Αντιπρόεδρος κυβέρνησης: - Η κυβέρνηση, ασκεί πατριωτική πολιτική και οικονομία!! - Δεν κλαίμε γοερά για τα συμφέροντα των φτωχών, ... !!

 

«Όσο κακό είναι να υποτιμά κανείς τη διεθνή κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη, άλλο τόσο κακό είναι να καλλιεργείται κλίμα πανικού. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στη Μέση Ανατολή. Τα τρομολαγνικά σενάρια βλάπτουν πρώτα απ’ όλα την ίδια την κοινωνία. Η κυβέρνηση, μακριά από φωνές και αντάρα ασκεί πατριωτική πολιτική. Το ίδιο ισχύει στην οικονομία. Μπορεί να μην κλαίμε γοερά για τα συμφέροντα των φτωχών, όπως κάνουν πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά προσπαθούμε να εφαρμόζουμε πρακτικές που στηρίζουν την κοινωνία. Αυτό θα επιχειρήσουμε να κάνουμε και σε αυτήν την κρίση, μένοντας μακριά από υπερβολές και πολιτικές σαπουνόφουσκες».

Αυτά επεσήμανε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Κωστής Χατζηδάκης, σε συνέντευξη σήμερα στην ΕΡΤnews, στο πλαίσιο της οποίας επανέλαβε ότι δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει θέμα ενεργειακής ασφάλειας ή τροφοδοσίας της αγοράς.

Απαντώντας σε ερωτήσεις σε σχέση με την διεθνή κρίση και τις επιπτώσεις της, ο κ. Χατζηδάκης ανέφερε τα εξής:

– Για τη στήριξη της Κύπρου με την αποστολή 2 φρεγατών και 4 μαχητικών αεροσκαφών: Η Ελλάδα προφανώς δεν αποτελεί μέρος στις όποιες πολεμικές ενέργειες γίνονται αυτή την ώρα, αλλά κάνει το αυτονόητο: Στηρίζεται και στηρίζει τις διεθνείς της συμμαχίες και από την άλλη πλευρά βρίσκεται δίπλα στην Κύπρο. Δεν είναι μόνο λόγια ότι ανήκουμε στο ίδιο έθνος με τους Κύπριους. Πρέπει αυτό να μεταφραστεί και σε στήριξη. Και γι’ αυτό το λόγο αμέσως ήμασταν οι πρώτοι που κινηθήκαμε προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ελλάδα του 2026 είναι πολύ διαφορετική από την Ελλάδα του 2019. Και στο επίπεδο των ενόπλων δυνάμεων, που είναι πολύ πιο ενισχυμένες, και στο επίπεδο των συμμαχιών της. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις ΗΠΑ και στη Γαλλία, αλλά και στο Ισραήλ και σε μια σειρά από αραβικές χώρες.

– Για τη λήψη μέτρων στήριξης των πολιτών: Είμαστε εδώ, παρακολουθούμε τις εξελίξεις. Υπάρχει το προηγούμενο της κρίσης στην Ουκρανία, οπότε αντιδράσαμε έγκαιρα και σοβαρά, όταν χρειάστηκε. Ό,τι χρειαστεί και ό,τι αντέχει η οικονομία και ο προϋπολογισμός, θα γίνει στην ώρα του. Δεν είμαστε ούτε θα γίνουμε θαυματοποιοί, προσπαθούμε να είμαστε αποτελεσματικοί και εθνικά χρήσιμοι.

– Για τους ελέγχους στην αγορά: Τα αρμόδια υπουργεία Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος και Ενέργειας, όπως και η Αρχή Προστασίας του Καταναλωτή κινητοποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή, επειδή συχνά παρατηρούνται φαινόμενα κερδοσκοπίας. Η κυβέρνηση θα κάνει όλα αυτά, που πρέπει, χωρίς καθυστέρηση. Δεν πρόκειται να ανεχθούμε φαινόμενα αισχροκέρδειας και δεν θα μείνουμε σε εκκλήσεις, γιατί αυτές δεν γίνονται ακουστές. Υπάρχει η τεχνογνωσία, έχουμε την εμπειρία από ανάλογες κρίσεις στο παρελθόν και θα προχωρήσουμε στην υιοθέτηση όλων των απαιτούμενων μέτρων και πρωτοβουλιών. Δεν υπόσχομαι κάποια μαγική συνταγή, ούτε λέω ότι αν το πετρέλαιο διεθνώς ανεβαίνει, η Ελλάδα θα είναι η μόνη εξαίρεση. Μιλάμε για την αισχροκέρδεια και την αντιμετώπιση τέτοιου είδους φαινομένων.

– Για τις επιπτώσεις στην οικονομία: Ο προϋπολογισμός συντάχθηκε με σενάρια που λαμβάνουν υπόψη τιμές πετρελαίου μέχρι και 100 δολάρια το βαρέλι. Δηλαδή πολύ υψηλότερες σε σχέση με τις σημερινές. Είναι λογικό ότι αν διαρκέσει η κρίση και εδώ και αλλού, θα υπάρξουν κάποιες δυσμενείς συνέπειες. Αλλά είναι πολύ πρόωρο να μιλάμε γι’ αυτό, διότι δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει. Σημειώνω, πρώτον, ότι μόνο το 20-25% του πετρελαίου και του φυσικού αερίου διεθνώς διέρχεται από τα στενά του Ορμούζ και ότι η Ελλάδα δεν προμηθεύεται καθόλου φυσικό αέριο από την περιοχή αυτή. Και δεύτερον, στην Ελλάδα το μεγαλύτερο τμήμα των τιμών, που πληρώνει ο καταναλωτής στην αντλία, δεν σχετίζεται με τις διεθνείς τιμές, αλλά με τους φόρους. Άρα και η επίπτωση κανονικά θα πρέπει να είναι πολύ μικρότερη.

– Για τον επαναπατρισμό των Ελλήνων που βρίσκονται στην περιοχή: Έχουν ξεκινήσει οι επιστροφές, μέσω Αιγύπτου και Ομάν και οι προσπάθειες του Υπουργείου Εξωτερικών συνεχίζονται. Οι πρεσβείες και οι προξενικές μας αρχές είναι σε επαφή με τους εγκλωβισμένους Έλληνες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός οργάνωσε τηλεδιάσκεψη με τους πρέσβεις μας και τους προξένους σε αυτές τις περιοχές. Είμαστε συντονισμένοι με τις άλλες χώρες  και εκμεταλλευόμαστε κάθε δυνατότητα και κάθε παράθυρο που υπάρχει, ώστε οι συμπατριώτες μας που είναι εκεί να επιστρέψουν πίσω, χωρίς κίνδυνο φυσικά.

«Είναι θετικό για τη χώρα ότι βρίσκεται στο τιμόνι αυτή την ώρα ένας πεπειραμένος πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση η οποία έχει αποδείξει και σε άλλες κρίσεις ότι μπορεί να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις», κατέληξε ο κ. Χατζηδάκης. «Όπως ήταν η κρίση στον Έβρο, η ενεργειακή κρίση, η κρίση του κορονοϊού. Οι καταστάσεις αυτές δεν αντιμετωπίζονται με πολιτικές σαπουνόφουσκες, ούτε με μεγάλα λόγια. Αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα, εγρήγορση και δράση μακριά από ιδεοληψίες και δογματισμούς».

Συνέβη σαν Σήμερα το 1953 - Στάλιν ο Ηγέτης - Θάνατος: - Ο μεγαλύτερος διώκτης των Εβραίων - Οι διώξεις, η βία, το Γολοντομόρ και η κατάργηση της ατομικής ελευθερίας

 

    

 Σοβιετικός κομμουνιστής ηγέτης, που κυβέρνησε με σιδηρά πυγμή τη Σοβιετική Ένωση από το 1924 έως το 1953. Άσκησε, πιθανώς, την πιο απόλυτη πολιτική εξουσία από κάθε άλλη προσωπικότητα της ιστορίας. Εκβιομηχάνισε την ΕΣΣΔ, κολεκτιβοποίησε δια της βίας τη γεωργία, σταθεροποίησε τη θέση του με πρωτοφανή τρομοκρατία, συνέβαλε στη συντριβή της ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και επέκτεινε τον σοβιετικό έλεγχο σε μία ζώνη που περιλάμβανε κράτη της ανατολικής Ευρώπης. Κύριος αρχιτέκτονας του σοβιετικού ολοκληρωτισμού και ικανός στην οργάνωση, αλλά ανελέητος στην εφαρμογή της, κατάργησε και τα τελευταία ίχνη ατομικής ελευθερίας, ενώ απέτυχε να προαγάγει την ατομική ευημερία. Δημιούργησε ένα ισχυρό στρατιωτικό - βιομηχανικό σύμπλεγμα και οδήγησε τη Σοβιετική Ένωση στην πυρηνική εποχή. Δικαίως αποκλήθηκε από τους μελετητές «Ιβάν ο Τρομερός του 20ου αιώνα», αν και δεν ήταν Ρώσος.

Γέννηση - Νεανικά Χρόνια

Ο Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1879 (18 Δεκεμβρίου με το νέο ημερολόγιο) στο Γκόρι της Γεωργίας, που ήταν τότε αποικία της τσαρικής Ρωσίας. Ήταν γιος ενός φτωχού τσαγκάρη, του Βησαρίωνος Τζουγκασβίλι και της Κετεβάν (Αικατερίνης) Γκελάτζε, μιας θρησκευόμενης γυναίκας που ξενόπλενε για να συμπληρώσει το πενιχρό οικογενειακό εισόδημα. Σε ηλικία επτά ετών έπαθε ευλογιά. Επέζησε, αλλά το πρόσωπό του παρέμεινε σημαδεμένο για το υπόλοιπο της ζωής του. Εξ αυτού του γεγονότος γινόταν αντικείμενο περιπαικτικών σχολίων από τους συνομηλίκους του.

Υπήρξε πανέξυπνος και άριστος μαθητής. Με πρωτοβουλία της μητέρας του, η οποία ήθελε να τον δει ιερέα, γράφτηκε το 1888 στην εκκλησιαστική σχολή του Γκόρι, όπου έμαθε τα ρωσικά, τα οποία πάντα μιλούσε με τη χαρακτηριστική γεωργιανή προφορά. Το 1894, σε ηλικία 15 ετών, «βαπτίζεται» στο πνεύμα της ανταρσίας και της αμφισβήτησης για τους ρώσους καταπιεστές και αρχίζει να διαβάζει «απαγορευμένα» βιβλία του Κάρολου Δαρβίνου και του ρώσου στοχαστή και επαναστάτη Νικολάι Τσερνισέφσκι. Τον Μάιο του ιδίου χρόνου αποβάλλεται από την εκκλησιαστική σχολή.

Η άνοδος στην εξουσία

Η κατάρρευση του τσαρικού καθεστώτος τον βρίσκει πλέον μέλος της ηγετικής ομάδας των μπολσεβίκων, έτοιμος να δράσει κατά των αστών που κατέχουν πλέον την εξουσία στη Ρωσία. Βρίσκεται, όμως, ακόμη υπό τη σκιά του Λένιν και του Τρότσκι. Το ίδιο και αμέσως μετά την ανατροπή του Κερένσκι και την κατάληψη της εξουσίας στις 25 Οκτωβρίου 1917. Γίνεται μέλος του υπουργικού συμβουλίου της πρώτης υπό τον Λένιν κομμουνιστικής κυβέρνησης και αρχίζει να νιώθει ο «τρίτος άνθρωπος» της Ρωσίας.

Το 1919 παντρεύεται σε δεύτερο γάμο τη Ναντέζντα Αλιλούγεβα (1901-1932), κόρη του ρώσου επαναστάτη Σεργκέι Αλιλούγεφ, με την οποία θα αποκτήσει δύο παιδιά, τον Βασίλι Τζουγκασβίλι (1921-1962) και τη Σβετλάνα Αλιλούγεβα (1926-2011), η οποία θα απασχολήσει αρκετά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όταν το 1967 θα αυτομολήσει στη Δύση και θα λάβει την αμερικανική υπηκοότητα.

Με τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου γίνεται μέλος του πολιτικού γραφείου (politburo) και στις 3 Απριλίου 1922 γενικός γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του κόμματος. Ο Λένιν διαισθανόμενος τις μεθόδους του μαθητή και συνεργάτη του, τον κρίνει ακατάλληλο για διάδοχό του στην ηγεσία του κράτους. Όμως, μετά το θάνατο του (21 Ιανουαρίου 1924), ο Στάλιν καταφέρνει να παραγκωνίσει τους εσωκομματικούς του αντιπάλους και να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος. Εξόντωσε όλους όσοι τον παρακινούσαν να μετριάσει τη στυγνή δικτατορία του και ανάμεσά τους διάσημους μπολσεβίκους, όπως ο Κίροφ, ο Κάμενεφ, ο Ζινόβιεφ και αργότερα ο Τρότσκι.

Η μονοκρατορία του Στάλιν

Από το 1928 ο Στάλιν κυβερνά την αχανή χώρα ως απόλυτος μονάρχης. Η εποχή της τρομοκρατίας βρίσκεται στο απόγειό της, με την εξαπόλυση τρομερών διώξεων εναντίον υπαρκτών και μη αντιπάλων του καθεστώτος του σ’ όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής, κυρίως το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930. Η κόρη του Σβετλάνα κατήγγειλε ότι μαζί με τους εκατομμύρια ανθρώπους που έστειλε στο θάνατο, οδήγησε και τη μητέρα της στην αυτοκτονία. Οι διωγμοί έδωσαν τη δυνατότητα στον Στάλιν να καθυποτάξει το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης και τη σοβιετική ελίτ στο σύνολό της.

Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, έχοντας υιοθετήσει το δόγμα «σοσιαλισμός σε μία χώρα» (σε αντίθεση με τον διεθνισμό του Τρότσκι), εγκαταλείπει τη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ) του Λένιν, που είχε εισάγει στοιχεία της ελεύθερης αγοράς στη σοβιετική οικονομία, και προωθεί τη βίαιη εκβιομηχάνιση της χώρας του με θύματα αμέτρητους, εύπορους και μη, χωρικούς, που υπόκεινται σε αρπαγή της παραγωγής και κολεκτιβοποίηση της γης τους. Οι απείθαρχοι συλλαμβάνονται, τουφεκίζονται ή εξορίζονται, ή ακόμη υποχρεώνονται να εργαστούν υπό άθλιες συνθήκες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης («γκουλάγκ»), ενώ για σφάλματα του συστήματος ανακαλύπτονται εξιλαστήρια θύματα που κατηγορούνται σε δίκες - παρωδίες.

Υπολογίζεται ότι 25 εκατομμύρια νοικοκυριά αναγκάστηκαν να ενταχθούν σε κολεκτίβες ή κρατικά αγροκτήματα μέσα σε λίγα χρόνια. Η κολεκτιβοποίηση της γεωργίας προκάλεσε λιμό τεραστίων διαστάσεων στην Ουκρανία («Χολομοντόρ») και περίπου 10 εκατομμύρια χωρικοί πέθαναν, εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής του Στάλιν.

Το μεγαλύτερο από τα επιτεύγματα του Στάλιν ήταν η εκβιομηχάνιση της Σοβιετικής Ένωσης, που ήταν ακόμη εξαιρετικά καθυστερημένη σε σύγκριση με τις μεγάλες βιομηχανικές χώρες του κόσμου. Μέσα σε μία δεκαετία (1928-1937) κατάφερε να αυξήσει το σύνολο της βιομηχανικής παραγωγής της Σοβιετικής Ένωσης σε τέτοιο σημείο, ώστε μόνο το σύνολο της βιομηχανικής παραγωγής των ΗΠΑ μπορούσε να το ξεπεράσει.

Ο ρόλος του στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Η αμφιλεγόμενη απόφαση του, στο ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, να συνάψει σύμφωνο μη επιθέσεως με τη Γερμανία, γνωστό ως Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ (23 Αυγούστου 1939), καυτηριάζεται από πολλούς στη Δύση. Έχοντας εξασφαλίσει, ωστόσο, την πολεμική προετοιμασία της χώρας του, δεν αργεί να ταχθεί υπέρ των συμμάχων και να καταξιωθεί ως ένας από τους βασικούς ηγέτες του αντιφασιστικού στρατοπέδου. Οι επιτυχίες του «Κόκκινου Στρατού» στην αντιμετώπιση της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση και η συμβολή του στον τερματισμό του πολέμου ανεβάζουν κατακόρυφα τη φήμη του. Η διπλωματική του δεινότητα στις συναντήσεις κορυφής των Συμμάχων εντυπωσιάζουν τον βρετανό πρωθυπουργό Γουίνστον Τσόρτσιλ και τον Αμερικανό πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούζβελτ.

Παγκόσμιος Ηγέτης - Θάνατος

Μεταπολεμικά και με την οριστική κατανομή των σφαιρών επιρροής, ο Στάλιν έχει αυξήσει τους «υπηκόους» του κατά περίπου εκατό εκατομμύρια, με την «κομμουνιστικοποίηση» των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και τον έλεγχό της από τη Μόσχα. Η διαλλακτική στάση απέναντι στους συμμάχους - και ιδίως τις Ηνωμένες Πολιτείες - είναι πια παρελθόν. Η χώρα του πλέον είναι μία βιομηχανική και στρατιωτική δύναμη, η δεύτερη ισχυρότερη χώρα μετά τις ΗΠΑ, και αποτελεί υπολογίσιμο αντίπαλο στον αγώνα για παγκόσμια επιρροή («Ψυχρός Πόλεμος»). Το 1949 η Ρωσία του Στάλιν γίνεται η δεύτερη σημαντικότερη πυρηνική δύναμη στον κόσμο.

Ο Στάλιν γινόταν όλο και πιο καχύποπτος και παρανοϊκός, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Τον Ιανουάριο του 1953 διατάσσει τη σύλληψη επιφανών γιατρών του Κρεμλίνου - κυρίως Εβραίων - με την κατηγορία ότι με ιατροφαρμακευτικά μέσα εξόντωναν σοβιετικούς ηγέτες. Ίσως να ήταν το πρόσχημα για ένα ακόμα μεγάλο κύμα τρομοκρατίας, με το οποίο θα ξεκαθάριζε τους λογαριασμούς του με τους πολιτικούς του αντιπάλους μέσα στο ΚΚΣΕ.

Τον πρόλαβε, όμως, ο θάνατος, στις 5 Μαρτίου 1953, που προκλήθηκε από εγκεφαλική αιμορραγία. Η σορός του τοποθετήθηκε δίπλα στη σορό του Λένιν, στο Μαυσωλείο της Κόκκινης Πλατείας στη Μόσχα. Η προσωπολατρία και το σύστημα που ο ίδιος επινόησε και εγκαθίδρυσε στη χώρα (σταλινισμός) θα αρχίσουν να «ξηλώνονται» αμέσως μετά το θάνατό του από τον διάδοχό του Νικίτα Χρουστσόφ

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1726?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2023-03-05

© SanSimera.gr

Συνέβη σαν Σήμερα το 1827: - Η Μάχη του Κερατσινίου - Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης κονιορτοποιεί τον στρατό του Κιουταχή στο Κερατσίνι, και τον τρέπει σε φυγή

 

Στις 4 Μαρτίου 1827, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης αποκρούει επίθεση του Οθωμανού πολέμαρχου Μεχμέτ Ρεσίτ Πασά (γνωστού ως Κιουταχή) στο Κερατσίνι, περιοχή βόρεια του Πειραιά, και του προξενεί βαρύτατες απώλειες. Η Μάχη του Κερατσινίου ανέδειξε για μία ακόμα φορά τα ηγετικά προσόντα του «γιου της καλογριάς», που τον επόμενο μήνα θα σκοτωνόταν εντελώς άδοξα στο Φάληρο προς ζημία της Επανάστασης.

Βρισκόμαστε στο έβδομο έτος του εθνικού ξεσηκωμού και οι Τούρκοι πολιορκούσαν την Ακρόπολη, από τον Ιούλιο του 1826. Ο Καραϊσκάκης, έχοντας ήδη απελευθερώσει το μεγαλύτερο μέρος της Ρούμελης, με λαμπρότερο παράδειγμα την επική Μάχη της Αράχωβας (18-24 Νοεμβρίου 1826), είχε διαισθανθεί ότι τυχόν πτώση του «Κάστρου της Αθήνας» θα είχε δυσμενείς επιπτώσεις στην πορεία της Επανάστασης, που βρισκόταν ήδη σε κρίσιμο σημείο μετά την πτώση του Μεσολογγίου (10 Απριλίου 1826) και τις επιτυχίες του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο.

Από την Ελευσίνα, όπου βρισκόταν, θεώρησε αναγκαίο να καταλάβει την περιοχή του Κερατσινίου για να διασφαλίσει αφ’ενός τα νώτα του από τη θάλασσα και αφ’ ετέρου ν’ ανοίξει δρόμο προς την Ακρόπολη διαμέσου του Δαφνίου και του Ελαιώνα για να ανακουφίσει τους πολιορκημένους. Πίστευε ότι η διαδρομή αυτή θα του εξασφάλιζε την προστασία του στρατού του από το εχθρικό ιππικό, ενώ έχοντας ως ορμητήριο το παραθαλάσσιο Κερατσίνι θα μπορούσε να εφοδιάζονται ευκολότερα οι δυνάμεις του από τα πλοία.

Στις 2 Μαρτίου ο Καραϊσκάκης έφθασε με τους άνδρες του στην περιοχή και οργάνωσε το σχέδιό του. Ο Κιουταχής, που πολιορκούσε την Ακρόπολη, μόλις πληροφορήθηκε την άφιξη του παλιού του γνώριμου στο Κερατσίνι, έσπευσε την επομένη με 800 άνδρες να κατασκοπεύσει τις κινήσεις του. Κατέλαβε ένα λόφο στο νότιο ύψωμα του Κορυδαλλού, που τότε οι Αθηναίοι ονόμαζαν λόφο του Σαρδελά κι έστησε δύο κανόνια. Την ίδια ημέρα ενεπλάκη σε αψιμαχίες με τους άνδρες του Καραϊσκάκη, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο αποτέλεσμα.

Στις 4 Μαρτίου επανέλαβε την επίθεση με πολύ ισχυρότερη δύναμη, που την αποτελούσαν, σύμφωνα με ορισμένους απομνημονευματογράφους, 3.000 πεζοί και 400 ιππείς (άλλες πηγές αναφέρουν μεγαλύτερο αριθμό: 4.000 πεζούς και 2.000 ιππείς). Αρχικά στράφηκε σ’ ένα οχυρωμένο μετόχι, που το υπερασπίζονταν ο Τούσας Μπότσαρης, ο Γαρδικιώτης Γρίβας και ο Νικόλαος Κασομούλης, με τους λιγοστούς άνδρες τους. Αφού το κανονιοβόλησε, ετοιμάστηκε γύρω στο μεσημέρι για την τελική έφοδο.

Βλέποντας ο Καραϊσκάκης την κρισιμότητα της κατάστασης, επιχείρησε αντιπερισπασμό, τον οποίο όμως αντιλήφθηκε ο Κιουταχής και χώρισε τις δυνάμεις του στα δύο. Η ηρωική αντίσταση των υπερασπιστών του μετοχίου καθήλωσε τους Τούρκους, οι οποίοι αργότερα αναγκάστηκαν να τραπούν σε φυγή, όταν εμφανίστηκε το ιππικό του Χατζημιχάλη Νταλιάνη, που τους προξένησε βαρύτατες απώλειες. Την ίδια ώρα κατέφθασαν ενισχύσεις από τη γειτονική Καστέλα, ολοκληρώνοντας την ήττα του Κιουταχή.

Οι απώλειες των Τούρκων ήταν σημαντικές για τη δύναμη που παρέταξαν. Οι νεκροί ανήλθαν σε 300 και οι τραυματίες σε 500 άνδρες. Οι Έλληνες έχασαν 3 άνδρες, ενώ τραυματίστηκαν περί τους 25. Ο Μακρυγιάννης αναφέρει στα «Απομνημονεύματά» του ότι οι υπερασπιστές της Ακρόπολης, βλέποντας από μακριά την εξέλιξη της μάχης, βγήκαν και χτυπήθηκαν με τους πολιορκητές. Η πληροφορία αυτή, σύμφωνα με τους ιστορικούς, φαίνεται υπερβολική, γιατί οι Αθηναίοι δεν ήταν δυνατό να έχουν ακριβή αντίληψη της μάχης στο Κερατσίνι. Ωστόσο, η αναφορά του Μακρυγιάννη απηχεί το κλίμα γενικής ευφορίας και του αναπτερωμένου ηθικού των Ελλήνων, μετά τη μεγάλη νίκη του Καραϊσκάκη στο Κερατσίνι.

Ο «Αχιλλέας της Ρωμιοσύνης», όπως τον αποκάλεσε ο Κωστής Παλαμάς, απέδειξε για μία ακόμη φορά τις στρατιωτικές του ικανότητες στο πεδίο της μάχης, έχοντας υπό τις διαταγές του άνδρες απειθάρχητους που δεν συγκροτούσαν ούτε κατά διάνοια τακτικό στράτευμα. Ωστόσο, λίγες μέρες αργότερα, θα του αφαιρεθεί η αρχιστρατηγία της Ρούμελης με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας, οπότε τα πράγματα θα πάρουν διαφορετική τροπή με την ανάληψη της αρχηγίας του στρατού από τον Άγγλο φιλέλληνα Ρίτσαρντ Τσορτς.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/904?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2024-03-04

© SanSimera.gr

Σε παράκρουση ο Ερντογάν: - Τους «Τούρκους» της Κύπρου υπερασπίζεται η Τουρκία Τι ισχυρίζεται για την Κάρπαθο - Η απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών

  

Ως ευκαιρία να επιτεθεί στην Ελλάδα και δη στον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια, ακόμα και χωρίς να τον κατονομάζει εξέλαβε η Τουρκία την αποστολή της συστοιχίας Patriot στην Κάρπαθο, αλλά και των ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο, με το βλέμα στις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στη Μέση Ανατολή, μετά και το χτύπημα Ισραήλ – ΗΠΑ στο Ιράν.

Το τουρκικό ΥΠΕΞ για τους Patriot στην Κάρπαθο

«Τις τελευταίες ημέρες, θεωρούμε τις δηλώσεις που έγιναν κατά παράβαση του καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου ως ανεύθυνες, ατυχείς και ακατάλληλες» αναφέρει σε ανακοίνωση του ο Οντζού Κετσελί, εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Επικαλείται για μία ακόμα φορά τη Συνθήκη της Λωζάνης και τη Συνθήκη των Παρισίων για τις ανυπόστατες αιτιάσεις της Τουρκίας περί αποστρατικοποίηση των νησιών λέγοντας πως «δεν υπάρχει κανένα θέμα προς συζήτηση όσον αφορά το αντικειμενικό νομικό καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, τα οποία έχουν τεθεί υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης».

Επίθεση από την Τουρκία προς Δένδια

Με βολές προς τον Δένδια, η ανακοίνωση υποστηρίζει πως «υπό αυτές τις συνθήκες, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ορισμένοι κύκλοι, οι οποίοι επιθυμούν να εκμεταλλευτούν τις πρόσφατες εξελίξεις στην περιοχή μας και προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να δηλητηριάσουν τις διμερείς σχέσεις μας με τη σύμμαχό μας στο ΝΑΤΟ, την Ελλάδα, προβαίνουν σε μια νέα απόπειρα να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα».

Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση του Κετσελί «κάθε βήμα που θα κάνουν αυτοί οι κύκλοι, οι οποίοι κατηγορούν την Τουρκία για ρεβιζιονισμό, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, είναι άκυρο».

Υποστηρίζουν δε πως «ακόμα πιο διδακτικό είναι το γεγονός ότι αυτή η νοοτροπία, που στο παρελθόν ήθελε να εξοντώσει μαζικά τους Τούρκους της Κύπρου, που ήταν συνιδιοκτήτες του νησιού, σήμερα ισχυρίζεται ότι θα τους προστατεύσει»

«Τις τελευταίες ημέρες, θεωρούμε τις δηλώσεις που έγιναν κατά παράβαση του καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου ως ανεύθυνες, ατυχείς και ακατάλληλες» αναφέρει σε ανακοίνωση του ο Οντζού Κετσελί, εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Επικαλείται για μία ακόμα φορά τη Συνθήκη της Λωζάνης και τη Συνθήκη των Παρισίων για τις ανυπόστατες αιτιάσεις της Τουρκίας περί αποστρατικοποίηση των νησιών λέγοντας πως «δεν υπάρχει κανένα θέμα προς συζήτηση όσον αφορά το αντικειμενικό νομικό καθεστώς των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, τα οποία έχουν τεθεί υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης».

Η απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών

Μονομερείς αιτιάσεις περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου είναι ανυπόστατες και έχουν απορριφθεί επανειλημμένως στο σύνολό τους. Το καθεστώς των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου διέπεται από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης του 1923, τη Σύμβαση του Montreux του 1936 και τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, στην οποία μάλιστα η Τουρκία δεν είναι καν συμβαλλόμενο μέρος.

Οι συνθήκες αυτές δεν καταλείπουν καμία αμφιβολία για το καθεστώς των νησιών.

Η αμυντική διάταξη της Ελλάδας είναι αδιαπραγμάτευτη. Η εμπόλεμη κατάσταση στην ευρύτερη γειτονιά μας επιτάσσει την αναγκαία αμυντική προπαρασκευή της χώρας. Η επικρατούσα αβεβαιότητα και ο κίνδυνος περαιτέρω κλιμάκωσης του πολέμου καλούν για σύνεση και νηφαλιότητα, όχι για ανίσχυρες τοποθετήσεις.

ΚΕΔΙΣΑ: - Διαδικτυακή εκδήλωση(webinar) με θέμα: - Δύο Έθνη Ένα Ευρωπαϊκό Όραμα: - Η Ευρωπαϊκή Εμπειρία της Ελλάδος και ο Δρόμος της Αρμενίας Μπροστά”.

 

Το Κέντρο Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων (ΚΕΔΙΣΑ) σε συνεργασία με το Armenian Institute of International and Security Affairs (AIISA) συνδιοργανώνουν την Τετάρτη 11 Μαρτίου 2026 και ώρα Ελλάδος (ΕΕΤ) 17.00-19.00 διαδικτυακή εκδήλωση(webinar) με θέμα: Δύο Έθνη Ένα Ευρωπαϊκό Όραμα: Η Ευρωπαϊκή Εμπειρία της Ελλάδος και ο Δρόμος της Αρμενίας Μπροστά”. 

To webinar θα διεξαχθεί στα Αγγλικά με τίτλο: “Two Nations One European Vision: Greece’s EU Experience and Armenia’s Road Ahead”

Στους φοιτητές θα χορηγηθεί βεβαίωση παρακολούθησης (Οι φοιτητές που θα παρακολουθήσουν το webinar και ενδιαφέρονται να λάβουν βεβαίωση παρακολούθησης να στείλουν αίτημα στο info@kedisa.gr μετά το πέρας του webinar)

Μπορείτε να συμμετάσχετε δωρεάν στο Webinar στον παρακάτω σύνδεσμο στην πλατφόρμα Zoom χωρίς προεγγραφή

https://us06web.zoom.us/j/84717065777?pwd=mTGkBVnyH1SeROOGdhiMbt7j8ZY5yU.1

Χαιρετισμοί

= Styopa Safaryan (Ιδρυτής & Δ/ντης AIISA)

= Δρ. Ανδρέας Γ.Μπανούτσος (Ιδρυτής & Πρόεδρος Δ.Σ. ΚΕΔΙΣΑ)

= Βασίλειος Μαραγκός (Πρέσβης της ΕΕ στην Αρμενία)

= Hayk Konjoryan (Επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας «Civic Contract» και της Ομάδας Φιλίας Αρμενίας–Ελλάδας)

= Δημήτριος  Κούβελας (Βουλευτής ΝΔ Α΄ Θεσσαλονίκης και Μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας–Αρμενίας)

= Tigran Mkrtchyan (Πρέσβης της Δημοκρατίας της Αρμενίας στην Ελλάδα)

= Χρήστος Σοφιανόπουλος* (Πρέσβης της Ελληνικής Δημοκρατίας στην Αρμενία) *(Έχει προσκληθεί)

= Μιχαήλ Μαύρος* (Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αρμενία) * (Έχει προσκληθεί)

= Συντονισμός:  Tigran Ghalumyan (Ερευνητής Διεθνών Σχέσεων)

Ομιλητές

= Δρ. Παναγιώτα Μανώλη (Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πολιτικής Οικονομίας των Διεθνών Σχέσεων του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου)

= Δρ. Ani Eghiazaryan (Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών, Friedrich Schiller University Jena-Ερευνήτρια AIISA)

Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος - Πόλεμος στη Μέση Ανατολή: - Επιπτώσεις και Στρατηγικές Επιλογές για την Ελλάδα

 

Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος

Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν δεν αποτελεί μια ακόμη περιφερειακή κρίση.

Η ανεξέλεγκτη κλιμάκωσή του, σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά ιδεολογικής και θρησκευτικής αντιπαράθεσης που προβάλλει η Τεχεράνη, σηματοδοτεί βαθιές αλλαγές στο ήδη ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής, με άμεσες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, την ασφάλεια και στους συσχετισμούς ισχύος του διεθνούς συστήματος.

Άξιο ιδιαίτερης προσοχής είναι το γεγονός ότι αρκετές χώρες της Μέσης Ανατολής αλλά και της Ευρώπης, χωρίς να το επιδιώκουν, έχουν ήδη καταστεί μέρος της σύγκρουσης, είτε λόγω της παρουσίας στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ στην επικράτειά τους, είτε λόγω της εμπλοκής τους σε επιχειρήσεις ασφάλειας και προστασίας της ναυσιπλοΐας, είτε εξαιτίας της γεωπολιτικής τους θέσης.

Επιπλέον, η ένταση που καταγράφεται σε κρίσιμες ενεργειακές και ναυτιλιακές οδούς όπως τα Στενά του Ορμούζ, σε συνδυασμό με την κινητοποίηση στρατιωτικών δυνάμεων σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο, δείχνει ότι η σύγκρουση αποκτά πλέον ευρύτερα περιφερειακά χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, η αξιοποίηση από το Ιράν ένοπλων οργανώσεων, όπως η Χεζμπολάχ, οι οποίες λειτουργούν ως αντιπρόσωποί του (proxies), δημιουργεί ένα περιβάλλον ασύμμετρων απειλών, καθιστώντας τον πόλεμο ακόμη πιο σύνθετο, απρόβλεπτο και πιθανόν μακράς διάρκειας.

Θα πρέπει να επισημανθεί επίσης, ότι ο πόλεμος αυτός δεν επηρεάζει μόνο τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής, αλλά έχει ήδη αρχίσει να επηρεάζει την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου.

Συγκεκριμένα, οι αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας, η αβεβαιότητα στις διεθνείς αγορές και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ αποτελούν ήδη απτές συνέπειες της σύγκρουσης, με επιπτώσεις που αγγίζουν όχι μόνο την ευρωπαϊκή, αλλά και την παγκόσμια οικονομία, ενώ επηρεάζουν και την πολιτική σταθερότητα σε αρκετές χώρες.

Μέσα σε αυτό το ταχέως μεταβαλλόμενο περιβάλλον, η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρεί ότι βρίσκεται εκτός του πεδίου επιπτώσεων ή πολύ μακριά από το επιχειρησιακό πεδίο του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Η επίθεση που δέχτηκε από ιρανικά drones η Βρετανική Βάση στην Κύπρο αποδεικνύει του λόγου το αληθές, υπογραμμίζοντας ότι η γεωγραφική εγγύτητα και η στρατηγική θέση της Ελλάδας σε συνδυασμό με τη συμμετοχή της σε διεθνείς οργανισμούς και τη στρατηγική της σχέση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, την καθιστούν αναπόσπαστο μέρος της ευρύτερης περιφερειακής αναταραχής.

Το κρίσιμο ερώτημα, δεν είναι αν η Ελλάδα επηρεάζεται από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή.

Αυτό είναι ήδη δεδομένο και δεν περιορίζεται στο ενδεχόμενο άμεσου στρατιωτικού πλήγματος σε κρίσιμες υποδομές, όπως η Βάση της Σούδας.

Οι επιπτώσεις του πολέμου εκδηλώνονται ήδη στην ελληνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία, στην ενέργεια, στη ναυτιλία και στην ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, ενώ η μεταβολή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο είναι βέβαιο, ότι θα αναδιαμορφώσει τους συσχετισμούς ισχύος στην περιοχή.

Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα για την Ελλάδα, είναι το πώς θα διαχειριστεί τις συνέπειες του πολέμου και ποιες στρατηγικές θα επιλέξει για να προστατεύσει τα εθνικά της συμφέροντα και να ενισχύσει τη θέση της στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον.

Υπό την ανωτέρω οπτική, η Ελλάδα καλείται αφενός να παραμείνει αξιόπιστος σύμμαχος της Δύσης και παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή, αφετέρου να διασφαλίσει ότι δεν θα μετατραπεί σε πεδίο κλιμάκωσης ή στόχο ασύμμετρων απειλών.

Οι βασικές επιπτώσεις του πολέμου στη Μέση Ανατολή για την Ελλάδα εκτείνονται από την ασφάλεια και την οικονομία έως τη ναυτιλία και τη διαχείριση περιφερειακών πιέσεων, που επηρεάζουν τόσο την κοινωνική σταθερότητα όσο και τη διεθνή θέση της χώρας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πιθανότητα μιας μικρής κλίμακας επίθεσης ή δολιοφθοράς σε πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές όπως στη Σούδα ή την Αλεξανδρούπολη δεν μπορεί να αγνοηθεί, ωστόσο η πιθανότητά της παραμένει περιορισμένη χάρη στα αυστηρά μέτρα ασφάλειας και την εγρήγορση των αρμόδιων αρχών.

Παράλληλα, ελλοχεύει ο κίνδυνος τρομοκρατικών ενεργειών ή οργανωμένων κυβερνοεπιθέσεων με στόχο κρατικά δίκτυα, ενεργειακές υποδομές, μεταφορές ή ακόμη και στρατιωτικά συστήματα.

Όπως ήδη αναφέρθηκε, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν έχει άμεσες συνέπειες στο παγκόσμιο εμπόριο και στις θαλάσσιες μεταφορές.

Συνεπώς, η άνοδος των τιμών του πετρελαίου, η διατάραξη των ενεργειακών ροών προς την Ευρώπη και οι αλλαγές δρομολογίων, σε συνδυασμό με την αύξηση του κόστους μεταφοράς και logistics, είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσουν τόσο την ελληνική ναυτιλία όσο και συνολικά την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα.

Η αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου αναμένεται επίσης να επηρεάσει τον ελληνικό τουρισμό, ο οποίος αποτελεί βασικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας.

Παράλληλα, σε περίπτωση περαιτέρω κλιμάκωσης του πολέμου ή αποσταθεροποίησης κρατών της περιοχής, η Ελλάδα είναι πιθανό να βρεθεί εκ νέου αντιμέτωπη με αυξημένες μεταναστευτικές ροές, τις οποίες θα κληθεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά, ώστε να διατηρηθεί η εσωτερική ασφάλεια και να αποφευχθούν περιστατικά κοινωνικής έντασης.

Τέλος, η πιθανή αναδιαμόρφωση των συσχετισμών ισχύος στο γεωπολιτικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου, σε συνδυασμό με την γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας και τη στρατηγική της σχέση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενδέχεται να προκαλέσει αντιδράσεις από την Τουρκία, γεγονός που προσθέτει έναν ακόμη παράγοντα αβεβαιότητας στο ήδη σύνθετο περιφερειακό περιβάλλον.

Ωστόσο, η ανάλυση των ανωτέρω επιπτώσεων δεν αρκεί από μόνη της για να κατανοήσουμε πλήρως τη σημασία των εξελίξεων στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι κάθε μεγάλη γεωπολιτική αλλαγή δημιουργεί ταυτόχρονα κινδύνους, αλλά και στρατηγικές ευκαιρίες

για τα κράτη που μπορούν να προσαρμοστούν έγκαιρα στις νέες συνθήκες.

Υπό το πλαίσιο αυτό, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ανέδειξε ήδη ένα σημαντικό κενό στρατηγικής στο ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας, το οποίο δημιουργεί προϋποθέσεις για μια πιο ενεργή και στοχευμένη ελληνική στρατηγική.

Η Ε.Ε. εμφανίζεται για ακόμη μία φορά χωρίς ενιαία στρατηγική προσέγγιση απέναντι σε μια μεγάλη διεθνή σύγκρουση, γεγονός που αναδεικνύει τις δομικές αδυναμίες της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής και δημιουργεί ένα κενό στην περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις και την προσπάθεια διατήρησης πολιτικής απόστασης από τη σύγκρουση, οι τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις—Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Γερμανία—προχώρησαν σε αναπροσαρμογή των θέσεών τους υπό το βάρος των εξελίξεων στο πεδίο του πολέμου και της επέκτασης των απειλών από το Ιράν.

Παράλληλα, η στάση της Τουρκίας ανέδειξε μια διαφορετική στρατηγική επιλογή.

Η Άγκυρα καταδίκασε τόσο τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ όσο και τα αντίποινα του Ιράν, ενώ απαγόρευσε τη χρήση του εναέριου, χερσαίου και θαλάσσιου χώρου της για επιχειρήσεις κατά του Ιράν.

Το συνδυασμένο αποτέλεσμα αυτών των διαφοροποιημένων στάσεων δημιουργεί ένα παράθυρο στρατηγικής ευκαιρίας για την Ελλάδα, επιτρέποντάς της να αναδείξει τον περιφερειακό της ρόλο και να προωθήσει πιο συνεκτικές και ολοκληρωμένες πολιτικές ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ειδικότερα, η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, με σταθερό προσανατολισμό στη Δύση και στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και το Ισραήλ μπορεί να διαδραματίσει έναν πιο ενεργό ρόλο ως πυλώνας σταθερότητας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στο πλαίσιο αυτό, αξιολογείται ως σωστή και ιδιαίτερης σπουδαιότητας η απόφαση του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να αποστείλει δύο φρεγάτες του Π.Ν. και τέσσερα αεροσκάφη F16 για την προστασία της Κύπρου, συμβάλλοντας στην αποτροπή πιθανών απειλών σε βάρος των στρατιωτικών και κρίσιμων υποδομών του νησιού.

Ανταποκρινόμενη στο αίτημα για την αντιμετώπιση των αυξημένων απειλών στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα με την κίνηση αυτή εκφράζει έμπρακτα την αλληλεγγύη της προς τον αδελφό

Κυπριακό λαό και τη στήριξή της προς ένα βασικό σύμμαχο και εταίρο.

Παράλληλα, αναδεικνύει τον ρόλο της ως ουσιαστικού εγγυητή της ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατίας και στέλνει σαφές μήνυμα, ότι είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί τόσο τα δικά της εθνικά συμφέροντα όσο και εκείνα των συμμάχων της σε μια κρίσιμη συγκυρία για την περιφερειακή ασφάλεια.

Μέσω αυτής της πρωτοβουλίας, η Ελλάδα επιβεβαιώνει ότι διαθέτει τη βούληση αλλά και την επιχειρησιακή ικανότητα να αναλαμβάνει ενεργό ρόλο σε ζητήματα ασφάλειας που υπερβαίνουν τα στενά όρια της εθνικής της επικράτειας, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός ισχυρότερου αποτρεπτικού πλαισίου στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αναδεικνύει και την γεωπολιτική σημασία των ελληνικών υποδομών και ιδιαίτερα των στρατιωτικών εγκαταστάσεων που συνδέονται με το ΝΑΤΟ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε αυτό το πλαίσιο, ιδιαίτερη σημασία αποκτά ο ρόλος της βάσης της Σούδας στην Κρήτη, ιδίως στη σημερινή συγκυρία που ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται και η στρατηγική αξιοποίηση κρίσιμων υποδομών καθίσταται κρίσιμο στοιχείο για τη σταθερότητα της περιοχής.

Η αυξανόμενη αξιοποίηση της βάσης από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αποδεικνύει ότι η Σούδα λειτουργεί πλέον ως ένας από τους βασικούς κόμβους στρατηγικής υποστήριξης στη Νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας, ενισχύοντας τη σημασία της χώρας στο συνολικό σύστημα ασφάλειας της Δύσης για επιχειρήσεις επιτήρησης, υποστήριξης και προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επίσης, αποτυπώνει την αξία που έχει για τους συμμάχους η γεωγραφική θέση της Ελλάδας στο σταυροδρόμι Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής.

Η εξέλιξη αυτή, πέρα από την αποτρεπτική της διάσταση, μπορεί να ενισχύσει τη διαπραγματευτική ισχύ της Ελλάδας τόσο εντός της Συμμαχίας όσο και στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συζητήσεων για την άμυνα και την ασφάλεια.

Οι επιπτώσεις του πολέμου στον τομέα της ενέργειας δημιουργεί νέα δεδομένα επίσης, για το ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου στην ευρύτερη περιοχή.

Συγκεκριμένα, η Ελλάδα αποκτά μια μοναδική ευκαιρία να αναδειχθεί σε πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας και σταθερότητας για τη Δύση και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, αναλαμβάνοντας ρόλο κρίσιμου ενεργειακού

διαμετακομιστικού κόμβου, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενεργειακής αυτονομίας και ανεξαρτησίας.

Επιπλέον, η αστάθεια στην ευρύτερη περιοχή καθιστά ακόμη πιο σημαντικές τις περιφερειακές συνεργασίες που έχει αναπτύξει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια με κράτη της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Η εμβάθυνση αυτών των συνεργασιών μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία ενός πλέγματος ασφάλειας και σταθερότητας που θα λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι σε αναθεωρητικές ή αποσταθεροποιητικές δυνάμεις.

Τέλος, η συγκυρία αυτή προσφέρει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να ενισχύσει τη διεθνή της εικόνα ως χώρας που λειτουργεί με στρατηγική συνέπεια, αξιοπιστία και σταθερότητα σε ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας.

Αυτές οι ευκαιρίες όμως, δεν αξιοποιούνται από μόνες τους, αλλά απαιτούν ένα σαφές και πολυδιάστατο στρατηγικό σχέδιο, το οποίο θα συνδυάζει την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας με την ενεργή διπλωματική παρουσία και την αξιοποίηση των γεωπολιτικών της πλεονεκτημάτων.

Υπό αυτό το πλαίσιο, η πρώτη προτεραιότητα της Ελλάδας αφορά την περαιτέρω ενίσχυση της εθνικής άμυνας και την προστασία κρίσιμων υποδομών, ιδιαίτερα εκείνων που συνδέονται με συμμαχικές επιχειρήσεις, αλλά και με ενεργειακές ή διαμετακομιστικές δραστηριότητες στρατηγικής σημασίας.

Παράλληλα, η Ελλάδα χρειάζεται να εντείνει τη διπλωματική της δράση σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, προωθώντας πρωτοβουλίες που θα ενισχύσουν τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και θα αναδείξουν τον ρόλο της χώρας ως αξιόπιστου συνομιλητή και παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας.

Δεδομένου ότι επιχειρείται από πολλά κράτη της Μέσης Ανατολής αλλά και της Τουρκίας να αναβαθμίσουν τον ρόλο τους μέσω πρωτοβουλιών αποκλιμάκωσης και διαμεσολάβησης, η Ελλάδα οφείλει να κινηθεί μεθοδικά και να αξιοποιήσει την αξιοπιστία που διαθέτει εντός της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, προωθώντας πρωτοβουλίες που θα ενισχύουν τη διπλωματία και τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συγκεκριμένα, η χώρα μπορεί να συμβάλει ενεργά στη διαμόρφωση ενός ευρωπαϊκού πλαισίου διαχείρισης της κρίσης, αναλαμβάνοντας ρόλο συντονισμού και πολιτικής πρωτοβουλίας, γεγονός που θα ενισχύσει περαιτέρω το γεωπολιτικό της αποτύπωμα και θα περιορίσει τα περιθώρια άλλων

περιφερειακών δυνάμεων να μονοπωλήσουν τον ρόλο του διαμεσολαβητή.

Ταυτόχρονα, η αξιοποίηση των περιφερειακών συνεργασιών, η εμβάθυνση των στρατηγικών σχέσεων με χώρες της περιοχής και η ενδυνάμωση της ενεργειακής και αμυντικής συνεργασίας μπορούν να μετατρέψουν την παρούσα συγκυρία από περίοδο κινδύνων σε περίοδο γεωπολιτικής αναβάθμισης για την Ελλάδα.

Τέλος, σε αυτή την δύσκολη και ιδιαίτερα επικίνδυνη συγκυρία για τη διεθνή ασφάλεια, είναι κρίσιμο η Ελλάδα να διατηρήσει την εσωτερική της σταθερότητα και να ενισχύσει την εθνική της ανθεκτικότητα.

Δεδομένου ότι η ανθεκτικότητα ενός κράτους δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατιωτική του ισχύ αλλά και από τη συνοχή της κοινωνίας, την αποτελεσματικότητα των θεσμών και την ικανότητα διαχείρισης κρίσεων, η προετοιμασία για την αντιμετώπιση υβριδικών και κάθε μορφής απειλής –σε συνδυασμό με την έγκαιρη ενημέρωση και ψυχολογική προετοιμασία της κοινής γνώμης- αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διατήρηση της εθνικής ασφάλειας.

Εν κατακλείδι, για την Ελλάδα, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αποτελεί ταυτόχρονα απειλή και ευκαιρία.

Απειλή, διότι η κλιμάκωση των πολεμικών επιχειρήσεων δημιουργούν αυξημένους κινδύνους για την ασφάλεια, την οικονομία και τη σταθερότητα στην περιοχή, απαιτώντας ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος και ικανότητα διαχείρισης πολλαπλών κρίσεων σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον. Ευκαιρία, διότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια η γεωγραφική θέση της χώρας, οι στρατηγικές της συνεργασίες και η αξιοπιστία της εντός της Δύσης συνθέτουν ένα πλαίσιο που μπορεί να οδηγήσει σε ουσιαστική γεωπολιτική αναβάθμιση.

Υπό το πρίσμα αυτό, αν η Ελλάδα συνεχίσει να κινείται με συνέπεια, στρατηγικό σχεδιασμό και εθνική ενότητα, μπορεί να εξελιχθεί σε βασικό πυλώνα ασφάλειας και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το κρίσιμο ζητούμενο για την Ελλάδα επομένως, δεν είναι απλώς να παρακολουθεί τις εξελίξεις, αλλά να συμμετέχει ενεργά δίπλα σε αυτούς που τις διαμορφώνουν.

Στη σημερινή διεθνή πραγματικότητα, της αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας που το διεθνές δίκαιο υποχωρεί έναντι του δικαίου του ισχυρού, η ισχύς ενός κράτους δεν καθορίζεται μόνο από τις επιχειρησιακές δυνατότητές του.

Καθορίζεται κυρίως, από την ικανότητά του να αντιλαμβάνεται εγκαίρως τις αλλαγές και να τοποθετείται στρατηγικά μέσα σε αυτές.

Και αυτή ακριβώς είναι η πρόκληση, αλλά και η ιστορική ευκαιρία που καλείται να διαχειριστεί η Ελλάδα.

Να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση, τις συμμαχίες της και την αξιοπιστία της σε πραγματικό στρατηγικό κεφάλαιο, καθιστώντας την χώρα πυλώνα ασφάλειας, σταθερότητας και επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο, ικανή να διαμορφώνει τις εξελίξεις αντί να τις ακολουθεί.

ΝΙΜΙΤΣ: - Προκήρυξη θέσεων Υγειονομικών Αξιωματικών ε.ε και ε.α

 

Αφού λάβαμε υπόψη τα σχετικά,

π ρ ο κ η ρ ύ σ σ ο υ μ ε

μεταξύ των ε.ε. και ε.α. Υγειονομικών Αξκών, που διαθέτουν τα προβλεπόμενα από το άρθρο 7, παράγραφος 1α του (γ) σχετικού, τυπικά και ουσιαστικά προσόντα τις εξής θέσεις Δντων Τμημάτων του ΝΙΜΤΣ

α. Διευθυντή Καρδιολογικής Κλινικής

β. Διευθυντή Α ́ Ανεξάρτητου Εξωτερικού Παθολογικού Ιατρείου

γ. Διευθυντή Β ́ Ανεξάρτητου Εξωτερικού Παθολογικού Ιατρείου

Οι ενδιαφερόμενοι Αξκοί να υποβάλουν στο ΓΕΣ/ΔΥΓ, μέχρι 3 Απρ 26, τα παρακάτω δικαιολογητικά:

α. Βιογραφικό σημείωμα.

β. Αντίγραφα διδακτορικής διατριβής.

γ. Αντίγραφα μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών.

δ. Βεβαιώσεις εκπαιδεύσεων και μετεκπαιδεύσεων.

ε. Περιληπτικό πίνακα με τους τίτλους των επιστημονικών εργασιών στις οποίες είναι συγγραφείς, καθώς και ανακοινώσεων (προφορικών και γραπτών) σε επιστημονικά συνέδρια , συνοδευόμενα υποχρεωτικά από αντίγραφα αυτών.

στ. Κάθε άλλο έγγραφο που θα αποδεικνύει την επιστημονική δραστηριότητα του υποψηφίου.

 

Χειριστής θέματος: Ανχης (ΥΙ) Μιχαήλ Παπαδομιχελάκης, Επιτελής ΓΕΣ/ΔΥΓ/1α, τηλ. 210 7494907.