Πως υπολογίζονται οι νέες συντάξεις - Παραδείγματα υπολογισμού με μισθούς 1.000, 1.200 και 1.500 ευρώ και με 20, 30, 35 και 40 συντάξιμα χρόνια

 

1. Το τελικό ποσό της κύριας σύνταξης δεν κρίνεται μόνο από τα χρόνια ασφάλισης, αλλά και από τον μέσο μισθό πάνω στον οποίο έχουν καταβληθεί εισφορές. Σήμερα, η κύρια σύνταξη αποτελείται από δύο μέρη: την εθνική σύνταξη και την ανταποδοτική σύνταξη. Για το 2026, το πλήρες ποσό της εθνικής σύνταξης ανέρχεται σε 446,87 ευρώ, ενώ η ανταποδοτική σύνταξη υπολογίζεται με βάση τις συντάξιμες αποδοχές, τα έτη ασφάλισης και τα ποσοστά αναπλήρωσης

2. Στην πράξη, όσο υψηλότερος είναι ο μέσος μισθός και όσο περισσότερα είναι τα χρόνια ασφάλισης, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η σύνταξη. Με βάση τα ισχύοντα ποσοστά αναπλήρωσης του ν. 4670/2020, ένα ενδεικτικό παράδειγμα δείχνει ότι:  

     =  15,87%, με 20  συντάξιμα χρόνια 

     =   26,37%, με 30  συντάξιμα χρόνια 

     =   37,31%  με   35 συντάξιμα χρόνια 

     =   50,01%.  με 40   συντάξιμα χρόνια

3. Αν ένας ασφαλισμένος έχει μέσο συντάξιμο μισθό 1.000 ευρώ, τότε η ενδεικτική μικτή κύρια σύνταξη διαμορφώνεται περίπου στα: 

     = 605,57 ευρώ με 20  συντάξιμα χρόνια 

     = 710,57 ευρώ με 30   συντάξιμα χρόνια 

     = 820,67 ευρώ με 35    συντάξιμα χρόνια 

     = 946,97 ευρώ με 40   συντάξιμα χρόνια 

 Το ποσό αυτό προκύπτει από την εθνική σύνταξη των 446,87 ευρώ και την ανταποδοτική σύνταξη που υπολογίζεται πάνω στον μέσο μισθό.

4. Για ασφαλισμένο με μέσο μισθό 1.200 ευρώ, η εικόνα βελτιώνεται αισθητά. Η μικτή κύρια σύνταξη φτάνει περίπου στα΄: 

      =  637,31 ευρώ με 20     συντάξιμα χρόνια 

      =  763,31 ευρώ με 30     συντάξιμα χρόνια 

      =  894,59 ευρώ με 35     συντάξιμα χρόνια 

      =  1.046,99 ευρώ με 40  συντάξιμα χρόνια 

Αυτό δείχνει ότι η παραμονή στην εργασία για περισσότερα χρόνια αυξάνει σημαντικά το τελικό ποσό.

5. Αντίστοιχα, για μέσο μισθό 1.500 ευρώ, η ενδεικτική μικτή κύρια σύνταξη ανεβαίνει περίπου στα: 

     =   684,92 ευρώ με 20 συντάξιμα χρόνια 

     =   842,42 ευρώ με 30 συντάξιμα χρόνια

     = 1.006,52 ευρώ με 35  συντάξιμα χρόνια

     = 1.197,02 ευρώ με 40  συντάξιμα χρόνια

Εδώ αποτυπώνεται πιο καθαρά ότι τα υψηλότερα εισοδήματα σε συνδυασμό με μεγαλύτερο ασφαλιστικό βίο οδηγούν σε πολύ πιο ενισχυμένη σύνταξη.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι ο μισθός παίζει καθοριστικό ρόλο, αλλά δεν αρκεί από μόνος του. Ένας ασφαλισμένος με καλύτερες αποδοχές αλλά λίγα χρόνια ασφάλισης μπορεί να πάρει τελικά χαμηλότερη σύνταξη από κάποιον με περισσότερα χρόνια και μέσο μισθό λίγο χαμηλότερο. Γι’ αυτό και ο πιο κρίσιμος παράγοντας στον τελικό λογαριασμό είναι ο συνδυασμός μέσου μισθού και ετών ασφάλισης.

Μέσος μισθός	20 έτη	30 έτη	35 έτη	40 έτη
1.000 ευρώ	605,57 ευρώ	710,57  ευρώ	820,67 ευρώ	946,97 ευρώ
1.200 ευρώ	637,31ευρώ	763,31  ευρώ	894,59 ευρώ	1.046,99  ευρώ
1.500 ευρώ	684,92 ευρώ	842,42 ευρώ	1.006,52 ευρώ	1.197,02 ευρώ

Παρατήρηση:

Τα ποσά είναι ενδεικτικά, αφορούν πλήρη κύρια σύνταξη γήρατος και δεν περιλαμβάνουν μερίσματα επικουρική σύνταξη , κρατήσεις ή ειδικές ρυθμίσεις που μπορεί να αλλάζουν το τελικό καθαρό πληρωτέο ποσό.

πηγή:https://workenter.gr/posi-syntaxi-vgainei-me-mistho-1-000-1-200-kai-1-500-evro-917894

Τράπεζα της Ελλάδας στην Κυβέρνηση: - Σε εφιαλτικά επίπεδα εκτοξεύτηκε το εξωτερικό χρέος της χώρας αγγίζοντας τα 600 δισ. ευρώ στα τέλη του 2025!!

 

Σε εφιαλτικά επίπεδα εκτοξεύτηκε το εξωτερικό χρέος της χώρας αγγίζοντας τα 600 δισ. ευρώ στα τέλη του 2025, με το ποσοστό του ως προς το ΑΕΠ, να είναι πολλαπλάσιο σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως αποκαλύπτει η ετήσια έκθεση του διοικητή της ΤτΕ, Γιάννη Στουρνάρα, το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας, σε τρέχουσες τιμές, αυξήθηκε κατά 14,3 δισ. ευρώ, φθάνοντας τα 590,4 δισ. ευρώ, ή στο 237,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2025.

Πιο αναλυτικά, στο τέλος του 2025 οι καθαρές υποχρεώσεις της Ελλάδος προς το εξωτερικό κατέγραψαν άνοδο κατά 13,9 δισ. ευρώ και διαμορφώθηκαν σε 339,7 δισεκ. ευρώ, κυρίως λόγω της μείωσης των καθαρών απαιτήσεων των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, η οποία αντισταθμίστηκε μερικώς από τη βελτίωση της καθαρής θέσης πρωτίστως των λοιπών τομέων της οικονομίας και της Τράπεζας της Ελλάδος και δευτερευόντως της γενικής κυβέρνησης

Η εξέλιξη αυτή συνδέεται, εκτός από τις συναλλαγές, και με τη μεταβολή στις αποτιμήσεις, κυρίως των υποχρεώσεων, που αντανακλά την άνοδο της αξίας των μετοχικών τίτλων.

Ως ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω της σημαντικής αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ το 2025, η καθαρή διεθνής επενδυτική θέση (ΚΔΕΘ) μειώθηκε σε -136,8% το 2025 από -137,6% το 2024, αλλά παραμένει αισθητά η υψηλότερη στην ΕΕ, και η Ελλάδα συνεχίζει να υπερβαίνει το όριο (-35% του ΑΕΠ) που προβλέπεται στο πλαίσιο της διαδικασίας μακροοικονομικών ανισορροπιών

Φταίνε και τα δάνεια του Μηχανισμού

Παρά ταύτα, αναφέρει η ΤτΕ, οι κίνδυνοι για τη χώρα είναι προς το παρόν περιορισμένοι, αφού η κύρια συνιστώσα της αρνητικής ΚΔΕΘ είναι τα δάνεια από τον Μηχανισμό Στήριξης, τα οποία χαρακτηρίζονται από χαμηλά επιτόκια και μεγάλη διάρκεια.

Ωστόσο, τα τελευταία έτη καταγράφηκε αύξηση των καθαρών υποχρεώσεων των λοιπών τομέων της οικονομίας, που συνδέεται κυρίως με την πώληση δανείων τους σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και λοιπές χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις του εξωτερικού, καθώς και ενίσχυση των καθαρών ροών ΞΑΕ μη κατοίκων στην Ελλάδα.

Η αναγκαία βελτίωση της ΚΔΕΘ μεσοπρόθεσμα προϋποθέτει, πέρα από τη σταδιακή μείωση του εξωτερικού χρέους της γενικής κυβέρνησης, υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης ή και την επίτευξη μόνιμων και ικανοποιητικών πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Με βάση την ανάλυση της ΚΔΕΘ κατά είδος επένδυσης, οι καθαρές υποχρεώσεις από άμεσες επενδύσεις αυξήθηκαν, κυρίως λόγω της ενίσχυσης των εισροών ΞΑΕ στην Ελλάδα.

Οι καθαρές απαιτήσεις από επενδύσεις χαρτοφυλακίου περιορίστηκαν (κατά 16,3 δισεκ. ευρώ), αφού η μείωση των καθαρών απαιτήσεων κυρίως των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και δευτερευόντως της Τράπεζας της Ελλάδος, καθώς και η αύξηση των υποχρεώσεων της γενικής κυβέρνησης αντισταθμίστηκαν μερικώς από την άνοδο των καθαρών απαιτήσεων στους λοιπούς τομείς της οικονομίας.

Ειδικότερα, η αύξηση των υποχρεώσεων των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και η μείωση των υποχρεώσεων των λοιπών τομέων της οικονομίας αντανακλούν τις εταιρικές αναδιαρθρώσεις ελληνικών χρηματοπιστωτικών ομίλων που ολοκληρώθηκαν το 2025.

Στην κατηγορία των λοιπών επενδύσεων, η αρνητική καθαρή θέση περιορίστηκε κατά 8,1 δισ. ευρώ το 2025 συγκριτικά με το 2024, αφού η μείωση των καθαρών υποχρεώσεων τόσο της Τράπεζαςτης Ελλάδος όσο και της γενικής κυβέρνησης καθώς και των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων αντισταθμίστηκε μερικώς από την αύξηση των υποχρεώσεων των λοιπών τομέων της οικονομίας.

Που οφείλεται η επιδείνωση

Η επιδείνωση της ΚΔΕΘ το 2025 οφείλεται κυρίως στη μείωση των καθαρών απαιτήσεων των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, που συνδέεται με τις προαναφερθείσες εταιρικές αναδιαρθρώσεις και η οποία αντισταθμίστηκε πρωτίστως από τη μείωση των υποχρεώσεων των λοιπών τομέων της οικονομίας και την αύξηση των καθαρών απαιτήσεων της Τράπεζας της Ελλάδος και δευτερευόντως από τη μείωση των καθαρών υποχρεώσεων της γενικής κυβέρνησης.

Σχετικά με το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος της χώρας, που έφτασε στα 590,4 δισ. ευρώ στο τέλος του 2025, η ΤτΕ σημειώνει ότι η άνοδος αυτή αποδίδεται σχεδόν αποκλειστικά στην αύξηση των υποχρεώσεων των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Ωστόσο, ο λόγος του ακαθάριστου εξωτερικού χρέους προς το ΑΕΠ παρουσίασε βελτίωση, λόγω της σημαντικής αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ το 2025.

Το καθαρό εξωτερικό χρέος73 διαμορφώθηκε σε 286,4 δισεκ. ευρώ (115,3% του ΑΕΠ) το 2025, αυξημένο κατά 1,8 δισεκ. ευρώ έναντι του 2024. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται πρωτίστως στην αύξηση του καθαρού χρέους των λοιπών τομέων της οικονομίας και δευτερευόντως στη μείωση των καθαρών απαιτήσεων των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και της Τράπεζας της Ελλάδος.

Η επιδείνωση αυτή αντισταθμίστηκε εν μέρει από τον περιορισμό του καθαρού χρέους της γενικής κυβέρνησης. Ως ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω της ανόδου του ονομαστικού ΑΕΠ το 2025, το καθαρό εξωτερικό χρέος συρρικνώθηκε.

Όπως εξηγεί η ΤτΕ Η άνοδος αυτή αποδίδεται σχεδόν αποκλειστικά στην αύξηση των υποχρεώσεων των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ενώ, ο λόγος του ακαθάριστου εξωτερικού χρέους προς το ΑΕΠ παρουσίασε βελτίωση, λόγω της σημαντικής αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ το 2025.

Ειδικότερα, το καθαρό εξωτερικό χρέος διαμορφώθηκε σε 286,4 δισ. ευρώ (115,3% του ΑΕΠ) το 2025, αυξημένο κατά 1,8 δισ. ευρώ έναντι του 2024. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται πρωτίστως στην αύξηση του καθαρού χρέους των λοιπών τομέων της οικονομίας και δευτερευόντως στη μείωση των καθαρών απαιτήσεων των λοιπών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και της Τράπεζας της Ελλάδος.

Η επιδείνωση αυτή αντισταθμίστηκε εν μέρει από τον περιορισμό του καθαρού χρέους της γενικής κυβέρνησης. Ως ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω της ανόδου του ονομαστικού ΑΕΠ το 2025, το καθαρό εξωτερικό χρέος συρρικνώθηκε.

https://www.sofokleousin.gr/epikairotita/sta-590-dis-eyro-ektokseytike-to-eksoteriko-xreos-tis-xoras-symfo

Οι ένοχοι της Eλληνικής τραγωδίας πανηγυρίζουν

 

Θεωρούμε άδικη την επίρριψη όλων των ευθυνών της οικονομικής κατοχής της Ελλάδας στους Πολίτες, πόσο μάλλον όταν χειραγωγούνται βίαια, με τις πλέον εξελιγμένες μεθόδους – ακόμη περισσότερο όταν είναι έρμαιο ιδιοτελών, συμφεροντολόγων, δουλοπρεπών και σε μεγάλο βαθμό νάρκισσων ή/και αλαζονικών πολιτικών υποχειρίων τόσο των Γερμανών, όσο και των Αμερικανών.

Εισαγωγικά οφείλουμε να τονίσουμε πως τη μεγαλύτερη ευθύνη για το κατάντημα της Ελλάδας, για τη μετατροπή της σε γερμανική αποικία, την έχει η οικονομική και πολιτική της ηγεσία – η οποία, σε αντίθεση με άλλες χώρες, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την πατρίδα της. Η αιτία είναι πως αυτή διαθέτει ή/και ελέγχει τους πόρους ανάπτυξης της οικονομίας, ιδιωτικούς και δημόσιους, καθώς επίσης τα μέσα διαμόρφωσης και επηρεασμού της κοινής γνώμης – τα οποία όμως αντί να χρησιμοποιεί δημιουργικά, προς όφελος του συνόλου, επιλέγει αποκλειστικά και μόνο την εξυπηρέτηση των στενών δικών της συμφερόντων.

Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται ακόμη και από τις δημοσκοπήσεις οι οποίες, παρά το ότι μπορούν να είναι επιστημονικά ακριβείς, αφού υπάρχουν όλες οι δυνατότητες, έχουν μετατραπεί σε εργαλείο χειραγώγησης της «ετερόκλητης μάζας» – επειδή χρηματοδοτούνται από τα κόμματα και τις οικονομικές ελίτ που στηρίζουν τόσο αυτές, όσο και τα ΜΜΕ που τις προβάλλουν, με στόχο να επηρεάσουν τους ψηφοφόρους προς όφελος τους.

Η μεγαλύτερη ευθύνη βέβαια προσάπτεται στην οικονομική ελίτ της χώρας και ειδικά στον ισχυρότερο κλάδο της ελληνικής οικονομίας: στη ναυτιλία, η οποία είναι το νούμερο ένα στον πλανήτη. Εν προκειμένω, η αδιαφορία της για την Ελλάδα είναι απίστευτα μεγάλη – ενώ οι δικαιολογίες που επικαλούνται οι εφοπλιστές, οι οποίοι θα έπρεπε να ντρέπονται που διαθέτοντας τέτοια οικονομική ισχύ άφησαν την πατρίδα τους να χρεοκοπήσει, είναι εντελώς έωλες. Μεταξύ άλλων οι ισχυρισμοί τους, σύμφωνα με τους οποίους εμποδίζονται από τις συνθήκες που έχουν επιβάλλει οι διεφθαρμένοι πολιτικοί – αφού θα ήταν ασφαλώς σε θέση να συμβάλλουν στην ορθολογική διαμόρφωση του οικονομικού, φορολογικού, επιχειρηματικού και λοιπού περιβάλλοντος, ακόμη και αν έπρεπε να ανατραπούν ορισμένες κυβερνήσεις, εάν πράγματι αγαπούσαν την Ελλάδα.

Αντίθετα, η γερμανική οικονομική ελίτ μπορεί μεν να είναι πολύ περισσότερο διεθαρμένη από την ελληνική, αλλά δεν θα επέτρεπε ποτέ τη χρεοκοπία της χώρας της – πόσο μάλλον να κερδοσκοπεί εις βάρος της ή, ακόμη χειρότερα, να συνεργάζεται με τις ξένες αποικιοκρατικές δυνάμεις. Οφείλουμε πάντως να σημειώσουμε εδώ πως οι Γερμανοί λατρεύουν την Ελλάδα, αλλά την προτιμούν χωρίς τους Έλληνες – ενώ θα κάνουν ότι είναι δυνατόν για να τα καταφέρουν.

Όσον αφορά τώρα τις ευθύνες της πολιτικής ελίτ, δεν χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση – αφού σε αυτήν οφείλεται το  προπατορικό αμάρτημα  της υπερχρέωσης, η προδοσία του PSI, η δολοφονία της τελευταίας ελπίδας των Ελλήνων, η ενδοτική παράδοση του ονόματος της Μακεδονία  με τους κινδύνους διαμελισμού της χώρας που εμπεριέχει κοκ. Είναι απαράδεκτη δε η πλήρης υποταγή κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στους Γερμανούς, οι οποίοι θεωρούν πλέον την Ελλάδα δική τους ιδιοκτησία – όπως φάνηκε από την άρνηση τους να επιτρέψουν στους Κινέζους τη διεξαγωγή περισσοτέρων επενδύσεων στη χώρα μας, παρά το ότι τις έχει απόλυτη ανάγκη.

Για παράδειγμα της COSCO στον ΟΛΠ, υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να επικαλεστεί τα αρχαιολογικά μνημεία μέσω του ΚΑΣ – υπενθυμίζοντας πως η Κίνα σχεδίαζε να μετατρέψει τον Πειραιά στο μεγαλύτερο τερματικό σταθμό εμπορευματοκιβωτίων στη Μεσόγειο και να συνδέσει την Ελλάδα με το δρόμο του μεταξιού, επιλέγοντας την για τη διείσδυση της στην Ευρώπη. Διαπιστώνοντας βέβαια την υποταγή των ελληνικών κομμάτων στη Γερμανία και στις Η.Π.Α., αφού η κυβέρνηση δεν δίστασε να έλθει σε σύγκρουση ούτε με τη Ρωσία αδιαφορώντας για τα οφέλη της συμμαχίας και τις επενδύσεις που θα διενεργούσε, προτίμησε τελικά την Ιταλία – το λιμάνι της Τεργέστης, τη σύνδεση της με το δρόμο του μεταξιού και τη διεξαγωγή επενδύσεων της τάξης των 50 δις €.

Ευθύνες βέβαια έχει και η πνευματική ελίτ της χώρας η οποία, μεταξύ άλλων, δεν θέλει να λερώσει τα χέρια της επεμβαίνοντας στα βρώμικα πολιτικά δρώμενα, επιλέγοντας να τα κρίνει θεωρητικά, από μακριά και εκ του ασφαλούς – αφού θα ήταν σε θέση να επηρεάσει την κοινή γνώμη, έτσι ώστε να είναι πιο σωστές οι κομματικές της επιλογές και πιο δημιουργική η οικονομική δραστηριοποίηση της.

Εν τούτοις, όταν τα περισσότερα μέλη της πνευματικής ελίτ είναι δημόσιοι υπάλληλοι (ένα ακόμη μειονέκτημα της σκόπιμης μη ύπαρξης ιδιωτικών πανεπιστημίων, με καθηγητές που θα ήταν ανεξάρτητοι από το κράτος και θα το έκριναν αντικειμενικά), δεν μπορούν να περιμένουν οι Έλληνες κάτι καλύτερο – αφού είναι δεδομένη η εξάρτηση τους, όσο και αν προσπαθούν να την κρύψουν.

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε άδικη και σκόπιμη την επίρριψη όλων των ευθυνών της οικονομικής κατοχής της Ελλάδας στους Πολίτες – πόσο μάλλον όταν χειραγωγούνται βίαια, με τις πλέον εξελιγμένες μεθόδους. Ακόμη περισσότερο όταν είναι έρμαιο ιδιοτελών, συμφεροντολόγων, δουλοπρεπών και σε μεγάλο βαθμό νάρκισσων ή/και αλαζονικών πολιτικών υποχειρίων τόσο των Γερμανών, όσο και των Αμερικανών – χωρίς ουσιαστικά σοβαρές εναλλακτικές εκλογικές δυνατότητες, αφού κυριολεκτικά θάβονται από το σύστημα όσοι δεν συμφωνούν μαζί του.