ο πληθωρισμός τον Οκτώβριο επιταχύνθηκε στο 5,7% από 5% που έτρεχε τον Σεπτέμβριο και έναντι 3,8% τον Αύγουστο, ενώ τα προσωρινά στοιχεία του εναρμονισμένου πληθωρισμού που είχε ανακοινώσει η Eurostat έδειχναν τον πληθωρισμός την Ελλάδα, στο 5,6% για τον Οκτώβριο.

Ωστόσο τα δύσκολα είναι μπροστά, αφού οι χονδρικές τιμές των αγαθών παρουσιάζουν αυξήσεις τους προηγούμενους μήνες και θα βγουν σύντομα στη λιανική αγορά, ενώ

οι περίφημες «συμφωνίες κυρίων» κυβέρνησης και επιχειρήσεων αποδεικνύονται απλά, επικοινωνιακές.

Νέα έκρηξη της ενεργειακής ακρίβειας

Η ενεργειακή ακρίβεια επιστρέφει με εκρηκτική ένταση, με το φυσικό αέριο να καταγράφει ανατίμηση-σοκ της τάξης του +80% σε ετήσια βάση τον Οκτώβριο, πυροδοτώντας νέο κύμα πιέσεων στο κόστος ενέργειας και διαβίωσης. Η εκτίναξη αυτή, σε συνδυασμό με την αύξηση κατά +39,4% στο diesel και κατά +37,5% στο πετρέλαιο θέρμανσης, συνθέτει μια ιδιαίτερα επιβαρυντική εικόνα για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, σε μια περίοδο μάλιστα κατά την οποία ξεκινά η χειμερινή περίοδος και οι ανάγκες θέρμανσης αυξάνονται. Οι ανατιμήσεις στα καύσιμα και στο φυσικό αέριο δεν εξαντλούνται στους λογαριασμούς ενέργειας, αλλά μεταφέρονται στο κόστος παραγωγής, μεταφορών και διακίνησης προϊόντων, τροφοδοτώντας έναν ευρύτερο κύκλο πληθωριστικών πιέσεων.

Το νέο ενεργειακό κύμα αποτυπώνεται και στις υπόλοιπες κατηγορίες τιμών, με τις αερομεταφορές να καταγράφουν αύξηση +32,9%.

Πρωταγωνίστρια στη διαμόρφωση του υψηλού πληθωρισμού παραμένει η στέγαση, το κόστος της οποίας εκτοξεύτηκε κατά 15,1% σε ετήσια βάση.

Οκτώβριος 2026/Οκτώβριος 2025

Η αύξηση του Γενικού ΔΤΚ κατά 5,7% τον μήνα Οκτώβριο 2026, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο Δείκτη του Οκτωβρίου 2025, προήλθε κυρίως από τις μεταβολές στις ακόλουθες ομάδες αγαθών και υπηρεσιών:

1.     Από τις αυξήσεις των δεικτών κατά:

•  = 2,1% στην ομάδα Διατροφή και μη αλκοολούχα ποτά, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ψωμί και άλλα προϊόντα αρτοποιίας, μοσχάρι, αρνί και κατσίκι, ψάρια νωπά ή κατεψυγμένα, ψάρια αλίπαστα, τυριά, αυγά, λαχανικά (γενικά). Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών σε: ρύζι, ζυμαρικά, γάλα νωπό πλήρες, ελαιόλαδο, φρούτα (γενικά), χυμούς φρούτων.
• 
  
•  = 3,8% στην ομάδα Ένδυση και υπόδηση, λόγω αύξησης των τιμών στα είδη ένδυσης και υπόδησης.
• 
  
•  = 15,1% στην ομάδα Στέγαση, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ενοίκια κατοικιών, επισκευή και συντήρηση κατοικίας,   διάφορες υπηρεσίες που σχετίζονται με το σπίτι, ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης, στερεά καύσιμα.
•  = 0,4% στην ομάδα Διαρκή αγαθά – Είδη νοικοκυριού και υπηρεσίες, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών στις οικιακές υπηρεσίες. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών σε: έπιπλα-διακοσμητικά είδη-τάπητες, οικιακά είδη καθαρισμού και συντήρησης.
•  =1,0% στην ομάδα Υγεία, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: υπηρεσίες εξωνοσοκομειακής περίθαλψης, νοσοκομειακή περίθαλψη. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών στα φαρμακευτικά προϊόντα.
•  =13,8% στην ομάδα Μεταφορές, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: πετρέλαιο κίνησης, καύσιμα αυτοκινήτου (βενζίνη), άλλα καύσιμα, συντήρηση και επισκευή εξοπλισμού προσωπικής μεταφοράς, άλλες υπηρεσίες σχετικές με την προσωπική μεταφορά, εισιτήρια μεταφοράς επιβατών με αεροπλάνο. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών σε: καινούργια αυτοκίνητα, μεταχειρισμένα αυτοκίνητα.
•  
• =2,1% στην ομάδα Αναψυχή – Αθλητισμός και Πολιτισμός, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: προϊόντα κηπουρικής και ζώα συντροφιάς, υπηρεσίες αναψυχής, πολιτιστικές υπηρεσίες, πακέτο διακοπών. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών στα διαρκή αγαθά αναψυχής.
•  
• =2,9% στην ομάδα Εκπαίδευση, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: δίδακτρα προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δίδακτρα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
•  =5,8% στην ομάδα Ξενοδοχεία – Καφέ – Εστιατόρια, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: εστιατόρια-ζαχαροπλαστείαταχυφαγεία-κυλικεία, ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία
•  =3,5% στην ομάδα Ασφαλιστικές και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ασφάλιστρα υγείας, ασφάλιστρα οχημάτων.
•  =1,2% στην ομάδα Προσωπική φροντίδα – Κοινωνική προστασία – Άλλα αγαθά και υπηρεσίες, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών στα κομμωτήρια και καταστήματα προσωπικής φροντίδας.

 2.     Από τη μείωση των δεικτών κατά:

•  = 0,2% στην ομάδα Αλκοολούχα ποτά και καπνός, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών στα αλκοολούχα ποτά (μη σερβιριζόμενα).
•  = 2,2% στην ομάδα Ενημέρωση και επικοινωνία, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών σε: εξοπλισμό επεξεργασίας ήχου και εικόνας, υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας, πακέτα τηλεφωνικών υπηρεσιών.

1.     Από τις αυξήσεις των δεικτών κατά:

•  =  2,1% στην ομάδα Διατροφή και μη αλκοολούχα ποτά, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ψωμί και άλλα προϊόντα αρτοποιίας, μοσχάρι, αρνί και κατσίκι, ψάρια νωπά ή κατεψυγμένα, ψάρια αλίπαστα, τυριά, αυγά, λαχανικά (γενικά). Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών σε: ρύζι, ζυμαρικά, γάλα νωπό πλήρες, ελαιόλαδο, φρούτα (γενικά), χυμούς φρούτων.
•  =  3,8% στην ομάδα Ένδυση και υπόδηση, λόγω αύξησης των τιμών στα είδη ένδυσης και υπόδησης.
•  = 15,1% στην ομάδα Στέγαση, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ενοίκια κατοικιών, επισκευή και συντήρηση κατοικίας,   διάφορες υπηρεσίες που σχετίζονται με το σπίτι, ηλεκτρισμό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης, στερεά καύσιμα.
•  = 0,4% στην ομάδα Διαρκή αγαθά – Είδη νοικοκυριού και υπηρεσίες, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών στις οικιακές υπηρεσίες. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών σε: έπιπλα-διακοσμητικά είδη-τάπητες, οικιακά είδη καθαρισμού και συντήρησης.
•  = 1,0% στην ομάδα Υγεία, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: υπηρεσίες εξωνοσοκομειακής περίθαλψης, νοσοκομειακή περίθαλψη. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών στα φαρμακευτικά προϊόντα.
•  = 13,8% στην ομάδα Μεταφορές, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: πετρέλαιο κίνησης, καύσιμα αυτοκινήτου (βενζίνη), άλλα καύσιμα, συντήρηση και επισκευή εξοπλισμού προσωπικής μεταφοράς, άλλες υπηρεσίες σχετικές με την προσωπική μεταφορά, εισιτήρια μεταφοράς επιβατών με αεροπλάνο. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών σε: καινούργια αυτοκίνητα, μεταχειρισμένα αυτοκίνητα.
•  = 2,1% στην ομάδα Αναψυχή – Αθλητισμός και Πολιτισμός, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: προϊόντα κηπουρικής και ζώα συντροφιάς, υπηρεσίες αναψυχής, πολιτιστικές υπηρεσίες, πακέτο διακοπών. Μέρος της αύξησης αυτής αντισταθμίστηκε από τη μείωση κυρίως των τιμών στα διαρκή αγαθά αναψυχής.
•  = 2,9% στην ομάδα Εκπαίδευση, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: δίδακτρα προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δίδακτρα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
•  = 5,8% στην ομάδα Ξενοδοχεία – Καφέ – Εστιατόρια, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: εστιατόρια-ζαχαροπλαστείαταχυφαγεία-κυλικεία, ξενοδοχεία-μοτέλ-πανδοχεία
•  = 3,5% στην ομάδα Ασφαλιστικές και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών σε: ασφάλιστρα υγείας, ασφάλιστρα οχημάτων.
•  = 1,2% στην ομάδα Προσωπική φροντίδα – Κοινωνική προστασία – Άλλα αγαθά και υπηρεσίες, λόγω αύξησης κυρίως των τιμών στα κομμωτήρια και καταστήματα προσωπικής φροντίδας.

 2.     Από τη μείωση των δεικτών κατά:

•  = 0,2% στην ομάδα Αλκοολούχα ποτά και καπνός, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών στα αλκοολούχα ποτά (μη σερβιριζόμενα).
•  = 2,2% στην ομάδα Ενημέρωση και επικοινωνία, λόγω μείωσης κυρίως των τιμών σε: εξοπλισμό επεξεργασίας ήχου και εικόνας, υπηρεσίες κινητής τηλεφωνίας, πακέτα τηλεφωνικών υπηρεσιών.

πηγή:https://www.sofokleousin.gr/node/450936

Η μακάβρια πρόταση του Υπουργείου εργασίας/ΕΦΚΑ, για να διορθώσει τα λάθη που κάνει, από πρόθεση, στον επανυπολογισμό των συντάξεων!! - Η απόδειξη

 

1. Την μετά θάνατο δικαίωση προτείνει ο ΕΦΚΑ, στις απαντήσεις που στέλνει,  στους συναδέλφους που έχουν καταθέσει ένσταση/προσφυγή/καταγγελία , για τον λάθος επανυπολογισμό της σύνταξής τους,  προς την Δ΄  Διεύθυνση Απονομής Συντάξεων & Εφάπαξ Δημοσίου Τομέα.

 2.  Αναλυτικότερα:

      α. Η συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων αναφέρει στην υποβαλλόμενη, ένσταση/προσφυγή/καταγγελία, περισσότερα του ενός λάθη όπως: 

           (1). Λανθασμένο ποσοστό αύξησης στην ανταποδοτική σύνταξη!

           (2). Λανθασμένη προσωπική διαφορά

           (3). Αλλοιωμένες, σε βάρος των συνταξιούχων, οι μνημονιακές κρατήσεις και υγειονομικής περίθαλψης που αναγράφονται στην πρώτη κάθετη στήλη, του μηνιαίου ενημερωτικού σημειώματος σύνταξης. Για να διαπιστώσει κάποιος  εάν υπάρχουν αλλοιωμένα ποσά, θα πρέπει να ανατρέξει στο ενημερωτικό σημείωμα   Δεκεμβρίου του 2018 και να το αντιπαραβάλλει με το τωρινό

          (4). Μειωμένος πραγματικός χρόνος ασφάλισης

       

       β.  Οι απαντήσεις που στέλνει ο ΕΦΚΑ, είναι ένας ξεκάθαρος εμπαιγμός καθόσον, αφενός μεν είναι  πανομοιότητες, αφετέρου δε,  δεν ασχολούνται  καθόλου με τα καταγγελλόμενα λάθη που κάνουν στους επανυπολογισμούς, παρ΄ ότι  οι αποδείξεις είναι ατράνταχτες και καταλήγουν πως, εάν για οποιονδήποτε δεν συμφωνούμε με την απόρριψη της καταγγελίας, μπορούμε να ασκήσουμε το ένδικο μέσο της έφεσης , ενώπιον  του αρμόδιου τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου(Ν. 4700/2020, άρθρα 111, 113, 352, 354)

    3. Η παραπάνω πρόταση του ΕΦΚΑ είναι μακάβρια καθόσον όλοι μας γνωρίζουμε πως το Ελεγκτικό Συνέδριο για να εκδικάσει μια έφεση ή αγωγή περνάνε τουλάχιστον 10 - 15 χρόνια!  Άρα Δικαίωση, για τους περισσότερους, μετά θάνατο

    4. Η απάντηση που έλαβα, από την Εισαγγελία Άρτας για όλα τα παραπάνω, είναι πως πρόκειται για παράβαση καθήκοντος και πως εάν θέλουμε μπορούμε στην κατάθεση μήνυσης κατά παντός υπευθύνου στον ΕΦΚΑ

   Η απόδειξη

Συνέβη σαν Σήμερα: Το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου - Κορυφαία πράξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κρητών

 

Κορυφαία πράξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κρητών, σύμβολο ηρωισμού και θυσίας. Είναι το σημαντικότερο επεισόδιο της Κρητικής Επανάστασης του 1866.

Η κακοδιοίκηση και η καταπίεση της τουρκικής διοίκησης ανάγκασε την Παγκρήτια Συνέλευση που συνήλθε στα Χανιά να αποστείλει στις 14 Μαΐου 1866 αναφορά στον Σουλτάνο με μια σειρά αιτημάτων. Συγκεκριμένα, ζητούσε: βελτίωση του φορολογικού συστήματος, σεβασμό της χριστιανικής θρησκείας, αναγνώριση του πληθυσμού να εκλέγει ελεύθερα τους δημογέροντές του και τη λήψη μέτρων για την οικονομική ανάπτυξη του νησιού.

Παράλληλα, απέστειλε μυστικό υπόμνημα προς τους μονάρχες της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, με το οποίο τους καλούσε να ενεργήσουν για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα ή να μεσολαβήσουν στη χορήγηση από τον Σουλτάνο «Οργανικού Νόμου». Στη συγκέντρωση αυτή συμμετείχε και ο Γαβριήλ Μαρινάκης, ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου, που ήταν το επαναστατικό κέντρο της περιοχής Ρεθύμνης.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις αδιαφόρησαν, ενώ η ελληνική κυβέρνηση δήλωνε ουδετερότητα και δεν πήρε ανοιχτά το μέρος των επαναστατών. Μόνο η Ρωσία κινήθηκε δραστήρια, χάρη στους υποπροξένους της στο νησί Ιωάννη Μιτσοτάκη και Σπυρίδωνα Δενδρινό.

Μη αναμένοντας βοήθεια από πουθενά, οι Κρητικοί αποφάσισαν να ξεσηκωθούν μόνοι τους και ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης στις 21 Αυγούστου 1866, με το σύνθημα «Ένωσις ή Θάνατος» και αρχηγούς τον Ιωάννη Ζυμβρακάκη στα Χανιά, τον Ελλαδίτη συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο στο Ρέθυμνο και τον Μιχαήλ Κόρακα στο Ηράκλειο. Στην Ελλάδα συγκροτήθηκαν εθελοντικές ομάδες, που βοήθησαν τους Κρητικούς, με χρήματα, τρόφιμα και άλλα εφόδια.

Ο Σουλτάνος θορυβήθηκε από την εξέγερση και έστειλε στις 30 Αυγούστου 1866 τον Μουσταφά Ναϊλή Πασά, με εντολή να την καταστείλει, αφού προηγουμένως είχε απορρίψει τα αιτήματα των Κρητικών. Ο Πασάς έφερε το προσωνύμιο Γκιριτλί (Κρητικός), επειδή είχε συντελέσει στην κατάπνιξη της επανάστασης του 1821 στην Κρήτη. Πρώτα προσπάθησε να καλοπιάσει τους επαναστάτες και να τους πείσει να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Όταν αυτοί αρνήθηκαν, αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή το στρατιωτικό του σχέδιο για την κατάπνιξη της επανάστασης.

Τον Σεπτέμβριο και Οκτώβριο προέβη σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή των Χανίων και στη συνέχεια στράφηκε προς το Ρέθυμνο και τη Μονή Αρκαδίου, όπου ήταν η έδρα της τοπικής επαναστατικής επιτροπής, αποθήκη πολεμοφοδίων και τροφίμων, καθώς και καταφύγιο πολλών χριστιανών. Ο Μουσταφά Πασάς έφθασε έξω από το μοναστήρι το απόγευμα της 6ης Νοεμβρίου 1866. Στη διάθεσή του είχε 15.000 άνδρες (Τούρκους, Αλβανούς, Αιγυπτίους και Τουρκοκρητικούς) και ισχυρό πυροβολικό. Στη Μονή βρίσκονταν 966 άνθρωποι, από τους οποίους μόνο 250 μπορούσαν να πολεμήσουν. Επικεφαλής των αγωνιστών του Αρκαδίου ήταν ο πελοποννήσιος ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δημακόπουλος και ο ηγούμενος Γαβριήλ.

Οι προτάσεις προς παράδοση απορρίφθηκαν από τους πολιορκημένους και το πρωί της 8ης Νοεμβρίου άρχισαν οι εχθροπραξίες. Οι Οθωμανοί, παρά τις λυσσαλέες επιθέσεις τους, δεν κατάφεραν να καταλάβουν τη Μονή την πρώτη μέρα. Το βράδυ ζήτησαν ενισχύσεις και μετέφεραν ένα μεγάλο πυροβόλο από το Ρέθυμνο. Την επομένη, 9 Νοεμβρίου, άρχισε το δεύτερο κύμα της επίθεσης. Νωρίς το απόγευμα γκρεμίστηκε το δυτικό τείχος της Μονής από τις βολές του πυροβόλου και οι επιτιθέμενοι εισέβαλαν στο μοναστήρι, αρχίζοντας τη μεγάλη σφαγή.

Στη μπαρουταποθήκη της μονής γράφτηκε η τελευταία πράξη του δράματος και μία ακόμα ένδοξη σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Ο Κωστής Γιαμπουδάκης ή κατ' άλλους ο Εμμανουήλ Σκουλάς την ανατίναξε, σκορπίζοντας το θάνατο, όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους εισβολείς. Αμέσως μετά, οι Τουρκοκρητικοί και οι Αλβανοί όρμησαν και κατέσφαξαν όσους είχαν διασωθεί, ενώ έκαψαν τον ναό και λεηλάτησαν τα ιερά κειμήλια.

Από τους Έλληνες που βρίσκονταν στη Μονή, μόνο 3 ή 4 κατόρθωσαν να διαφύγουν, ενώ περίπου 100 πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Μεταξύ αυτών και ο Δημακόπουλος, που εκτελέστηκε λίγο αργότερα. Ο ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου Γαβριήλ Μαρινάκης είχε σκοτωθεί πριν από την ανατίναξη της μπαρουταποθήκης. Οι νεκροί και τραυματίες του Μουσταφά ανήλθαν σε 1.500 ή σε 3.000, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς.

Το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, όπως είχε συμβεί με την καταστροφή των Ψαρών και την Έξοδο του Μεσολογγίου, συγκίνησε όλο τον χριστιανικό κόσμο κι ένα νέο κύμα φιλελληνισμού δημιουργήθηκε στην Ευρώπη. Σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι και ο Βίκτωρ Ουγκώ, πήραν θέση υπέρ του Κρητικού Αγώνα και ξένοι εθελοντές έσπευσαν να ενισχύσουν από κοντά την Επανάσταση. Σημαντικές ήταν και οι χρηματικές συνεισφορές από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, με προεξάρχοντα τον φιλέλληνα Σαμουήλ Χάου.

Η Κρητική Επανάσταση φυλλορρόησε τον Ιανουάριο του 1869, αλλά ο Σουλτάνος δεν μπόρεσε να καθυποτάξει ολοκληρωτικά τους Χριστιανούς της Κρήτης. Έτσι, υπό την πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων αναγκάστηκε να παραχωρήσει τον «Οργανικό Νόμο» (3 Φεβρουαρίου 1868), ένα είδος Συντάγματος, που προέβλεπε προνόμια για τους χριστιανούς και καθεστώς ημιαυτονομίας για το νησί. Η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα πήρε αναβολή για το 1912.

Σύντροφος Χρόνης Μίσσιος που συμμετείχε και στον συμμοριτοπόλεμο : - "Ολόκληρη η αριστερά πρέπει να περάσει από ψυχιατρείο…"

 

Η μαρτυρία του Χρόνη Μίσσιου για τα μεταπολεμικά χρόνια (1947-1973) εμπνέει ανάλογα αισθήματα αγάπης και εθνικού πάθους: αγάπης για το ήθος, την ψυχική δύναμη, την εκφραστική πληρότητα του αφηγητή, και πάθους για τα αίσχη του εμφύλιου διχασμού, για την αδικία και την καταστροφή, για τις χαμένες ζωές. Η μαρτυρία του Μίσσιου δεν είναι, βέβαια, ούτε η πρώτη ούτε και η μοναδική γι’ αυτή την περίοδο. Αλλά εκφράζει ίσως καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη τον τραγικό αγώνα ενός Νεοέλληνα «που με όλα τα ένστικτα της φυλής του ριζωμένα βαθιά μέσα στα σπλάχνα του, αναζητά την ελευθερία, το δίκιο, την ανθρωπιά». Τα λόγια είναι του Σεφέρη για τον Μακρυγιάννη.

Η μαρτυρία του Μίσσιου δεν είναι ιστορική, αλλά προσωπική. Γραμμένη στο πρώτο πρόσωπο, με το ύφος του προφορικού λόγου, διηγείται σ’ ένα σύντροφο που είχε την ευτυχία να πεθάνει νωρίς (δηλαδή πριν τον πρώτο εμφύλιο ή τουλάχιστον στις αρχές του) τις φυλακές, τις εξορίες και τα βασανιστήρια που υπέφερε ο αφηγητής σαν ενεργό μέλος του ΚΚΕ. Ο Μίσσιος γράφει μετά την παραίτησή του από το κόμμα και μετά την άρνησή του να ξανασυνδεθεί με την πολιτική του δράση. Ο σύντροφος (πραγματικός ή φανταστικός) δεν κατονομάζεται ούτε περιγράφεται. Το γεγονός ότι υπήρξε παλιός και καλός φίλος του αφηγητή δεν σημαίνει πάντως ότι, αν ζούσε σήμερα, θα συμφωνούσε μαζί του: «Έχω τόσα να σου πω, κι ούτε ξέρω αν μ’ ακούς ή είσαι κι εσύ σαν την καθοδήγηση, ρεμβάζεις όταν μιλούν οι άλλοι και ξαναρχίζεις να μιλάς μόλις τελειώσουν».

Τα λόγια αυτά εκφράζουν μια μεγάλη ελευθερία. Μέσα στις φυλακές της Βίδου και του Αβέρωφ, στις εξορίες της Μακρονήσου και του Άη Στράτη ο Μίσσιος αποδεικνύεται δυνατότερος από τους βασανιστές του και πιστότερος στην ιδεολογία του κομμουνισμού (όπως ο ίδιος την καταλαβαίνει) απ’ ό,τι η ηγεσία του ΚΚΕ. Αλλά σ’ όλη τη διάρκεια των είκοσι πέντε βασανιστικών αυτών χρόνων δεν επιβιώνει χάρη μόνο στη γενναιότητά του, αλλά και χάρη στην αλληλεγγύη με τους συγκρατουμένους του, χάρη στην ενστικτώδη υπαρξιακή συναίσθηση της κοινής ανθρώπινης μοίρας μπροστά στο θάνατο. Το γεγονός ότι ο Μίσσιος δεν αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει την έγκριση του παλιού του συντρόφου για τις πράξεις του αποτελεί απόδειξη μιας καινούριας, μιας απόλυτης ηθικής ελευθερίας. Η αφήγησή του δεν είναι ούτε απολογία προς το κόμμα, ούτε εκδίκηση ενάντια στους βασανιστές του, ούτε επιστροφή στην αγνή ιδεολογία κάποιας χαμένης νεανικής συντροφιάς. Είναι μια υπεύθυνη προσωπική κατάθεση, μια ύστατη εξομολόγηση της αλήθειας χωρίς κανένα απώτερο σκοπό, καμιά απολύτως υστεροβουλία. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο δεν υποκινεί κανέναν πολιτικό αντίλογο.

Ο Μακρυγιάννης έγραψε τα Απομνημονεύματα επειδή πίστευε στην ιστορική αλήθεια: «γιατί δεν υποφέρω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο», όπως λέει ο ίδιος. Ο Μίσσιος δεν γράφει επειδή ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας ή επειδή τον πνίγει το άδικο. Γράφει επειδή αισθάνεται μόνος, απομακρυσμένος, αποκομμένος από την κοινωνία που τον περιβάλλει, όπως αποκομμένος αισθάνεται ένας μελλοθάνατος την τελευταία νύχτα της ζωής του. Να πώς αρχίζει την αφήγησή του:

«Σου γράφω, όχι από τις φυλακές της Κέρκυρας, απ’ την Αθήνα σου γράφω, σχετικά ελεύθερος… Όχι, δεν είμαι αδειούχος, νόμιμα και μόνιμα πολιορκημένος είμαι. Τέλος, δεν έχει σημασία από πού σου γράφω, λίγο πολύ παντού το ίδιο είναι, φυλακή, τρελάδικο, κόμμα, κοινωνία… Ούτε μέσα σου δεν μπορείς να ’σαι πια. Όμως είσαι τόσο μόνος, σαν να πας κάθε πρωί για εκτέλεση…»

Η μαρτυρία του Μίσσιου εμπνέεται από τη δύναμη της ζωής μπροστά στο φόβο του θανάτου.

Ορισμένα βιογραφικά στοιχεία θα βοηθούσαν την κρίση του αναγνώστη. Ο Μίσσιος οργανώθηκε στο Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων στη Θεσσαλονίκη το 1944, σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών. Το 1947 συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Ζει για εννιά μήνες με το άγχος ότι τα ξημερώματα θα τον εκτελέσουν. Τα βασανιστήρια συνεχίζονται με κίνδυνο της ζωής του σε διάφορες φυλακές μέχρι το 1953, οπότε αποφυλακίζεται. Αμέσως σχεδόν παρουσιάζεται στο Στρατό για τη θητεία του. Μετά την Κόρινθο εξορίζεται στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη, όπου παραμένει μέχρι το κλείσιμο των στρατοπέδων το 1962. Δρα ελεύθερος σαν στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ και μέλος της γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη μέχρι τον Απρίλη του 1967. Με τη στρατιωτική δικτατορία περνά στην παρανομία και ιδρύει, μαζί με άλλους, το Π.Α.Μ. Το Νοέμβρη συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Απελευθερώνεται τελικά με την αμνηστία του Παπαδόπουλου τον Αύγουστο του 1973.

[…]

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών ο αφηγητής εκτοπίζεται στις αγροτικές φυλακές ανηλίκων της Βίδου, του μικρού νησιού έξω απ’ την Κέρκυρα. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες. Ο Μίσσιος και δυο άλλοι σύντροφοι βρίσκονται τιμωρημένοι στην απομόνωση επειδή αντιστάθηκαν στις αρχές της φυλακής. Ένα βράδυ αποφασίζουν να αποδράσουν και να κολυμπήσουν μέχρι τις αλβανικές ακτές. Πράγματι κατορθώνουν να φτάσουν μέχρι τη θάλασσα. Αλλά δεν προλαβαίνουν να κολυμπήσουν λίγα μέτρα κι η θάλασσα γεμίζει φως:

«Μου λέει ο Νικόλας, στημένη, μας φάγανε — βούτα… Σε δυο λεπτά είναι δίπλα μας δυο βενζινάκατες φορτωμένες καρακόλια και μπάτσους. Μας ψαρεύουν… Τρέμουμε τόσο πολύ από το κρύο ώστε μέσα μας παρακαλάμε ν’ αρχίσουν να βαράνε, μπας και ζεσταθούμε. Αλλά οι χαμούρες το ξέρουνε, δε βαράνε, γελάνε, κοροϊδεύουνε, κι ο Σάβανος, ένας μπινές δυο μέτρα μπόι, από τους πιο αδίσταχτους βασανιστές, όπως τον γνωρίσαμε μετά, μας πατάει τα παγωμένα δάχτυλα των ποδιών με τα τακούνια του και κοροϊδεύει. Ώστε νυχτερινό μπανάκι μού θέλατε, ε;…»

Τα βασανιστήρια που ακολουθούν είναι φριχτά. Ο αφηγητής επιβιώνει χάρη στη φαντασία του: όταν δεν αντέχει άλλο τον φυσικό πόνο ονειρεύεται τα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια. Μετά τα βασανιστήρια ακολουθούν σκληρά καταναγκαστικά έργα. Οι τρεις σύντροφοι δουλεύουν από την ανατολή μέχρι τη δύση κάτω απ’ τον καυτό ήλιο χωρίς νερό και φαγητό. Ο Παύλος καταφέρνει να πέσει σ’ ένα γκρεμό: θέλει ν’ αυτοκτονήσει. Μοναδική παρηγοριά τους είναι μια υπόγεια πηγή που ρέει μέσα στο κελί της απομόνωσης. Τις νύχτες κοιμούνται δίπλα στη δροσιά της. Αλλά κάποτε οι φύλακες ανακαλύπτουν τη μυστική αυτή χαρά και φράζουν τη ροή της.

«Ένα βράδυ όταν γυρίσαμε στο κελί βρήκαμε την πηγή φραγμένη με τσιμέντο… Δυο κλωστίτσες νερό ήτανε… Κλάψαμε κείνο το βράδυ, τρία παιδιά μόνα κι έρημα απέναντι σ’ ένα παράλογο μίσος, σε μια ακατανόητη απανθρωπιά».

Σ’ αντίθεση με την απανθρωπιά της εξουσίας, ο αφηγητής δείχνει απίστευτη ευσπλαχνία προς τον Ζάφτη, τον ποινικό κρατούμενο που πρόδωσε το σχέδιο της απόδρασης:

«Απ’ την αρχή σε φέρανε για να μας ρουφιανεύεις, δε βγαίνει αλλιώς, όπως και να το κάνεις. Τώρα άκου να δεις, δε θα σε βγάλουμε στο ικάντιο (σ.σ. δε θα σε διαπομπεύσουμε, δε θα σε εκθέσουμε) άμα μου πεις πως σταματάς τη ρουφιανιά. Κάποτε ήσουνα καλό παλικάρι κι είναι κρίμα. Εγώ δε σε κάνω ρεζίλι. Με κοιτάει και μου λέει, από φούμες πώς τα πάτε; Του λέω, δεν υπάρχει σάλιο. Θέλετε μια κούτα; Του λέω, εντάξει. Έτσι έληξε αυτή η ιστορία».

[…]

Στη μαρτυρία του για το Ελληνικό Γκούλαγκ, ο Μίσσιος κερδίζει την εκτίμηση του αναγνώστη με δύο τρόπους: με τη γενναιοδωρία και την αγάπη που δείχνει προς τους συγκρατούμενούς του και με το χιούμορ του. Σαν παράδειγμα του πρώτου τρόπου αναφέρθηκε ήδη το επεισόδιο της συγχώρεσης του προδότη Ζάφτη. Σαν παραδείγματα του δεύτερου θα μπορούσαν ν’ αναφερθούν τα μαθήματα καλών τρόπων που παραδίδουν κρυφά οι κρατούμενοι της Μακρονήσου στο δειλό Μανιάτη λοχαγό που σχεδιάζει να παντρευτεί, και το επεισόδιο με τα σκατά: κατά τη διάρκεια μιας τελετής αγιασμού στη Μακρόνησο, οι ποινικοί κρατούμενοι καταφέρνουν να περιλούσουν τις αρχές του Κλήρου και του Στρατού με τα φρέσκα προϊόντα των αποχωρητηρίων τους! Το γεγονός ότι ο αναγνώστης γελά μαζί με τον Μίσιο (και όχι εις βάρος του) αποκαθιστά μεταξύ τους μια βασική και κρίσιμη σχέση ισότητας, η οποία υπερβαίνει οποιεσδήποτε ιδεολογικές διαφορές.

[…]

Η ίδια εθνική συνείδηση που υποφέρει και καταμαρτυρεί στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, υποφέρει και οπουδήποτε αλλού μέσα στον ελληνικό χώρο, οπουδήποτε την μεταφέρουν τα ελατήρια της μνήμης ή της φαντασίας. Κάθε φορά που ο Μίσσιος τα χρησιμοποιεί για να υπερβεί το μαρτύριο του φυσικού πόνου, υπερβαίνει ταυτόχρονα και τα όρια του συγκεκριμένου τόπου και χρόνου που τον προξενεί μέσα του. Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι η απελευθέρωσή του από τη Μακρόνησο ή τον Άη Στράτη δε θα συνεπαγόταν και την ελευθερία του, αλλά απλά και μόνο την υποταγή του σε διαφορετικούς κανόνες συμπεριφοράς και κοινωνικής αλληλεγγύης. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες (την εποχή δηλαδή που ολόκληρη η Ελλάδα ήταν, για ανθρώπους σαν τον Μίσσιο, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης) το γεγονός ότι δεν υπογράφει δήλωση μετάνοιας δε θα πρέπει να χαρακτηριστεί τόσο σαν δείγμα πίστης στην κομμουνιστική ιδεολογία όσο σαν έκφραση του απόλυτου πολιτικού αδιέξοδου της μεταπολεμικής περιόδου:

«Εκείνο που μ’ εξοργίζει κυριολεκτικά είναι η ανθρώπινη ποιότητά μας, η ανθρώπινη πορεία μας.

…Σήμερα βέβαια όλοι έχουν αποκατασταθεί και οι περισσότεροι είναι στο κόμμα, αντάμα με τους χτεσινούς διώκτες και βασανιστές τους. Τι να πεις… Ολόκληρη η αριστερά πρέπει να περάσει από ψυχιατρείο… Μωρέ, καμιά φορά λέω καλά που δε νικήσαμε…»

Κυβέρνηση: - Πληρώνουμε τους φίλους για να στηρίζουν τους εχθρούς μας!

 

Μανώλης Κοττάκης

Την περασμένη βδομάδα η εφημερίδα μας αποκάλυψε ότι στον πρόσφατο τηλεφωνικό διάλογο Μακρόν – Ερντογάν τέθηκαν το ζήτημα του καλωδίου και η κατάθεση των ακριβών συντεταγμένων του γαλλικού πλοίου που προγραμματίζεται να κάνει τις έρευνες βυθού ανοιχτά της Κάσου και της Καρπάθου.

Η πληροφορία αυτή δεν «έπεσε» από τον ουρανό. Υπήρξε προϊόν συστηματικού ρεπορτάζ στις πηγές και σφράγισε προηγούμενα πρωτοσέλιδά μας για τον μυστικό διάλογο Γάλλων και Τούρκων νομικών για την επίλυση του θέματος που είχε προκύψει με την άδεια που ζητούσε επιμόνως η Αγκυρα για να επιτρέψει την πόντιση του καλωδίου.

Η εφημερίδα μας όταν πρόκειται για το μέλλον του Ελληνισμού κινητοποιεί όλες τις δυνάμεις της για να μάθει εγκαίρως τι ακριβώς συμβαίνει πίσω από τις πλάτες του ελληνικού λαού, ακόμα κι αν αυτό έχει ως τίμημα το κόστος να της επιτίθενται ακόμη και σοβαροί, υποτίθεται, άνθρωποι. Εκείνη την ημέρα στιγματίσαμε με τις αποκαλύψεις μας το γεγονός της ιδιωτικοποίησης της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και της εκχώρησής της σε ένα τρίτο κράτος.

Χώρα-γενόσημο

Ο ίδιος δημόσια στον τηλεοπτικό σταθμό της «Ναυτεμπορικής» είπα ότι η Ελλάδας δεν είναι χώρα-γενόσημο για να αφήνει τρίτες χώρες ως δήθεν το πρωτότυπο να διαπραγματεύονται με τους εχθρούς της τα κυριαρχικά δικαιώματα του Ελληνισμού. Χωρίς την παρουσία της!

Την ημέρα που κάναμε αυτές τις αποκαλύψεις, με αυτό τον τίτλο, εμφανίστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι ο γενικώς μετριοπαθής διεθνολόγος Κωνσταντίνος Λάβδας, ο οποίος, χωρίς να κατονομάσει την εφημερίδα μας, αλλά τη φωτογράφισε σαφώς, μίλησε με απαξία γι’ αυτήν και τόνισε πως όσα γράφουμε στο πρωτοσέλιδό μας για την ιδιωτικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής είναι «ανοησίες». Κάποιοι άλλοι που παριστάνουν τους αναλυτές προτού ενημερωθούν τι ακριβώς συνέβη έσπευσαν χθες να δικαιολογήσουν τον μισθό τους, λέγοντας ότι πολλοί δημοσιογράφοι γίνονται «παπαγαλάκια του Φιντάν»…

Κάνω αυτή τη μακρά εισαγωγή σήμερα που ξέρετε όλοι σας τι τελικώς συνέβη. Αναφερόμαστε στο εθνικώς δυσάρεστο με τη ρηματική διακοίνωση-δώρο του Μακρόν στον Ερντογάν, για το οποίο σας ενημέρωσε με αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδά της η εφημερίδα «Εστία», αδιαφορώντας για τους επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς για το Χωριάτικο, για τις πίτσες, για τους νταβατζήδες των νυχτερινών κέντρων και ό,τι άλλο θέλησαν να μας σερβίρουν.

Αδιαφορώντας για τις εναντίον της ύβρεις και επιθέσεις από κομματόσκυλα σε διατεταγμένη υπηρεσία. Εννοείται ότι λυπάμαι για όλους αυτούς τους «κυρίους» οι οποίοι είτε εσκεμμένα είτε από άγνοια και βλακεία δεν ήθελαν να δουν μπροστά τους την πραγματικότητα που ερχόταν. Εμείς πηγαίναμε βήμα βήμα. Και σήμερα, επειδή για λόγους εθνικού συμφέροντος επιδείξαμε αυτοσυγκράτηση, θα αποκαλύψουμε κι άλλα και στο μέλλον ακόμα περισσότερα!

Για να μάθει ο ελληνικός λαός. Να μάθει ότι αυτό που έγινε με τη ρηματική διακοίνωση της Γαλλίας στην Τουρκία, με την οποία υπέκυψε στην παράνομη αξίωσή της για ενημέρωση και αναγνωρίζει με τις συντεταγμένες που κατέθεσε την τουρκική δικαιοδοσία στις περιοχές που θα διέλθει το καλώδιο, υπάρχει μια τεράστια συνέπεια: η Γαλλία αναγνωρίζει ντε φάκτο το τουρκολιβυκό μνημόνιο και στην ουσία νέα θαλάσσια σύνορα. Ασχέτως αν στη ρηματική διακοίνωση γράφει ότι δεν εμπλέκεται σε διαμάχες για τις θαλάσσιες ζώνες. Στην πράξη εμπλέκεται!

Αυτή είναι μια μαύρη μέρα για τον Ελληνισμό, αγαπητοί φίλοι αναγνώστες. Γι’ αυτό θεωρούμε ότι πρέπει να ειπωθούν όλα με ονόματα και διευθύνσεις. Είναι η πρώτη μαύρη μέρα για τον Ελληνισμό μετά τα Ιμια. Και μάλιστα χειρότερη από τα Ιμια για δύο λόγους: στα Ιμια αποχώρησαν οι στρατιωτικές δυνάμεις και οι δυνάμεις των Τούρκων έπειτα από παρέμβαση των Αμερικανών. Στην Κάσο στο πρώτο επεισόδιο, τον Ιούλιο του 2024, φύγαμε μόνοι μας έπειτα από εντολή των Τούρκων!

Η ρηματική διακοίνωση που έστειλαν οι Γάλλοι του πανάθλιου Μακρόν στην Τουρκία μετέφερε και οριστικοποίησε στο χαρτί μια προσωρινή ήττα που είχε συμβεί στην Κάσο αλλά δεν είχε ολοκληρωθεί. Τώρα ολοκληρώνεται και οριστικοποιείται. Μας λένε οι Γάλλοι, με επιστολή της κυβέρνησής τους στους Τούρκους, ότι η περιοχή της Κάσου και της Καρπάθου είναι «τουρκικής δικαιοδοσίας». Πόσο θλιβερή είναι η ελληνική κυβέρνηση; Πόσο θλιβεροί είναι όλοι αυτοί οι τύποι που περιφέρονται κάθε πρωί στα κανάλια για να μας πουν ότι θα υπερασπιστούν την εδαφική ακεραιότητα με φρεγάτες και πολεμικά πλοία; Πόσο κατώτεροι όλοι των κρίσιμων εθνικών περιστάσεων;

Εδώ, λοιπόν, υπάρχουν συγκεκριμένα δεδομένα, τα εξής τέσσερα: Πρώτον, ο πρωθυπουργός είχε τουλάχιστον μία ή και περισσότερες τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον Γάλλο πρόεδρο στα τέλη της εβδομάδας που μας πέρασε για να τον ενημερώσει ο Μακρόν τι συζητάει το Παρίσι με τους Τούρκους για τις έρευνες της Ελλάδος ερήμην της ελληνικής κυβέρνησης! Διότι ο κύριος Μητσοτάκης του τα παρέδωσε όλα εν λευκώ και στην αρχή δεν γνώριζε! Μετά όμως έμαθε! Και κατά τούτο είναι «συνυπεύθυνος»…

Δεύτερον, έμεινε εντελώς έξω από τους διπλωματικούς χειρισμούς, όπως συνέβη και στην κρίση του 2024 (αλλά τότε και για τους στρατιωτικούς χειρισμούς), η ηγεσία του υπουργείου Αμυνας. Δεν ήταν συμμέτοχος. Τρίτον, ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, όπως και με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, έτσι και με το καλώδιο προσπάθησε εσκεμμένα με ψέματα να δυναμιτίσει την κατάσταση. Με κορόνες περί «επιχειρησιακής απάντησης».

Με στόχο να εγκλωβίσει άλλους στο κάδρο και να αποδράσει από τις ευθύνες του. Τις τεράστιες ευθύνες του. Ο κύριος Γεραπετρίτης πριν από καιρό παραπονείτο σε κάποιον ότι κυκλοφορεί στον δρόμο και τον λένε «προδότη». «Κάποιος λόγος θα υπάρχει» του απάντησε σκωπτικά ο συνομιλητής του. Ας διαβάσει το περιεχόμενο της ρηματικής ανακοίνωσης των Γάλλων στους Τούρκους και ας ξαναρωτήσει τον εαυτό του «γιατί με λένε προδότη;».

Είναι δυνατόν να πληρώνει η Ελλάδα τον φίλο της και τον σύμμαχό της με τεράστια ποσά σε εκατομμύρια ευρώ (Rafale, Belharra, καλώδιο) για να τα βρίσκει εκείνος με τον εχθρό της και να της κάνει και κακό; Στο όνομα ποιου άρθρου του Συντάγματος εκχώρησαν το δικαίωμα στη γαλλική κυβέρνηση να διεξάγει εξωτερική εξωτερική πολιτική για λογαριασμό της Ελλάδος; Γαλλική αποικία είμαστε; Προτεκτοράτο; Τι;

Οι πανικόβλητες διαρροές του Σαββάτου ότι «η Ελλάδα είναι η μόνη αδειοδοτούσα χώρα και οι δηλώσεις Φιντάν έγιναν για εσωτερική τουρκική κατανάλωση» είναι καταγέλαστες. Προϊόν του εθισμού της ηγεσίας του υπουργείου στο ψέμα! Δηλώσεις για εσωτερική κατανάλωση σε Ελληνα δημοσιογράφο; Ψέμα!

Και για να συνεννοούμεθα: εφόσον έχει γίνει με συνεννόηση και ανάθεση της ελληνικής κυβέρνησης από τη Γαλλία απεμπόληση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και αναγνώριση τουρκικής δικαιοδοσίας δυτικά της Κάσου και της Καρπάθου, δηλαδή από τη μέσα πλευρά του Αιγαίου, το λιγότερο που μας επιφυλάσσει το μέλλον είναι η σύσταση προανακριτικής για τον καταλογισμό ευθυνών. Και το περισσότερο, Ειδικό Δικαστήριο.

Το γράψαμε και το είπαμε δημόσια, το ξαναγράφουμε, το ξαναλέμε και τώρα: το Αιγαίο δεν είναι το οικόπεδο του μπαμπά σας για να το κάνετε ό,τι θέλετε. Για να το παίζετε στα ζάρια. Είναι ο ζωτικός χώρος για την άμυνα του Ελληνισμού. Δεν επιτρέπονται για τους χειρισμούς στο Αιγαίο ούτε ο δόλος (αν υπάρχει) αλλά σίγουρα ούτε η αμέλεια και η βλακεία.

Τις οποίες διακρίνουμε σε μεγάλες ποσότητες. Τέταρτον, το ελάχιστο το οποίο μπορεί να γίνει τώρα, έπειτα από αυτή την ντροπιαστική ήττα, είναι αυτό που υπαινίχθηκε χθες το βράδυ μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό Mega ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος είπε ότι «εφόσον η γαλλική κυβέρνηση πλήττει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος, τότε αυτό θα έχει συνέπειες για το μέλλον του καλωδίου».

Το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να διαλυθεί η κοινοπραξία. Και να αποχωρήσουν αμέσως οι Γάλλοι από αυτήν. Είναι ευθύνη του προέδρου του ΑΔΜΗΕ η αποχώρηση από την κοινοπραξία, διαφορετικά ρισκάρει κι εκείνος νομικά. Πρέπει αυτομάτως να βγει το καλώδιο από την πρίζα, αν ποτέ μπήκε σε αυτήν.

Είναι οι ελάχιστοι αυτονόητοι χειρισμοί για τη διακοπή της ζημιάς. Το να κάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα, το να βγει το γαλλικό πλοίο μεθαύριο στο Αιγαίο, το να του φωνάξουν οι Τούρκοι με τον χάρτη των Γάλλων στα χέρια ότι «είστε σε περιοχή τουρκικής δικαιοδοσίας» και να φωνάξουμε εμείς από δικές μας φρεγάτες ότι «είναι ελληνικής δικαιοδοσίας», αυτομάτως αυτό ως γεγονός θα επισημοποιήσει και στο πεδίο τη συνδιαχείριση του Αιγαίου.

Ρηματική διακοίνωση

Η οποία μέχρι την ώρα που μιλάμε καταγράφεται στη ρηματική διακοίνωση που έστειλε ο Μακρόν στον Ερντογάν. Η ζημιά από αυτή τη ρηματική διακοίνωση είναι τεράστια για τα εθνικά συμφέροντα. Αν επικυρωθεί όμως και στο πεδίο, έχουμε τελειώσει. Αφήστε το τιμόνι εν τέλει σε κάποιους άλλους που ξέρουν πώς να διαχειρίζονται τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Εννοείται ότι αυτή η εξέλιξη σηματοδοτεί ως ελάχιστη πράξη την παραίτηση των υπουργών που ανέλαβαν τους χειρισμούς στο κρίσιμο διάστημα.

Και των υφυπουργών. Αν δεν παραιτηθούν οι υπεύθυνοι και παραμένουν στα υπουργεία τους παριστάνοντας τους χαζούς, τότε -κατά τη γνώμη μας- ανοίγει ένα άλλο θέμα: να παραιτηθούν αυτοί που αποκλείστηκαν από τους χειρισμούς. Δεν μπορούν να συνυπάρχουν μέσα σε μια κυβέρνηση κατά αυτό τον τρόπο. Διότι χωρίς να έχουν αναλάβει ευθύνη στους χειρισμούς, με τη σιωπή τους θα είναι κι αυτοί συνένοχοι. Το σταυροδρόμι είναι κρίσιμο και για την κυβέρνηση, και για την ιστορία καθενός, και για τον Ελληνισμό. Ζούμε ώρες ευθύνης. Κάποιοι πρέπει να την αναλάβουν! Πριν είναι αργά για όλους.

πηγή!https://www.dimokratia.gr/apopseis/764358/plironoyme-toys-filoys-gia-na-stirizoyn-toys-echthroys-mas/

Τα Φερέφωνα, οι Δημοσιογράφοι… και οι Γνωστοί Αναλυτές!!

Χρήστος Μπολώσης

Υποθέτω ότι πολλοί λίγοι θα βρεθούν να υποστηρίξουν, ότι η δημοσιογραφία στην Ελλάδα, βρίσκεται σήμερα σε ζηλευτά επίπεδα.

Εκεί που κάποτε ασκούσαν το λειτούργημα ένας  Γ.Α. Βλάχος (ο περίφημος ΓΑΒ), ένας Δημ. Λαμπράκης, ένας Γεράσιμος Λίχνος, ένας Πάνος Κόκκας, ένας Αθανάσιος Παράσχος, ένας Άδωνις Κύρου και τόσοι άλλοι, σήμερα βλέπουμε – πάντα βέβαια υπάρχουν οι εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα – κακέκτυπα των παραπάνω κολοσσών, που δυστυχώς πιστεύουν ότι είναι οι παραπάνω, επιβεβαιώνοντας την παροιμία «κι’ η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες». 

Αυτά τα κακέκτυπα λοιπόν,  συχνά-πυκνά φιλονικούν μεταξύ τους «on camera» (και για όσους δεν καταλαβαίνουν τον όρο, σημαίνει «μπροστά στα μάτια μας»), και θεωρώντας τους εαυτούς τους εξουσία, απαξιώνουν εντελώς τους θεσμούς, χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα για την δόλια την «αποκλειστικότητα» (κρυφές κάμερες κ.λπ.), οδηγώντας πολλές φορές τα θύματά τους στην αυτοκτονία ή στην τρέλα (έχουμε αρκετά παραδείγματα).

Από την κατηγορία αυτή των δημοσιογράφων (ή «δημοσιογράφων»), δεν θα πρέπει να περιμένει κανείς αντικειμενικότητα και αυτό που λέμε «δημοσιογραφική δεοντολογία».

Έτσι διαβάζουμε στρεβλωμένες, κατά πως τους συμφέρει, ειδήσεις, ανακριβείς δηλώσεις, ασεβή κείμενα με την ανόητη δικαιολογία ότι τα πάντα υπόκεινται σε κριτική (τα πάντα, πλην βεβαίως των δημοσιογράφων ή «δημοσιογράφων»).

Έτσι η περίφημη ώρα των «Ειδήσεων των οκτώ», δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ποταμός τιποτολογίας, ασχετοσύνης και κοινοτυπίας. Είναι δε απελπιστική η έλλειψη πρωτοτυπίας, έτσι ώστε να μπορεί ο κάθε άσχετος (πόσο άραγε πιο άσχετος από αυτούς) να φτιάξει ένα δελτίο ειδήσεων, αφού, για παράδειγμα, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μας βομβαρδίζουν με το πασίγνωστο κλισέ «Απλησίαστο κι φέτος το χριστουγεννιάτικο (πασχαλινό, αποκριάτικο κατά περίπτωση και γενικώς τα πάντα όλα) τραπέζι. 30% πιο πάνω οι τιμές από πέρσι» ή «Σάπια κρέατα στην αγορά» (εδώ, εμφανίζεται κατά παράδοση ο Πρόεδρος των κρεοπωλών της Βαρβακείου αγοράς και δίνει εξηγήσεις).

Οι πιο ευφάνταστοι δε ρεπορτερίσκοι και ρεποτρτερίτσες, δημιουργούν και σκηνικό βγάζοντας και κάποιον «αγανακτισμένο πολίτη», του οποίου συνήθως η κοιλιά δεν χωράει στην μικρή, έτσι κι’ αλλοιώς, οθόνη,  ο οποίος δηλώνει με στόμφο «όχι μόνο για αρνί (γαλοπούλα, λαγάνα, ταραμοσαλάτα και γενικώς τα πάντα όλα), δεν έχουμε  (προσέξτε τον πληθυντικό) λεφτά, αλλά θα την βγάλουμε με φακές», και μόλις κλείσει η κάμερα και  αφού εισέπραξε το κατά τον Άντυ Γούργουολ μερίδιο της διασημότητας, ρωτά την συνάδελφο του  Λάρυ Κίγκ, «πότε θα το παίξει;», υπερήφανος ότι έκανε το καθήκον του έναντι την κακούργας κοινωνίας, που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα!

Όλα αυτά βέβαια ασχέτως αν ανήμερα της γιορτή σε κάθε αυλή ψήνονται 1-2 οβελίες (γαλοπούλες, γαλατόπιτες και γενικώς τα πάντα όλα).

Άλλο φοβερό ρεπορτάζ που ξεχειλίζει πρωτοτυπία, είναι αυτό του Αυγούστου, που μιλάει για την έρημη Αθήνα συνοδευόμενο με εικόνες της Πανεπιστημίου και της Σταδίου. «Άδεια η Αθήνα και γεμάτες οι παραλίες και τα νησιά»,  κραυγάζει η ρεπόρτερ συνάδελφος της Όπρα (τι φταίει αυτή η άμοιρη; Έτσι της είπαν να κάνει, έτσι κάνει). Βέβαια δεν έχει σημασία,  ότι η προηγούμενη ακριβώς είδηση, αναφερόταν στην κρίση και μάλιστα πλήρως τεκμηριωμένη, που μαστίζει τον οικογενειακό προϋπολογισμό κ.λπ. κ.λπ.

Αλλά το σπουδαιότερο (και το πιο φαιδρό, ίσως όμως και πιο επικίνδυνο), είναι η πολυπραγμοσύνη των αφεντάδων της ενημέρωσης (ή «ενημέρωσης»). Οι γνωστοί αναλυτές.

Αυτοί πια δεν είναι κοινοί άνθρωποι. Είναι πάνσοφοι, παντογνώστες και τα πάντα πληρούντες. Τι θέλετε; Για αεροπορικά δυστυχήματα; Ποιοι εμπειρογνώμονες και πράσινα άλογα. Αυτοί. Για πυρκαγιές; Ποιός Αρχηγός της Πυροσβεστικής και τρίχες. Τι ξέρει αυτός. Αυτοί. Για στρατιωτικές επιχειρήσεις; Ποιος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και σαχλαμάρες. Αυτοί. 

Αφού κάποιος από τους ειδήμονες αυτούς, κραύγαζε κάποτε, με αφορμή την έλλειψη μέσων δασώσεως και εγκαλούσε την Ηγεσία του Στρατού αλλά και όλη την Κυβέρνηση, γιατί δεν διασκευάζονται 3-4 Ελικόπτερα Απάτσι σε μεταφοράς ασθενών για να λυθεί το πρόβλημα!!! Εγώ θα πρότεινα να διασκευασθούν και τα άρματα μάχης έτσι ώστε να τους «κοτσάρουμε» και υδροφόρες για να μπορούν να συμμετέχουν στην δασοπυρόσβεση αξιοποιώντας έτσι την αναρριχητική ικανότητά τους.

Κάποιος τους είπε δημοσιοκάφρους…

…………………………………………………………………………………………………………….

Να και ένα θαυμάσιο κείμενο του κυρίου Δημήτρη Βόγγολη, Προέδρου της Παγκόσμιας Ακαδημίας της Ρωμιοσύνης.

«Τα σύκα σύκα και τα σκάρφη σκάρφη»

Η αρχαία φράση «τα σύκα σύκα και τα σκάρφη σκάρφη» έχει βαθιά σημασία: να μιλάμε καθαρά, να ονομάζουμε τα πράγματα όπως είναι, χωρίς υπεκφυγές. Τα σκάρφη ήταν τα φραγκόσυκα με τα αγκάθια τους, και από εκεί προέρχεται το «σκαρφίζομαι» — δηλαδή επινοώ κάτι, βρίσκω λύση, συχνά με κόπο ή πονηριά.

Η νεότερη παραλλαγή «και η σκάφη σκάφη» είναι απλοποίηση, σχεδόν παρανόηση. Στην ουσία, χάθηκε η εικόνα και η ετυμολογική δύναμη της αρχικής φράσης. Οι αρχαίοι δεν μιλούσαν για σκάφη, αλλά για φραγκόσυκα, και το νόημα ήταν πιο αιχμηρό: να μην ωραιοποιούμε ούτε τα δύσκολα ούτε τα «αγκαθωτά» πράγματα.

Ο Σοφός κάθεται κάτω από μια συκιά. Οι μαθητές τον περιτριγυρίζουν. Στο χέρι του κρατά ένα φραγκόσυκο.

Μαθητής Α: Δάσκαλε, γιατί οι αρχαίοι έλεγαν «τα σύκα σύκα και τα σκάρφη σκάρφη»; Εμείς ξέρουμε μόνο το «και η σκάφη σκάφη»…

Σοφός: (χαμογελώντας) Α, παιδιά μου… η σκάφη είναι απλώς ένα ξύλινο δοχείο. Χρήσιμο, μα άψυχο. Δεν έχει αγκάθια, δεν κρύβει μυστικά.

Μαθητής Β: Και τα σκάρφη;

Σοφός: (σηκώνει το φραγκόσυκο) Να, δείτε. Αυτό είναι σκάρφη: το φραγκόσυκο. Γλυκό μέσα, μα γεμάτο αγκάθια απ’ έξω. Για να το γευτείς, πρέπει να το καθαρίσεις με προσοχή.

 Μαθητής Γ: Δηλαδή οι αρχαίοι μιλούσαν για αλήθεια με αγκάθια;

Σοφός: Ακριβώς. Όταν λέμε «τα σύκα σύκα και τα σκάρφη σκάρφη», σημαίνει: να μιλάμε καθαρά, να μην κρύβουμε ούτε τα εύκολα ούτε τα δύσκολα. Να δείχνουμε την πραγματικότητα όπως είναι — ακόμη κι αν τρυπάει.

Μαθητής Α: Και γιατί χάθηκε η φράση;

Σοφός: Γιατί οι άνθρωποι αγαπούν την απλοποίηση. Έκαναν το σκάρφη σκάφη. Μα έτσι χάθηκε η εικόνα, η μνήμη, η σοφία.

(Σιωπή. Οι μαθητές κοιτάζουν το φραγκόσυκο με δέος.)

Σοφός: Να θυμάστε: η αλήθεια δεν είναι πάντα λεία σαν σκάφη. Συχνά είναι αγκαθωτή σαν σκάρφη. Μα μόνο αν την αγγίξετε, θα γευτείτε τη γλύκα της.

(Φως χαμηλώνει. Ο Σοφός δίνει το φραγκόσυκο στους μαθητές. Αυλαία.)

πηγή: https://www.dimokratia.gr/apopseis/764228/dimosiografoi/