Ας μην κουραζόμαστε, όμως, κάποια από αυτά να τα επαναλαμβάνουμε και να τα υπενθυμίζουμε. Διότι, θέλω να σας θυμίσω, δεν ήταν καθόλου αυτονόητα.
Το γεγονός ότι με συνετή οικονομική πολιτική καταφέραμε να έχουμε και το 2024 και το 2025 και θα έχουμε και το 2026 ένα δημοσιονομικό πλεόνασμα το οποίο μπορούμε να το αξιοποιήσουμε για περαιτέρω μειώσεις φόρων και στήριξης του διαθέσιμου εισοδήματος, μας καθιστά εξαίρεση σήμερα στην Ευρώπη.
Οι πιο πολλές ευρωπαϊκές χώρες σήμερα αναγκάζονται να αυξήσουν τη φορολογία τους και να μειώσουν τις δαπάνες τους, πολλές γιατί έχουν διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος.
Ακούω συχνά για τη Βουλγαρία. Δείτε λίγο τι οικονομικά στοιχεία ανακάλυψε η καινούργια κυβέρνηση της Βουλγαρίας. Ελλειμμα κοντά στο 6%. Αυτό σημαίνει δραστικές πολιτικές λιτότητας.
Αυτά τα έχουμε αποφύγει στην χώρα μας. Όχι απλά τα έχουμε αποφύγει, αλλά μπορούμε να κάνουμε το ανάποδο: με το υστέρημα των Ελλήνων να στηρίζουμε την ελληνική οικονομία. Και αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία της πολιτικής μας.
Όταν έχεις να βγάλεις πέρα δύσκολα τον μήνα, ξέρω ότι δεν είναι εύκολο αυτά να εξηγούνται. Όμως, από την άλλη, οφείλουμε με πειστικότητα να κάνουμε αυτή την προσπάθεια και να πούμε επίσης ότι μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Όσοι τις υπόσχονται, το μόνο το οποίο κάνουν είναι να μας ανοίγουν τον δρόμο σε νέες περιπέτειες.
Αναφέρθηκα πριν σε αυτό το εκρηκτικό «κοκτέιλ» στη δημόσια ζωή, το οποίο συνθέτουν ακοστολόγητες παροχές στα όρια της ψευδολογίας, δημαγωγική σκανδαλολογία και ένας τυφλός αντικυβερνητισμός, ο οποίος συχνά παίρνει και τελείως προσωπικά χαρακτηριστικά.
Ένα τοξικό κέντρο που εκπέμπει μια διάχυτη σύγχυση, ως το ύστατο καταφύγιο μιας ετερόκλητης Βαβέλ, με μόνη αποστολή να επιτίθεται στην κυβέρνησή μας αλλά και στην παράταξή μας συνολικά.
Δείτε, για παράδειγμα, το δήθεν σοβαρό ΠΑΣΟΚ. Ξαφνικά θυμήθηκε να υποσχεθεί τι; Δωρεάν εισιτήρια στους νέους για τις συγκοινωνίες.
Μάλιστα. Όταν ήδη τα εισιτήρια είναι χαμηλά και όταν ήδη αυτή η κυβέρνηση, όπως σας είπα, έχει νομοθετήσει ότι οποιοσδήποτε νέος στη χώρα μας κάτω από 25 δεν πληρώνει καθόλου φόρο.
Θυμήθηκε τη 13η σύνταξη. Και τσακωνόμαστε τώρα εδώ για κάτι το οποίο, συγγνώμη, ένας πρωτοετής φοιτητής Οικονομικών, για να μην πω ένας μαθητής Λυκείου, μπορεί να το υπολογίσει πάρα πολύ εύκολα, πόσο κοστίζει η 13η σύνταξη.
Κι όμως, αρνείται το ΠΑΣΟΚ να κάνει το προφανές: να στείλει την πρόταση όπου θέλει, στο Δημοσιονομικό Συμβούλιο, στο Γενικό Λογιστήριο, στις οικονομικές υπηρεσίες της Βουλής. Για να μάθουμε τι; Ότι η 13η σύνταξη στοιχίζει 2,5 δισεκατομμύρια. Να τη δώσει το ΠΑΣΟΚ αν θέλει, να μας πει όμως πού θα βρει τα λεφτά και ποιους θα φορολογήσει με 2,5 δισεκατομμύρια για να καταβάλει την 13η σύνταξη.
Και από κοντά, βέβαια, ο αδιόρθωτος κ. Τσίπρας, που επιμένει -προσέξτε, το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό- επιμένει να υπερασπίζεται τα όσα καταστροφικά έκανε στη θητεία του -έγραψε και βιβλίο 700 σελίδων-, αλλά ταυτόχρονα δεν θέλει να ξέρει τους Υπουργούς τους οποίους ο ίδιος διόρισε για να τα υλοποιήσουν.
Τάζει λεφτά από πατριωτικούς φόρους. Για εμάς, όλοι οι φόροι οι οποίοι φεύγουν από τους ώμους των πολιτών -και ήταν πολλοί αυτοί, 83 τον αριθμό-, βελτιώνοντας το εισόδημα, είναι πατριωτικοί φόροι. Και αυτές τις πολιτικές μείωσης φόρων εμείς θα εξακολουθούμε να υλοποιούμε.
Μιλάμε για τον άνθρωπο ο οποίος αφού έφτασε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και αφού καταδικάστηκε πέντε φορές στις κάλπες, τελικά πρόδωσε όσους τον ψήφισαν. Γιατί κάποιοι τον ανέδειξαν, σε αυτό το έδρανο όπου κάθεται αυτή τη στιγμή ο αγαπητός Πρόεδρος της Βουλής καθόταν ο κ. Τσίπρας ως εκλεγμένος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Κάποιοι τον τίμησαν, τον ανέδειξαν αρχηγό. Έφυγε τώρα, λοιπόν, έφτιαξε ένα καινούργιο κόμμα, δήθεν καινούργιο, στον προθάλαμο του οποίου συνωστίζονται απελπισμένοι όλοι οι πρωταγωνιστές της προηγούμενης σκοτεινής δεκαετίας.
Φτάσαμε έτσι, αγαπητέ μου Πρόεδρε -είσαι και πολύ παλαιότερος εμού-, σε ένα πρωτόγνωρο αλαλούμ σε αυτή την αίθουσα, με υπό διάλυση σχεδόν το σύνολο των δυνάμεων της αντιπολίτευσης, με δεύτερη κοινοβουλευτική δύναμη, τουλάχιστον ως προς τον αριθμό, τους ανεξάρτητους βουλευτές, χωρίς σοβαρό πρόγραμμα από κανέναν.
Όλοι τους ξέρουν ότι αποκλείεται να κυβερνήσουν -είναι εύκολο να τάζεις άμα ξέρεις ότι δεν θα κυβερνήσεις- και τελικά με μόνο εγγυητή της σιγουριάς και της προοπτικής του τόπου τη δική μας παράταξη.
Αυτός είναι ο λόγος που σε ένα κόσμο τεράστιων, πρωτοφανών γεωπολιτικών κραδασμών, το πρώτο ζητούμενο για τη χώρα είναι η ασφάλεια, η εσωτερική ομαλότητα. Και σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής αβεβαιότητας, η σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη με πιο φιλόδοξους στόχους -θα μιλήσουμε γι’ αυτό στη ΔΕΘ- για την επόμενη τετραετία, καθίσταται προτεραιότητα.
Και ειδικότερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, η συνέπεια και η συνέχεια αναδεικνύονται σε υπαρξιακές προϋποθέσεις.
Ανοίγω μία παρένθεση για να κάνω μία σύγκριση. Σήμερα στο Ηνωμένο Βασίλειο ορκίστηκε Πρωθυπουργός ο έβδομος στη σειρά Πρωθυπουργός της τελευταίας δεκαετίας -προσωπικά έχω γνωρίσει έξι από τους επτά. Αυτό δεν είναι κάτι το οποίο είναι αδιάφορο για τα δημόσια οικονομικά μίας χώρας G7, μίας τεράστιας οικονομίας, μίας οικονομικής υπερδύναμης.
Και όμως, σήμερα, προσέξτε, το Ηνωμένο Βασίλειο δανείζεται πιο ακριβά από όλες τις υπόλοιπες χώρες του G7, ακριβώς επειδή πάνω από το Ηνωμένο Βασίλειο πλανάται το φάσμα της πολιτικής αστάθειας. Και σίγουρα πιο ακριβά από την Ελλάδα, να το θυμίσουμε και αυτό.
Ανοίγω μία ακόμα παρένθεση: έχω δει ότι ο καινούργιος Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου στο παρελθόν έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα, να δούμε πόσο συνεπής είναι, αν θα τηρήσει αυτή τη δέσμευσή του. Πάντως, να ξέρετε ότι σκοπεύω να του το θέσω αμέσως με το που θα τον συναντήσω.
Όλα αυτά, λοιπόν, αποτυπώνουν μία πραγματικότητα με ξεχωριστό βάρος για τις εκλογές του 2027. Γι’ αυτό και η Κυριακή της κάλπης πρέπει να αντιμετωπιστεί ως η κρισιμότερη μάχη που έχουμε δώσει ως τώρα.
Είναι μία ημέρα η οποία θα κρίνει αν η πατρίδα μας θα συνεχίσει να προοδεύει ή θα χάσει σε μία στιγμή όλα όσα κατέκτησε με πολύ κόπο εδώ και επτά χρόνια.
Μίλησα για την Κυριακή της κάλπης, γιατί η Κυριακή είναι μία και μοναδική. Δεν υπάρχουν δοκιμαστικές εκλογές διαμαρτυρίας, ούτε πρόβα τζενεράλε με δήθεν μηνύματα, ούτε περιθώρια για ρίσκα καταστροφής, με τη διεθνή αλλά και την εσωτερική κατάσταση να οδηγούν σε μία επιλογή: μία ισχυρή κυβέρνηση σιγουριάς, φροντίδας και αποτελέσματος, ενός κόμματος, όχι κατ’ ανάγκη ενός χρώματος
