Πρωθυπουργός: - Οι Έλληνες πρέπει να απαντήσουν στο δίλημμα: - «Μητσοτάκης ή χάος». Όχι. - «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης» - «Μητσοτάκης ή Φάμελλος» - «Μητσοτάκης ή Βελόπουλος» -«Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου»

 

 Αποσπάσματα από την ομιλία του Πρωθυπουργού

Όλες αυτές είναι σημαντικές επιτυχίες, συχνά τις ξεχνάμε. Έχω κουραστεί να ακούω στις ερωτήσεις που μας κάνουν: «και τι άλλο θα δώσετε στους πολίτες;». Αυτά τα οποία μπορούμε. Αλλά να μην ξεχνάμε αυτά τα οποία ήδη έχουμε κάνει για να στηρίξουμε το διαθέσιμο εισόδημα. Ξέρω, θα μας πουν πολλοί ότι δεν είναι αρκετά, δεν είναι όμως και λίγα και είναι, εν πάση περιπτώσει, αυτά τα οποία αντέχει η ελληνική οικονομία. Και μόνιμες παρεμβάσεις, να τις θυμίσουμε, δεν πρέπει να τα ξεχνάμε.

 

Δεν θα ξανακάνω τον απολογισμό του έργου μας. Τον νέο ΕΦΚΑ των γρήγορων συντάξεων μέχρι τις ηλεκτρονικές συναλλαγές που φέρνουν πρόσθετα έσοδα στην κοινωνία.

 

Θυμάστε, όταν ξεκινήσαμε τη δεύτερη τετραετία, θέσαμε έναν κεντρικό στόχο: την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Πολλοί μας έλεγαν τότε: «μα τα έχουν πει και άλλοι, αυτά δεν μπορούν να γίνουν». Η διασύνδεση των POS με τις ταμειακές μηχανές φαινόταν μία τεχνοκρατική παρέμβαση. Με επιμονή και συστηματικότητα έγινε πράξη.

 

Και ακριβώς αυτά τα πρόσθετα έσοδα είναι που επιτρέπουν σήμερα στο οικονομικό επιτελείο να έχουμε μεγαλύτερα πλεονάσματα και να στηρίζουμε την κοινωνία. Είναι αυτά τα οποία μας επιτρέπουν να ολοκληρώνουμε τα μεγάλα δημόσια έργα. Είναι αυτά που χρηματοδοτούν τα μαχητικά Rafale, τις Belharra στις θάλασσές μας. Από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου έγιναν αυτές οι σημαντικές επενδύσεις στην άμυνα.

 

Όλα αυτά ανήκουν στην κατηγορία, στη θεματική «τα είπαμε και τα κάναμε».

 

Εκείνο στο οποίο επιμένω είναι ότι αυτό το «συμβόλαιο αλήθειας» το οποίο υπογράψαμε με τους πολίτες, τώρα πρέπει να ξαναγραφτεί ως ένα «συμβόλαιο αποτελέσματος», ώστε στους δύο πρώτους κύκλους των κυβερνητικών θητειών να ανοίξουμε έναν τρίτο, εκείνον που θα λέει το σύνθημά μας, όπως το λέει: «Μαζί για την ισχυρή Ελλάδα του 2030».

 

Προσέξτε, δεν θα είναι εύκολο. Πάμε να κάνουμε κάτι το οποίο δεν έχει ξαναγίνει στη νεοελληνική ιστορία: να κερδίσουμε τρεις συνεχόμενες τετραετίες.

 

 

Πρώτη προτεραιότητα η ευημερία. Οι μακροοικονομικές επιτυχίες να μπορούν να φτάσουν σε όλους. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να μπορούμε να συντηρήσουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, να εξακολουθούμε να προσελκύουμε επενδύσεις. Μόνο αυτή η στρατηγική, δεν υπάρχει άλλη, μπορεί να μετατρέψει τα καλά οικονομικά δεδομένα σε καλύτερους μισθούς, σε καλύτερες συντάξεις.

 

Θα φτάσουμε την ανεργία στο 6%, δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Θα είμαστε σύντομα σε μία κατάσταση περίπου πλήρους απασχόλησης και αυτό θα είναι το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου και η τελική δικαίωση για μια γενιά νέων παιδιών, πολλά από τα οποία έφυγαν στο εξωτερικό, επειδή πολύ απλά δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά στην πατρίδα μας.

 

Η δεύτερη κατεύθυνση, αδιαπραγμάτευτη στον δύσκολο κόσμο στον οποίο ζούμε, είναι μία Ελλάδα ασφαλής και ισχυρή. Με ρόλο στον παγκόσμιο χάρτη συσχετισμών, επανασχεδιάζεται γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά.

 

.

 

Και βέβαια, τρίτη προτεραιότητα, η θεσμική αναγέννηση του κράτους και της δημόσιας ζωής, όχι μόνο με αιχμή το νέο Σύνταγμα, αλλά γιατί πρέπει επιτέλους να κάνουμε την υπέρβαση λάθος πρακτικών, αδιέξοδων συμπεριφορών, ριζωμένων εδώ και δεκαετίες.

 

 Εμάς δεν μας αφορά ποιος θα είναι δεύτερος ή τρίτος. Εμείς είμαστε πρώτοι. Αλλά για τη Νέα Δημοκρατία αυτή η πρωτιά συνδυάζεται με μια λέξη μόνο, και αυτή είναι η λέξη «ευθύνη». Ευθύνη σημαίνει, πρώτα και πάνω απ’ όλα, δουλειά και αποτέλεσμα.

 

Για τους λαϊκιστές τώρα, για τους «πατριώτες του καναπέ», θα πω μόνο ότι τους μεν πρώτους τους αφήνουμε «αιχμάλωτους» των κραυγών τους στα τηλεοπτικά πάνελ. Μην μπαίνετε στον πειρασμό, φίλες και φίλοι, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που συμμετέχετε σε πάνελ με τους πολιτικούς μας αντιπάλους, να μπαίνετε σε μια αντιπαράθεση υψώνοντας τις φωνές σας.

 

Έχουμε πολλά επιχειρήματα για να μιλήσουμε στους πολίτες και να τους εξηγήσουμε τι έχουμε κάνει και γιατί μπορούμε να πετύχουμε ακόμα μία εκλογική νίκη. Έχουμε πίστη στην κριτική σκέψη τού κάθε νοικοκύρη πολίτη.

 

Ενώ, όσον αφορά αυτούς οι οποίοι μονίμως φαντάζονται μία πατρίδα πιο αδύναμη από ό,τι είναι πραγματικά, ας τους θυμίσουμε λίγο τις μεγάλες εθνικές μας επιτυχίες: τα απόρθητα σύνορα στον Έβρο, τον φράχτη στον Έβρο, τον οποίο οι ίδιοι πολέμησαν, τις επεκτάσεις των χωρικών μας υδάτων, τις έρευνες για τον ενεργειακό μας πλούτο, τις πανίσχυρες Ένοπλες Δυνάμεις μας.

 

Εσείς ένα να θυμάστε: αυτή η κυβέρνηση δεν ανήκει σε κανέναν μόνο, ανήκει σε όλες τις Ελληνίδες, ανήκει σε όλους τους Έλληνες. 

 

Και από το 2019, όταν με πρωτοεμπιστεύθηκαν οι Έλληνες πολίτες, είπα μια φράση, την αισθάνομαι εξίσου δυνατή και τώρα: Είμαστε εδώ να δουλεύουμε για κάθε Ελληνίδα και για κάθε Έλληνα, ασχέτως αν αυτοί μας επιλέγουν τελικά στην κάλπη να μας στηρίξουν.

 

Γι’ αυτό και επιχειρήσαμε να απαντήσουμε στο βασικό ερώτημα «γιατί ξανά Νέα Δημοκρατία;». Γιατί έχουμε σταθερή πυξίδα. Γιατί έχουμε σύνθημά μας «το είπαμε, το κάναμε». Γιατί με γέφυρα την αξιοπιστία μπορούμε να συνομιλούμε καθημερινά με την κοινωνία.

 

Δεν διαλέγουμε αντίπαλο. Δικοί μας εχθροί είναι μόνο τα προβλήματα. Έτσι κερδίσαμε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, έτσι θα κερδίσουμε και την τρίτη.

 

Δεν είναι κομματικός αυτοσκοπός η νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Δείτε γύρω σας το πολιτικό τοπίο. Είναι εθνική ανάγκη ώστε μια ισχυρή εντολή να εξασφαλίσει ότι η πατρίδα μας δεν θα βιώσει καταστάσεις ακυβερνησίας ή πειραματισμών.

 

 

Το ξαναλέμε, θα επιχειρήσουν πολλοί να διατυπώσουν το δίλημμα των επόμενων εκλογών ως «Μητσοτάκης ή χάος». Όχι. «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης», «Μητσοτάκης ή Φάμελλος», «Μητσοτάκης ή Βελόπουλος», «Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου», αυτό είναι το δίλημμα στο οποίο θα απαντήσουν τελικά οι Έλληνες πολίτες. Οφείλουν να ζυγίσουν, να συγκρίνουν, να κρίνουν και να απαντήσουν στα καθοριστικά ερωτήματα που προκύπτουν.

 

 

Εμείς λέμε κάτι απλό: το τιμόνι του εθνικού σκάφους πρέπει να μείνει σταθερό σε μία ρότα που οδηγεί στον προορισμό της σιγουριάς και της ευημερίας, χωρίς πολλά λόγια, με πράξεις, έχοντας για χάρτη ένα μελετημένο σχέδιο και κινητήρια δύναμη την εμπειρία και την απόφαση για σκληρή δουλειά. Έχουμε αποδείξει ότι μπορούμε να μετατρέψουμε τις δυσκολίες σε ευκαιρίες.

 

Μην περιμένουμε την προεκλογική περίοδο, έχουμε πολλούς μήνες μπροστά μας. Βγείτε εκεί έξω, μιλήστε με την κοινωνία, μεταφέρετε τη «φωτιά» και την ενέργεια αυτού του συνεδρίου. Γίνετε «η φωνή» της ελπίδας, της δράσης, της ενότητας.

Πρωθυπουργός: - Το ανάχωμα απέναντι στην ακρίβεια είναι οι διαρκείς αυξήσεις των μισθών ή μειώσεις φόρων που κάνουμε!!

 

 Αποσπάσματα από την ομιλία του Πρωθυπουργού

.

 

Σήμερα βρίσκομαι ξανά στο βήμα για έναν σύντομο απολογισμό του Συνεδρίου μας, όχι μόνο ως αρχηγός της παράταξης, όχι μόνο ως Πρωθυπουργός, αλλά κυρίως ως ένας από τους 3.000 συνέδρους και παρατηρητές που μέσα στο τριήμερο έδωσαν πνοή στα σχέδιά μας για το μέλλον.

 

 Και τι διαπίστωσα;

 

Πρώτον, την υπερηφάνεια για όλα όσα έχουμε πετύχει. Έχουμε δίκιο να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτά τα οποία έχει κάνει η παράταξή μας αυτά τα επτά χρόνια.

 

Άκουσα μια σύνεδρο, μητέρα, που μίλησε εδώ από το βήμα με το μωρό της αγκαλιά, μιλώντας και εκφράζοντας με αυτόν τον όμορφο τρόπο την ανάγκη για να στηρίξουμε την εργαζόμενη μητέρα, να της δώσουμε ευκαιρίες.

 

Θέλω να το ξαναπώ: η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα της οικογένειας, είναι το κόμμα το οποίο στηρίζει τις οικογένειες με παιδιά. Είναι το κόμμα το οποίο υλοποίησε μια μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση, η οποία μείωσε τους φόρους ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών που είχε κάθε οικογένεια.

 

Είμαστε πιο ενωμένοι από ποτέ. Με το παρελθόν να δείχνει πάντα ότι όταν η Νέα Δημοκρατία ενώνεται, μπορεί να ενώνει και την Ελλάδα. Όταν η Νέα Δημοκρατία νικά, μπορεί να νικά και η πατρίδα.

 

Ο κατώτατος μισθός ήταν 650 ευρώ όταν ήρθαμε στα πράγματα. Σήμερα είναι 920 ευρώ και σας εγγυώμαι ότι θα ξεπεράσει τα 950 ευρώ το 2027. Μέση αμοιβή πλήρους απασχόλησης: είχαμε θέσει στόχο να είναι στα 1.500 ευρώ το 2027, είναι ήδη στα 1.500 ευρώ σήμερα. Μόνιμες αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Ναι, τα είπαμε και τα κάναμε.

 

Αλλά ταυτόχρονα με αυτή την αισιόδοξη πλευρά, πρέπει να αναγνωρίσουμε και πρέπει να το λέμε ευθέως ότι ένα μεγάλο κομμάτι αυτών των αυξήσεων δυστυχώς εξουδετερώθηκε από τον πληθωρισμό, ο οποίος σήμερα ροκανίζει το εισόδημα των νοικοκυριών.

 

Όμως, δεν μπορούμε να τάξουμε στους πολίτες μαγικές λύσεις που δεν υπάρχουν. Το ενισχυμένο εισόδημα, οι διαρκείς αυξήσεις των μισθών, ονομαστικές αυξήσεις μισθών ή μειώσεις φόρων είναι το οριστικό ανάχωμα απέναντι στην ακρίβεια, και το οποίο θα εξακολουθεί να αυξάνεται σταθερά, ακόμα και όταν οι πρόσφατες ανατιμήσεις αρχίζουν να αποκλιμακώνονται. Πιστέψτε με, όποια άλλη συνταγή ακολουθήθηκε σε άλλα κράτη, απέτυχε παταγωδώς.

 

Ανοίγω μια παρένθεση εδώ. Επειδή μιλήσαμε πολύ για το ότι εισερχόμαστε πια σε μια προεκλογική περίοδο, επαναλαμβάνω: οι εκλογές θα γίνουν το 2027, το οποίο σημαίνει ότι έχουμε πολλή δουλειά ακόμα μπροστά μας ως κυβέρνηση, και διαχωρίζω εδώ τη δουλειά του κόμματος από τη δουλειά της κυβέρνησης.

 

Όμως, φίλες και φίλοι, καθώς πια εισερχόμαστε στον τελευταίο χρόνο της διακυβέρνησής μας -και κοιτάω εδώ και προς το οικονομικό επιτελείο-, χρέος μας είναι εκτός από τα μεγάλα «ναι», να λέμε ενίοτε και μεγάλα «όχι». 

 

Η παράταξη αυτή δεν πρόκειται να ενδώσει στον πειρασμό της παροχολογίας πέρα από τις δυνατότητες του προϋπολογισμού, οι οποίες είναι σημαντικές αλλά δεν είναι ατελείωτες.

 

Και βέβαια, όταν μιλάμε για το διαθέσιμο εισόδημα, θέλω να θυμίσω ότι αυτή είναι η κυβέρνηση η οποία μείωσε συνολικά τα τελευταία επτά χρόνια 83 φόρους.

 

 

Όλες αυτές είναι σημαντικές επιτυχίες, συχνά τις ξεχνάμε. Έχω κουραστεί να ακούω στις ερωτήσεις που μας κάνουν: «και τι άλλο θα δώσετε στους πολίτες;». Αυτά τα οποία μπορούμε. Αλλά να μην ξεχνάμε αυτά τα οποία ήδη έχουμε κάνει για να στηρίξουμε το διαθέσιμο εισόδημα. Ξέρω, θα μας πουν πολλοί ότι δεν είναι αρκετά, δεν είναι όμως και λίγα και είναι, εν πάση περιπτώσει, αυτά τα οποία αντέχει η ελληνική οικονομία. Και μόνιμες παρεμβάσεις, να τις θυμίσουμε, δεν πρέπει να τα ξεχνάμε.

 

Δεν θα ξανακάνω τον απολογισμό του έργου μας. Τον νέο ΕΦΚΑ των γρήγορων συντάξεων μέχρι τις ηλεκτρονικές συναλλαγές που φέρνουν πρόσθετα έσοδα στην κοινωνία.

 

Θυμάστε, όταν ξεκινήσαμε τη δεύτερη τετραετία, θέσαμε έναν κεντρικό στόχο: την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Πολλοί μας έλεγαν τότε: «μα τα έχουν πει και άλλοι, αυτά δεν μπορούν να γίνουν». Η διασύνδεση των POS με τις ταμειακές μηχανές φαινόταν μία τεχνοκρατική παρέμβαση. Με επιμονή και συστηματικότητα έγινε πράξη.

 

Και ακριβώς αυτά τα πρόσθετα έσοδα είναι που επιτρέπουν σήμερα στο οικονομικό επιτελείο να έχουμε μεγαλύτερα πλεονάσματα και να στηρίζουμε την κοινωνία. Είναι αυτά τα οποία μας επιτρέπουν να ολοκληρώνουμε τα μεγάλα δημόσια έργα. Είναι αυτά που χρηματοδοτούν τα μαχητικά Rafale, τις Belharra στις θάλασσές μας. Από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου έγιναν αυτές οι σημαντικές επενδύσεις στην άμυνα.

 

Όλα αυτά ανήκουν στην κατηγορία, στη θεματική «τα είπαμε και τα κάναμε».

 

Εκείνο στο οποίο επιμένω είναι ότι αυτό το «συμβόλαιο αλήθειας» το οποίο υπογράψαμε με τους πολίτες, τώρα πρέπει να ξαναγραφτεί ως ένα «συμβόλαιο αποτελέσματος», ώστε στους δύο πρώτους κύκλους των κυβερνητικών θητειών να ανοίξουμε έναν τρίτο, εκείνον που θα λέει το σύνθημά μας, όπως το λέει: «Μαζί για την ισχυρή Ελλάδα του 2030».

 

Προσέξτε, δεν θα είναι εύκολο. Πάμε να κάνουμε κάτι το οποίο δεν έχει ξαναγίνει στη νεοελληνική ιστορία: να κερδίσουμε τρεις συνεχόμενες τετραετίες.

 

 

Πρώτη προτεραιότητα η ευημερία. Οι μακροοικονομικές επιτυχίες να μπορούν να φτάσουν σε όλους. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να μπορούμε να συντηρήσουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, να εξακολουθούμε να προσελκύουμε επενδύσεις. Μόνο αυτή η στρατηγική, δεν υπάρχει άλλη, μπορεί να μετατρέψει τα καλά οικονομικά δεδομένα σε καλύτερους μισθούς, σε καλύτερες συντάξεις.

 

Θα φτάσουμε την ανεργία στο 6%, δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Θα είμαστε σύντομα σε μία κατάσταση περίπου πλήρους απασχόλησης και αυτό θα είναι το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου και η τελική δικαίωση για μια γενιά νέων παιδιών, πολλά από τα οποία έφυγαν στο εξωτερικό, επειδή πολύ απλά δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά στην πατρίδα μας.

 

Η δεύτερη κατεύθυνση, αδιαπραγμάτευτη στον δύσκολο κόσμο στον οποίο ζούμε, είναι μία Ελλάδα ασφαλής και ισχυρή. Με ρόλο στον παγκόσμιο χάρτη συσχετισμών, επανασχεδιάζεται γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά.

 

.

 

Και βέβαια, τρίτη προτεραιότητα, η θεσμική αναγέννηση του κράτους και της δημόσιας ζωής, όχι μόνο με αιχμή το νέο Σύνταγμα, αλλά γιατί πρέπει επιτέλους να κάνουμε την υπέρβαση λάθος πρακτικών, αδιέξοδων συμπεριφορών, ριζωμένων εδώ και δεκαετίες.

 

 Εμάς δεν μας αφορά ποιος θα είναι δεύτερος ή τρίτος. Εμείς είμαστε πρώτοι. Αλλά για τη Νέα Δημοκρατία αυτή η πρωτιά συνδυάζεται με μια λέξη μόνο, και αυτή είναι η λέξη «ευθύνη». Ευθύνη σημαίνει, πρώτα και πάνω απ’ όλα, δουλειά και αποτέλεσμα.

 

Για τους λαϊκιστές τώρα, για τους «πατριώτες του καναπέ», θα πω μόνο ότι τους μεν πρώτους τους αφήνουμε «αιχμάλωτους» των κραυγών τους στα τηλεοπτικά πάνελ. Μην μπαίνετε στον πειρασμό, φίλες και φίλοι, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που συμμετέχετε σε πάνελ με τους πολιτικούς μας αντιπάλους, να μπαίνετε σε μια αντιπαράθεση υψώνοντας τις φωνές σας.

 

Έχουμε πολλά επιχειρήματα για να μιλήσουμε στους πολίτες και να τους εξηγήσουμε τι έχουμε κάνει και γιατί μπορούμε να πετύχουμε ακόμα μία εκλογική νίκη. Έχουμε πίστη στην κριτική σκέψη τού κάθε νοικοκύρη πολίτη.

 

Ενώ, όσον αφορά αυτούς οι οποίοι μονίμως φαντάζονται μία πατρίδα πιο αδύναμη από ό,τι είναι πραγματικά, ας τους θυμίσουμε λίγο τις μεγάλες εθνικές μας επιτυχίες: τα απόρθητα σύνορα στον Έβρο, τον φράχτη στον Έβρο, τον οποίο οι ίδιοι πολέμησαν, τις επεκτάσεις των χωρικών μας υδάτων, τις έρευνες για τον ενεργειακό μας πλούτο, τις πανίσχυρες Ένοπλες Δυνάμεις μας.

 

Εσείς ένα να θυμάστε: αυτή η κυβέρνηση δεν ανήκει σε κανέναν μόνο, ανήκει σε όλες τις Ελληνίδες, ανήκει σε όλους τους Έλληνες. 

 

Και από το 2019, όταν με πρωτοεμπιστεύθηκαν οι Έλληνες πολίτες, είπα μια φράση, την αισθάνομαι εξίσου δυνατή και τώρα: Είμαστε εδώ να δουλεύουμε για κάθε Ελληνίδα και για κάθε Έλληνα, ασχέτως αν αυτοί μας επιλέγουν τελικά στην κάλπη να μας στηρίξουν.

 

Γι’ αυτό και επιχειρήσαμε να απαντήσουμε στο βασικό ερώτημα «γιατί ξανά Νέα Δημοκρατία;». Γιατί έχουμε σταθερή πυξίδα. Γιατί έχουμε σύνθημά μας «το είπαμε, το κάναμε». Γιατί με γέφυρα την αξιοπιστία μπορούμε να συνομιλούμε καθημερινά με την κοινωνία.

 

Δεν διαλέγουμε αντίπαλο. Δικοί μας εχθροί είναι μόνο τα προβλήματα. Έτσι κερδίσαμε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, έτσι θα κερδίσουμε και την τρίτη.

 

Δεν είναι κομματικός αυτοσκοπός η νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Δείτε γύρω σας το πολιτικό τοπίο. Είναι εθνική ανάγκη ώστε μια ισχυρή εντολή να εξασφαλίσει ότι η πατρίδα μας δεν θα βιώσει καταστάσεις ακυβερνησίας ή πειραματισμών.

 

 

Το ξαναλέμε, θα επιχειρήσουν πολλοί να διατυπώσουν το δίλημμα των επόμενων εκλογών ως «Μητσοτάκης ή χάος». Όχι. «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης», «Μητσοτάκης ή Φάμελλος», «Μητσοτάκης ή Βελόπουλος», «Μητσοτάκης ή Κωνσταντοπούλου», αυτό είναι το δίλημμα στο οποίο θα απαντήσουν τελικά οι Έλληνες πολίτες. Οφείλουν να ζυγίσουν, να συγκρίνουν, να κρίνουν και να απαντήσουν στα καθοριστικά ερωτήματα που προκύπτουν.

 

 

Εμείς λέμε κάτι απλό: το τιμόνι του εθνικού σκάφους πρέπει να μείνει σταθερό σε μία ρότα που οδηγεί στον προορισμό της σιγουριάς και της ευημερίας, χωρίς πολλά λόγια, με πράξεις, έχοντας για χάρτη ένα μελετημένο σχέδιο και κινητήρια δύναμη την εμπειρία και την απόφαση για σκληρή δουλειά. Έχουμε αποδείξει ότι μπορούμε να μετατρέψουμε τις δυσκολίες σε ευκαιρίες.

 

Μην περιμένουμε την προεκλογική περίοδο, έχουμε πολλούς μήνες μπροστά μας. Βγείτε εκεί έξω, μιλήστε με την κοινωνία, μεταφέρετε τη «φωτιά» και την ενέργεια αυτού του συνεδρίου. Γίνετε «η φωνή» της ελπίδας, της δράσης, της ενότητας.

Ποιος ήταν ο Αλέξανδρος Παπάγος - Η μυστηριώδης ασθένεια και ο θάνατός του - Ποιες ήταν οι συνέπειες για το Κυπριακό;

 

Ποιος ήταν ο Αλέξανδρος Παπάγος - Η ενασχόλησή του με την πολιτική - Ο Παπάγος πρωθυπουργός (Νοέμβριος 1952) - Η επιδείνωση των ελληνοβρετανικών σχέσεων λόγω του Κυπριακού - Η ασθένεια και ο θάνατός του Παπάγου - Πώς έγινε αναπάντεχα πρωθυπουργός ο Κ. Καραμανλής και ποιες ήταν οι συνέπειες για το Κυπριακό

Στις 25/4/2020 γράψαμε  ένα άρθρο με τίτλο ‘’Ιωάννης Μεταξάς και Μπόρις Γ’ της Βουλγαρίας: θάνατοι από φυσικά αίτια ή δολοφονίες;’’. Το άρθρο αυτό είχε μεγάλη απήχηση στους αναγνώστες μας και τους ευχαριστούμε θερμά για μία ακόμη φορά. Αρχική μας σκέψη ήταν στο άρθρο μας αυτό να συμπεριλάβουμε έναν ακόμη ύποπτο θάνατο, αυτόν του Αλέξανδρου Παπάγου (4 Οκτωβρίου 1955). Μάλιστα στο άρθρο για τους Μεταξά και Μπόρις (ή Βόρις) υπήρχαν κάποιες αναφορές για τον Α. Παπάγο. Καθώς όμως το άρθρο για τους Μεταξά και Μπόρις ήταν εξαιρετικά μακροσκελές και ο περίεργος θάνατος Παπάγου δεν σχετιζόταν με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το θέμα αυτό σε ξεχωριστό άρθρο. Έχοντας πλέον στη διάθεσή μας και το βιβλίο του Γιώργου Α. Λεονταρίτη ‘’Ο ΠΑΠΑΓΟΣ, ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ’’ που περιέχει άκρως ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά στοιχεία, πιστεύουμε ότι θα ρίξουμε περισσότερο φως σε μία ακόμη σκοτεινή περίοδο της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Αλέξανδρος Παπάγος: Ένας σπουδαίος στρατιωτικός

Ο Αλέξανδρος Παπάγος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 1883 και ήταν γιος του Υποστράτηγου Λεωνίδα Παπάγου (1844-1912) και της Μαρίας Αβέρωφ.

Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών την οποία όμως εγκατέλειψε για ν’ ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία. Καθώς είχε υπερβεί την ηλικία εισόδου στη Σχολή Ευελπίδων έφυγε για το Βέλγιο. Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή των Βρυξελλών (1902-1904) και στη συνέχεια στη Σχολή Εφαρμογής Ιππικού της Ιπρ (1904-1906). Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα υπηρέτησε ως Ανθυπίλαρχος σε διάφορες θέσεις και το 1910 έγινε υπασπιστής του Υπουργού Στρατιωτικών, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε για δύο περίπου χρόνια. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 υπηρέτησε αρχικά ως Υπίλαρχος και στη συνέχεια ως Ίλαρχος, διαγγελέας του Αρχιστράτηγου, διαδόχου Κωνσταντίνου και διακρίθηκε για την ανδρεία του ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις κατάληψης των οχυρών του Μπιζανίου που οδήγησαν στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων (21 Φεβρουαρίου 1913). Ακολούθως τοποθετήθηκε σε σημαντικές θέσεις (1ο Σύνταγμα Ιππικού Θεσσαλονίκης, Επιτελείο 3ου Σώματος Στρατού, Επιτελείο Ταξιαρχίας Ιππικού Αθηνών). Το 1917 και ενώ ήταν ήδη Επίλαρχος (Ταγματάρχης) εκδιώχθηκε από το στράτευμα λόγω των φιλοβασιλικών και αντιβενιζελικών του φρονημάτων και εκτοπίστηκε σε Κυκλάδες (Ίο, Θήρα, Μήλο) και την Κρήτη. Μετά τις εκλογές του 1920 επανήλθε στο στράτευμα. Πήρε μέρος στη μικρασιατική εκστρατεία ως επιτελάρχης μεγάλων σχηματισμών Ιππικού και για τη δράση του τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας. Όμως μετά το κίνημα των Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη (Οκτώβριος 1923) τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία. Επανήλθε όμως στο στράτευμα το 1926 με βάση ειδικό νόμο και πήρε προαγωγή αναδρομικά σε Συνταγματάρχη. Φοίτησε στην Ανώτερη Σχολή Στρατηγικών Σπουδών την οποία διοικούσε ο Γάλλος Στρατηγός Augustin Gerard.

Στη συνέχεια υπηρέτησε ως διοικητής στην Ταξιαρχία Ιππικού Λάρισας (1927-1931), από το 1931 ως το 1933 ανέλαβε Υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, έχοντας ήδη τον βαθμό του Υποστράτηγου και διοικητής του 3ου και 1ου Σώματος Στρατού με τον βαθμό του Αντιστράτηγου. Μετά την καταστολή του βενιζελικού κινήματος της 1ης Μαρτίου 1935 ο Παπάγος μαζί με τους Ναύαρχο Δ. Οικονόμου και Πτέραρχο Γ. Ρέππα ηγήθηκαν πραξικοπήματος το οποίο ανέτρεψε την τελευταία κυβέρνηση του Π. Τσαλδάρη και μαζί μ’ αυτή ουσιαστικά το πολίτευμα της Αβασίλευτης Δημοκρατίας. Υπήρξε Υπουργός Στρατιωτικών στις Κυβερνήσεις Γ. Κονδύλη (10/10-30/11/1935) και Κ. Δεμερτζή (19/12/1935-5/3/1936). Επί πρωθυπουργίας Ι. Μεταξά ανέλαβε Γενικός Επιθεωρητής Στρατού, ενώ κατά τη δικτατορία Μεταξά τοποθετήθηκε Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και είχε μεγάλη συμβολή στην ανασυγκρότηση των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας. Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου διορίστηκε Αρχιστράτηγος του Στρατού Ξηράς και πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό τον ελληνικό θρίαμβο και την απώθηση των ιταλικών δυνάμεων σε αλβανικό έδαφος. Στις 23 Απριλίου 1941 παραιτήθηκε για να μην λάβει μέρος στις διαδικασίες συνθηκολόγησης. Αποδοκίμασε έντονα τις ενέργειες της κυβέρνησης Τσολάκογλου ενώ καταλόγισε ευθύνες στους Βρετανούς για την ήττα από τους Γερμανούς. Στη διάρκεια της Κατοχής ίδρυσε την πατριωτική αντιστασιακή οργάνωση ‘’Στρατιωτική Ιεραρχία’’. Η αποκάλυψη της δράσης του αυτής είχε σαν αποτέλεσμα τη σύλληψή του μαζί με άλλους 4 αξιωματικούς και τη μεταφορά του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (μεταξύ των οποίων και στο Νταχάου) όπου παρέμεινε ως τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.

Το 1945-46 πραγματοποίησε σειρά επισκέψεων σε διάφορες χώρες (Αίγυπτο, Η.Π.Α., Μ. Βρετανία), το 1947 έγινε Στρατηγός, ενώ τον Ιανουάριο του 1949 του ανατέθηκε εν λευκώ από την κυβέρνηση Θ. Σοφούλη η γενική διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων. Η νίκη των κυβερνητικών δυνάμεων επί του Δημοκρατικού Στρατού στον Γράμμο και το Βίτσι (Αύγουστος 1949) οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Παπάγο ο οποίος στις 17 Οκτωβρίου 1949 ανακηρύχθηκε Στρατάρχης τίτλος που απονεμήθηκε για πρώτη φορά σε Έλληνα στρατιωτικό. Ως επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων συνέβαλε στην ίδρυση του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης (11/4/1950) και την οργάνωση του ΓΕΕΘΑ του οποίου υπήρξε ο πρώτος αρχηγός.

Η πολιτική σταδιοδρομία του Αλέξανδρου Παπάγου

Στα τέλη Μαΐου 1951 ο Παπάγος παραιτήθηκε από το στράτευμα επικαλούμενος προσβλητική συμπεριφορά προς το πρόσωπό του ανθρώπων της Αυλής. Αν και είχε πει στον βασιλιά Παύλο ότι δεν θα αναμιχθεί στην πολιτική, μετά την προκήρυξη εκλογών στις 30 Ιουλίου 1951 ανακοίνωσε την ίδρυση πολιτικού κόμματος του «Ελληνικού Συναγερμού». Πλαισιωμένος από πολιτικούς όπως οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Στέφανος Στεφανόπουλος και Σπυρίδων Μαρκεζίνης, στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 ο Παπάγος με τον «Συναγερμό» συγκέντρωσε ποσοστό 36,53%. Η κυβέρνηση Πλαστήρα η οποία σχηματίστηκε ήταν βραχύβια. Στις 16 Νοεμβρίου 1952 έγιναν νέες εκλογές με καινούργιο πλειοψηφικό σύστημα ,στο οποίο ο Συναγερμός θριάμβευσε με ποσοστό 49,22% και 238 έδρες. Η κυβέρνηση Παπάγου στράφηκε προς τις Η.Π.Α. Οι άριστες ως τότε ελληνοβρετανικές σχέσεις επιδεινώθηκαν. Στις 22/12/1953 η συνάντηση του Παπάγου με τον Βρετανό ΥΠΕΞ Ίντεν δεν είχε αποτέλεσμα.

Ο βασικός λόγος για τη διάρρηξη των σχέσεων Ελλάδας-Βρετανίας, ήταν το Κυπριακό, καθώς εντεινόταν ο αγώνας των Κυπρίων για απαλλαγή από τη βρετανική αποικιοκρατία. Στις 16 Αυγούστου 1954, η Ελλάδα προσέφυγε στον Ο.Η.Ε. Τελικά, αποφασίστηκε το Κυπριακό να μην συζητηθεί στα Ηνωμένα Έθνη. Οι εντάσεις μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων, ήταν η βασική αιτία για τα Σεπτεμβριανά του 1955 και το πογκρόμ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, το οποίο η κυβέρνηση Παπάγου αντιμετώπισε με χλιαρές διαμαρτυρίες. Από τον Απρίλιο του 1955, άρχισε στην Κύπρο η ένοπλη δράση της ΕΟΚΑ, κάτι που ενόχλησε σφοδρά τους Βρετανούς. Ο Παπάγος θεωρείται ότι ήξερε για την ίδρυση της ΕΟΚΑ και, αν και αρχικά, είχε αντιρρήσεις, μετά την απόρριψη της ελληνικής προσφυγής στον Ο.Η.Ε, υποστήριξε τις ενέργειες του Γρίβα. Αυτό, εξόργισε ακόμα περισσότερο τους Βρετανούς, που έβλεπαν τον Στρατάρχη ως «κόκκινο πανί» και σίγουρα θα ένιωθαν ευτυχείς αν στην πρωθυπουργία της χώρας μας βρισκόταν κάποιος άλλος, με τον οποίο θα μπορούσαν να «συνεννοηθούν» ευκολότερα…

Η ασθένεια του Παπάγου – Άγνωστα στοιχεία

Την Παρασκευή 20 Αυγούστου 1954, με την πλήρη συγκατάθεση του Α. Παπάγου, πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Συντάγματος, μεγάλο συλλαλητήριο για την Κύπρο, με ομιλητή τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σπυρίδωνα, ο οποίος ήταν και Πρόεδρος της Πανελληνίου Επιτροπής Ενώσεως της Κύπρου. Ο Παπάγος στήριζε τα συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα και αυτό εξόργιζε τους Βρετανούς.

Έτσι το Φόρεϊν Όφις, αποφάσισε να βάλει «στο παιχνίδι» και τους Τούρκους. Το τουρκικό ΥΠΕΞ, τον Φεβρουάριο του 1954, διακήρυξε τη θέση ότι η Τουρκία ήταν πλέον «ενδιαφερόμενο μέρος» στο Κυπριακό.

Μάλιστα, τον Ιούνιο του 1954, ο Βρετανός πρέσβης στην Άγκυρα, έγραφε στο Φόρεϊν Όφις, ότι αν οι Έλληνες προχωρούσαν οριστικά στη γραμμή τους για απαίτηση πάνω στην Κύπρο (Ένωση με την Ελλάδα), «πιστεύομεν ότι δικαιούμεθα να ζητήσωμεν από τους Τούρκους να κάμουν το ίδιο».

Από την περίοδο που ακόμα ήταν Αρχιστράτηγος στον αγώνα κατά του Δ.Σ.Ε., ο Παπάγος έπασχε από οξεία φυματίωση. Την αντιμετώπιζε με σθένος και τεχνητό πνευμονοθώρακα. Χάρη στη γερή του κράση, κατάφερε να ξεπεράσει το πρόβλημα αυτό. Ωστόσο, από τον Οκτώβριο του 1954, εμφανίστηκε μια νέα, μυστηριώδης ασθένεια. Στις 7 Οκτωβρίου 1954, ο Παπάγος ξεκίνησε για επίσημη επίσκεψη στην Ιβηρική χερσόνησο. Τον συνόδευαν ο, τότε, Υπουργός Παιδείας Γεώργιος Ράλλης και η σύζυγός του Μαρία. Το ταξίδι, θα γινόταν με το αμερικανικό πλοίο «Έξτερ» και θα ξεκινούσε στις 17.00 της 7/10/1954. Λίγο πριν αποπλεύσει το αμερικανικό πλοίο, ένας από τους ιδιαίτερους του, του παρέδωσε έναν φάκελο. Μόλις ο Παπάγος διάβασε το περιεχόμενο του φακέλου, κατσούφιασε. Σε όλη τη διάρκεια της περιοδείας του, ήταν δύσθυμος. Τότε άρχισε να παρουσιάζει γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Στις 5 Νοεμβρίου 1954, επέστρεψε από την Πορτογαλία, ωχρός και αδυνατισμένος.
Αυτό αποδόθηκε αρχικά στην κούραση του ταξιδιού. Κάποια μέρα λιποθύμησε στην έπαυλή του στην Εκάλη. Οι δικοί του κάλεσαν αμέσως γιατρούς, αλλά ο Παπάγος δεν το δέχτηκε. Σύντομα επανήλθε στα καθήκοντά του.

Ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, μέλος της Κυβέρνησης Παπάγου, ως Υπουργός Συντονισμού, προχώρησε στην υποτίμηση της δραχμής κατά 50% έναντι του δολαρίου, κάτι που είχε ευεργετικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία.

Όταν όμως αποκαλύφθηκε, ότι ο Μαρκεζίνης δέχτηκε να δεσμεύσει το κράτος έναντι των γερμανικών εταιρειών «Siemens» και «Telefunken», κάτι το οποίο φαίνεται ότι αναφερόταν στην επιστολή που έλαβε ο Παπάγος, πριν φύγει για την Ιβηρική, προκλήθηκε πανικός. Ο Μαρκεζίνης, εγκατέλειψε τον «Συναγερμό» και ίδρυσε το «Κόμμα των Προοδευτικών». Παράλληλα, σε κάποιο συρτάρια του Υπουργείου Εξωτερικών, βρέθηκαν οι αυθεντικές επιστολές Μαρκεζίνη, οι οποίες τον δικαίωναν. Προφανώς, κάποιοι προσπάθησαν να παρασύρουν τον Παπάγο, ώστε να εκτεθεί και να παραιτηθεί. Κάτι τέτοιο, μόνο οι Βρετανοί το ήθελαν.

Στο μεταξύ, η κατάσταση της υγείας του Παπάγου, χειροτέρευε. Με μεγάλη δυσκολία, δέχθηκε τον Αυστραλό πρωθυπουργό Μένζις. Πλέον, παρουσίαζε και συμπτώματα έντονης ανορεξίας. Ο διαπρεπής καθηγητής Ιατρικής Μαλάμος, που παρακολουθούσε τον Παπάγο, του σύστησε να μεταβεί στην Ελβετία, για να εξεταστεί από τον φημισμένο γιατρό Λέφνερ.

Αυτό έγινε. Ωστόσο, ούτε ο Λέφνερ μπόρεσε να εντοπίσει την αιτία της ασθένειας του Παπάγου και απέδιδε την ανορεξία και τη γαστρίτιδα που τον ταλαιπωρούσαν, σε υπολείμματα της παλιάς φυματίωσής του. Τα μεσάνυχτα της 26ης Μαρτίου 1955, ο Παπάγος επέστρεψε στην Αθήνα. Στο μεταξύ, οι εφημερίδες άρχισαν να δημοσιεύουν στοιχεία για την κατάσταση της υγείας του. Στις αρχές Απριλίου 1955, η ΕΟΚΑ άρχιζε την ένοπλη δράση της στην Κύπρο. Οι Βρετανοί, βρίσκονταν σε δυσχερή θέση και, γνωρίζοντας την κατάσταση της υγείας του Παπαάγου, προσπάθησαν να προσεταιριστούν έναν από τους δύο υποψήφιους διαδόχους του, Στέφανο Στεφανόπουλο, Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Εξωτερικών (ο άλλος ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος).

Η βολιδοσκόπηση αυτή, έγινε στις 5/9/1955, σε συνάντηση μεταξύ του Σ. Στεφανόπουλου και του Βρετανού ΥΠΕΞ Χάρολντ Μακ Μίλαν. Ο Στεφανόπουλος, δεν δέχτηκε να παίξει το αγγλοαμερικανικό παιχνίδι. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο Μακ Μίλαν είχε "απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες", ότι πολύ σύντομα ο Στρατάρχης δεν θα ζούσε!

Στο μεταξύ, ο Παπάγος έφθινε συνεχώς κατά ανεξήγητο τρόπο. Από τις αρχές Μαΐου 1955, είχε αναλάβει την παρακολούθησή του ο γιατρός και βουλευτής του "Συναγερμού" Μπόμπολας, ο οποίος επίσης δεν μπορούσε να βρει την αιτία της νόσου. Πρότεινε στους οικείους του να κληθεί ο σπουδαίος Αμερικανός καρκινολόγος Ντέιβιντ Μπαρ. Σε απάντησή του, ο Μπαρ κάνει λόγο για φυματιώδη λοίμωξη, που χρειαζόταν παρατεταμένη και απόλυτη ανάπαυση, ωστόσο πίστευε ότι ο Παπάγος μπορούσε να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του. Στις συναντήσεις του με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Βασιλιά Παύλο, ο Παπάγος καθηλωμένος σε μία πολυθρόνα, με το ζόρι άρθρωνε κάποιες κουβέντες. Στα τέλη Αυγούστου 1955, έφτασε από το Παρίσι ο φημισμένος Γάλλος γιατρός Ρενέ Μορό. Στην έκθεσή του, γράφει:
"Κατά την εξέτασίν του, μας έκαμεν εντύπωσιν ευθύς εξ αρχής η επίσχνανσις, η κόπωσις, η σωματική εξάντλησις και η ψυχική καταπόνησις αυτού. Παρ' όλη του την ενεργητικότητα, είναι ανίκανος να καταβάλει προσπάθεια.

Το παρασκήνιο της διαδοχής Παπάγου

Ο Παύλος, βλέποντας το αδιέξοδο που επρόκειτο να δημιουργηθεί, στις 30/9/1955, έσπευσε να συναντήσει τον Παπάγο, ο οποίος μετά βίας τον αναγνώρισε!
Επιστρέφοντας στο Παλάτι, ο βασιλιάς αποφάσισε να ζητήσει από τον Παπάγο να παραιτηθεί. Έτσι, την 1η Οκτωβρίου 1955, έστειλε στο σπίτι του Παπάγου τον Διευθυντή της Γενικής Γραμματείας των Ανακτόρων Κουτσαλέξη, με σχετική επιστολή στον Στρατάρχη. Ο Κουτσαλέξης, έκπληκτος είδε τον Στρατάρχη ντυμένο με πλήρη διαύγεια, να κάθεται στο σαλόνι του. Ο Παπάγος δεν δέχτηκε να παραιτηθεί, ωστόσο όρισε αναπληρωτή τον Στέφανο Στεφανόπουλο. Αυτό προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στους Παναγιώτη Κανελλόπουλο και Εμμαννουήλ Τσουδερό. Όμως, ο Στεφανόπουλος και ο Κανελλόπουλος, δεν είχαν υπολογίσει τον ξένο παράγοντα.
Ο Βρετανός πρεσβευτής Τσαρλς Πικ, με απροκάλυπτη παρέμβασή του στο εσωτερικό της χώρας μας, διοχέτευε προς το ανακτορικό περιβάλλον τη θέση της κυβέρνησής του, ότι το Φόρεϊν Όφις, έκρινε τον Στεφανόπουλο και τον Κανελλόπουλο, «ανεπιθύμητους και επικίνδυνους για τα σχέδιά του στο Κυπριακό».

Ο θάνατος του Α. Παπάγου - Ο Κ. Καραμανλής πρωθυπουργός

Στις 11.30 μ.μ. της 4/10/1955, ο Αλέξανδρος Παπάγος άφησε την τελευταία του πνοή "συνέπεια ακατασχέτου αιματεμέσεως αρξαμένης από τις 10.30 νυκτερινής", έγραφε στο ιατρικό ανακοινωθέν ο Μπόμπολας.

Ο "Συναγερμός" έμενε χωρίς αρχηγό και το, βασικότερο, η χώρα ακυβέρνητη. Κι ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών στελεχών του "Συναγερμού", υπέγραψε πρωτόκολλο με βάση το οποίο η αρχηγία του κόμματος δινόταν στον Σ. Στεφανόπουλο, προκαλώντας γενική κατάπληξη, ο Παύλος όρκισε πρωθυπουργό τον, μέχρι τότε Υπουργό Δημοσίων Έργων, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αν και συνταγματικά επιλήψιμη, η απόφαση του Παύλου, επηρέασε τους βουλευτές του "Συναγερμού" που εξέλεξαν τον Κ. Καραμανλή αρχηγό του κόμματος.

Προφανώς, υπήρχε πολύ μεγάλο παρασκήνιο για την πρωθυπουργοποίηση Καραμανλή. Σύμφωνα με τον πρώην βουλευτή Παναγιώτη Σωτηρόπουλο, ο οποίος ήταν διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Παναγιώτη Πιπινέλη, σε επιστολή του που δημοσιεύθηκε στον "Νεολόγο των Πατρών" στις 21/12/1958, ο Πιπινέλης, είχε έρθει σε επαφή, τον Σεπτέμβριο του 1955, με Αμερικανούς και Βρετανούς αξιωματούχους, για να υποστηριχθεί πολιτικός, ο οποίος όταν γινόταν πρωθυπουργός, θα εξουδετέρωνε τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης για συμβιβαστική λύση του Κυπριακού. Έχει μάλιστα γραφτεί, ότι ο Κ. Καραμανλής, παρείχε πριν την πρωθυπουργοποίησή του, έγγραφες δεσμεύσεις στους Αγγλοαμερικανούς για την πολιτική που θα ακολουθούσε στο Κυπριακό. Η ιστορία δείχνει, ότι οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου που υπογράφτηκαν το 1959 από την κυβέρνηση Καραμανλή, ήταν η απαρχή μεγάλων δεινών για την Κύπρο, οδήγησαν στην τουρκική εισβολή και κατοχή το 1974 και το αδιέξοδο που υπάρχει μέχρι σήμερα στη μαρτυρική Μεγαλόνησο...

Πηγές: ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ, "Ο ΠΑΠΑΓΟΣ ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ", εκδόσεις ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ 2003.
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ, τ.8, ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ

Άσα (Έιζα) Τζένιγκς : - Ο Αμερικανός Ιερέας, που ΕΣΩΣΕ ΜΟΝΟΣ του, τη ζωή 350.000 Ελλήνων στην Σμύρνη το 1922

 

  Aντγος ε.α. Ιωάννης Κρασσάς

«Ο Σωτήρας 350.000 Ελλήνων στην Σμύρνη το 1922». Από την επιγραφή στο μνημείο που ανεγέρθηκε προς τιμή του, στον περίβολο του Δημαρχείου Βόλου. 

Το πρωί της 9ης Σεπτεμβρίου 1922, 400 Τούρκοι ιππείς, η προφυλακή του στρατού του Κεμάλ, εισήλθαν στην Σμύρνη. Την προηγούμενη ημέρα είχαν αποχωρήσει από την πόλη οι τελευταίοι Έλληνες στρατιωτικοί και το σύνολο των υπαλλήλων της ελληνικής διοικήσεως με τις οικογένειές τους. Ο Ύπατος Αρμοστής Αριστείδης Στεργιάδης αποχώρησε την 19:00 της 8ης Σεπτ. με το βρετανικό πολεμικό πλοίο Iron Duke (Σιδερένιος Δούκας). 

Η Σφαγή 

Ο επικεφαλής των τουρκικών δυνάμεων Σάκαλι Νουρεντίν Πασάς, ο οποίος διετέλεσε στρατιωτικός διοικητής της Σμύρνης πριν την άφιξη του ελληνικού στρατού το 1919, έθεσε αμέσως σε εφαρμογή το σχέδιο αφανισμού των χριστιανών της πόλεως. Από το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου άρχισε η συστηματική σφαγή των Ελλήνων και των Αρμενίων της πόλεως και η διαρπαγή των περιουσιών τους. 

Σε πρώτη φάση συλλαμβάνονταν και εκτελούντο ομαδικά οι άνδρες, ενώ στην συνέχεια θανατώνονταν όσα γυναικόπαιδα είχαν να αναζητήσει καταφύγιο στις εκκλησίες και σε χώρους συναθροίσεων. 

Η ελληνική και αρμενική συνοικία μετατράπηκαν σε σφαγεία ανθρώπων, όπου το αίμα των αμάχων στην κυριολεξία «έτρεξε ποτάμι». 

Την ίδια ημέρα, ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος παραδόθηκε από τον Νουρεντίν στο μαινόμενο όχλο, ο οποίος μετά από φρικτά βασανιστήρια, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο και εισήλθε στην χορεία των Αγίων της Εκκλησίας μας. 

Η Πυρκαγιά 

Μέχρι την 13ης Σεπτεμβρίου οι αιμοδιψείς φονιάδες εξόντωσαν πάνω από 30.000 άτομα, σ’ ένα παραλήρημα κτηνώδους βίας και φυλετικού μίσους. 

Τα χειρότερα όμως δεν είχαν έλθει. Την αποφράδα εκείνη Τετάρτη, ο άνεμος έπνεε προς την ελληνική συνοικία. Ο τουρκικός στρατός βάσει σχεδίου άρχισε την  πυρπόληση της πόλεως, διαφυλάττοντας ανέπαφα το τουρκικό και εβραϊκό τμήμα αυτής. 

Επί τέσσερεις ημέρες, σε σκηνές βιβλικής αποκαλύψεως, ο φοβερός ήχος της πύρινης καταστροφής, αναμεμιγμένος με τα πιο ανατριχιαστικά ανθρώπινα ουρλιαχτά, συνέθεταν ένα σκηνικό δαντικής κολάσεως. 

Ο υπολογισμός των θυμάτων δεν να είναι δυνατόν να καθορισθεί επακριβώς, αλλά πρέπει να ξεπέρασε τις 100 χιλιάδες. Πέρα των 180.000 Ελλήνων που ζούσαν στην αποτεφρωθείσα περιοχή, πρέπει να συμπεριλάβουμε άλλους τόσους πρόσφυγες που είχαν καταφύγει στην Σμύρνη από την ενδοχώρα. 

Οι απελπισμένοι χριστιανοί συγκεντρώθηκαν στην προκυμαία της Σμύρνης που υπήρχε μπροστά από την ελληνική συνοικία, μήκους 3 χιλιομέτρων και πλάτους 60 έως 80 μέτρων. Στο λιμάνι της Σμύρνης ήσαν αγκυροβολημένα πολεμικά και εμπορικά πλοία των Η.Π.Α, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Ιταλίας. 

Οι κυβερνήτες τους είχαν σαφείς εντολές να διασώζουν μόνο πολίτες των χωρών τους και να μην παρέχουν καμία βοήθεια στους σφαγιαζόμενους Έλληνες και Αρμένιους χριστιανούς. 

Υπάρχουν οι συγκλονιστικές μαρτυρίες δύο αυτοπτών μαρτύρων για τα όσα συνέβησαν στην προκυμαία. Η Βρετανίδα συγγραφέας Clare Sheridan2 έγραψε: «Παντού επικρατούσε το απόλυτο χάος… μετέφερα συνεχώς μωρά στα πλοία. Επρόκειτο για βρώμικα και ημιθανή πλασματάκια, γεμάτα πληγές…πολλές έγκυες γυναίκες είχαν γεννήσει στην αποβάθρα…είδα ένα Τούρκο στρατιώτη να λιθοβολεί μέχρι θανάτου έναν άνδρα, μπροστά στην αλλόφρονα γυναίκα του». 

Η Αμερικανίδα ιατρός Esther Lovejoy στην δικιά τους μαρτυρία επισημαίνει: «Στην αποβάθρα διαδραματίστηκαν σκηνές φρίκης… Οι Τούρκοι στρατιώτες ήσαν ανελέητοι. Χτυπούσαν του άνδρες με τα κοντάκια και τους συγκέντρωναν σε κάποιο άλλο σημείο πιο πίσω…έδερναν τις γυναίκες με μαστίγια και ραβδιά και τις έσπρωχναν, λες και ήταν κοπάδι με ζώα». 

Ο από Θεού Τζέννιγκς 

Ο 45χρονος Ασα (Έιζα) Τζέννιγκς ήταν Αμερικάνος μεθοδιστής ιερέας που εργάζονταν στο Παράρτημα της Χριστιανικής Αδελφότητος Νέων (ΧΑΝ)  της Σμύρνης. 

Το ύψος του δεν ξεπερνούσε το 1,60 μέτρα και υπέφερε από μία σπάνια νόσο που του παραμόρφωσε την σπονδυλική στήλη, με αποτέλεσμα να φοράει συνεχώς μία εξάρτηση για την στήριξη της πλάτης του. 

Ο Τζέννιγκς απέδειξε ότι παρά την σωματική του αναπηρία διέθετε ατσάλινη θέληση και άνευ ορίων ανθρωπιά. Πριν την πυρπόληση της πόλεως είχε προσφέρει καταφύγιο σε 1.000 Έλληνες πρόσφυγες σε δύο κτήρια ιδιοκτησίας της ΧΑΝ, τα οποία φύλασσαν Αμερικανοί πεζοναύτες. 

Στην συνέχεια κατόρθωσε να συναντηθεί με τον Κεμάλ, ο οποίος του επέτρεψε να μεταφέρει τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, δίνοντας του διορία 11 ημερών. Εξασφάλισε την μεταφορά δύο χιλιάδων προσφύγων στην Μυτιλήνη με ένα ιταλικό εμπορικό, πληρώντας ο ίδιος τα «ναύλα» στον κυβερνήτη του πλοίου.

Όταν έφτασε στην Μυτιλήνη διαπίστωσε ότι υπήρχαν 20 ελληνικά φορτηγά τα οποία είχαν μεταφέρει τον ελληνικό στρατό και παρέμεναν ελλιμενισμένα. Ο Τζέννιγκς ζήτησε από τον Έλληνα νομάρχη να του παραχωρήσει τα πλοία για την μεταφορά των προσφύγων, αλλά δήλωσε αναρμόδιος. Το ίδιο ανέφερε και ο ανώτερος Έλληνας Στρατιωτικός Διοικητής Υποστράτηγος Αθανάσιος Φράγκου. 

Για καλή του τύχη στο πρόσωπο του Πλοίαρχου Ιωάννη Θεοφανίδη, κυβερνήτου του θωρηκτού Κιλκίς, ο Τζέννιγκς βρήκε τον άνθρωπο που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ο Έλληνας αξιωματικός απέστειλε με τον ασύρματο του πλοίου αίτημα προς τον Έλληνα πρωθυπουργό Νικόλαο Τριανταφυλλάκο να χρησιμοποιηθούν όλα τα διατιθέμενα πλοία για την διάσωση των Ελλήνων κατοίκων της Σμύρνης, επισημαίνοντας ότι ο Αμερικανός πάστορας είχε εξασφαλίσει την προστασία των πλοίων από τα πολεμικά των ΗΠΑ. 

Ο Τριανταφυλλάκος φοβούμενος ότι οι Τούρκοι θα χρησιμοποιούσαν τα πλοία για την κατάληψη των νησιών, δίσταζε να τα διαθέσει. Ο Τζέννιγκς τον απείλησε ότι θα τον καταγγείλει δημόσια ότι εγκατέλειψε τον ελληνικό πληθυσμό, έρμαιο στις ορέξεις των Τούρκων. 

Μετά από αυτό, ακολούθησε μια σειρά τηλεγραφημάτων, προκειμένου να δοθεί η εντολή με την οποία ετέθησαν στην διάθεση του «Ναυάρχου» Τζέννιγκς όλα τα ελληνικά πλοία του Αιγαίου, με αποστολή να πλεύσουν στην Σμύρνη, άνευ σημαίας, για την μεταφορά των προσφύγων. 

Τους καπετάνιους που επικαλέστηκαν μηχανικές βλάβες προκειμένου να μην συμμετάσχουν στην διάσωση, ο δυναμικός Θεοφανίδης τους απείλησε με άμεση παραπομπή στο ναυτοδικείο. Σε μία πρωτόγνωρη και άγνωστη σε πολλούς επιχείρηση άνω των 300.000 Ελλήνων μεταφέρθηκαν με ασφάλεια από την Σμύρνη στην Ελλάδα. 

Ο Αμερικάνος Πλοίαρχος Χάλσει Πάουελ (Halsey Powell), κυβερνήτης του Αντιτορπιλικού Edsall, ως επικεφαλής των 12 αμερικανικών πολεμικών πλοίων που βρισκόντουσαν στην Σμύρνη, συνέβαλε αποφασιστικά στην απομάκρυνση των προσφύγων. 

Ο αριθμός των πλοίων που χρησιμοποιήθηκαν ανήλθε σε τελικά 55. Οι Τούρκοι επέτρεψαν να στον Τζέννιγκς να μεταφέρει χριστιανούς και από την περιοχή του Πόντου και της Συρίας. 

Ο συνολικός αριθμός των προσφύγων από την Τουρκία ξεπέρασε το 1.300.000. Η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε από τον Τζέννιγκς να συμμετέχει στην αντιπροσωπεία που στάλθηκε στην Λωζάννη για την υπογραφή της ομώνυμης συνθήκης, για θέματα που αφορούσαν στον επαναπατρισμό των αιχμαλώτων πολέμου και των εκτοπισμένων. 

Για τις υπηρεσίες που προσέφερε το ελληνικό κράτος του απένειμε το Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος και το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας. 

Η ελληνική κυβέρνηση απένειμε το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας στους κυβερνήτες των 12 αμερικανικών πολεμικών πλοίων που υποστήριξαν την όλη επιχείρηση. 

Στα εγκυκλοπαίδειες του «Ηλίου», «Δομής» και «Πάπυρος larousse Britannica», δεν περιλαμβάνεται το όνομά του στο αντίστοιχο γράμμα. Στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους, 8 για την δράση του αφιερώνονται δύο γραμμές: «…έπειτα από έντονες διπλωματικές ενέργειες των ξένων, ανάμεσα στους οποίους πρωτοστάτησε ο υποδιευθυντής της ΧΑΝ στον Παράδεισο Asa Jennigs, στάλθηκαν τελικά ελληνικά πλοία από την Μυτιλήνη στην Σμύρνη…». 

Η αναφορά δεν αποτυπώνει με τίποτα το μέγεθος της προσφοράς του και τα πραγματικά γεγονότα. Ο Ασα Τζέννιγκς έγινε γνωστός από το βιβλίο του Αμερικανού Λου Ούρενεκ που εκδόθηκε το 2015. «Η Μεγάλη Πυρκαγιά: Η Αποστολή ενός Αμερικανού για τη διάσωση θυμάτων της Πρώτης Γενοκτονίας του 20ου Αιώνα». (The Great Fire: One American’s Mission to Rescue Victims of the 20th Century’s First Genocide. Lou Ureneck, 2015) 

Προέρχομαι από πρόσφυγες γονείς που κατοικούσαν στα Βουρλά, κωμόπολη πλησίον της Σμύρνης. Μέμφομαι τον εαυτόν μου γιατί δεν γνώριζα τόσα χρόνια το έργο του Τζέννιγκς και εξανίσταμαι γιατί στα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας δεν αναφέρεται η συνεισφορά του προκειμένου να σωθούν οι «συνωστισμένοι» στην προκυμαία της πόλεως. 

Μία οδός στον Βόλο και μία στην πόλη της Χίου φέρουν το όνομα του. Σ’ όλες σχεδόν τις πόλεις της Ελλάδος υπάρχει οδός με το όνομα Σμύρνη. Σε κάθε πινακίδα αυτών των δρόμων, ως ελάχιστο δείγμα αναγνωρίσεως προς το πρόσωπό του, θα πρέπει να τοποθετηθεί και το όνομα του Τζέννιγκς. 

Το Φεβρουάριο του 2016 στο προαύλιο χώρο του Δημαρχείου του Βόλου, παρουσία του Roger Τζέννιγκς, εγγόνου του Άσα, τοποθετήθηκε μετά από απόφαση του Δημάρχου Αχιλλέα Μπέου, αναμνηστική πλάκα με την φωτογραφία του, επί της οποίας αναγράφεται στα ελληνικά και στα αγγλικά: «Ο Σωτήρας 300.000 Ελλήνων στην Σμύρνη το 1922. Στην καρδιά κάθε ανθρώπου κοιμάται ένας λέων»

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης: - «Νέα Δημοκρατία είναι ο Αντώνης Σαμαράς, που κράτησε την Ελλάδα μέσα στο ευρώ, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες!!!»

«Έχουμε μπροστά μια μάχη που δεν είναι κομματική, αλλά εθνική. Οι επιτυχίες των τελευταίων ετών δεν ήταν της κυβέρνησης ή του κόμματος. Ήταν επιτυχίες της κοινωνίας, της Ελλάδας. Και δεν πρέπει να πάνε χαμένες. Ξεκινώντας από την κομματική συσπείρωση, θα δημιουργήσουμε το κλίμα για μια πλατιά εθνική συμμαχία κοινής λογικής!», επεσήμανε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας, Κωστής Χατζηδάκης, μιλώντας σήμερα στο 16ο Συνέδριο του κόμματος.

Ο Kωστής Χατζηδάκης σημείωσε ότι στις επόμενες εκλογές η Νέα Δημοκρατία δεν θα ζητήσει ψήφο ευγνωμοσύνης, αλλά ψήφο ρεαλιστικής ελπίδας και προοπτικής. «Για να πετύχουμε», υπογράμμισε, «τον στόχο η Νέα Δημοκρατία να είναι ξανά αυτοδύναμη και ο Κυριάκος Μητσοτάκης Πρωθυπουργός, χρειαζόμαστε τη μεγαλύτερη δυνατή κομματική συσπείρωση. Δεν περισσεύει κανείς σε αυτή την παράταξη. Ο διάλογος και η αυτοκριτική είναι βασικό συστατικό στοιχείο των σύγχρονων κομμάτων. Δεν υπάρχει, όμως, χώρος για μικροεγωισμούς. Τόσο η Ελλάδα όσο και η Νέα Δημοκρατία έχουν πληρώσει στο παρελθόν το «εγώ» που μπαίνει μπροστά από το «εμείς». Πάνω, λοιπόν, από πείσματα, διαφωνίες, πικρίες, υπάρχουν οι αρχές κι οι αξίες μας. Υπάρχει η μεγάλη Νέα Δημοκρατία. Αλλά υπάρχει κυρίως η Ελλάδα!».

Παράλληλα επεσήμανε την ανάγκη «Να προστατεύουμε όλοι καθημερινά το ήθος της παράταξης. Διότι η Νέα Δημοκρατία ξεκίνησε πριν από εμάς. Και θα συνεχίσει μετά από εμάς. Και είναι η πορεία αυτή της παράταξης που μας επιβάλλει μέτρο, ήθος, σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Χωρίς να ξεχνούμε ποτέ ότι υπηρετούμε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό μας».

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Νέα Δημοκρατία είναι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που γύρισε από το Παρίσι, αποκατέστησε τη Δημοκρατία και έβαλε την Ελλάδα στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Νέα Δημοκρατία είναι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που συγκρούστηκε με τον κρατισμό και τις συντεχνίες.

Νέα Δημοκρατία είναι ο Κώστας Καραμανλής, με το υπερήφανο «όχι» της Ελλάδας στο Βουκουρέστι.

Νέα Δημοκρατία είναι ο Αντώνης Σαμαράς, που κράτησε την Ελλάδα μέσα στο ευρώ, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες.

Nέα Δημοκρατία είναι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, που στο δραματικό καλοκαίρι του 2015 με την ψήφο μας στη Βουλή έβαλε πλάτη για να μην να βυθιστεί η Ελλάδα στο χάος.

Νέα Δημοκρατία είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που αντιμετώπισε με μεγάλη επιτυχία αλλεπάλληλες κρίσεις, που ανόρθωσε το κύρος της χώρας διεθνώς, που έκανε την ελληνική οικονομία παράδειγμα επιτυχίας σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και φυσικά, Νέα Δημοκρατία είναι τα νέα παιδιά της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ που έχουν δώσει μάχες, για να ανατραπεί η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, να περάσουν τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Που έχουν δώσει και δίνουν μάχη για μια Ελλάδα φιλελεύθερη και δημοκρατική».

«Βασική μας επιδίωξη», υπογράμμισε  ο Κωστής Χατζηδάκης, «είναι το 2030, στα 200 χρόνια από την ίδρυση του Νεοελληνικού κράτους, η Ελλάδα να βρίσκεται στην πρώτη κατηγορία της Ευρώπης. Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη επικεφαλής και μια αληθινά πατριωτική προσπάθεια θα τα καταφέρουμε!».

«Σε αυτή την κατεύθυνση», πρόσθεσε, «εργαζόμαστε ήδη. Προετοιμάζουμε μια νέα γενιά μεταρρυθμίσεων. Στηριγμένοι στο νοικοκύρεμα της οικονομίας, θέλουμε μια Ελλάδα με ακόμα μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης. Με αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και ειδικά της τεχνητής νοημοσύνης, για πιο μεγάλες ευκαιρίες στους νέους και την οικονομία. Με έγνοια τη δίκαια διάχυση του πλούτου και την πιο ουσιαστική στήριξη αυτών που πράγματι έχουν ανάγκη. Δεν χαρίζουμε στην αριστερά το μονοπώλιο της καρδιάς, εμείς είμαστε το μεγάλο λαϊκό κόμμα της χώρας. Με γενναίες παρεμβάσεις μέσα και από τη Συνταγματική Αναθεώρηση για το πολιτικό σύστημα, τη Δικαιοσύνη, τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, μια μεταρρύθμιση που πρέπει να προχωρήσει. Με σταθερή προτεραιότητα στις Ένοπλες Δυνάμεις μας και τη διατήρηση υψηλού διεθνούς κύρους για την πατρίδα μας».

Ασκώντας κριτική στην αντιπολίτευση ανέφερε: «Οι αντίπαλοι μας επιλέγουν ολοένα και περισσότερο την τοξικότητα και την εχθροπάθεια. Υποχρέωσή μας είναι, λοιπόν, να μην επιτρέψουμε, το έργο μας να συκοφαντηθεί. Να είμαστε όλοι παρόντες στα εύκολα, αλλά και στα δύσκολα. Χαρίζουμε την τοξικότητα σε όσους δεν έχουν δικές τους προτάσεις. Όπως είπε ο Τσόρτσιλ, δεν θα φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου αν πετάς πέτρες στα σκυλιά που γαβγίζουν. Χαρίζουμε τον λαϊκισμό σε όσους επενδύουν μόνο στο «να φύγει αυτή η κυβέρνηση». Χαρίζουμε τον μηδενισμό σε όσους δεν πιστεύουν τελικά στη δύναμη της Ελλάδας».

Και έθεσε τα ερωτήματα:

- Θέλουμε μια Ελλάδα που θα συνεχίσει να ανεβαίνει ή που θα βουτήξει και πάλι στο τέλμα μιας κρίσης;

- Θέλουμε μια Ελλάδα με διεθνή σοβαρότητα και κύρος ή μια χώρα που θα ξαναγίνει μαύρο πρόβατο της Ευρώπης;

- Θέλουμε μια Ελλάδα που θα δίνει τις ίδιες και περισσότερες ευκαιρίες στα παιδιά μας ή μια χώρα που θα τα ξαναστείλει πάλι κατά χιλιάδες στο εξωτερικό;

«Η Νέα Δημοκρατία», κατέληξε ο Κωστής Χατζηδάκης, «παραμένει η μόνη παράταξη που μπορούν να ακουμπήσουν τις ελπίδες τους οι Ελληνίδες και οι Έλληνες. Η μόνη παράταξη που έχει τις ιδέες, τα στελέχη και το πρόγραμμα για την Ελλάδα του 2030. Η μόνη παράταξη που μπορεί να εγγυηθεί την προοπτική των παιδιών μας και της πατρίδας μας. Και με την πατρίδα μας δεν παίζουμε!».

 

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης: - «Δεν διεκδικούμε ψήφο ευγνωμοσύνης!!» - «Είμαστε η μόνη δύναμη στην οποία μπορεί να ακουμπήσουν τις ελπίδες τους οι Έλληνες!!»

 

Στο συνέδριο θα μιλήσουμε για την Ελλάδα του 2030

«Στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας θα γίνει αποτίμηση της μέχρι τώρα πορείας και θα χαραχθεί η προοπτική για το μέλλον. Υποχρέωση μας είναι όχι μόνο να συνεχίσουμε με σοβαρότητα, σεμνότητα και αποτελεσματικότητα αλλά και να προετοιμαζόμαστε για την επόμενη μέρα. Όχι γιατί μας χρωστάει κανείς, αλλά επειδή θα αποδείξουμε στους πολίτες ότι είμαστε η μόνη δύναμη στην οποία μπορεί να ακουμπήσουν τις ελπίδες τους οι Έλληνες. Δεν διεκδικούμε ψήφο ευγνωμοσύνης αλλά ψήφο ρεαλιστικής ελπίδας και προοπτικής».

Αυτό ανέφερε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης, μιλώντας σήμερα στην τηλεόραση της ΕΡΤ. «Παρά την αναπόφευκτη κόπωση μερίδας του εκλογικού σώματος», πρόσθεσε, «καθώς βρισκόμαστε στον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης, η ΝΔ παραμένει αρκετά μπροστά σε σχέση με το δεύτερο κόμμα στις δημοσκοπήσεις. Και αυτό δείχνει κάτι. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν έχουν γίνει λάθη. Τα έχουμε συζητήσει και θα τα συζητήσουμε ξανά. Όμως η συνολική αποτίμηση είναι θετική και αυτό πιστεύει και η σχετική πλειοψηφία της κοινής γνώμης. Η συνολική πορεία της Νέας Δημοκρατίας έχει θετικό απολογισμό και παραμένει η δύναμη που μπορεί να εξασφαλίσει την προοπτική της χώρας για το μέλλον».

Σε ερώτηση για τις αιτιάσεις περί της «ψυχής» της παράταξης ο Κωστής Χατζηδάκης ανέφερε: «Σέβομαι όλες τις απόψεις. Κανείς μας, όπως και εγώ που είμαι συνεχώς στην παράταξη από 18 ετών, δεν έχει το δικαίωμα να αναφέρεται στον εαυτό του και να ταυτίζεται ο ίδιος με την ψυχή της παράταξης. Πολύ περισσότερο αν έχει πάει και σε άλλα κόμματα. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι τα κόμματα μετεξελίσσονται. Δεν μπορεί να παραμείνει η Νέα Δημοκρατία όπως ήταν το 1980, το 1990, ή το 2010. Αλλάζουν οι καιροί, αλλάζει η ισορροπία των πραγμάτων παγκόσμια και στο εσωτερικό. Πρέπει να προσαρμόζεσαι, κρατώντας φυσικά αρχές και αξίες. Η μετεξέλιξη πάντως της Νέας Δημοκρατίας με τον Κυριάκο Μητσοτάκη ήταν σίγουρα προς θετική κατεύθυνση. Γι’ αυτό άλλωστε κερδίσαμε τις εκλογές του 2019 και του 2023».

«Εκείνο το οποίο χρειαζόμαστε πρωτίστως ως Νέα Δημοκρατία», κατέληξε ο Κωστής Χατζηδάκης, «είναι κομματική συσπείρωση. Υπογραμμίζω την ανάγκη να προχωρήσουμε μαζί. Καθώς μπαίνουμε στην τελευταία στροφή για τις εκλογές, το συνέδριο αποτελεί ευκαιρία να ξεκινήσουμε την πορεία αυτή με προβολή του έργου μας και ταυτόχρονα με συνέχιση των μεταρρυθμίσεων. Αυτό είναι προϋπόθεση για να έχουμε ένα θετικό αποτέλεσμα στις εκλογές και για να έχει και η Ελλάδα μια θετική πορεία μετά τις εκλογές. Υποχρέωση όλων μας είναι να είμαστε παρόντες και στα εύκολα και στα δύσκολα. Είναι άλλο η πολιτική και άλλο οι δημόσιες σχέσεις. Οι δημόσιες σχέσεις είναι ένας χώρος λαμπερός στον οποίο γίνονται ευχάριστα πράγματα. Στην πολιτική πρέπει να ασχολείσαι με κακώς κείμενα και να παίρνεις θέση. Και αυτό που μένει στο τέλος είναι το έργο που αφήνει κάποιος πίσω του».

Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ: https://youtu.be/CvEnnHlMYvA