Για ποιους λόγους την "κοπάνισε" από τη ΝΔ η Ιωάννα Γκελεστάθη;

 

Ιωάννα Γκελεστάθη / Ioanna Gkelestathi 

4 ώρ. ·

Προ ολίγων ωρών υπέβαλλα στον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας κύριο Κυριάκο Μητσοτάκη την παραίτησή μου από κάθε κομματική ιδιότητα συμπεριλαμβανομένης και αυτής του απλού μέλους.

Στην οδυνηρή απόφαση της απομάκρυνσής μου από το κόμμα το οποίο υπήρξε σπίτι μου από την ημέρα που γεννήθηκα μέχρι σήμερα με οδήγησαν εξελίξεις των τελευταίων ημερών οι οποίες δε μου άφησαν άλλη επιλογή από αυτήν της διαφύλαξης της αξιοπρέπειας, της τιμής και της υπόληψής μου.

Από καιρού όφειλα να έχω αντιληφθεί το πολιτικό, αξιακό και ψυχικό ρήγμα το οποίο προϊόντος του χρόνου ανεπτύχθει μεταξύ της ηγεσίας και εμού πλην όμως ο υπερβάλλον κομματικός πατριωτισμός μου και η μακρά αφοσίωσή μου στο πρόσωπο του σημερινού Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας δε μου το επέτρεψαν.

Αποχωρώ με καθαρή συνείδηση γνωρίζοντας πως έχω δώσει τα πάντα στο μέτρο των ικανοτήτων και των δυνάμεών μου στη Νέα Δημοκρατία χωρίς ουδέποτε να έχω απαιτήσει ή λάβει οιοδήποτε αντάλλαγμα.

Επισημαίνω ότι δε θα ανεχθώ από κανέναν να επιχειρήσει την αποδόμηση της όποιας πολιτικής διαδρομής μου και της προσωπικότητάς μου καθώς κινήθηκα σε όλη την πορεία μου με γνήσιο πατριωτισμό και διάθεση προσφοράς στους συμπολίτες μου, με ιδεολογική καθαρότητα και πολιτικό ήθος και κυρίως με απόλυτη τιμιότητα και πεντακάθαρα χέρια μακριά από φθηνούς καιροσκοπισμούς, κομματικές δολοπλοκίες και πολιτικούς εκβιασμούς.

Επισημαίνω ακόμη πως αφενός η παράταξη συνέχεται με ιδέες, αρχές και αξίες από τις οποίες δε θα αποστώ όσο ζω και είναι έννοια ευρύτερη του κόμματος το οποίο ενίοτε συνέχεται με μηχανισμούς, κονκλάβια και ίντριγκες που αποβάλλουν οιονδήποτε διαπνέεται από πολιτική υγεία.

Επισημαίνω τέλος πως το κόμμα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά όχημα υπηρέτησης της Πατρίδας και των πολιτών της τουλάχιστον για όσους δεν εξαρτούν την επιβίωση ή την υπόστασή τους από αυτό αλλά και για όσους δεν έχουν σκελετούς στη ντουλάπα τους.

Ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας όσες και όσους πίστεψαν στο πρόσωπό μου και συμπορεύθηκαν μαζί μου στους ατομικούς αγώνες μου με την πεποίθηση πως δεν τους πρόδωσα ποτέ, με την ευχή πως δεν τους απογοήτευσα ποτέ και με την πίστη πως θα έρθει ο καιρός να ξανανταμώσουμε σε κοινές μάχες για τα ιδανικά μας.

Πρωθυπουργός: - Ξέρω πόσο πολύ πονέσατε από το νόμο Κατρούγκαλου - Ισοπέδωσαν τις συντάξεις

 

Αποσπάσματα ομιλίας Πρωθυπουργού

 

Υλοποιήσαμε στο ακέραιο το προεκλογικό μας πρόγραμμα, παρά τις μεγάλες δυσκολίες. Σήμερα έχουμε κάθε λόγο να είμαστε αισιόδοξοι, να μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Γιατί η Ελλάδα της επόμενης τετραετίας μπορεί να είναι μία Ελλάδα στην οποία πραγματικά θα αλλάξουν τα πάντα.

 

 

Εμείς ήμασταν αυτοί -προσέξτε- που πήραμε τον κατώτατο μισθό από τα 650 ευρώ και τον πήγαμε στα 780 ευρώ. Θα μου πείτε, «είναι αρκετό;». Πρώτος εγώ θα σας πω πως δεν είναι αρκετό, γιατί ξέρω ότι σήμερα στην πατρίδα μας οι μισθοί είναι ακόμα χαμηλοί. Ο κατώτατος μισθός μπορεί να πάει στα 950 ευρώ και ο μέσος μισθός στα 1.500 ευρώ. 

 

Για τον πληθωρισμό, μια κουβέντα θα σας πω μόνο. Ξέρω πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι η ακρίβεια και ξέρετε και εσείς τι έχουμε κάνει για να σας βοηθήσουμε. Ο πληθωρισμός, όμως, κάποια στιγμή θα υποχωρήσει, αλλά οι μειώσεις των φόρων και οι αυξήσεις των μισθών ήρθαν για να μείνουν. Αυτός είναι ο τρόπος τελικά που με μόνιμο τρόπο βελτιώνουμε το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών.

 

 

Δεν μου αρέσει να τάζω πράγματα τα οποία ξέρω ότι αύριο δεν μπορώ να υλοποιήσω, σε αντίθεση με κάποιους άλλους οι οποίοι σας υπόσχονται προγράμματα τα οποία ξεπερνούν τα 80 δισεκατομμύρια σε κόστος.

 

Αλλά, προσέξτε, όταν τους προκαλούμε και τους λέμε, «ρε παιδιά, μην τσακωνόμαστε για τα προγράμματα μας, ένας τρόπος υπάρχει να δούμε ποιος λέει την αλήθεια, ελάτε να τα πάμε όλοι μαζί να τα κοστολογήσει κάποιος τρίτος, ανεξάρτητος. Δεν θέλετε το Γενικό Λογιστήριο; Η Τράπεζα της Ελλάδος. Δεν θέλετε την Τράπεζα της Ελλάδος; Το Οικονομικό Συμβούλιο της Βουλής». Σιωπή. Γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι σας τάζουν πράγματα τα οποία δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα και δεν τους ενδιαφέρει, βέβαια, διότι κατά βάθος ξέρουν ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν τις εκλογές.

 

Μια κουβέντα για τους συνταξιούχους μας, γιατί ξέρω πόσο πολύ πονέσατε από το νόμο Κατρούγκαλου και πόση οργή αισθανθήκατε από αυτούς που σας έταζαν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια «με ένα νόμο και με ένα άρθρο» και μετά ήρθαν και σας τσάκισαν. Ισοπέδωσαν τις συντάξεις σας και έρχονται τώρα να έχουν το θράσος να λένε, «μα εμείς», λέει, «σας δίναμε 13η σύνταξη και ήρθε», λέει, «ο Μητσοτάκης και σας την έκοψε».

 

Η απάντηση είναι ότι εμείς δώσαμε για πρώτη φορά αυξήσεις στους συνταξιούχους, 8%, μετά από 12 χρόνια. Εμείς είμαστε αυτοί που ερχόμαστε να διορθώσουμε, έστω και μερικώς, την προσωπική διαφορά Κατρούγκαλου. Δεσμεύομαι ότι θα εξακολουθώ να στηρίζω τους συνταξιούχους με προσωπική διαφορά έως ότου αυτή σβήσει.

 

Μας κατηγορούν κάποιοι ότι ζει, λέει, η μεσαία τάξη με επιδόματα. Η απάντηση η δική μου είναι: να ξέρετε ότι με τη Νέα Δημοκρατία σε κάθε δυσκολία το κράτος θα είναι δίπλα σας. Ακούστε το καλά, γιατί είμαστε κοινωνική παράταξη και δεν εγκαταλείπουμε τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας. Όμως, ξέρουμε ότι η επιδοματική βοήθεια είναι μια προσωρινή λύση. Η μόνιμη λύση, θα το ξαναπώ, είναι οι αυξήσεις των μισθών, είναι οι μειώσεις των φόρων, είναι οι επενδύσεις που φέρνουν την ανάπτυξη.

 

 

Αυτό σημαίνει, για να σας το πω απλά, πολιτική στην πράξη. Εμείς δίνουμε έμφαση στο αποτέλεσμα. Είμαστε περήφανοι για τις αξίες μας.

 

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους παλιούς αγωνιστές της Νέας Δημοκρατίας. Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ σε αυτούς οι οποίοι δεν μας εγκατέλειψαν ποτέ και που κράτησαν όρθια την παράταξη σε πολύ δύσκολες στιγμές. Αλλά θέλω να πω και ένα μεγάλο καλωσόρισμα στους νέους φίλους μας. Σε αυτούς οι οποίοι συμπαρατάχθηκαν μαζί μας από το 2019, δημιούργησαν αυτό το μεγάλο ρεύμα νίκης του προοδευτικού πατριωτισμού, του δημιουργικού εκσυγχρονισμού, αυτό το ρεύμα της νίκης, το οποίο ξαναφουσκώνει σε αυτές τις εκλογές.

 

Μην έχετε αμφιβολία, ότι θα υπάρχουν και  συμπολίτες μας, οι οποίοι θα μας ψηφίσουν για πρώτη φορά σε αυτές τις εκλογές. Διότι είδαν, έκριναν, συνέκριναν και αποφάσισαν ότι αξίζουν μια κυβέρνηση η οποία είναι αποτελεσματική, η οποία όποτε γίνονται λάθη δεν διστάζει να τα αναγνωρίσει. 

 

Εγώ δεν κρύφτηκα ποτέ, φίλες και φίλοι. Ποτέ. Και όποτε έγιναν λάθη βγήκα μπροστά στον ελληνικό λαό, αναγνώρισα την ευθύνη που μου αναλογεί και είπα ότι το χρέος μου είναι να διορθώσω τα λάθη τα οποία γίνονται. Ουδείς αλάθητος, ούτε θαύματα υποσχέθηκα. Αλλά η Ελλάδα του 2023 δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του 2019 και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να μας κάνει όλους πολύ υπερήφανους.

 

Και με μια φωνή, βέβαια, η οποία ακούγεται στο εξωτερικό. Από τη Μέση Ανατολή μέχρι τις Βρυξέλλες, από την Άπω Ανατολή μέχρι το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, η φωνή της Ελλάδος ακούγεται. Και αυτό έχει μια ξεχωριστή σημασία. Διότι, αύριο, ξέρετε, έχει εκλογές και ο μεγάλος μας γείτονας.

 

Σαν Σήμερα - "Στο Βαλτέτσι στο Λεβίδι / πέφτει αλύπητο λεπίδι…" - Αφήστε τα ντουφέκια σας και βγάλτε τα σπαθιά σας, βάλτε τους Τούρκους εμπροστά, σαν πρόβατα, σαν γίδια!!

 

 Από τις σημαντικότερες μάχες της Ελληνικής Επανάστασης, που άνοιξε τον δρόμο για την άλωση της Τριπολιτσάς (σημερινής Τρίπολης) στις 23 Σεπτεμβρίου 1821. Διεξήχθη στις 12 και 13 Μαΐου του 1821 γύρω από το ορεινό χωριό Βαλτέτσι της Μαντινείας (12 χιλιόμετρα δυτικά της Τριπολιτσάς) και στέφθηκε από τη νίκη των ελληνικών όπλων.

Μετά τη μάχη του Λεβιδίου (14 Απριλίου 1821) και την ήττα των Τούρκων, δημιουργήθηκαν ελληνικά στρατόπεδα στο Βαλτέτσι, το Χρυσοβίτσι και την Πιάνα, με πρωτοβουλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, για τον συντονισμό των πολεμικών επιχειρήσεων που απέβλεπαν στην άλωση της Τριπολιτσάς, του σημαντικότερου οθωμανικού στρατιωτικού και διοικητικού κέντρου της Πελοποννήσου. Ήταν εξαρχής το στρατηγικό σχέδιο του «Γέρου του Μωριά», που κατόρθωσε, με δυσκολία είναι αλήθεια, να το επιβάλει και στους λοιπούς οπλαρχηγούς. Ο ίδιος πηγαινοερχόταν καθημερινά στα τρία στρατόπεδα, επιλύοντας κάθε πρόβλημα που παρουσιαζόταν και ενθαρρύνοντας τα παλληκάρια. «Εκοιμόμουν εις το Βαλτέτσι, εγευμάτιζα στην Πιάνα και εδείπναγα εις το Χρυσοβίτσι» γράφει χαρακτηριστικά στα Απομνημονεύματά του.

Η στρατηγική σημασία του Βαλτετσίου και η ενίσχυση του στρατοπέδου αυτού αποτελούσαν απειλή για τους Τούρκους. Στις 25 Απριλίου 1821 ισχυρές δυνάμεις προερχόμενες από το Ναύπλιο επιτέθηκαν κατά των Ελλήνων. Ο τουρκικός αιφνιδιασμός ανάγκασε τους υπερασπιστές του υπό τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη να αποσυρθούν, με αποτέλεσμα το χωριό να πυρποληθεί. Ο Κολοκοτρώνης, που είχε υποθέσει ότι οι Τούρκοι θα κατευθύνονταν προς ένα άλλο ελληνικό στρατόπεδο στα Βέρβαινα, έσπευσε στο Βαλτέτσι και ανασυγκρότησε το στρατόπεδο.

Για την αμυντική του θωράκιση κατασκευάστηκαν προμαχώνες (ταμπούρια) στους λόφους γύρω από το χωριό και οχυρώθηκαν η εκκλησία και τα λιγοστά σπίτια του χωριού που είχαν απομείνει από την καταστροφή της 25ης Απριλίου. Τον ανατολικό προμαχώνα, στο Χωματοβούνι, κατέλαβαν ο Κυριακούλης και ο Ηλίας Μαυρομιχάλης με τους σκληροτράχηλους Μανιάτες, τον δυτικό ο γηραιός Μητροπέτροβας, ο Δημήτριος Παπατσώνης, ο Ιωάννης Μαυρομιχάλης, ο Παναγιώτης Κεφάλας και άλλοι Μεσσήνιοι, στον βορειοανατολικό προμαχώνα τοποθετήθηκαν τα αδέλφια Ηλίας και Νικήτας Φλέσσας, ο Αθανάσιος Σώρης και άλλοι Γορτύνιοι οπλαρχηγοί, ενώ στην εκκλησία του χωριού ταμπουρώθηκαν οι Μπουραίοι, ο Ηλίας Τσαλαφατίνος και ο Ιωάννης Κατσανός. Αρχηγός του ελληνικού στρατοπέδου ορίστηκε ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης. Ταυτόχρονα, στην Επάνω Χρέπα τοποθετήθηκε σκοπιά για να ειδοποιήσει έγκαιρα με καπνούς ποια θα ήταν η κατεύθυνση των εχθρικών στρατευμάτων.

Από τις 6 Μαΐου 1821 ο κεχαγιάμπεης του Χουρσίτ Πασά, ονόματι Μουσταφ, βρισκόταν στην Τριπολιτσά, προερχόμενος από την Ήπειρο, όπου ο αρχηγός του, διοικητής της Πελοποννήσου, πολεμούσε τον Αλή Πασά, που είχε αυτονομηθεί από τον Σουλτάνο. Εκεί πληροφορήθηκε την ανασύσταση του ελληνικού στρατοπέδου στο Βαλτέτσι και αποφάσισε να δράσει. Είχε ως στόχο πρώτα να διαλύσει το στρατόπεδο στο Βαλτέτσι και στη συνέχεια να καταστείλει την επανάσταση στη Μεσσηνία και να υποτάξει τη Μάνη. Αμέσως μετά θα επέστρεφε νικητής και τροπαιούχος στην Τριπολιτσά, αναμένοντας δόξα και τιμές από τον Σουλτάνο.

Κίνδυνος για την επανάσταση...

Ο Μουσταφάμπεης συγκρότησε ένα άρτιο εξοπλισμένο στρατιωτικό σώμα από 12.000 άνδρες, του οποίου ηγούντο εμπειροπόλεμοι αξιωματικοί. Οι ελληνικές δυνάμεις στο Βαλτέτσι δεν ξεπερνούσαν τους 2.300 άνδρες. Είχαν ελλιπή οπλισμό και αμφίβολη μαχητική ικανότητα. Ο κίνδυνος για την επανάσταση, που μετρούσε κοντά στους δύο μήνες, ήταν προφανής. Ο Μουσταφάμπεης καθυστέρησε για λίγες μέρες την έναρξη των επιχειρήσεων, επειδή πίστευε ότι οι υπερασπιστές του Βαλτετσίου από τον τρόμο τους θα παραδίδονταν και δεν θα χρειαζόταν να ρίξει ούτε μία τουφεκιά. Φήμες, όμως, τον ήθελαν να είναι σφόδρα ερωτευμένος με μια όμορφη χανούμισα από το χαρέμι του Χουρσίτ Πασά και να περνά «καυτές» βραδιές στην Τριπολιτσά.

Τελικά, λίγο πριν από τα χαράματα της 12ης Μαΐου 1821 το πρώτο και κυριότερο σώμα του τουρκικού στρατού με αρχηγό τον τουρκαλβανό Ρουμπή από τα Μπαρδουνοχώρια και αποτελούμενο από τρεις χιλιάδες άνδρες έλαβε κατεύθυνση προς τα βόρεια του Βαλτετσίου, με σκοπό να εμποδίσει την αποστολή βοήθειας από τα στρατόπεδα Πιάνας και Χρυσοβιτσίου. Ακολούθησε ένα δεύτερο σώμα από 2.000 έφιππους και πεζούς που κατευθύνθηκε προς τους Αραχαμίτες, ένα τρίτο που έσπευσε να καταλάβει το Φραγκόβρυσο για να αποκόψει το Βαλτέτσι από το στρατόπεδο των Βερβαίνων, ένα τέταρτο για να βοηθήσει το πρώτο από το Καλογεροβούνι και το πέμπτο σώμα με 3.000 άνδρες, τα ορειβατικά πυροβόλα και τα πολεμοφόδια.

Από το Χρυσοβίτσι ο Κολοκοτρώνης είδε τα σήματα καπνού από την Επάνω Χρέπα, ότι τουρκικός στρατός κατευθύνεται προς το Βαλτέτσι, και με 800 άνδρες έσπευσε στην περιοχή, έχοντας ειδοποιήσει και τον Δημήτριο Πλαπούτα που βρισκόταν στην Πιάνα. Η μάχη στο Βαλτέτσι, εν τω μεταξύ, είχε ανάψει. Ο Ρουμπή με τους άνδρες του προσπαθούσε να περικυκλώσει και να συντρίψει τους οχυρωμένους στον ανατολικό και βορειοανατολικό προμαχώνα. Ο Κολοκοτρώνης, όμως, κατόρθωσε να καταλάβει ένα ύψωμα και άρχισε να χτυπά τους Τούρκους. Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας κατέφθασε και ο Πλαπούτας, ο οποίος με τη σειρά του επιτέθηκε εναντίον τους. Η κατάσταση σύντομα άλλαξε και οι άνδρες του Ρουμπή ήταν αυτοί, που κινδύνευαν να εγκλωβιστούν από τους Έλληνες.

Βλέποντας τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι άνδρες του Ρουμπή, ο Μουσταφάμπεης έστειλε δυνάμεις από το Καλογεροβούνι να χτυπήσουν το ταμπούρι των Μανιατών, αλλά χωρίς επιτυχία. Αποτυχημένος ήταν και ο κανονιοβολισμός των ελληνικών θέσεων, αφού οι βόμβες είτε δεν έβρισκαν στόχο, είτε χτυπούσαν τους άνδρες του Ρουμπή. Είχε ήδη βραδιάσει και η μάχη συνεχιζόταν με πείσμα. Ο Κολοκοτρώνης προσπαθούσε να δώσει κουράγιο στους ταμπουρωμένους, λέγοντάς τους ότι αναμένοντας ενισχύσεις 10.000 ανδρών υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.

« Στο Βαλτέτσι στο Λεβίδι / πέφτει αλύπητο λεπίδι…»

Αργά το βράδυ η μάχη σταμάτησε, με τους δυο αντιπάλους να διατηρούν τις θέσεις του. Τις πρωινές ώρες της 13ης Μαΐου, ο Κολοκοτρώνης διέσπασε τον τουρκικό κλοιό και ανεφοδίασε τους ταμπουρωμένους με τροφές και πολεμοφόδια. Το ίδιο βράδυ ήλθαν και κάποιες ενισχύσεις από τα Βέρβαινα που δεν ξεπερνούσαν τους 400 άνδρες, με επικεφαλής τους Πέτρο Βαρβιτσιώτη, Δημήτριο Πουλικάκο, Αντώνη Μαυρομιχάλη, Αναγνώστη Κονδάκη και Παναγιώτη Γιατράκο.

Το πρωί η μάχη συνεχίσθηκε με τη σφοδρότητα της προηγουμένης. Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι του λαϊκού ποιητή Παναγιώτη Κάλα ή Τσοπανάκου (1789-1825) «… στο Βαλτέτσι στο Λεβίδι / πέφτει αλύπητο λεπίδι…». Οι απόπειρες των Τούρκων να καταλάβουν τους προμαχώνες αποτύγχαναν η μία μετά την άλλη. Ο Μουσταφάμπεης, βλέποντας ότι οι άνδρες του Ρουμπή εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε δυσχερή θέση και πληροφορούμενος ότι επίκεινται νέες ενισχύσεις των Ελλήνων από τους Νικηταρά και Γιάννη Κολοκοτρώνη, διέταξε υποχώρηση όλων των δυνάμεών του.

Οι Έλληνες αναθάρρησαν, βγήκαν από τα ταμπούρια και πήραν στο κυνήγι τους Τούρκους, οι οποίοι υποχωρούσαν άτακτα. Οι απώλειές τους ανήλθαν σε 514 νεκρούς και 635 τραυματίες, οι οποίοι μεταφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας στην Τριπολιτσά. Οι απώλειες των Ελλήνων ανήλθαν σε μόλις 4 νεκρούς και 17 τραυματίες. Στα χέρια των Ελλήνων έπεσε και μεγάλος αριθμός πολεμικού υλικού, ικανού να εξοπλίσει 4.000 άνδρες.

Η μάχη στο Βαλτέτσι κράτησε σχεδόν 23 ώρες και ήταν η πρώτη σημαντική νίκη του Αγώνα. Αμέσως μετά τη μάχη, ο Κολοκοτρώνης συγκινημένος μίλησε προς τους νικητές και όπως αναφέρει ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του, τους είπε μεταξύ άλλων ότι η ημέρα αυτή πρέπει να καθαγιαστεί με νηστεία όλων και να εορτάζεται η επέτειός της εις «αιώνας αιώνων, έως ου στέκει το έθνος, διότι ήτο η ελευθερία της πατρίδος». Η νίκη στο Βαλτέτσι ενίσχυσε το ηθικό και την αυτοπεποίθηση των Ελλήνων, στοιχεία που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821).

Σχετικά...

Η λαϊκή μούσα τίμησε τη νίκη στο Βαλτέτσι με το ακόλουθο δημοτικό τραγούδι:

Τι έχεις, καημένε κόρακα, που σκούζεις και φωνάζεις;
Μήπως διψάς για αίματα, για τούρκικα κεφάλια;
Πέρασε από τα Τρίκορφα και σύρε στο Βαλτέτσι,
όπου είν' ο τόπος δυνατός και δυνατά ταμπούρια, 

εκεί θα βρεις τα αίματα, τα τούρκικα κεφάλια,
Τρία μπαϊράκια κίνησαν από μέσα από τη χώρα,
το ένα πάει στα Τρίκορφα, τ' άλλο στους Αραχαμίτες,
κι αυτός ο Κεχαγιάμπεης πηγαίνει στο Βαλτέτσι.

 

Ο Κυριακούλης του μιλάει κι ο Μπεζαντές του λέει:
«Πού πας, βρε Κεχαγιάμπεη, τ' Αλή πασά κοπέλι;
Εδώ δεν είναι Κόρινθος, δεν είναι Πέρα Χώρα,
δεν είναι τ' αργίτικα κρασιά, του Μπέλεση τα κριάρια.

 

Εδώ είν' ορδή Καρύταινας, μανιάτικο ντουφέκι,
Κολοκοτρώνης αρχηγός με το Μαυρομιχάλη».
Αφήστε τα ντουφέκια σας και βγάλτε τα σπαθιά σας
βάλτε τους Τούρκους εμπροστά, σαν πρόβατα, σαν γίδια

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/620?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2023-05-13

© SanSimera.gr

Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος: - «Ο πατριωτισμός ως λαϊκιστική ρητορική: H περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά»

 

Δρ. Κωνσταντίνος Π. Μπαλωμένος konmmpalo@otenet.gr

Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

Ο πατριωτισμός, ως έννοια πολιτικής ταυτότητας και συλλογικής αναφοράς, συχνά διασταυρώνεται στη δημόσια σφαίρα με τον λαϊκισμό, ο οποίος τείνει να απλοποιεί τον πολιτικό ανταγωνισμό μέσα από τη διχοτομία «λαός» και «ελίτ».

Στο πλαίσιο αυτό, ο πατριωτικός λόγος μπορεί να μετατραπεί από στοιχείο θεσμικής ευθύνης σε εργαλείο πολιτικής αντιπαράθεσης και ηθικής οριοθέτησης των αντιπάλων.

Έτσι, ο πατριωτισμός μετατρέπεται από πολιτειακή αρετή σε εργαλείο πολιτικής κινητοποίησης, εντασσόμενο σε μια ρητορική που ενισχύει τον διχασμό και απλοποιεί την πολιτική πραγματικότητα.

Υπό το πρίσμα αυτό, ο πατριωτισμός δεν λειτουργεί απλώς ως αξιακή αναφορά, αλλά συχνά εργαλειοποιείται για την οριοθέτηση φίλων και αντιπάλων, την απλοποίηση σύνθετων ζητημάτων και τη νομιμοποίηση πολιτικών επιλογών.

Στις περιπτώσεις αυτές, η δημόσια συζήτηση δεν διεξάγεται στο πλαίσιο θετικής ή αρνητικής αποτίμησης ζητημάτων, αποτελεσματικότητας, στρατηγικής ή θεσμικών περιορισμών, αλλά οργανώνεται γύρω από διχοτομικές αξιολογήσεις περί «εθνικής ευθύνης» και «εθνικής απόκλισης».

Το αποτέλεσμα είναι η αναδιάταξη του πολιτικού ανταγωνισμού σε ένα ηθικοποιημένο πεδίο, όπου η κριτική προς κυβερνητικές επιλογές δεν διατυπώνεται ως διαφωνία πολιτικής, αλλά ως αμφισβήτηση της πατριωτικής επάρκειας των δρώντων.

Για την κατανόηση της μετατόπισης αυτής, είναι αναγκαία η αντιπαραβολή της σημερινής επιχειρηματολογίας του κ. Αντώνη Σαμαρά κατά την άσκηση κριτικής στην κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, με τη ρητορική και τις κυβερνητικές πρακτικές της περιόδου της πρωθυπουργίας του (2012–2015), όταν ο πατριωτισμός δεν εμφανίζονταν ως εργαλείο ρητορικής αντιπαράθεσης, αλλά ως στοιχείο άσκησης κυβερνητικής ευθύνης.

Χαρακτηριστική είναι η τοποθέτησή του για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατά την Παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττάκη «Οι Απόρρητοι Φάκελοι Καραμανλή» στο Πολεμικό Μουσείο την 1η Ιουλίου 2024 (βλέπε: σχετική ομιλία).

Συγκεκριμένα, ο κ. Σαμαράς κατήγγειλε συνολικά την ασκούμενη εξωτερική πολιτική, χαρακτηρίζοντας τον διάλογο με την Τουρκία ως «συνομιλία με τον πειρατή», καταγγέλλοντας την ύπαρξη «λόμπι κατευναστών» και υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση, μέσω επιλογών όπως το «Σύμφωνο Φιλίας», οδηγεί τη χώρα σε διαρκείς υποχωρήσεις και εθνική ταπείνωση, ενώ η τουρκική προκλητικότητα κλιμακώνεται, καλώντας ευθέως σε εγκατάλειψη της πολιτικής διαλόγου με την Τουρκία.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Αντώνης Σαμαράς υιοθετώντας μια ρητορική υψηλής πολιτικής έντασης τόνισε: «Τρώμε την μια προσβολή, την μια ταπείνωση, μετά την άλλη» και κάλεσε τον Πρωθυπουργό: «Να αναθεωρήσει πλήρως την ... “Φιλία” με την Τουρκία, καθιστώντας σαφές στην πράξη ότι δεν εκβιαζόμαστε, δεν απειλούμαστε και δεν φοβόμαστε. Υπάρχουν όρια!.

Ωστόσο, η θέση αυτή έρχεται σε εμφανή αντίφαση με την περίοδο της πρωθυπουργίας του, κατά την οποία ο ίδιος περιέγραφε τον διάλογο με την Τουρκία ως αναγκαίο και παραγωγικό εργαλείο πολιτικής.

Συγκεκριμένα ο κ. Σαμαράς μετά τη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη κατά το 2ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας τον Μάρτιο 2013, χαρακτήριζε τη συγκεκριμένη ημέρα ως “καλή ημέρα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις”, υπογραμμίζοντας ότι οι δύο χώρες “χτίζουν εμπιστοσύνη”, “δημιουργούν αμοιβαία συμφέροντα” και φέρνουν τους λαούς πιο κοντά, ενώ τόνιζε ότι η συνεργασία σε τομείς οικονομίας, εμπορίου και τουρισμού “βελτιώνει την καθημερινότητα των πολιτών” και “παράγει ανάπτυξη και ειρήνη” (βλέπε: σχετικές δηλώσεις).

Στο ίδιο πλαίσιο, στο εν λόγω Συμβούλιο συμμετείχαν 16 Υπουργοί της τότε κυβέρνησης και η συνάντηση συνοδεύτηκε από την υπογραφή 25 συμφωνιών συνεργασίας σε κρίσιμους τομείς δημόσιας πολιτικής, όπως η υγεία, ο τουρισμός, ο αθλητισμός και η ενέργεια, υποδηλώνοντας τον σταθερό και θεσμικά οργανωμένο χαρακτήρα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης.

Παράλληλα, καθ’ όλη τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του (2012–2015), η ελληνική κυβέρνηση διατήρησε ενεργό τον δίαυλο των διερευνητικών επαφών, με τη διεξαγωγή διαδοχικών γύρων συνομιλιών, ακόμη και σε περιόδους αυξημένης τουρκικής προκλητικότητας, αναγνωρίζοντας στην πράξη τον διάλογο ως αναγκαίο εργαλείο διαχείρισης των διμερών διαφορών.

Για του λόγου το αληθές, με βάση τα συγκεντρωτικά στοιχεία του ΓΕΕΘΑ για το 2013 (βλέπε: τα σχετικά στοιχεία), καταγράφεται ένα ιδιαίτερα αυξημένο επίπεδο τουρκικών παραβιάσεων του FIR Αθηνών κατά την περίοδο Φεβρουαρίου–Μαρτίου 2013, με καθημερινές εισόδους οπλισμένων σχηματισμών τουρκικών αεροσκαφών στον εθνικό εναέριο χώρο και συστηματικές αναχαιτίσεις από την Πολεμική Αεροπορία.

Η εικόνα αυτή αποτυπώνει ένα περιβάλλον διαρκούς επιχειρησιακής πίεσης στο Αιγαίο, στο οποίο, παρά τη συνεχιζόμενη ένταση και τις επαναλαμβανόμενες προκλήσεις, η τότε κυβέρνηση Σαμαρά δεν επέλεξε την ακύρωση του διαλόγου, αλλά αντιθέτως τη θεσμική του συνέχιση μέσω των διερευνητικών επαφών και των μηχανισμών διμερούς συνεργασίας, προβάλλοντας την προσέγγιση και τη συνεννόηση ως συνειδητή στρατηγική επιλογή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και ως θεσμικό εργαλείο διαχείρισης κρίσεων.

Προς επίρρωση των ανωτέρω, αξίζει να υπενθυμιστεί ότι ακόμη και σε περιβάλλον αυξημένης έντασης (βλέπε: σχετικό δημοσίευμα), όπως αυτό που διαμορφώθηκε πριν τη συνάντηση κορυφής στο Κάρντιφ της Ουαλίας, λόγω των προκλητικών δηλώσεων του κ. Ερντογάν από τα Κατεχόμενα –με τις οποίες απέδιδε ευθύνες στην Ελλάδα και την Κύπρο για το αδιέξοδο στο Κυπριακό –η συνάντηση Σαμαρά – Ερντογάν πραγματοποιήθηκε κανονικά στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ.

Στην συγκεκριμένη συνάντηση, παρά την πλήρη καταγραφή της διάστασης απόψεων μεταξύ των δύο πλευρών, ο κ. Σαμαράς δεν επέλεξε τη διακοπή των επαφών με την Τουρκία, αλλά αντιθέτως συμφώνησε με τον κ. Ερντογάν για τη συνέχιση της διαδικασίας προσέγγισης, με τον προγραμματισμό νέας συνάντησης στην Αθήνα στο πλαίσιο του 3ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας (Δεκέμβριος 2014).

Κατά τη λήξη των εργασιών του εν λόγω Συμβουλίου, χαρακτηριστικό είναι απόσπασμα από τις δηλώσεις του τότε Πρωθυπουργού κ. Σαμαρά (βλέπε: σχετικές δηλώσεις), όπου ανέφερε: «Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι στο ευρύτερο πλαίσιο των διμερών μας σχέσεων, υπάρχουν ζητήματα – αυτό είναι γνωστό – στα οποία έχουμε ουσιαστικότατες διαφωνίες. Αυτό το γεγονός το αναγνωρίζουμε πλήρως κι έχουμε στόχο να δημιουργήσουμε σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού ανάμεσά μας, ενισχύοντας τη συνεργασία μας, ώστε να συμβάλουμε και στην σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής μας».

Επιπλέον, αξίζει να επισημανθεί ότι παρά την ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών, μέσα στο 2014 όπως τόνισε ο κ. Σαμαράς κατά την ομιλία του στο Επιχειρηματικό Φόρουμ Ελλάδος – Τουρκίας (βλέπε σχετική ομιλία), οι δύο κυβερνήσεις συνδιοργάνωσαν τέσσερις εκδηλώσεις επιχειρηματικής συνεργασίας.

Η στάση αυτή καταδεικνύει ότι ακόμη και υπό συνθήκες έντονης ρητορικής, προκλήσεων και έντασης, ο διάλογος από την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου αντιμετωπιζόταν ως εργαλείο διαχείρισης κρίσεων και όχι ως ένδειξη υποχώρησης ή αδυναμίας.

Το παράδοξο όμως, είναι ότι σήμερα ο κ. Σαμαράς (Βλέπε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ στις 17-11-2024) υποστηρίζει ότι την περίοδο 2012–2015 διεξήγαγε διάλογο με την Τουρκία επειδή τότε δεν υπήρχε Τουρκο-Λυβικό Μνημόνιο, αλλά ούτε ο εποικισμός της Αμμοχώστου και η επιμονή για δύο χωριστά κράτη στην Κύπρο.

Ωστόσο, τα πραγματικά δεδομένα της περιόδου δεν επιβεβαιώνουν την εικόνα που περιγράφει ο κ. Σαμαράς γιατί και εκείνη την περίοδο η τουρκική ηγεσία διατύπωνε αναθεωρητικές θέσεις στο Κυπριακό, ενώ στο Αιγαίο καταγράφονταν συστηματικές παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, σε αντίθεση με τη σημερινή περίοδο κατά την οποία έχουν αισθητά περιοριστεί έως εκμηδενιστεί.

Παράλληλα, η τουρκική προκλητικότητα εκδηλωνόταν και στην Ανατολική Μεσόγειο, με το ερευνητικό σκάφος Barbaros να πραγματοποιεί έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Κυπριακής Δημοκρατίας και επιβαρύνοντας περαιτέρω το ήδη τεταμένο περιβάλλον ασφάλειας στην περιοχή.

Τέλος, παρέμεναν ενεργές πάγιες τουρκικές θέσεις περί αποστρατικοποίησης των νησιών και «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, ενώ ίσχυε κανονικά το Casus Belli.

Υπό αυτές τις συνθήκες, καθίσταται σαφές ότι η τουρκική αναθεωρητική συμπεριφορά δεν αποτελεί πρόσφατο φαινόμενο, αλλά διαχρονική παράμετρο της ελληνοτουρκικής σχέσης, γεγονός

που δεν εμπόδισε την τότε ελληνική κυβέρνηση να συνεχίσει τον διάλογο.

Ο κ. Σαμαράς ταυτόχρονα, κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, όχι μόνο διεξήγαγε διάλογο με την Τουρκία, αλλά ήταν και ένθερμος υποστηρικτής της Ευρωπαϊκής της προοπτικής, επισημαίνοντας χαρακτηριστικά (βλέπε σχετική δήλωση) ότι: «Η Ελλάδα έχει στηρίξει και στηρίζει την Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Γιατί η Ευρωπαϊκή Τουρκία, η Τουρκία που θα έχει εκπληρώσει όσα ισχύουν για όλους και θα ακολουθεί τα ίδια πρότυπα, θα είναι καλύτερος γείτονας για την Ελλάδα».

Σε σχέση με την αναφορά του στο Τουρκο-λυβικό Μνημόνιο, ότι παραβιάζει πλήρως το Διεθνές Δίκαιο, καταπατά ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και αποτελεί «πειρατική» πράξη θα πρέπει να επισημανθεί, ότι η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στις κινήσεις που δεν έγιναν την περίοδο 2012-2014.

Συγκεκριμένα, από το 2012 η Τουρκία άρχισε να οριοθετεί μονομερώς την «υφαλοκρηπίδα» της στην Ανατολική Μεσόγειο, αγνοώντας πλήρως το Καστελόριζο και προχώρησε σε παραχώρηση αδειών για έρευνες πετρελαίου στην κρατική εταιρεία TPAO σε περιοχές νότια της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Στις 12 Μαρτίου 2013 μάλιστα, κατέθεσε στον ΟΗΕ ρηματική διακοίνωση (Βλέπε: Note Verbale) με την οποία η Τουρκία ισχυριζόταν ότι έχει δικαιώματα δυτικά του μεσημβρινού 32°16’18”E, «εξαφανίζοντας» το Καστελόριζο (βλέπε σχετικό δημοσίευμα), από τον χάρτη των θαλασσίων ζωνών.

Δεδομένου ότι ο κ. Σαμαράς στην τελευταία του ομιλία στη Βουλή (βλέπε ομιλία) χαρακτήρισε τον εαυτό του διορατικό, έπειτα από τις τότε αναθεωρητικές ενέργειες της Τουρκίας, γιατί δεν κατέθεσε ποτέ συντεταγμένες στον ΟΗΕ για την περιοχή ανατολικά του 28ου μεσημβρινού (εκεί δηλαδή που επηρεάζεται το Καστελόριζο), παρότι είχε εν ισχύ τον νόμο Μανιάτη που όριζε τα εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας;

Επίσης, γιατί δεν προχώρησε σε μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο (όπως έκανε το 2020 ο σημερινός Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης), ώστε να δημιουργηθούν προληπτικά τετελεσμένα διεθνούς νομιμότητας πριν την υπογραφή του Τουρκο-Λιβυκού Μνημονίου;

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης, τα όσα αναφέρει στην ίδια συνέντευξη στο ΒΗΜΑ ο κ. Σαμαράς για το ζήτημα της ΑΟΖ, όπου υποστηρίζει ότι η Ελλάδα οφείλει να διαπραγματεύεται αποκλειστικά την οριοθέτηση και όχι την ίδια τη βάση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, απορρίπτοντας εμμέσως κάθε

συζήτηση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε συνυποσχετικό ή προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υπό αμφισβητούμενους όρους.

Ωστόσο, η θέση αυτή έρχεται σε αντίφαση με την πρακτική της διακυβέρνησής του, όπου ο τότε ΥΠΕΞ κ. Βενιζέλος έχει αναγνωρίσει δημοσίως (βλέπε συνέντευξη κ. Βενιζέλου) ότι η ελληνική πλευρά είχε ξεκινήσει διερευνητικές επαφές με την Τουρκία (με επικεφαλής τον Πρέσβη Παύλο Αποστολίδη), επιδιώκοντας τη διαμόρφωση συνθηκών για προσφυγή στη Χάγη, γεγονός που προϋποθέτει αναγκαστικά διαπραγμάτευση επί του αντικειμένου της διαφοράς και του πλαισίου επίλυσής της.

Δεδομένου ότι οι πάγιες τουρκικές θέσεις περί περιορισμένης επήρειας των νησιών και αμφισβήτησης της ΑΟΖ δεν αποτελούν πρόσφατο φαινόμενο, αλλά διαχρονική σταθερά της τουρκικής πολιτικής, καθίσταται σαφές ότι η τότε ελληνική κυβέρνηση δεν θεωρούσε τη διαπραγμάτευση επί αυτών των ζητημάτων ως ένδειξη υποχώρησης, αλλά ως αναγκαίο στοιχείο μιας οργανωμένης διπλωματικής στρατηγικής.

Εν κατακλείδι, αξίζει να σημειωθεί ότι στην πρόσφατη κριτική του προς την κυβέρνηση ο κ. Σαμαράς υποστηρίζει πως η αποφυγή μονομερών ενεργειών, όπως η ανακήρυξη ΑΟΖ ή η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., αποσκοπεί στην αποφυγή πρόκλησης έντασης, πλην όμως στην πράξη ενδέχεται να οδηγεί σε εμπέδωση του υφιστάμενου status quo που προβάλλει η τουρκική πλευρά.

Στο πλαίσιο αυτό, θα πρέπει να υπενθυμιστεί ότι στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του είχε εξαγγελθεί η πρόθεση ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την Ελλάδα (βλέπε Προγραμματικές Δηλώσεις κυβέρνησης Σαμαρά, 6.7.2012).

Συνεπώς, το ερώτημα που εύλογα ανακύπτει είναι για ποιους λόγους η συγκεκριμένη εξαγγελία δεν έγινε κυβερνητική πράξη κατά τη διάρκεια της θητείας του, ιδίως σε μια περίοδο κατά την οποία το ζήτημα της ΑΟΖ αποτελούσε κεντρικό αντικείμενο δημόσιας πολιτικής και διπλωματικής συζήτησης;

Τέλος, στην ίδια συνέντευξη στο ΒΗΜΑ, ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που αποτελεί ανοικτή πρόκληση σε βάρος της Ελλάδος, ενώ η σημερινή κυβέρνηση δεν ζητά να αρθεί, διακηρύσσοντας τη «φιλία» της με την Τουρκία!

Ξεχνά να αναφέρει όμως, ότι ο όρος «Mavi Vatan» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά επίσημα στις 14 Ιουνίου 2006, κατά τη διάρκεια συμποσίου στο Κέντρο Πολιτισμού του Τουρκικού Ναυτικού (Deniz Kuvvetleri Kültür Merkezi) από τον τότε αντιναύαρχο Τζεμ Γκιουρντενίζ (Cem Gürdeniz) (βλέπε σχετικό λινκ).

Στη συνέχεια, το 2011 ο Ναύαρχος Cihat Yaycı (Τζιχάτ Γιαϊτζί) δημοσίευσε μια μελέτη (βλέπε σχετική μελέτη), στο περιοδικό της Τουρκικής Ακαδημίας Πολεμικού Ναυτικού (Deniz Harp Okulu), όπου παρουσίασε για πρώτη φορά τον χάρτη που αγνοεί την επήρεια των νησιών.

Υπό το πρίσμα αυτό, καθίσταται σαφές ότι η ανάδειξη του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» ως δήθεν πρόσφατης και αιφνίδιας απειλής δεν αποτυπώνει την πραγματική ιστορική του εξέλιξη, αλλά μια μακρόχρονη στρατηγική διεργασία η οποία έχει καταγραφεί και αναλυθεί ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Στην τελευταία του ομιλία στη Βουλή (βλέπε ομιλία) επίσης, ο κ. Σαμαράς χαρακτήρισε ως «αυτονόητη» ενέργεια την στρατηγική κίνηση του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, να αποστείλει δύο φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τέσσερα αεροσκάφη F16 στην Κύπρο, συμβάλλοντας στην αποτροπή πιθανών απειλών κατά των στρατιωτικών και κρίσιμων υποδομών του νησιού, επιχειρώντας ταυτόχρονα να υποβαθμίσει τη στρατηγική τους διάσταση.

Η θέση αυτή προκαλεί ερωτηματικά όταν διατυπώνεται από έναν πρώην Πρωθυπουργό, δεδομένου ότι καμία ενέργεια στις Διεθνείς Σχέσεις δεν είναι εκ των προτέρων δεδομένη ή «αυτονόητη», αλλά αποτελεί προϊόν σύνθετων στρατηγικών υπολογισμών που λαμβάνουν υπόψη συσχετισμούς ισχύος, εκτιμήσεις κινδύνου και γεωπολιτικές ισορροπίες.

Υπό την οπτική αυτή, εφόσον ο ισχυρισμός του κ. Σαμαρά ευσταθεί, γεννάται το ερώτημα γιατί δεν θεωρήθηκε «αυτονόητη» η αποστολή αντίστοιχων στρατιωτικών μέσων στην Κύπρο κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, όταν το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Barbaros πραγματοποιούσε έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ, ώστε να υπερασπιστεί και προστατεύσει τα δίκαια της Κύπρου;

Το ερώτημα αυτό λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερη αξία αν ληφθεί υπόψη ότι κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του, ο Αντώνης Σαμαράς διαβεβαίωνε τον τότε Πρόεδρο της Κύπρου κ. Χριστόφια για την αποφασιστικότητα της Ελλάδας να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας (βλέπε σχετική δήλωση προς τον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια).

Την ίδια στιγμή βέβαια, ο κ. Σαμαράς σε συνέντευξή του στις 7/11/2014, στον Κυπριακό τηλεοπτικό σταθμό Σίγμα και τον δημοσιογράφο κ. Χρύσανθο Τσουρούλλη (βλέπε: σχετική συνέντευξη), ανέφερε: «Πιστεύω ότι αυτήν την ώρα ένα θερμό επεισόδιο θα ήταν μια πάρα πολύ αρνητική εξέλιξη».

Επίσης, δεδομένης της συχνής αναφοράς του κ. Σαμαρά σε «κατευναστές» και «πατριώτες», θα πρέπει να επισημανθεί ότι η συγκεκριμένη στρατηγική απόφαση του Πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη δεν μπορεί να ενταχθεί στη λογική του κατευνασμού.

Αντιθέτως, συνιστά μια σαφή στρατηγική επιλογή ενεργητικής αποτροπής και έμπρακτης υποστήριξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενισχύοντας την αξιοπιστία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και αποτυπώνοντας την πρόθεση της χώρας να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της συμφέροντα στο πεδίο και όχι μόνο σε επίπεδο ρητορικής.

Υπό το πρίσμα αυτό, εφόσον ο κ. Αντώνης Σαμαράς προβάλλει σήμερα την ανάγκη πιο ενεργητικής στάσης έναντι της Τουρκίας, γεννάται το ερώτημα γιατί η κυβέρνησή του κατά την περίοδο 2012–2015, δεν ανέλαβε αντίστοιχες πρωτοβουλίες αυξημένου στρατηγικού κόστους και ρίσκου τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο;

Η αναφορά, επίσης, περί «εθνικού ευτελισμού» σε περίπτωση αποχώρησης της Ελλάδας από την Κύπρο μετά τη λήξη των επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, παραγνωρίζει ότι η παρουσία στρατιωτικών μέσων στο εξωτερικό δεν αποτελεί ζήτημα αντιπολιτευτικών κορόνων και βερμπαλισμού, αλλά αντικείμενο δυναμικής στρατηγικής αξιολόγησης, η οποία προσαρμόζεται στις εξελισσόμενες συνθήκες ασφάλειας, στις επιχειρησιακές ανάγκες και στους ευρύτερους γεωπολιτικούς συσχετισμούς.

Εν κατακλείδι, η αντιπαραβολή της σημερινής ρητορικής και δημόσιας στάσης του κ. Σαμαρά με την κυβερνητική πρακτική της περιόδου 2012–2015 αναδεικνύει μια σαφή αντίφαση.

Επισημαίνει, ότι όταν ο πατριωτισμός αποκόπτεται από τη θεσμική του ευθύνη και μετατρέπεται σε εργαλείο συγκυριακής πολιτικής αντιπαράθεσης, τροφοδοτεί τον λαϊκισμό.

Γιατί τελικά, ο πατριωτισμός δεν αποδεικνύεται με ρητορικές εξάρσεις και ακραία αντιπολιτευτικές κορόνες, αλλά με συνέπεια λόγων και πράξεων

Λατινοπούλου: -«Ο κ. Νίκος Δένδιας είδε το εξοπλισμένο drone στα διεθνή ύδατα; - Να μας πει πού, να το δούμε κι εμείς»

 

Με την ασφάλεια των Ελλήνων δεν δικαιούται να παίζει κανένας – Άμεσα απαντήσεις για το εξοπλισμένο θαλάσσιο drone που εντοπίστηκε στη Λευκάδα

Το εξοπλισμένο με περίπου 100 κιλά εκρηκτικών θαλάσσιο drone ουκρανικής κατασκευής, που εντοπίστηκε από Έλληνες ψαράδες ανοιχτά της Λευκάδας, προκαλεί τεράστια ανησυχία και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια της χώρας.

Οι Έλληνες πολίτες παρακολουθούν με αγωνία ένα εξαιρετικά επικίνδυνο περιστατικό, την ώρα που η κυβέρνηση συνεχίζει να υποβαθμίζει κάθε απειλή και να λειτουργεί σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Προκύπτουν αμείλικτα ερωτήματα:

•⁠ ⁠Πώς βρέθηκε πολεμικό μη επανδρωμένο σκάφος φορτωμένο με εκρηκτικά τόσο κοντά σε ελληνικό νησί;
•⁠ ⁠Ποιος παρακολουθεί τη θαλάσσια ασφάλεια της χώρας;
•⁠ ⁠Ποιος εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών, των πλοίων και των κρίσιμων ενεργειακών υποδομών στην Ανατολική Μεσόγειο;

Ο υβριδικός πόλεμος που εξελίσσεται στη Μαύρη Θάλασσα φαίνεται πλέον να μεταφέρεται επικίνδυνα προς τη Μεσόγειο. Υπενθυμίζουμε ότι:

•⁠ ⁠πλοίο ελληνικών συμφερόντων δέχθηκε επίθεση στη Μαύρη Θάλασσα τον Μάρτιο,
•⁠ ⁠ενώ έχουν καταγραφεί ουκρανικά χτυπήματα κατά του λεγόμενου «ρωσικού σκιώδους στόλου» στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Λιβύης, Κρήτης και Μάλτας.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο κ. Δένδιας έσπευσε να δηλώσει ότι το drone «εντοπίστηκε στα διεθνή ύδατα».

Αλήθεια;
Πού ακριβώς το είδε ο κ. Δένδιας στα διεθνή ύδατα;
Να μας πει και εμάς να το δούμε.

Γιατί οι Έλληνες ψαράδες το βρήκαν δίπλα στη Λευκάδα — όχι στη μέση του Ατλαντικού.

Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει τις επικοινωνιακές υπεκφυγές και να ενημερώσει άμεσα και υπεύθυνα τον ελληνικό λαό:

•⁠ ⁠Από πού προήλθε το drone;
•⁠ ⁠Πόσες ώρες ή ημέρες βρισκόταν στην περιοχή;
•⁠ ⁠Υπήρξε παρακολούθηση από τις ελληνικές αρχές;
•⁠ ⁠Υπάρχει κίνδυνος ύπαρξης και άλλων παρόμοιων μηχανισμών στο Ιόνιο ή στην Ανατολική Μεσόγειο;

Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ απαιτεί πλήρη διαφάνεια και άμεση ενημέρωση.

Με την ασφάλεια των Ελλήνων δεν δικαιούται να παίζει κανένας.

Οι Βδέλες και τα Εκλογολογικά!! - Καμία κυβέρνηση δοσίλογων ΔΕΝ εγκατέλειψε οικειοθελώς πρόωρα την εξουσία που με τόσα ψέματα σφετερίστηκε!!

 

Το έχουμε πει πολλές φορές στο παρελθόν και θα το επαναλάβουμε άλλη μία: Καμία κυβέρνηση μνημονιακών δοσίλογων εγκατέλειψε  οικειοθελώς πρόωρα την εξουσία που με τόσα ψέματα σφετερίστηκε.

Επιπλέον είναι ίδιον των χαρτοπαιχτών-τζογαδόρων-τυχοδιωκτών να μην εγκαταλείπουν το τραπέζι του τζόγου τους ως την τελευταία τους δεκάρα, κι αφού έχουν βάλει ενέχυρο μέχρι και τον τάφο της μάνας τους, ..ελπίζοντας σ' ένα θαύμα-εύνοια της τύχης, σ' ένα τζακ-ποτ, σε μιά ζαριά, ..ή ακόμα και σε μιά ακόμη απατεωνιά, σε μιάν ακόμη κλεψιά, σ' έναν (πλαστό) άσο στο μανίκι

Ας μη περιμένουμε τίποτα περισσότερο και απ' αυτήν την μνημονιακή συγκυβέρνηση-συρφετό.

Δεν υπάρχει περίπτωση οικειοθελώς και πρόωρα να εγκαταλείψουν τις καρέκλες τους.Οι καρέκλες για όλους αυτούς τους τυχαίους μετριούνται με χρήματα, με επιδόματα, με προνόμια, λιμουζίνες, μίζες, επιτροπές, συμβούλια,..και ό,τι άλλο ακόμη έχει εφεύρει αυτός ο μισθοφορικός "αντιπροσωπευτικός" του λαού εσμός ..προκειμένου να βυζάξουν, να απομυζήσουν και την τελευταία δεκάρα που μπορούν από το σώμα της κοινωνίας και της χώρας.

Μιλάμε για βδέλλες.

Βδέλλες της κοινωνίας και του κράτους, που ακόμη κι αν πρόκειται για πρωτόγονους και παρασιτικούς οργανισμούς ..εντούτοις έχουν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της προστασίας του είδους.

 Έχουν πλήρη συνείδηση των εγκλημάτων τους κατά της δημοκρατίας, του λαού και της χώρας,..και η οικειοθελής πρόωρη εγκατάλειψη της εξουσίας καταλαβαίνουν πως πρόκειται γιαομολογία ενοχής,..μιά ομολογία που θα οδηγήσει πιθανότατα πολλούς απ' αυτούς εκτός βουλής, μακριά απ'΄την κουτάλα,..κι ίσως και κάποιους λίγους παρέα με τον Άκη και τ' άλλα παιδιά.

Να διευκρινίσουμε πως όλα αυτά ισχύουν για όλες τις δωσιλογικές κυβερνήσεις των μνημονίων. Δεξιές κι "αριστερές" 

Γι αυτό κι όλα αυτά τα έχουμε επαναλάβει με άλλα λόγια πιό παλιά.

 Η ουσία όμως είναι πως πρόωρες εκλογές με πρωτοβουλία της κυβέρνησης δεν προβλέπονται "εκ του (δωσιλογικού) καταστατικού

Εκτός αν... Εκτός αν η κατάσταση στο τέλος της τετραετίας προβλέπεται τόσο άσχημη για τον λαό και την κοινωνία, ..που ακόμη και μια πρόωρη εκλογική αυτοχειρία φαντάζει καλύτερη προοπτική γι αυτούς 

Και στην μία, και στην άλλη περίπτωση όμως ..αυτός που θα την πληρώσει θα είναι ο λαός 

Τάπαμε, τα διαβάσαμε, ..πάμε τώρα πάλι στους καναπέδες μας να περιμένουμε τις εκλογές, ..σαν μάννα εξ ουρανού!..

πηγή:http://mandatoforos.blogspot.gr/2018/05/blog-post_63.html#more

Πρωθυπουργός: - Ο νέος πλούτος επέστρεψε τελικά στον πολίτη με τη μορφή μόνιμων αυξήσεων!!

 

Νεοδημοκράτισσες και Νεοδημοκράτες του Βόλου, συναγωνιστές από τη Μαγνησία και τη Θεσσαλία, Οννεδίτισσες και Οννεδίτες, Δαπίτισσες και Δαπίτες, κύριε Περιφερειάρχα, κύριε Δήμαρχε, φίλες και φίλοι, 

 

Σας ευχαριστώ από καρδιάς γι’ αυτή την εντυπωσιακή υποδοχή. Υψώνετε ψηλά τις σημαίες της νίκης, της μεγάλης νίκης που έρχεται την 21η Μαΐου, την επόμενη Κυριακή.

 

Και πολλά συγχαρητήρια στη ΔΑΠ μας που για ακόμα μία φορά νίκησε στις φοιτητικές εκλογές. Και χαίρομαι γιατί βλέπω εδώ στο Βόλο όλες τις γενιές της παράταξης. Τους βετεράνους του κόμματος, τους παλιούς συναγωνιστές, με τους οποίους δώσαμε σκληρές μάχες και ήσασταν κοντά στην παράταξη και στις καλές και στις δύσκολες στιγμές.

 

Αλλά βλέπω και δίπλα μας πολλά νέα πρόσωπα, που ενώνονται στο μεγάλο γαλάζιο κύμα που απλώνεται σήμερα σε όλη τη χώρα και που θα φέρει σε ακριβώς 10 μέρες από τώρα τη μεγάλη νίκη, τη δεύτερη κυβερνητική θητεία της Νέας Δημοκρατίας.

 

Θα μας δώσετε εσείς, φίλες και φίλοι, αυτή την εντολή. Την εντολή να αλλάξουμε οριστικά την Ελλάδα, γιατί κάποιοι που είναι σήμερα εδώ, στη Θεσσαλία, λίγο πιο πέρα στη Λάρισα, ονειρεύονται και πάλι την εξουσία απειλώντας μας ότι «η δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς». Ε, λοιπόν, πράγματι θα είναι αλλιώς, γιατί ήδη όλα είναι αλλιώς και σίγουρα είναι καλύτερα από το παρελθόν. Κι ας έρθουν κι εδώ από το Βόλο να δουν ότι η Μαγνησία, η Ελλάδα, η Θεσσαλία, θα πουν όχι σε μια δεύτερη φορά στη συμφορά, δίνοντας με την ψήφο σας μια δεύτερη ισχυρή εντολή στην προκοπή.

 

Φίλες και φίλοι, λένε κάποιοι ότι αυτές οι εκλογές είναι κρίσιμες. Λάθος, είναι οι πιο κρίσιμες εκλογές των τελευταίων ετών. Γιατί μας βρίσκουν σε ένα σταυροδρόμι επιλογής.  Όχι ανάμεσα σε δύο κόμματα που θα κυβερνήσουν για μια τετραετία, αλλά ανάμεσα σε δύο κόσμους που θα καθορίσουν την εθνική πορεία για μια δεκαετία, είτε συνεχίζοντας στο δρόμο της σιγουριάς και της προόδου, είτε ρισκάροντας νέες περιπέτειες.

 

Μάθαμε πια για τα καλά ότι η διακυβέρνηση -εμείς που δοκιμαστήκαμε στη βάσανο της εξουσίας αυτή την τετραετία- δεν είναι μια άσκηση ιδεολογίας, αλλά είναι η επιτυχής διαχείριση της συγκυρίας. Και σκεφτείτε πόσες κρίσεις περάσαμε και ξεπεράσαμε από το 2019.

 

Αρχές του 2020 δεχτήκαμε και αντιμετωπίσαμε την μεταναστευτική εισβολή στον Έβρο και προστατεύσαμε τα σύνορά μας. Μετά, κληθήκαμε να διαχειριστούμε τη χειρότερη πανδημία του τελευταίου αιώνα, ύστερα έναν πόλεμο στην ήπειρό μας, μια παγκόσμια έκρηξη τιμών. Διαρκώς έπρεπε να αντιμετωπίσουμε εθνικές απειλές. 

 

Προσέξτε όμως, εδώ δεν μιλώ για εμπόδια τα οποία μπορούσαν να προβλεφθούν. Γιατί σε αντίθεση με την κρίση του 2015 την οποία την δημιούργησαν αυτοί οι ίδιοι οι οποίοι ισχυρίζονται τώρα ότι μας έβγαλαν από τα μνημόνια, αφού μας έβαλαν πρώτα σε αυτά με τους πειραματισμούς τους ένα εξάμηνο, όλες οι κρίσεις που κληθήκαμε εμείς να διαχειριστούμε ξέσπασαν μακριά από την Ελλάδα. Και όμως τις ξεπεράσαμε. Τις ξεπεράσαμε μαζί. Όταν άλλες χώρες αγωνίζονται ακόμα να αναπληρώσουν τις απώλειες εκείνων των επιθέσεων, η Ελλάδα μας, η πατρίδα μας όχι μόνο κέρδισε το χαμένο έδαφος αλλά σημείωσε άλματα. Δύο εικόνες δίπλα-δίπλα αρκούν: η Ελλάδα του 2023 δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του 2019.

 

Το 2019, όταν για πρώτη φορά σας ζήτησα να με εμπιστευτείτε, να μας εμπιστευτείτε στην διακυβέρνηση του τόπου, στάθηκα απέναντί σας και σας υποσχέθηκα κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Λιγότερους φόρους και περισσότερες επενδύσεις και δουλειές, στήριξη του εισοδήματος και προστασία των πιο ευάλωτων, ένα κράτος φιλικό και ψηφιακό στο εσωτερικό, αλλά αξιόπιστο και περήφανο στο εξωτερικό, με νοικοκυρεμένα δημοσιονομικά, όπου οι παροχές θα βαδίζουν πάντα μαζί με τις αντοχές της οικονομίας, χωρίς το βραχνά του μεταναστευτικού και με θωρακισμένη άμυνα.

 

Γι’ αυτά είχα δεσμευτεί, φίλες και φίλοι, πριν από τέσσερα χρόνια. Και σας ρωτώ: υλοποιήσαμε όλες τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις; Η απάντηση είναι πως ναι. Τα είπαμε και τα κάναμε, παρά τις μεγάλες δυσκολίες.

 

Και πού βρισκόμαστε σήμερα; Πού είμαστε σήμερα; Πληρώνουμε πενήντα λιγότερους φόρους και χαμηλότερες εισφορές. Από τους ώμους σας, από τους ώμους των Ελλήνων έχουν αφαιρεθεί φορολογικά βάρη ύψους επτά δισεκατομμυρίων ευρώ. Ο ΕΝΦΙΑ μειώθηκε όχι κατά 30% όπως είχαμε πει, κατά 35%. Και από εδώ και στο εξής θα μειωθεί για ακόμα 10% για όλα τα σπίτια που ασφαλίζονται έναντι φυσικών καταστροφών.

 

Ο φορολογικός συντελεστής μειώθηκε από το 22% στο 9%. Η εισφορά αλληλεγγύης καταργήθηκε καθολικά. Η φορολόγηση των αγροτών μειώθηκε στο 50% για τα συνεργατικά σχήματα. Ενώ οι γονείς μπορούν επιτέλους να μεταβιβάζουν δωρεάν τις περιουσίες τους στα παιδιά τους.

 

Αλλά δεν κάναμε μόνο αυτό. Δαπανήσαμε παραπάνω από 55 δισεκατομμύρια, 57 δισεκατομμύρια για την ακρίβεια, για να αντιμετωπίσουμε τις εισαγόμενες κρίσεις της πανδημίας και του ενεργειακού κόστους, στηρίζοντας την οικονομία, την κοινωνία και την εργασία. Ταυτόχρονα, όμως, με μελετημένες επιλογές τονώσαμε την ανάπτυξη, με επενδύσεις μειώσαμε την ανεργία.

 

Άρα αυτός ο νέος πλούτος επέστρεψε τελικά στον πολίτη με τη μορφή μόνιμων αυξήσεων.

 

Συζητάμε πολύ για την εισαγόμενη κρίση της ακρίβειας. Βλέπετε ότι και στον πληθωρισμό τα πράγματα πάνε σταδιακά καλύτερα. Αλλά όταν ερωτώμαι για το θέμα του πληθωρισμού λέω: κοιτάξτε να δείτε, ο πληθωρισμός θα πέσει κάποια στιγμή, όμως οι αυξήσεις των μισθών και οι μειώσεις των φόρων είναι μόνιμες, ήρθαν για να μείνουν.

 

Όπως μόνιμες είναι και οι 300.000 θέσεις εργασίας που δημιουργήσαμε. Όπως μόνιμη είναι και η αύξηση του βασικού μισθού από τα 650 στα 780 ευρώ.

 

Ίσως δεν θυμάστε πολλοί, η δέσμευσή μας ήταν να φτάσουμε στα 730 ευρώ. Το ξεπεράσαμε και πήγαμε στα 780 ευρώ, διότι έτσι έπρεπε να στηρίξουμε το εισόδημα των χαμηλομισθωτών απέναντι στην εισαγόμενη ακρίβεια.

 

Και μια αναφορά, το οφείλω, μια αναφορά για τους συνταξιούχους μας. Για πρώτη φορά είδατε αυξήσεις της τάξης του σχεδόν 8% ύστερα από 12 χρόνια. Σας είχα δεσμευθεί ότι οι συντάξεις θα αρχίσουν να αυξάνονται και πράγματι άρχισαν να αυξάνονται. Και επειδή τις αυξήσεις δεν τις είδαν όλοι, διότι υπάρχει και ο βραχνάς της προσωπικής διαφοράς Κατρούγκαλου, δεσμεύτηκα και δεσμεύομαι ότι θα εξακολουθούμε να στηρίζουμε τους συνταξιούχους που έχουν προσωπική διαφορά έως ότου αυτή σβήσει χρόνο με τον χρόνο.

 

Και όλα αυτά σημαίνουν ότι, τελικά, το μέσο εισόδημα μεγαλώνει. Σε μια οικονομία η οποία αναπτύσσεται. Και αναπτύσσεται πολύ πιο γρήγορα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

 

Ναι, μέσα σε τέσσερα χρόνια προσέξτε τι πετύχαμε εμείς. Παραλάβαμε μια οικονομία η οποία αναπτυσσόταν στο 1/4, προσέξτε, του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Αυτή είναι η οικονομία την οποία παραλάβαμε. Σήμερα, η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται με διπλάσιο ρυθμό από την ευρωζώνη. Αυτή είναι η επιτυχία της οικονομικής μας πολιτικής. 

 

Γι’ αυτό και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης μας αναβάθμισαν 12 φορές, ώστε να αγγίξουμε την επενδυτική βαθμίδα. Και είναι μια εξέλιξη αυτή πάρα πολύ σημαντική, γιατί θα επιτρέψει στο κράτος, στις επιχειρήσεις, στα νοικοκυριά να δανείζονται με ευνοϊκούς όρους. Δεν είναι, φίλες και φίλοι, η επενδυτική βαθμίδα κάποιος ουδέτερος οικονομικός όρος που αφορά μόνο τους ειδικούς. Είναι μοχλός ανάπτυξης ο οποίος αυξάνει την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα του τόπου. Σε ένα περιβάλλον αυξημένων επιτοκίων είναι σημαντικό να μπορούμε να δανειζόμαστε με όσο το δυνατόν χαμηλότερο κόστος δανεισμού.

 

Προσοχή, όμως, υπό μία προϋπόθεση θα πάρουμε την επενδυτική βαθμίδα: ότι αύριο θα έχουμε σταθερή, μεταρρυθμιστική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Και εφόσον συμβεί αυτό, ναι, σας το εγγυώμαι, θα έχουμε την επενδυτική βαθμίδα πριν το τέλος του έτους.

 

Συμμαχητές της μεγάλης μας παράταξης, όπως δεν προχωρά μια ανεπτυγμένη οικονομία χωρίς συνοχή στην κοινωνία -το αποδείξαμε στην πράξη-, έτσι δεν μπορεί να προκύψει και ευημερία δίχως ελευθερία και εθνική κυριαρχία. Γι’ αυτό και στο ίδιο διάστημα, σε αυτήν την τετραετία που πέρασε, η χώρα από κέντρο διερχομένων μεταναστών έγινε πατρίδα με σύνορα σε γη, αέρα και θάλασσα.

 

Ύστερα από χρόνια ενισχύθηκαν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας. Η ενεργή διπλωματία  αναβάθμισε τη διεθνή θέση της Ελλάδος. Αύριο θα έχω την ευκαιρία να φύγω από εδώ από τη Μαγνησία και να πάω στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, να επισκεφτώ τη Λέσβο και εκεί να διαπιστώσω ο ίδιος ότι το προσφυγικό πρόβλημα ανήκει πια οριστικά στο παρελθόν. Έχουμε πρακτικά μηδενίσει τις ροές των παράνομων μεταναστών.

 

Ανακουφίσαμε τα νησιά μας, καταργήσαμε το «κάτεργο» της Μόριας. Δεν υπάρχει πια, αντικαθίσταται από μια σύγχρονη δομή. Τα εθνικά και ευρωπαϊκά σύνορα φυλάσσονται. Πετύχαμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για πρώτη φορά, η Ευρωπαϊκή Ένωση να αναγνωρίσει ότι στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής πρέπει να είναι η φύλαξη των εξωτερικών συνόρων. Και όσο και αν αυτό στεναχωρεί κάποιους, εγώ θα τους το θυμίζω: ο φράχτης του Έβρου επεκτείνεται σε όλη τη μεθόριο.

 

Για τη θωράκιση της άμυνάς μας, την απάντηση την ξέρετε ήδη. Έχω μια προσωπική αγάπη στην Πολεμική μας Αεροπορία. Είχα τη μεγάλη χαρά να υπηρετήσω εδώ στην 111 ΠΜ όλη τη στρατιωτική μου θητεία, σε μία τότε από τις πρώτες δύο μοίρες F-16, στην 346, η οποία έχει τώρα μετονομαστεί σε 347, και γνώριζα από τη στιγμή που ήρθα στα πράγματα ότι υπήρχε μία σημαντική ανισορροπία στον αέρα.

 

Προσέξτε, πριν από τέσσερα χρόνια η Τουρκία ήταν έτοιμη να παραλάβει τα πρώτα από τα 100 F-35 τα οποία είχε παραγγείλει. Πού είμαστε σήμερα, μόλις 3,5 χρόνια μετά; Η Ελλάδα έχει ήδη αποκτήσει 24 υπερσύγχρονα μαχητικά Rafale. Τα F-16 μας αναβαθμίζονται σε έκδοση Viper και από το 2028 θα προσθέσουμε στην αεροπορία μας το πιο σύγχρονο αεροσκάφος 5ης γενιάς, το F-35. 

 

Όταν -προσέξτε, έχει μια αξία αυτό- ρωτήθηκε ο κ. Τσίπρας χθες στο debate, «τι θα κάνετε με τα F-35;», δεν απάντησε. Όπως τα μάσησε, τι θα κάνει με το συμβόλαιο που χτίζουμε τρεις καινούριες φρεγάτες Belharra, η πρώτη εκ των οποίων θα παραδοθεί το 2025. Και σύντομα θα αποκτήσουμε και νέες κορβέτες και νέα θωρακισμένα, δίπλα στην αναγεννημένη ναυπηγική μας βιομηχανία, στην αναγεννημένη αμυντική μας βιομηχανία. Κοιτάξτε, για εμάς, για την παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, η εθνική άμυνα είναι ο υπέρτατος αυτοσκοπός.

 

Και για να έρθω πάλι λίγο πιο κοντά εδώ στα μέρη σας, σύντομα και οι πεζοναύτες της 32ης Ταξιαρχίας, που εδρεύει εδώ, θα αποκτήσουν και αυτοί νέα αμφίβια οχήματα. Ναι, το ξέρουμε καλά ότι οι ένστολοι που φορούν το εθνόσημο παραμένουν η μεγάλη μας δύναμη και γι’ αυτό και η πολιτεία φροντίζει να τους ενισχύει όσο μπορεί, βελτιώνοντας τις αποδοχές και τα επιδόματά τους.