Από την εισαγωγική τοποθέτηση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου της 29ης Απριλίου 2024:
Μένουμε, λοιπόν, με κάθε τρόπο δίπλα στον πολίτη, αναγνωρίζοντας ότι η ακρίβεια εξακολουθεί να είναι το μεγάλο πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία και ότι, ναι, μπορεί να μην έχουμε φτάσει εκεί ακόμα που θέλουμε, στην υγεία, στην παιδεία ή στο κράτος, αλλά πρέπει να θυμίζουμε τα σημαντικά βήματα που γίνονται παντού: από την άμυνα, το μεταναστευτικό, τα μέτρα κατά της βίας, τις σημαντικές επιτυχίες της Ελληνικής Αστυνομίας, μέχρι την οικονομία, τα μεγάλα έργα, την ψηφιοποίηση του Δημοσίου.
Οδηγοί μας πάντα είναι τα ρήματα "ακούμε" και "προσπαθούμε". Γι’ αυτό και αντιμετωπίζουμε και την ψήφο της επόμενης αναμέτρησης ως μία εντολή για λιγότερα λάθη και περισσότερη δουλειά. Τη δουλειά που προφανώς θα τη συνεχίσουμε και στο διάστημα που έρχεται.
Ευρωεκλογές: Ζητούμενο η σταθερότητα και η συνέχεια μιας πορείας ανάπτυξης
Θέλουμε να εξακολουθήσει μία πολιτική εθνικής σιγουριάς και οικονομικής ανακούφισης; Ή να ρισκάρουμε ό,τι έχουμε πετύχει έως τώρα με αψήφιστες αποφάσεις και πειράματα;
Είμαστε έτοιμοι να δυναμώσουμε τις ελληνικές διεκδικήσεις μέσα στην Ευρωβουλή; Ή θα στείλουμε εκεί εκπροσώπους που θα κατηγορούν σε κάθε ευκαιρία τον τόπο;
Θα επιλέξουμε να επιστρέψουμε στην καθήλωση; Ή θα διατηρηθούμε στην ανοδική τροχιά των μεταρρυθμίσεων όπως αυτή που θα εγκρίνουμε σε λίγο;
Για να κερδίσουμε τρίτες συνεχόμενες εκλογές -δεν είναι κάτι εύκολο- θα πρέπει να την ιδρώσουμε τη φανέλα, και θα την ιδρώσουμε όλοι μαζί. Γι’ αυτό είμαι απολύτως σίγουρος.
.
Όμως κερδίσαμε αυτές τις εκλογές επειδή μιλήσαμε στην κοινωνία, επειδή πείσαμε την κοινωνία ότι έχουμε σχέδιο, επειδή το 2023 πείσαμε την κοινωνία ότι αυτά που τους είπαμε το 2019 τα κάναμε, και το 2027 πρέπει πάλι να πάμε να μιλήσουμε στην κοινωνία και να τους πούμε: «θυμάστε αυτά που σας είπαμε το 2023; Και πάλι τα κάναμε, στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Οπότε, αυτά τα οποία θα σας πούμε για το 2030, το 2031, να ξέρετε ότι έχουμε την αξιοπιστία να τα υλοποιήσουμε και πάλι».
Όλα αυτά νομίζω ότι έχουν μια ξεχωριστή σημασία, για να ξαναχτίσουμε αυτό το ρεύμα του πατριωτισμού, της φροντίδας, της κοινωνικής ευθύνης, της δημοκρατίας. Συναντιούνται στη Νέα Δημοκρατία πολίτες από πολλές διαφορετικές αναζητήσεις και ιδεολογικές αναφορές.
Και πιστεύω ότι και πάλι, στις επόμενες εκλογές, εμάς θα εμπιστευτούν. Όχι μόνο -και θα κλείσω με αυτό- ως μία δύναμη σταθερότητας. Ναι, η σταθερότητα είναι σημαντική και η σταθερότητα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται με τη στασιμότητα. Η σταθερότητα είναι προϋπόθεση για να μπορούμε να αυξάνουμε τον κατώτατο μισθό, η σταθερότητα είναι προϋπόθεση για να μπορούμε να επιτυγχάνουμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, πλεονάσματα και να επιστρέφουμε το πλεόνασμα αυτό πίσω στην κοινωνία.
Δεν είμαστε, όμως, μόνο μία δύναμη σταθερότητας. Έχουμε αποδείξει ότι όταν θέλουμε μπορούμε να είμαστε και μία δύναμη ρήξης και ανατροπής. Και η πρόταση την οποία θα συζητήσουμε για τη Συνταγματική Αναθεώρηση ακριβώς αυτή τη λογική υπηρετεί.
Και σήμερα το πρώτο πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουν οι πολίτες είναι το πρόβλημα της παρατεταμένης ακρίβειας. Αυτό το οποίο αναζητούν και περιμένουν, πρωτίστως από εμάς, είναι τρόπους για να μπορέσουμε να τους ανακουφίσουμε και να τους βοηθήσουμε να ξεπεράσουν μία κρίση που και αυτοί αναγνωρίζουν, προφανώς, ότι είναι παγκόσμια. Περιμένουν, όμως, από την κυβέρνησή μας συγκεκριμένα μέτρα.
Τα λέω αυτά από την αρχή για να προσδιορίσω την ανάγκη να συναντιόμαστε πάντα και να μιλάμε στη γλώσσα των πολιτών και όχι κατ’ ανάγκη προβάλλοντας τις δικές μας ανησυχίες ή τις δικές μας ανασφάλειες σε μία εσωτερική συζήτηση.
Την ίδια στιγμή, παραμένουμε η μόνη εθνική δύναμη σιγουριάς, ασφάλειας και προοπτικής. Μια δύναμη η οποία θέλει να κρατήσει την πατρίδα μας σε τροχιά προόδου και σε μια νέα θητεία, όχι μόνο γιατί μια τρίτη τετραετία θα αποτρέψει την επιστροφή του τόπου σε όσα ζήσαμε τρεις τετραετίες πίσω, αλλά κυρίως γιατί η παράταξή μας, η Νέα Δημοκρατία, έχει πάρα πολλά ακόμα να κάνει για την Ελλάδα του 2030, όπως την οραματιζόμαστε.
Συνταγματική πρόβλεψη ότι κάθε κρατική δαπάνη θα πρέπει να είναι δημοσιονομικά βιώσιμη. Θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό να μπορέσουμε να κατοχυρώσουμε συνταγματικά ότι αυτό το οποίο πέτυχε η κυβέρνησή μας ως αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής, να μπορεί να παράγει, δηλαδή, πρωτογενή πλεονάσματα, να μειώνει το χρέος με τον γρηγορότερο ρυθμό από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, ότι αυτό θα κατοχυρωθεί συνταγματικά ώστε ποτέ κανείς ξανά να μην πειραματιστεί με τις τύχες τις δικές μας και των παιδιών μας.
Συνταγματική πρόβλεψη ότι το κράτος δεν μπορεί πλέον να επιβάλει αναδρομικά φόρους. Και αυτό γιατί τόσο η συλλογική ανάπτυξη όσο και οι ατομικοί προϋπολογισμοί των νοικοκυριών προϋποθέτουν σταθερούς κανόνες.
Περιμένω, συνεπώς, σύντομα να διαλυθούν οι σκιές πάνω από τα στελέχη μας. Και το ξαναλέω ανοιχτά και δημόσια, σας το έχω πει και κατ’ ιδίαν: όλοι οι βουλευτές μας θα βρίσκονται στα ψηφοδέλτια των επόμενων εκλογών, εφόσον το επιθυμούν. Χωρίς τελεσίδικες αποφάσεις ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Κάθε διαφορετική άποψη θα ήταν ανέντιμη προς τους ίδιους, αλλά θα ήταν προσβλητική και για τους ψηφοφόρους μας.
Είμαστε μια «γροθιά» και προχωράμε σαν μια «γροθιά».
Είμαστε, όμως, και δύναμη ευθύνης. Γι’ αυτό και στο εξής δεν θα αφήσουμε τη Βουλή να μετατραπεί σε ένα διαρκές δικαστήριο εντυπώσεων και η καθημερινότητα δεν θα υποταχθεί στους αυτόκλητους εισαγγελείς.
Δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια των άλλων κομμάτων που κάνει αναγκαία αυτή την αντίδρασή μας, είναι και το χυδαίο δηλητήριο το οποίο απλώνουν, με μόνο στόχο να ναρκοθετήσουν το ήθος αυτής της παράταξης. Δεν αναφέρομαι μόνο στους απαράδεκτους προσωπικούς χαρακτηρισμούς με τους οποίους καταφέρονται, με πολύ μεγάλη άνεση πια, εναντίον μου, αλλά θα αναφερθώ εδώ σε χαρακτηρισμούς για το κόμμα μας: «μαφία», «συμμορία», «εγκληματική οργάνωση».
Γι’ αυτό και σήμερα επέλεξα να μην μιλήσω πολύ, γιατί θέλω να δοθεί πολύς χρόνος να σας ακούσω. Να μην κρύψουμε λάθη. Να διατυπώσουμε ενστάσεις, αλλά πάντα, παρακαλώ, να τις συνοδεύουμε από χρήσιμες εναλλακτικές προτάσεις, γνωρίζοντας ότι είναι λεπτή η γραμμή η οποία χωρίζει τον προβληματισμό από την εσωστρέφεια. Όμως, αυτή η γραμμή είναι «κόκκινη».
Στις 8 Μαΐου του 1821, μετά την ήττα στη Μάχη της Αλαμάνας και τον θάνατο του Αθανάσιου Διάκου, οι δυνάμεις του Οδυσσέα Ανδρούτσου αποφάσισαν να αναχαιτίσουν τον κινούμενο προς Πελοπόννησο στρατό του Ομέρ Βρυώνη.
Ο Ανδρούτσος με περίπου 120 άνδρες οχυρώθηκε στο Χάνι της Γραβιάς και παρά την αριθμητική υπεροχή των Οθωμανών απέκρουσε τις επανειλημμένες επιθέσεις , προκαλώντας σημαντικές απώλειες στον εχθρό δίνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο στους επαναστατημένους Έλληνες να ανασυνταχθούν και να ενισχύσουν τις θέσεις τους.
Η Μάχη της Γραβιάς αποτέλεσε μία από τις πρώτες σημαντικές νίκες των Ελλήνων στην Ελληνική Επανάσταση. Ήταν μια στρατιωτική αλλά και ηθική επιτυχία καθώς ανύψωσε το φρόνημα των Ελλήνων, απέδειξε την ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν έναν πανίσχυρο αντίπαλο, και τους ενέπνευσε να συνεχίσουν τον αγώνα για την ελευθερία.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη με χρήματα που προέρχονται από ματωμένα πλεονάσματα θα δώσει 6,9 δισ. € για δάνεια του πρώτου Μνημονίου
Στις πρόωρες αποπληρωμές δανείων από το πρώτο Μνημόνιο, δέκα χρόνια νωρίτερα από τον αρχικό σχεδιασμό, επιμένει η κυβέρνηση. Η νέα αποπληρωμή θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Ιούνιο και θα είναι ύψους 6,9 δισ. ευρώ
Η Ελλάδα στοχεύει στην πρόωρη αποπληρωμή των δανείων του πρώτου Μνημονίου έως το 2031. Το ποσό που υπολείπεται αγγίζει τα 31,6 δισ. ευρώ, το οποίο, αν δεν πραγματοποιούνταν οι πρόωρες αποπληρωμές, θα καταβαλλόταν σε τριμηνιαίες δόσεις από το 2029 έως το 2041.
Αξίζει να σημειωθεί πως η κυβέρνηση δίνει άμεση προτεραιότητα στους δανειστές της, επιστρέφοντάς τους τα χρήματα που προκύπτουν από τα συνεχή υπερπλεονάσματα που καταγράφει τα τελευταία χρόνια ο Κρατικός Προϋπολογισμός. Το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται από την υπερφορολόγηση των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι, σημειωτέον, κατατάσσονται στην τελευταία θέση της πανευρωπαϊκής λίστας για το διαθέσιμο εισόδημα, μαζί με τη γειτονική Βουλγαρία.
Αντί η χώρα να χρησιμοποιεί την υπερεκτέλεση του Προϋπολογισμού για μειώσεις φόρων και παροχές προς τους πολίτες, διαθέτει μεγάλο μέρος αυτών των χρημάτων για την πρόωρη αποπληρωμή των δανειστών της. Με τη δικαιολογία του δημοσιονομικού περιορισμού από τις Βρυξέλλες επιστρέφει «ψίχουλα» σε πολίτες και επιχειρήσεις, ώστε να ξεπληρώνει δάνεια νωρίτερα από το προγραμματισμένο.
Πλεόνασμα
Είναι χαρακτηριστικό πως από το πρωτογενές πλεόνασμα των 11,4 δισ. ευρώ του 2024 που ανακοινώθηκε πέρυσι, επιστράφηκαν στην κοινωνία τα 600 εκατ. ευρώ (ανακοινώθηκε και αύξηση του προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων κατά 500 εκατ. ευρώ) ενώ από το πρωτογενές πλεόνασμα του 2025, που επικυρώθηκε πριν από λίγες εβδομάδες από την Κομισιόν, ύψους 12,1 δισ. ευρώ, προέκυψε δημοσιονομικός χώρος ύψους 1 δισ. ευρώ, εκ των οποίων έχουν διανεμηθεί τα 800 εκατ. ευρώ σε μέτρα στήριξης για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης και έχει διατηρήσει μόλις 200 εκατ. ευρώ για ενδεχόμενο νέο πακέτο παρεμβάσεων τους επόμενους μήνες.
Μείωση του χρέους
Σύμφωνα με το αναθεωρημένο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο που κατέθεσε το υπουργείο ΕθνικήςΟικονομίας και Οικονομικών στην Κομισιόν στις 30 Απριλίου, αυτό το ποσό αντιστοιχεί στις δόσεις κεφαλαίου που έληγαν το πρώτο και το δεύτερο τρίμηνο του 2029, καθώς και τα έτη 2033, 2034, καθώς και το πρώτο και το δεύτερο τρίμηνο του 2035. Για την πρόωρη αυτή αποπληρωμή η Ελλάδα θα αξιοποιήσει πλήρως το εναπομείναν ποσό των 5,4 δισ. ευρώ από το ταμειακό απόθεμα ασφαλείας.
Στο ίδιο κείμενο αναφέρεται πως ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ μειώθηκε από 154,2% το 2024 σε 146,1% το 2025 και αναμένεται να αποκλιμακωθεί περαιτέρω σε 136,8% το 2026. «Μέσω του προγράμματος πρόωρων αποπληρωμών της Ελλάδας, το δημόσιο χρέος αναμένεται να μειωθεί περαιτέρω, κοντά στο 130% του ΑΕΠ το 2027» ανέφερε ο κ. Πιερρακάκης στο δίκτυο Reuters. Στόχος του οικονομικού επιτελείου είναι η αποκλιμάκωση του ελληνικού δημόσιου χρέους κάτω από τα επίπεδα που ορίζει ως «ταβάνι» η Κομισιόν, δηλαδή το 120% του ΑΕΠ, έως το 2029, όταν και εκτιμάται πως η Ελλάδα θα χρωστά το 119% του ΑΕΠ της. Παράλληλα, ο κ. Πιερρακάκης εξήρε την ομάδα του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) για το έργο της στη μείωση του χρέους, δηλώνοντας ότι αποτελούν τους «σιωπηλούς ήρωες» της ελληνικής ανάκαμψης.
Η εμμονή του Αλ. Τσίπρα να απορρίπτει ως ψευδείς τις κατηγορίες εναντίον του περί ανταλλαγμάτων για τη λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» αποτελεί ένα χαρακτηριστικό δείγμα πολιτικής υπεκφυγής. Διότι, ακόμη και αν χάριν συζήτησης δεχτεί κάποιος ότι τέτοια συναλλαγή δεν υπήρξε ποτέ και με κανένα αντάλλαγμα, παραμένει ουσιαστικά ένα αμείλικτο ερώτημα: Δεν έχει την ενσυναίσθηση αυτός ο άνθρωπος για να αξιολογήσει τις ολέθριες συνέπειες της πράξης του αλλά και το συνολικό αποτύπωμα της κυβέρνησής του;
Αυτό που επιχειρεί, με την εμμονική αυτή πρακτική του, είναι να μετατοπίσει τη συζήτηση από την ουσία της. Αντί, δηλαδή, να αναλάβει ευθέως τις ευθύνες της επιλογής του και των συνεπειών της, περιορίζεται στο να αρνείται την αποδοχή των κινήτρων που του προσάπτουν οι επικριτές του. Προβαίνει, δηλαδή, σε μια κλασική περίπτωση αποπροσανατολισμού, αφού η όποια κριτική σαφώς και δεν εξαντλείται στο «αν πήρε αντάλλαγμα», αλλά στο κατά πόσον η προδοτική αυτή συμφωνία υπήρξε επιζήμια για την πατρίδα. Κι αυτό γιατί η προβληματική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την προκλητική συμπεριφορά των Σκοπιανών, όλα αυτά τα χρόνια μετά την υπογραφή της, έχει εγκλωβίσει τη χώρα μας σε αδιέξοδα, απότοκα της περιφρόνησης της κυβέρνησης Τσίπρα και της ύβρεως που διέπραξε σε βάρος της ελληνικής Ιστορίας αλλά και των πολιτών, αγνοοώντας την κοινωνική αντίδραση και τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια.
Αν συνυπολογίσει κανείς την επιβάρυνση της μεσαίας τάξης με την υπογραφή νέων επαχθών Μνημονίων, αλλά και την αναξιοπιστία που χαρακτήρισε τις διεθνείς μας σχέσεις κατά τη «διαπραγμάτευση» του 2015, με την κατάρρευση των ριζοσπαστικών προεκλογικών του υποσχέσεων, είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς ο πρώην πρωθυπουργός, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς αναγνώριση λαθών και μεταμέλεια, επιχειρεί να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο ως μια «εναλλακτική» λύση! Αυτό δεν είναι απλώς μια πολιτική φιλοδοξία, αλλά μια βαθιά προκλητική ενέργεια.
Από την άλλη μεριά, η κυβέρνηση Κυρ. Μητσοτάκη κάθε άλλο παρά ως πρότυπο αξιοπιστίας και θεσμικής καθαρότητας μπορεί να εκληφθεί. Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα, οι υποκλοπές και μια γενικευμένη αίσθηση αδιαφάνειας έχουν απαξιώσει το αφήγημα περί «επιτελικού κράτους» και «κυβέρνησης αρίστων». Επιπλέον, η πλήρης αποδοχή και εφαρμογή της προδοτικής συμφωνίας εκ μέρους της καταδεικνύει ότι η ουσία της πολιτικής γραμμής της είναι ίδια με αυτής των φυσικών αυτουργών και ότι παρά τις επιφανειακές διαφορές υπάρχει σύγκλιση σε κρίσιμα ζητήματα. Το αποτέλεσμα είναι η απαξίωση της πολιτικής, με τους πολίτες να αισθάνονται ότι δεν υπάρχει πραγματικά εναλλακτική από τα υπάρχοντα (κοινοβουλευτικά τουλάχιστον) πολιτικά κόμματα.
Το ουσιαστικό ζητούμενο στις μέρες μας αφορά την ποιότητα του πολιτικού λόγου, μια επιστροφή στην πολιτική, τη λογοδοσία των ηγετών και τη δυνατότητα της πατρίδας μας να χαράζει μια πορεία με εθνική αξιοπρέπεια και με κοινωνική δικαιοσύνη. Η Ελλάδα μας δεν έχει ανάγκη από ανακυκλούμενες προσωπικότητες, αλλά από αυτοκριτική και διακυβερνήσεις με διαφάνεια. Εχει ανάγκη από μια νέα πολιτική ηθική, που θα προτάξει το εθνικό συμφέρον, όχι απλώς ως ένα σύνθημα αλλά ως αταλάντευτη πρακτική. Αν δεν συμβεί αυτό σύντομα, τότε όλες αυτές οι παθογένειες θα ανακυκλώνονται και οι πολίτες θα παραμένουν ως άβουλοι θεατές μέσα σε ένα γνώριμο, ολοένα και πιο κουραστικό, θλιβερό και απογοητευτικό πολιτικό περιβάλλον.
Πάμε σε άλλο ιστορικό γεγονός, το οποίο μάλλον θα επηρεάσει τη διεθνή ειρήνη.
Την Κέϊτι Πέρι την ξέρετε; Και αν δεν την ξέρατε δεν γίνεται να μη την έχετε ήδη μάθει.
Διαβάζω στην ιστοσελίδα iefimerida: «Η Κέιτι Πέρι είχε πριν από λίγες ημέρες ένα αποκαλυπτικό στιλιστικό ατύχημα, όταν το σουτιέν της άνοιξε επί σκηνής στο Λας Βέγκας κατά τη διάρκεια της περιοδείας της Lifetimes Tour.
Η 40χρονη τραγουδίστρια ερμήνευε την επιτυχία της από το 2010 «Part Of Me», ενώ έτρεχε πάνω στη σκηνή φορώντας ένα μικροσκοπικό σετ, όταν το μεταλλικό τοπ της άνοιξε στο πίσω μέρος. Η Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα βρίσκεται σε μια τεράστια περιοδεία 84 εμφανίσεων, η οποία ξεκίνησε μετά την κυκλοφορία του έβδομου άλμπουμ της με τίτλο «143». «Ωχ, σ@@@ά, θα φύγει το σουτιέν μου!» είπε, αλλά ως επαγγελματίας συνέχισε να χορεύει, μέχρι που ένα μέλος του τεχνικού της επιτελείου έτρεξε στη σκηνή για να τη βοηθήσει. «Πάτρικ, βάλε μου το σουτιέν», του είπε, καθώς εκείνος ανέβηκε στη σκηνή και προσπαθούσε με επιμονή να ξανακλείσει το κούμπωμα, με το κοινό να επευφημεί. Στη συνέχεια, αστειεύτηκε λέγοντας στο κοινό ότι «δεν πληρώσατε αρκετά για να με δείτε τόπλες», προτού συνεχίσει ανενόχλητη το σόου της»
Αυτά τα φοβερά και τρομερά συνέβησαν σε σόου της Κέϊτι Πέρι. Κάθε νουνεχής άνθρωπος θα σκεφτόταν: «Ωραία, ήταν ένα γεγονός από αυτά που συμβαίνουν στις ζωντανές παραστάσεις, που δεν έχεις και τη δυνατότητα του μοντάζ, ώστε να τις κόψεις».
Κούνια που σας κούναγε.
Ρε αυτό ήταν πιο σοβαρό από τη συνάντηση Πούτιν-Τραμπ-Ζελένσκι και Μπριτζίτ Μακρόν, η οποία αντικαθιστούσε τον σύζυγό της που αδυνατούσε να παραστεί, διότι από το πολύ γέλιο (διάβασε προηγουμένη παράγραφο) του ‘φυγε το νεφρί. Ρε εδώ έφυγε το σουτιέν της Κέϊτι Πέρι κι εσείς ασχολείστε με τρίχες, συγγνώμη κιόλας.
Όμως τα πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα, ακόμα και οι εκπομπές γνώμης, τρομάρα τους, είναι εδώ για να δουν και να αναλύσουν το θέμα από όλες του τις πλευρές κοινωνική, πολιτική και δώστου νάχει.
Τα ερωτήματα πολλά. Οι απαντήσεις με το σταγονόμετρο. «Η ράφτρα ήταν σπιούνα της Ριάνα;». «Ο Πούτιν έβαλε το χέρι του;». «Ο κ. Μητσοτάκης της ευχήθηκε καλή επιτυχία;». «Ποια είναι η γνώμη του Μεντιλίμπαρ;» «Ο Κωστούλας και ο Ιωαννίδης θα πιάσουν στις καινούργιες τους ομάδες;» Αυτό το τελευταίο φαίνεται λίγο άσχετο, αλλά απασχολεί την κοινή γνώμη.
Και ερχόμαστε τώρα σε μία άλλη κοινωνική μάστιγα που δεν είναι άλλη από τα Γκάλοπ, ελληνιστί Δημοσκοπήσεις.
Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Γκαλοπατζήδων ήταν το αποτέλεσμα των Αμερικανικών εκλογών. Εκεί προέβλεπαν νικήτρια, με τα τσαρούχια, την κυρία Κάμαλα Χάρις. Γιατί και πόθεν προέκυψε αυτό, μόνον αυτοί γνωρίζουν. Ένα από τα δυνατά χαρτιά της, κατά τους Γκαλοπατζήδες, ήταν ότι ήτανε ολίγον Τζαμαϊκανή και ολίγον Ινδή και επομένως και ολίγον σκούρη. Τι άλλο χρειάζονταν για να την ψηφίσουν όλης της γης οι κολασμένοι.
Και όχι μόνο αυτό παρασούρθηκαν και μεγάλοι φωτεινοί ηγέτες (ονόματα δε λέμε. Βρείτε πιά και κάτι μόνοι σας) και εκδήλωσαν άρον άρον (μη χάσουν) τον θαυμασμό τους για την κυρία Καμάλα και εκτέθηκαν, όπως τότε που στάθηκαν στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Φαίνεται όμως ότι η ιστορία αποφάσισε να αλλάξει πλευρά. Δικαίωμά της Ιστορίας είναι να κάνει ό,τι θέλει.
Μέχρι πριν λίγο, σύμφωνα με τους γκαλοπατζήδες, η ΝΔ πάλευε να ξεφύγει από τη θανάσιμη αγκαλιά της κας Κωνσταντοπούλου, που την ακολουθούσε, κατά τις δημοσκοπήσεις πάντα, κατά πόδας. Ξαφνικά η ΝΔ είναι μπροστά αέρα πατέρα. Τι συνέβη και έγινε αυτό; Ουδείς γνωρίζει. Ούτε οι μισθοί αυξήθηκαν, ούτε προσλήψεις έγιναν (εκτός από αυτές που αναγγέλλει καθημερινώς η γνωστή φιλοκυβερνητική εφημερίδα), ούτε οι τιμές στα σούπερ μάρκετ έπεσαν, ούτε καν στο Μουντιάλ έχουμε προκριθεί.
Το θέμα είναι σοβαρό και θέλει ψάξιμο, όμως ένας σοβαρός αναλυτής βρίσκει την αιτία της αναστροφής αυτής.
Καταφέραμε να βρούμε την απόρρητη έκθεση που υπέβαλε στην κυβέρνηση ο αναλυτής αυτός και παρουσιάζουμε ορισμένα στοιχεία της.
α. Γνωρίσαμε την εκλεκτή κοινωνία των χημικών, οι οποίοι όμως, όπως ακριβώς και κατά το παρελθόν οι σεισμολόγοι, οι μετεωρολόγοι, οι συγκοινωνιολόγοι, οι επιδημιολόγοι, οι ειδικοί επί των πυρκαγιών, οι πολιτικοί αναλυτές, οι στρατιωτικοί αναλυτές, συμφώνησαν σε ένα πράγμα. Ότι διαφωνούν!!!
Ο ένας αρπάζει φωτιά το ξυλόλιο, ο άλλος δεν αρπάζει, ο τρίτος αρπάζουν και τα δύο υπό ορισμένες συνθήκες, ο τέταρτος αρπάζει μεν δεν αρπάζει δε. Ο κόσμος αρπάζει το βρομόξυλο. Μύλος.
β. Ειδήμων, έτσι έχει αυτοπροσδιορισθεί, με μόνιμο στασίδι στα κανάλια, δηλώνει: «Αυτές τις ημέρες διαβάζω το θαυμάσιο βιβλίο ‘’Ο κόσμος μέσα από τη Γεωπολιτική και τη ρευστότητα της παγκοσμίου νήσου’’ (παντελώς άγνωστο) του κορυφαίου Άγγλου αναλυτή G.J.Foklant (αυτός κι αν είναι άγνωστος).
Ο συγγραφέας γράφει κάπου (αυτό το «κάπου» σημαίνει «άμε ψάξε και άμα το βρεις δείχτο μου κι εμένα»): «Η πρόσβαση αποκτά με τρόπο ευνόητο και αυτονόητο τα χαρακτηριστικά τού απόμακρου και τού δύσβατου όταν η περιοχή προς την οποία τείνει είναι η περιοχή τού απρόσβατου, ή τού εξ ορισμού δύσκολα προσβάσιμου, όπως είναι εκείνη των οντολογικών άκρων, των συνειδησιακών απολήξεων, των πνευματικών κορυφώσεων, αλλά και των καλλιτεχνικών και ποιητικών στοχεύσεων.
Πρόκειται για περιοχές όπου όντως δεν επιτρέπεται η πρόσβαση παρά υπό προϋποθέσεις, και μάλιστα αδέκαστες: απαιτείται μία ριζική τόλμη, μία απόλυτη ανάγκη, ένας χρόνιος μόχθος, προκειμένου να επανέλθει ο άνθρωπος, κάθε φορά που το επιχειρεί, σ’ αυτό που συνιστά το συγχρόνως πιο κοινό και το πιο σπάνιο στοιχείο του, στην κατάκτηση τού ανέκφραστου, στη διατύπωση τού ανείπωτου.
Χιλιετίες τώρα η προσπάθεια επιτυγχάνει και αποτυγχάνει σ’ αυτήν την αρχέγονη και εγγενή ανθρώπινη έφεση προς το άγνωστο, προς το αφανές, προς το μη ακόμη λεχθέν, προς αυτό που εκτείνεται πέρα από τα κατακτημένα εδάφη και τα προσεγγισμένα όρια, προς το πέραν όλων αυτών, με την πρόθεση να φέρει στην ἐμφάνεια κάτι από την απροσδιόριστη και ακατονόμαστη έκταση τού ασύλληπτου.
Σήμερα, η προσπάθεια αυτή, έπειτα από αιώνες σχεδόν μονομερούς στόχευσης προς τα άνω και προς το πέραν, καλείται να αναλάβει ένα έργο ανάλογης αλλά αντίστροφης στόχευσης: σήμερα το πραγματικά απρόσβατο, το αληθινά ανοίκειο, το όντως απόμακρο και δύσβατο, το άνω και το πέραν είναι ο ίδιος ο άνθρωπος
Οι ατελεύτητες προσεγγίσεις τού ίδιου τού ανθρώπου από τον άνθρωπο, μολονότι απέδωσαν μέχρι τώρα κάθε άλλο παρά αμελητέα αποτελέσματα, εντούτοις, εκεί όπου έφτασαν σήμερα, εξαιτίας ιστορικών συγκυριών και συμβάντων, είναι το σημείο όπου ο άνθρωπος εμφανίζεται, αυτή τη στιγμή, περισσότερο ανοίκειος από ποτέ, λιγότερο προσβάσιμος από ποτέ, αποτελώντας έτσι, το σημείο αυτό, ένα όριο το οποίο η προσπάθεια τού ανθρώπου καλείται να το κρούσει για να το υπερβεί, ώστε αυτό το όριο, που είναι ολόκληρος ο σημερινός άνθρωπος, σώμα-αισθήσεις-συναισθήματα, να παραδοθεί στον άνθρωπο ως πεδίο γνώσης και αυτογνωσίας.
Η σημερινή, πανταχού σοβούσα, διανθρώπινη εμπλοκή, ενισχυμένη στη δημόσια εικόνα της από τα πολιτικά τερατουργήματα, τα εγκληματικά εγχειρήματα, τις εξόφθαλμες δηώσεις και τίς εκκωφαντικές καταρρεύσεις όπου γης, έχει φέρει τον άνθρωπο στο σημείο τού Μη-Είναι, είτε μόνος το βιώνει είτε ως συνάνθρωπος.
Οι άνθρωποι, ως σώματα, αρσενικά και θηλυκά, δεινοπαθούν από το άγος τού συν-υπάρχειν, δοκιμάζονται από αυτό το συν, ακόμα και με τον ίδιο τον εαυτό τους, σε βαθμό ανυπαρξίας, οριακής αδυναμίας να καταλάβουν και να αναλάβουν το μη τού είναι τους, το σώμα ως φορέα δυνάμεων τις οποίες η παγκόσμια παράδοση απέδωσε σε εκτός ανθρώπινους φορείς, σε μη ανθρώπινες οντότητες, σε κάτι μη ανθρώπινο το οποίο όμως είναι δημιούργημα τού ίδιου τού ανθρώπου, τού πνεύματός του και των αισθήσεών του.
Χρειάζεται, σήμερα, όλο αυτό το εκτός να γίνει, ή να ξαναγίνει, αν κάποτε έγινε, πάλι ένα εντός: η κλειστή πύλη των σωμάτων να παραδώσει τα κλειδιά και την κλειδαριά της στα ανθρώπινα χέρια προκειμένου να ανοιχτεί και να αποκαλύψει το περιεχόμενό τους στη δημόσια θέα και κρίση. Είναι, όχι για πολλούς, σαφές ότι η πύλη αυτή είναι η πύλη ενός ψυγείου, ότι το άνοιγμά της θα εκπέμψει δυσβάστακτες ποσότητες ψυγμένου περιεχομένου, έναν εσωτερικό παγετώνα ο οποίος σχηματίστηκε εκεί από αιώνες και χιλιετίες συμπαγούς εσωτερικής λειτουργίας η οποία έχει φτάσει σήμερα να είναι σε μέγιστο βαθμό το μέσα τοπίο τού κάθε ανθρώπου.
Αυτήν την έσω παγίωση στοχεύει να πλήξει κάθε προσπάθεια πρόσβασης. Αυτή που αφορά στον ίδιο τον άνθρωπο είναι η πιο επίπονη επειδή τίποτα δεν είναι πιο κοντά στον άνθρωπο από έναν άλλον άνθρωπο, κι αυτή η εγγύτητα, αντί να βοηθά, εμποδίζει την πρόσβαση, σχεδόν την απαγορεύει.
Το τιτάνιο αυτό έργο θα πρέπει να αναλάβουν οι ερχόμενες χιλιετίες, ώστε η ομίχλη των βουνών να μην είναι τόσο αδιαπέραστα και ανυπόφορα πυκνή ανάμεσα στους ανθρώπους, όπως έχει φτάσει να έχει γίνει σήμερα αυτή, μετατρέποντας τον ανθρώπινο κόσμο ολόκληρο σ’ ένα ερμητικά κλεισμένο και απρόσβατο ψυγείο».
Φαντάζομαι ότι τα καταλάβατε όλα και δεν χρειάζονται περαιτέρω διευκρινίσεις ή… αναλύσεις…
