Αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας

 

Γράφει ο Υπτγος ε.α. Χρήστος Μπολώσης

Κάθε μέρα, χιλιάδες κόσμος, που δεν ανήκει στην ελίτ των λεφτάδων ή των πολιτικών, μετακινείται και πηγαίνει στις δουλειές του με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ).

Παραμερίζοντας κάθε αντιπολιτευτική διάθεση, οφείλουμε να ομολογήσουμε  ότι οι συγκοινωνίες μας ευρίσκονται σε πολύ υψηλό επίπεδο. Καινούργια λεωφορεία, τακτικά δρομολόγια, τα οποία ανακοινώνονται από τους σχετικούς φωτεινούς πίνακες, που υπάρχουν στις κυριότερες στάσεις, συνθέτουν ένα σχεδόν άρτιο συγκοινωνιακό δίκτυο. Και λέμε «σχεδόν»,  διότι πάντα υπάρχουν  περιθώρια βελτιώσεως.

Ακόμα εδώ και περίπου είκοσι πέντε χρόνια (πρωτοκυκλοφόρησε στις 29 Ιανουαρίου 2000), έχει μπει στη ζωή μας το μετρό, το οποίο άλλαξε τελείως τη διαδικασία των μετακινήσεων.

Όμως τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Και δεν μπορούσαν βέβαια να είναι έτσι.

Τα πρώτα λεωφορεία, που θυμήθηκα εγώ, ήταν κάτι περίεργες κατασκευές από κόντρα πλακέ, περίπου σαν αυτό που βλέπουμε στη φωτογραφία. Εννοείται όχι στο συνηθισμένο πάχος και αντοχή του κόντρα πλακέ που ξέρουμε, αλλά πάντως κόντρα πλακέ, ενώ οι θέσεις  ήταν ξύλινες,

Κάποια στιγμή έκαναν την εμφάνισή τους τα καινούργια  λεωφορεία, σαν αυτά  που βλέπουμε στην αρχή του κειμένου.

Αυτά και για κάποιο διάστημα, κυκλοφορούσαν μαζί με τα «κόντρα πλακέ». Τότε λοιπόν γινόταν φοβερός συνωστισμός να μπούμε στα «καινούργια», αφού τα παλιά πλέον τα σνομπάραμε.

Μετά, εκεί στη δεκαετία του ’60, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται πιο υποφερτά, όταν κυκλοφορούν πια τα μπλε λεωφορεία για να φθάσουμε στη σημερινή εποχή με τα σύγχρονα ηλεκτροκίνητα λεωφορεία, με όλες τις ανέσεις.

Στη φωτογραφία δίπλα, βλέπετε ένα τέτοιο λεωφορείο που αναπαλαιώθηκε και κυκλοφόρησε στους δρόμους της Αθήνας (εδώ μπροστά από το ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρετανίας» στο Σύνταγμα) και του Πειραιά, για τουριστικούς λόγους.

Μία αρκετά διαφωτιστική εικόνα για την πορεία των συγκοινωνιών στην Αθήνα παίρνουμε από τις παλιές ελληνικές ταινίες.

Είναι γνωστή η σκηνή, στο λεωφορείο, μεταξύ του Θεόδωρου Πάρλα (Ντίνου Ηλιόπουλου) και του βουλευτού Θεόφιλου Φερέκη  (Παντελή Ζερβού – βλέπετε τότε, το 1961 οι βουλευτές πήγαιναν με τα λεωφορεία…), από την ταινία «Ζητείται Ψεύτης». Ο βουλευτής προσπαθεί να διαβάσει την εφημερίδα του, ενώ ο Θόδωρος προσπαθεί να… λαθραναγνώσει από την εφημερίδα του κ. Φερέκη, ενοχλώντας τον στο έπακρο, ώσπου σε ένα απότομο φρενάρισμα ο Θόδωρος πατάει τον Φερέκη κ.λπ.

Άλλη γνωστότατη σκηνή, που διαδραματίζεται πριν ακόμη οι επιβάτες μπουν στο λεωφορείο, είναι αυτή του Στρατηγού Χαρίλαου Μπάρδα (Ορέστης Μακρής) και του… πισινού του.

Και αυτή όπως και η προηγούμενη είναι αποτέλεσμα του συνωστισμού στο λεωφορείο. Αναφερόμαστε στην ταινία «Η θεία απ’ το Σικάγο» του 1957, όπου ο Στρατηγός, πηγαίνει την οικογένειά του για θαλάσσιο λουτρό. Στο λεωφορείο ο συνωστισμός έχει βαρέσει κόκκινο. Ο εισπράκτορας φωνάζει «προχωρήστε στον διάδρομο» και κάποιος σπρώχνει τον Στρατηγό, ο οποίος βέβαια αγανακτεί: «Πού τον βλέπεις βρε τον διάδρομο; Βλέπεις κανένα διάδρομο; Διότι αν εννοείς αυτόν διάδρομο, σε πληροφορώ ότι αυτός είναι ο σβέρκος μου».

Και μια και αναφέραμε τον εισπράκτορα, να πούμε ότι αυτός ήταν η ψυχή του λεωφορείου και ο κέρβερος των κερδών του δημοσίου. Ουδείς μπορούσε να ταξιδέψει χωρίς εισιτήριο, όχι όπως σήμερα, που ουδείς μπορεί να ταξιδέψει με… εισιτήριο. Αρχικά ο εισπράκτορας ήταν όρθιος και περιφερόταν μέσα στο όχημα,

κόβοντας εισιτήρια, δίνοντας οδηγίες και εντολές («Προχωρείτε παρακαλώ», «Δίνετε και ψιλά. Πού να τα βρω πρωί – πρωί τα ρέστα», ασχέτως αν ούτε το βράδυ είχε ρέστα. «Παρακαλώ να σηκωθεί ο νεαρός μπροστά αριστερά να καθίσει η κυρία με το μωρό», ενώ σήμερα ουδείς σηκώνεται, διότι όλοι είναι απασχολημένοι με τα κινητά τους και δεν βλέπουν τι γίνεται γύρω τους…,  «Έξοδος μόνο από μπροστά» και άλλα τέτοια).

Στην αρχή οι εισπράκτορες  είχαν μια μεγάλη τσάντα περασμένη στον ώμο και εκεί μέσα έριχναν τα ψιλά τους. Αργότερα, εμφανίστηκαν οι κερματοθήκες,  που βλέπετε στη φωτογραφία, που διευκόλυναν πολύ το έργο τους.

Με τον καιρό εξαφανίστηκαν κι αυτές, για να ξαναεμφανιστούν στις μέρες μας στα χέρια των…  ντιλιβεράδων. Η ζωή κύκλους κάνει.

Σε λίγο και για διευκόλυνση του έργου του εισπράκτορα κατασκευάστηκε ειδική θέση δίπλα στην πίσω πόρτα στην οποία μάλιστα τοποθετήθηκε και μικρόφωνο για να αναγγέλλει τις στάσεις. Αυτό έδωσε τροφή στους Έλληνες γελοιογράφους, ενώ μέσα στα λεωφορεία ακούγονταν διάφορα πειράγματα «Γιατί δεν πας στο ραδιόφωνο να τραγουδήσεις ρε; Με τέτοια φωνή εδώ χαραμίζεσαι». Ένα άλλο μέσον ήταν και το τραμ. Ιστορική είναι η φωτογραφία εφέδρων που κρεμασμένοι σαν τσαμπιά σε τραμ πηγαίνουν για το Μέτωπο την 28η Οκτωβρίου του 1940. Τον Νοέμβριο του 1953 αρχίζει το ξήλωμα των γραμμών, με υπουργό Δημοσίων Έργων τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, επικεφαλής του συνεργείου αποξηλώσεως και τούτο διότι η αγγλική εταιρεία, καθυστερούσε.

Στις 19 Ιουλίου 2004 ξανακυκλοφορούν τραμ στους δρόμους της Αθήνας. Ράβε ξήλωνε δουλειά να μη σου λείπει, που λέει και ο Ξυλούρης.

Και κλείνουμε, χωρίς να το καλύπτουμε πλήρως βέβαια το τεράστιο θέμα,  με τα υπεραστικά λεωφορεία. Μία μοναδική εικόνα παίρνουμε από την ταινία  «Η κυρά μας η μαμή», στην οποία έχουμε την οικογένεια του συνταξιούχου γιατρού  Λυκούργου Μπέκου (Ορέστης Μακρής), να ταξιδεύει με υπεραστικό λεωφορείο της γραμμής για τη Λεστινίτσα, το χωριό της συζύγου του  (Ελένη Ζαφειρίου) προκειμένου ο γιατρός να ανοίξει ιατρείο. Εκεί έχουμε και μια χαρακτηριστική σκηνή, που δείχνει την κατάσταση του τότε (1958) επαρχιακού οδικού δικτύου.

Σε μια στιγμή λοιπόν και ενώ το λεωφορείο πηγαίνει πέρα – δώθε από τις στροφές και τις λακκούβες, ο γιατρός ρωτάει τον Βασίλη Τανάμπαση (Παντελής Ζερβός), ξάδελφο της γυναίκας του:

– Δεν μου λες ρε πατριώτη, έτσι είναι ο δρόμος μέχρι τη Λεστινίτσα;

Για να εισπράξει τη δολοφονική απάντηση:

– Όχι. Παρακάτω χαλάει!…

*******************

Ο Χάρρυ Κλυνν (κατά κόσμον Βασίλης Τριανταφυλλίδης) ήταν κατά την προσωπική μου άποψη ένας από τους κορυφαίους διασκεδαστές μας. Το δολοφονικό χιούμορ του και η ανελέητη σάτιρά του σκόπευαν κατ’ ευθείαν και στην καρδιά του στόχου (σατιριζομένου) αλλά και του ακροατή. Θρυλικές έχουν μείνει μερικές  ατάκες του: «Δεν μας χ… ρε Νταλάρα», «Μας την πέσανε μεγάλε», «Άμα λάχει να ’ουμ», «Ένα είναι το κόμμα», αλλά και ο θρυλικός τσοπάνης του ο Χαράλαμπος Τραμπάκουλας.

Ο Χάρρυ Κλυνν το 1983, στη μπουάτ «Διαγώνιος» είχε κάνει μερικές διαπιστώσεις και προβλέψεις. Απολαύστε τις:

πηγή:https://www.antinews.gr/156771/ellada/astikes-sygkoinonies-tis-athinas/

Ελ Αλαμέιν 83 χρόνια μετά: - Τα τανκς επροχώρησαν και τα πολυβόλα εκελάιδαν και και η γη εσείετο - Η ιστορική μάχη μέσα από ένα σπάνιο ντοκουμέντο

 

Στο Ελ Αλαμέιν, στα δυτικά της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου, δόθηκε η πλέον αποφασιστική μάχη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κατά των δυνάμεων του Άξονα στη Βόρεια Αφρική.

Η δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν ξεκίνησε σαν σήμερα, στις 23 Οκτωβρίου του 1942 και διήρκεσε μέχρι τις 5 Νοεμβρίου.

Η μάχη υπήρξε σημείο καμπής των επιχειρήσεων του Άξονα και σήμανε την έναρξη της υποχώρησης των ιταλογερμανικών δυνάμεων στο βορειοαφρικανικό μέτωπο 

Η ελληνική εφημερίδα «ΝΕΑ ΗΧΩ» του Καΐρου, που αποτελούσε την κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας «ΦΩΣ», με αφορμή την έβδομη επέτειο από την ιστορική μάχη, δημοσίευσε στις 23 Οκτωβρίου του 1949 μία συγκλονιστική περιγραφή του Βρετανού πολεμικού ανταποκριτή Ρίτσαρντ Μακ Μίλαν. Ακολουθεί απόσπασμα του δημοπσιεύματος:

«Σαν σήμερα ήταν λοιπόν η νύχτα του Αλαμέιν. Κάτω από ένα τέλειο Αιγυπτιακό φεγγάρι οι στρατιώται προχωρούν πάνω στην άμμο προς τη γραμμή της μάχης για να καταφέρουν το χτύπημα που πρόκειται να σαρώσει το Άφρικα Κορπ και να κλίνη την πλάστιγγαν του πολέμου εις όφελος μας.

Όπως τους Πέρσας βασιλείς οι οποίοι συνεβουλεύοντο έναν μάντη πριν ξεκινήσουν για τον πόλεμο, οι διοικηταί των στρατιωτικών τμημάτων κυττάζουν το φεγγάρι για να αποφασίσουν πότε πρέπει να επιτεθούν.

Το φεγγάρι έχει πάρει ένα χρώμα ωχρό κίτρινο. Κάτω από το φως του που αντανακλά η άμμος κινούνται διάφορες σκιές, προχωρώντας ανάμεσα στα ξερά αγκάθια, διασχίζοντας μονοπάτια και υψώματα. Είναι οι άντρες και οι μηχανές της ισχυράς νέας στρατιάς του Μοντγκόμερι.

Την περισσότερη ώρα οι στρατιώτες ήταν σιωπηλοί καθώς προχωρούσαν κάτω από το αδύνατο φως. Όταν όμως μιλούσαν καταλάβαινε κανείς από τη γλώσσα ή την προφορά τους ότι ήταν μια αυτοκρατορική αλλά και μια συμμαχική στρατιά. Υπήρχαν Σκώτοι, Αυστραλοί, Νεοζηλανδοί , Μάσρι, νοτιοαφρικανοί, παιδιά των επαρχιών.

Οι ηρωικοί Έλληνες ήταν κι αυτοί στη γραμμή του πυρός, ανδρείοι επιζήσαντες των μαχών του Ολύμπου και των Θερμοπυλών, του Μπράλου και των ακτών του Αργους. Οι ελεύθεροι Γαλλοι ειναι κι αυτοί εδώ, ακόμα και οι πολεμισταί της ερήμου των Σενούσι.

Η έμπνευσις του Μοντγκόμερι είχε μετατρέψει έναν ηττημένο στρατό σε μια αναζωογονημένη δύναμη. με πεποίθηση στον εαυτό της, με πίστη στο νέο διοικητή σίγουρη επιτέλους ότι η νίκη θα ήταν δική μας.

Η συγκέντρωσις και οι κινήσεις της μεγάλης αυτής στρατιάς της ερήμου έχει διοργανωθεί πολύ προσεκτικά. Αλλά και με κάποια πονηρία.

Στα μετόπισθεν κοντά στις όχθες του Νείλου ο Μοντγκόμερι έχει ετοιμάσει μιαν έκπληξη στους Γερμανούς. Το δέκατο Σώμα Στρατού εστρατοπέδευσαν για γυμνάσια στο Δέλτα, αρκετά μακριά απο το μέτωπο των επιχειρήσεων.

Σύμφωνα με τις αεροπορικές αναγνωρίσεις του εχθρό το 10ον Σώμα Στρατού ήταν ακόμη εκεί στις 22.10.1943, παραμονή της επιθέσεως. Στην πραγματικότητα όμως είχε μετακινηθεί. Ολόκληρο το Σώμα Στρατού, είχε ξεκινήσει κάποια νύχτα για το Ελ Αλαμέιν αφήνοντας, πίσω του ένα ψεύτικο στρατόπεδο για να ξεγελάσει τους ανιχνευτάς της Λούφτβαφε.

Για τον ανεφοδιασμό της αναγεννηθείσης Ογδόης Στρατιάς έγιναν τεράστιες προετοιμασίες. Τρία εκατομμύρια γαλόνια βενζίνης μεταφέροντο κάθε εβδομάδα σε κρυμμένες αποθήκες της ερήμου καθώς και οκτώ χιλιάδες τόνοι πυρομαχικών κάθε διαμετρήματος. Επίσης είχαν μεταφερθεί χίλια τανκς, οχτακόσια πυροβόλα, χιλιάδες πολυβόλων, δεκάδες χιλιάδες αυτοκινήτων κάθε είδους και μεγάλες ποσότητες κινητών αντιαεροπορικών πολυβόλων νέου τύπου. Η αεροπορία είχε ανεφοδιαστεί εξολοκλήρου και το ναυτικό ήταν έτοιμο να μεταφέρει πολεμικό υλικό όταν θα άρχιζε η παρέλασις.

Η στρατιά δεν περίμενε παρά το σύνθημα. Κι επιτέλους το σύνθημα εδόθη. Και τα οκτακόσια πυροβόλα άρχισαν να βάλλουν με απόλυτο συγχρονισμό και να σκίζουν τον ουρανό με κόκκινες κορδέλλες κάμνοντας έναν δαιμονιώδη θόρυβο.

Τα τανκς επροχώρησαν και τα πολυβόλα εκελάιδαν και νυχτερινά βομβαρδιστικά αεροπλάνα απογειώθησαν και η γη εσείετο και ο αέρας εδονείτο.

Τα σύννεφα της άμμου και ο καπνός της πυρίτιδος εσκίασαν το φεγγάρι. Και έπειτα άρχισαν να σκίζουν το σκοτάδι κόκκινα πυροτεχνήματα. Ήταν τα τανκς, οι αποθήκες βενζίνης, τα αυτοκίνητα, τα νοσοκομειακά φορεία και τα τεθωρακισμένα των Γερμανών που εκαίγοντο. Η μάχη εμαίνετο και την άλλη μέρα και πολλές μέρες και πολλές νύχτες. Και το πρωί της 1ης Νοεμβρίου η εχθρική γραμμή διεσπάσθη επιτέλους. Η τακτική του Μοντκόμερι είχε επιτύχει. Ήταν το θαύμα του Ελ Αλαμέιν. Η μάχη αυτή εστοίχισε στον Αξονα 75. 000 νεκρούς κι αιχμαλώτους, 1000 πυροβόλα, άνω των 500 τανκς και πολλές χιλιάδες πολυβόλα.

Όσοι συμμετέσχον σ’ αυτήν θα αισθανθούν σήμερα μεγάλη ικανοποίηση για το κατόρθωμα τους και υπερηφάνεια για το ένσημο που φορούν όλοι τους, το Άφρικα Σταρ, το ένσημον των ανδρών του Μονγκόμερι».

πηγή:https://www.cnn.gr/focus/story/239565/el-alamein-78-xronia-meta-h-istoriki-maxi-mesa-apo-ena-spanio-ntokoymento

B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: - Το "άλλο" Έπος των Γιατρών και Νοσηλευτών - Η Προς Πόλεμον Προπαρασκευή, από το 1936, του Αρχιστρατήγου Παπάγου και της κυβέρνησης Μεταξά

 

Ιωάννης Β. Δασκαρόλης

Οι προσπάθειες αναδιοργάνωσης την περίοδο 1936-1940

Η Ελλάδα την περίοδο 1926-1932 είχε ελαχιστοποιήσει τις στρατιωτικές δαπάνες λόγω της δημοσιονομικής αδυναμίας από τα χρέη της πολεμικής δεκαετούς περιόδου που προηγήθηκε αλλά και των πόρων που δαπανήθηκαν για την αποκατάσταση των προσφύγων. Αλλά και οι ευρύτερες εξελίξεις σε διεθνές (ίδρυση Κοινωνίας των Εθνών) και τοπικό επίπεδο (ελληνοτουρκική φιλία) καθησύχαζαν τη βενιζελική πολιτική ηγεσία της περιόδου ότι δεν θα ακολουθούσαν νέες πολεμικές συγκρούσεις για την Ελλάδα στο εγγύς μέλλον. Η άνοδος του Χίτλερ στη Γερμανία το 1933 και η εισβολή της Ιταλίας του Μουσολίνι στην Αβησσυνία το 1935, κατέστησαν τον επανεξοπλισμό της χώρας επείγουσα προτεραιότητα.

Ανάμεσα στις πρώτες πρωτοβουλίες του αρχηγού ΓΕΣ αντιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου και της  κυβέρνησης Μεταξά για την προετοιμασία του Ελληνικού Στρατού (Ε.Σ.) ήταν και ο εκσυγχρονισμός των υγειονομικών υπηρεσιών του, καθώς ο σχετικός έλεγχος στο διαθέσιμο υγειονομικό υλικό του Ε.Σ. από τη Διεύθυνση Υγειονομικής Υπηρεσίας υπήρξε απογοητευτικός. 

Το προσωπικό που διέθετε η υπηρεσία ήταν ανεπαρκές, τα 4/5 των επιδέσμων που υπήρχαν διαθέσιμοι ήταν ακατάλληλοι, 50 οχήματα του υγειονομικού σε σύνολο 350 ήταν εκτός χρήσης, ενώ υπήρχε παντελής έλλειψη στρατιωτικών χειρουργείων (1). Με το υγειονομικό υλικό που είχε αγοραστεί από την κυβέρνηση Τσαλδάρη το 1935 μπορούσε να εφοδιαστεί επαρκώς μόνο ένα Σώμα Στρατού από τα συνολικά 5 που φιλοδοξούσε να αναπτύξει ο Ε.Σ. στο πεδίο. 

Έτσι, την τετραετία 1936 – 1940 ο Ε.Σ. διέθεσε πιστώσεις 100.000.000 δρχ. μόνο για αγορά υγειονομικού υλικού, ενώ διέθεσε ακόμη 22.000.000 δρχ. για αγορά σκηνών υγειονομικού ενδιαφέροντος. Στα ποσά αυτά υπήρχαν δαπάνες για 490.000 επιδέσμους, συσκευές αυτόματης παροχής οξυγόνου, 5.100 κλίνες εκστρατείας, 15.742 κλινοσκεπάσματα, 3.000 φορεία, χειρουργικά υλικά, φάρμακα και 308 μοτοσυκλέτες κ.ά. Το επείγον της αγοράς τους μπορεί να γίνει αντιληπτό και από το γεγονός ότι η παραγγελία υγειονομικού υλικού αξίας 12.975.500 δρχ. έγινε στις 2 Ιουνίου 1936: η πρώτη παραγγελία στο πλαίσιο επανεξοπλισμού (2). 

Η προμήθεια όλου του υγειονομικού υλικού έγινε κυρίως από το εξωτερικό σε αρκετά υψηλές τιμές λόγω του πολέμου που πλησίαζε (3), ενώ μετά το 1939 οι χώρες που προμήθευαν τα υλικά ήταν ήδη σε εμπόλεμη κατάσταση. Έτσι ο Ελληνικός Στρατός κατάφερε να σχηματίσει 46 υπαίθρια χειρουργεία εκστρατείας που απαιτούνταν για να εξοπλιστούν επαρκώς οι μονάδες του, ενώ προχώρησε και στο σχηματισμό νοσηλευτικών τμημάτων τραυματιοφορέων και άλλων υγειονομικών υπηρεσιών. Επίσης δημιουργήθηκε αυτόνομο τμήμα παραγωγής ορών και εμβολίων (αντιτετανικού, αντιτυφοειδούς κ.λπ.), υπηρεσία χρήσιμη και εν καιρώ ειρήνης. Υπήρξαν όμως και πολλές άλλες ανάγκες που εντοπίστηκαν από τις αρμόδιες υπηρεσίες και καταρτίστηκαν σχέδια για να καλυφθούν έστω μερικώς, αλλά κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό μέχρι την έναρξη του πολέμου το 1940. Ο βασικός λόγος ήταν η έλλειψη πόρων και οικονομικών πιστώσεων, αλλά και η επιλογή της ηγεσίας του Ε.Σ. να καλύψει άλλες πιο επείγουσες ανάγκες.

Ο πόλεμος

Η 28η Οκτωβρίου 1940 βρήκε τις υγειονομικές υπηρεσίες του Στρατού. σε προχωρημένο στάδιο αναδιοργάνωσης, αλλά όχι σε κατάσταση πλήρους λειτουργικότητας. Ο διοικητής της Υγειονομικής Υπηρεσίας ήταν ο υποστράτηγος Υγειονομικού Αριστοτέλης Σερμπέτης με γενικό αρχίατρο τον Επαμεινώνδα Γκινάκα και έδρα το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» όπως άλλωστε και η διοίκηση του Ε.Σ. 

Μέσα σε 15 μέρες από την επιστράτευση, οι υγειονομικές υπηρεσίες του στρατού είχαν αναπτύξει 20.000 κλίνες στα νοσοκομεία κοντά στο μέτωπο και άλλες 10.000 κλίνες στα νοσοκομεία των μετόπισθεν. Όπως προέβλεπε το σχέδιο, επιτάχθηκαν οι απαιτούμενες ποσότητες ιατροφαρμακευτικού υλικού δημιουργώντας ένα απόθεμα τριών μηνών. Βάσει του ίδιου σχεδίου προσκολλήθηκαν τα υπαίθρια χειρουργεία στις μεγάλες μονάδες, ενώ οργανώθηκαν τα στάδια της αρχικής περίθαλψης και της μετέπειτα διακομιδής των τραυματιών και των ασθενών από την πρώτη γραμμή μέχρι στα τακτικά νοσοκομεία, ενώ λειτούργησε και πλωτό νοσοκομείο στην Πρέβεζα.

Καθώς αύξαναν οι μάχες στο μέτωπο και ο πόλεμος έδειχνε το απάνθρωπο πρόσωπό του, οι ανάγκες σε περίθαλψη τραυματιών ξεπέρασαν σύντομα τις δυνατότητες του Ε.Σ. και υπερκέρασαν κάθε υπολογισμό προπολεμικά. Το κενό καλύφθηκε από τον ενθουσιασμό των Ελλήνων ασχέτως ηλικίας και οικονομικής κατάστασης που είτε εισέφεραν οικονομικά είτε προσήλθαν και πρόσφεραν εθελοντική εργασία. Εκατοντάδες γιατροί, καθηγητές πανεπιστημίου και πολίτες που δεν στρατεύτηκαν προσήλθαν εθελοντές για να βοηθήσουν, η Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ έθεσε τα μέλη της στην υπηρεσία του κράτους, ομοίως και ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών. Ο Ερυθρός Σταυρός πρόσφερε νοσοκομεία εκστρατείας 1.000 κλινών συνολικά, ενώ προσήλθαν ως εθελόντριες για να προσφέρουν υπηρεσίες περίθαλψης σχεδόν τρεις χιλιάδες νοσοκόμες του.

Από τις πρώτες εβδομάδες του ελληνοϊταλικού πολέμου το σύστημα των υγειονομικών υπηρεσιών του Ελληνικού Στρατού αντιμετώπισε δυσκολίες στη διακομιδή των τραυματιών και στην περίθαλψή τους λόγω του ορεινού εδάφους και των κακών καιρικών συνθηκών. Η μεταφορά από την πρώτη γραμμή γινόταν αρχικά με φορείο και συνεχιζόταν είτε με κτήνη είτε με μεταγωγικά αυτοκίνητα. Οι Έλληνες υγειονομικοί επέδειξαν αυταπάρνηση και αυτοθυσία στο έργο τους υποβοηθούμενοι αποφασιστικά από τους κατοίκους της Ηπείρου όλων των ηλικιών, που συνέδραμαν μεταφέροντας τραυματίες στα μετόπισθεν ή φάρμακα και υγειονομικό υλικό μέχρι την πρώτη γραμμή (4).

Άλλο σημαντικό πρόβλημα ήταν η δράση της ιταλικής αεροπορίας που δεν έκανε διάκριση μεταξύ ενόπλων και αόπλων τμημάτων. Αυτό ανάγκασε τη διοίκηση του Β΄ Σώματος Στρατού να εκδώσει διαταγή ώστε όλες οι μετακινήσεις των τραυματιών να γίνονται μόνο νύχτα για λόγους ασφαλείας του προσωπικού. Αλλά και τα ορεινά χειρουργεία λειτουργούσαν στην ύπαιθρο εκτός των σκηνών τους, καθώς η ιταλική αεροπορία τις βομβάρδισε αδιαφορώντας για τον χαρακτηριστικό κόκκινο σταυρό που έφεραν (5).

Ελληνική αντεπίθεση

Βάσει του σχεδίου επιστράτευσης, μέχρι τις 13 Νοεμβρίου 1940 είχαν αναπτυχθεί κατά μήκος του μετώπου 11 μεραρχίες Πεζικού, 1 ταξιαρχία Ιππικού και 2 ταξιαρχίες Πεζικού, συνολικής δύναμης 300.000 οπλιτών. Τότε ο ΕΣ ανέλαβε την πρωτοβουλία των κινήσεων με μια συνολική νικηφόρα αντεπίθεση, που όμως αύξησε τις απώλειες σε νεκρούς αλλά και σε τραυματίες. Καθώς ο ΕΣ διείσδυε βαθύτερα στο βορειοηπειρωτικό έδαφος, μοιραία αυξάνονταν οι αποστάσεις για τη διακομιδή τραυματιών στα νοσοκομεία Ιωαννίνων, Κοζάνης, Φλώρινας και Γρεβενών. Μια τέτοια μεταφορά ενός τραυματία μπορούσε να διαρκέσει και 15 ώρες υπό αντίξοες συνθήκες και από δύσβατα μονοπάτια που τον καταπονούσαν υπέμενε αγόγγυστα το υγειονομικό προσωπικό, του οποίου ήταν άψογη η συμπεριφορά απέναντι και στους Ιταλούς τραυματίες.

Η δεύτερη φάση της ελληνικής αντεπίθεσης με κατεύθυνση προς Αυλώνα απελευθέρωσε τις πόλεις Κορυτσά, Αργυρόκαστρο, Αγιοι Σαράντα, Πρεμετή, Δέλβινο και Πόγραδετς ολοκληρώνοντας την απελευθέρωση της Β. Ηπείρου μέχρι τις 8 Μαρτίου 1941. Η μετακίνηση της γραμμής του μετώπου βορειότερα ανάγκασε τη διοίκηση της Υγειονομικής Υπηρεσίας να μεταφέρει αντίστοιχα και τις δομές της. Όλα τα φορητά ορεινά χειρουργεία του ΕΣ μεταφέρθηκαν από δύσβατα ορεινά δρομολόγια υπό συνεχή χιονόπτωση σε τοποθεσίες κοντά στο μέτωπο. Επίσης εγκαταστάθηκαν σε Κορυτσά και Αργυρόκαστρο φορητά νοσοκομεία και κέντρα διακομιδής τραυματιών από όλο το μέτωπο. Στη συνέχεια οι τραυματίες διακομίζονταν στα νοσοκομεία Φλώρινας και Αμυνταίου και από εκεί σιδηροδρομικώς στη Θεσσαλονίκη.

Συντονισμένη δράση ανέπτυξε και το επιδημιολογικό τμήμα του Υγειονομικού με συστηματική αποφθειρίαση των οπλιτών μέσω απολυμαντικών κλιβάνων, αποστειρώνοντας τα πόσιμα ύδατα κάθε περιοχής που καταλαμβανόταν, αλλά και με προσπάθειες για τη βελτίωση της ατομικής υγιεινής των οπλιτών.

Οι ανάγκες σε ιατροφαρμακευτικά υλικά συνεχώς αυξάνονταν και δοκίμαζαν τα όρια των δυνατοτήτων του υγειονομικού συστήματος του ΕΣ. Τα νοσοκομεία διατάχθηκαν να παραδώσουν τα πλεονάζοντα ιατροφαρμακευτικά υλικά τους, ενώ ειδική επιτροπή αξιωματικών επισκέφτηκε κάθε δομή υγείας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ψάχνοντας για διαθέσιμο υγειονομικό υλικό προς επίταξη. Το Τελωνείο Πειραιά διατάχθηκε να παραδώσει όλα τα αζήτητα ή κατασχεθέντα προϊόντα υγειονομικού ενδιαφέροντος, το υπουργείο Αγορανομίας πρόσφερε 500 χιλιόγραμμα κατάλληλου ελαστικού που χρησιμοποιήθηκαν για κατασκευή επιδέσμων. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών διατάχθηκε να παραδώσει με υποχρέωση επιστροφής όλα τα χειρουργικά εργαλεία που χρησιμοποιούνταν για την εκπαίδευση των φοιτητών του και ομοίως το ΙΚΑ διατάχθηκε να παραδώσει όλα τα χειρουργικά του εργαλεία με υποχρέωση επιστροφής τους. Οι αυξημένες ανάγκες σε διακομιδές υποχρέωσαν την ηγεσία του Υγειονομικού να επιτάξει και να προσθέσει τρία ατμόπλοια ως πλωτά νοσοκομεία για τη μεταφορά ασθενών από το μέτωπο. Υπολογίζεται ότι πάνω από 10.000 τραυματίες μεταφέρθηκαν με πλωτά μέσα προς την ηπειρωτική χώρα.

Τα κρυοπαγήματα

Από τον Δεκέμβριο του 1940 και μετά η νέα πρόκληση που αντιμετώπισε το Υγειονομικό του ΕΣ ήταν τα κρυοπαγήματα των στρατιωτών, οι οποίοι μετά τις αρχές Δεκεμβρίου πολέμησαν σε θερμοκρασίες πολλών βαθμών υπό το μηδέν, ενώ οι ντόπιοι κάτοικοι διαβεβαίωναν ότι ο χειμώνας του 1940-41 ήταν ο βαρύτερος των τελευταίων 25 ετών. Σταδιακά οι απώλειες από κρυοπαγήματα ξεπέρασαν τον αριθμό των τραυματιών σε ημερήσια βάση, προβληματίζοντας την ηγεσία του ΕΣ. Στα ελαφρά περιστατικά κρυοπαγημάτων α’ βαθμού, οι Έλληνες υγειονομικοί έκαναν εντριβές και εφάρμοζαν αλοιφές στα άκρα των στρατιωτών ώστε να αποκατασταθεί η κυκλοφορία του αίματος. Σε βαρύτερες περιπτώσεις προτιμήθηκε θεραπευτική αγωγή με τοπική αντισηψία, ενέσεις νοβοκαΐνης 0,5%, τοποθέτηση του μέλους σε ανάρροπη θέση και ακινησία, με καλά αποτελέσματα.

Η Υγειονομική Υπηρεσία έλαβε προληπτικά μέτρα. Διέταξε την εσωτερική και εξωτερική λίπανση των αρβυλών, κατασκευάστηκαν ειδικές βαμβακερές κάλτσες, επιτάχθηκαν όλα τα κλινοσκεπάσματα από το εμπόριο και τις βιομηχανίες. Επίσης δόθηκαν πρακτικές οδηγίες στους στρατιώτες πώς να αντιμετωπίζουν το ψύχος στα άκρα τους, ενώ τους μοιράστηκαν μάλλινα είδη από την Υγειονομική Υπηρεσία και από δέματα που προέρχονταν από τα μετόπισθεν. Η ανταπόκριση των Ελληνίδων στις ραδιοφωνικές εκκλήσεις ήταν συγκινητική, καθώς στήθηκε μια βιομηχανία πλεξίματος: τα είδη που παρασκευάζονταν (3.000 κομμάτια ημερησίως!) δίνονταν στον ΕΣ μέσω οργανώσεων όπως η Φανέλα του Στρατιώτου, είτε στέλνονταν στο μέτωπο μέσω ταχυδρομείου.

Η προσφορά των υγειονομικών σε αριθμούς

Το σύνολο των απωλειών του ΕΣ στον πόλεμο ήταν 689 αξιωματικοί και 12.636 οπλίτες, ενώ υπήρχαν και 1.248 εξαφανισθέντες. Οι τραυματίες που έτυχαν περίθαλψης από τις υγειονομικές υπηρεσίες του ΕΣ ήταν 1.484 αξιωματικοί και 61.179 οπλίτες. Από αυτούς, 39.912 νοσηλεύτηκαν στο Νοσηλευτικό Κέντρο Ιωαννίνων. Από την πλευρά του, το υγειονομικό προσωπικό είχε 23 νεκρούς γιατρούς, από τους οποίους οι 16 ήταν έφεδροι (6).

Ενδεικτικό περιστατικό των απωλειών: ο βομβαρδισμός του 2ου Στρατιωτικού Νοσοκομείου Ιωαννίνων ανήμερα το Πάσχα στις 20 Απριλίου 1941 από τη γερμανική αεροπορία είχε ως αποτέλεσμα 50 νεκρούς και τραυματίες σε υγειονομικό προσωπικό και νοσηλευομένους. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν έξι νοσοκόμες, ο διευθυντής του νοσοκομείου, αρχίατρος Γεώργιος Μαρκάκης, και ο καθηγητής Χειρουργικής και έφεδρος αρχίατρος Ξενοφών Κοντιάδης.

Η επιτυχημένη δράση των υγειονομικών υπηρεσιών του Στρατού βασίστηκε ως επί το πλείστον στην αυτοθυσία του προσωπικού του. Αναμφίβολα σημειώθηκαν επιμέρους αστοχίες και ελλείψεις, αλλά η γενική εικόνα αποτελεί παράσημο ύψιστης τιμής για τον Έλληνα υγειονομικό. Η σωστή και έγκαιρη νοσηλεία των τραυματιών εξύψωνε το ηθικό των μαχητών που γνώριζαν ότι αν τραυματίζονταν δεν θα εγκαταλείπονταν. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι καμία προσπάθεια των υγειονομικών υπηρεσιών δεν θα επαρκούσε αν δεν πλαισιωνόταν από την εθελοντική βοήθεια, υλική και μη, του ελληνικού λαού. Η παλλαϊκή ενθουσιώδης συμμετοχή των Ελλήνων, αδιακρίτως φύλου και ηλικίας, κάλυψε κενά, θεράπευσε αστοχίες, αποκατέστησε ισορροπίες και έδωσε την ευκαιρία στον Στρατό να φέρει εις πέρας την αποστολή του.

Σημειώσεις

(1) Αλέξανδρος Παπάγος, «Ο Ελληνικός Στρατός και η προς πόλεμον προπαρασκευή του (1923-1940)», εκδόσεις Πυρσός, Αθήνα 1945, σελ. 15.

(2) Πρακτικό υπ’ αριθμόν 3, 2ας Ιουνίου 1936, Κωνσταντίνος Δ. Βλάσσης, «Οι εξοπλισμοί της Ελλάδος 1936-1940», εκδόσεις Δούρειος Ιππος, Αθήνα 2013, σελ. 53.

(3) Γεώργιος Πολύχρους, «Αμυντικός σχεδιασμός και πολεμική προπαρασκευή του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου» (μεταπτυχιακή εργασία ΑΠΘ, Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας), Θεσσαλονίκη 2016, σελ. 93-94.

(4) ΓΕΣ ΔΙΣ, «Η Υγειονομική Υπηρεσία του Στρατού κατά τον πόλεμο 1940-41», εκδόσεις ΔΙΣ, Αθήνα 1983, σελ. 43.

(5) Στο ίδιο, σελ. 173.

(6) Στο ίδιο, σελ. 182-191.

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα! - Επίθεση του Αδώνιδος στον ΥΕΘΑ: - “Μόνο αν είμαι σε ΜΕΘ και σε κώμα δεν θα μιλήσω σε δικιά μου τροπολογία!!”

Μια ωραία ατμόσφαιρα φαίνεται πως είναι στη ΝΔ. Πριν από λίγο ο Αδωνις Γεωργιάδης επιτέθηκε στον Νίκο Δένδια με αφορμή την τροπολογία για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη

Είπε συγκεκριμένα:

«Η μόνη περίπτωση να μην μιλήσω εγώ σε δική μου τροπολογία είναι όχι μόνο να είμαι σε ΜΕΘ αλλά και σε κώμα».

Η χθεσινή απουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας από τη Βουλή όπου πραγματοποιήθηκε η συζήτηση για την επίμαχη τροπολογία συνεχίζει να προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις και σχόλια ακόμα και στους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας.

Λεπτές ισορροπίες

Σε μια άσκηση ισορροπιών εξελίσσεται εκ των πραγμάτων η σχέση του Μεγάρου Μαξίμου με τον υπουργό Άμυνας Νίκο Δένδια στον απόηχο της χθεσινής συζήτησης στη Βουλή για την τροπολογία που αποσκοπεί στην προστασία του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη και αναθέτει την ευθύνη φροντίδας του στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Ο κ. Δένδιας συνυπέγραψε βεβαίως την τροπολογία, για την οποία ήταν ενήμερος πριν ο κ. Μητσοτάκης δημοσιοποιήσει τις προθέσεις του, όμως δεν έδωσε το «παρών» στη Βουλή και αντ’ αυτού έστειλε τον υφυπουργό του Θανάση Δαβάκη.

Την ίδια ώρα ο κ. Δένδιας προέβαινε σε γραπτή δήλωση με αποχρώσεις διαφοροποίησης και στις 19:00 έδινε το «παρών» σε εκδήλωση του ΓΕΣ στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, δίπλα δηλαδή από τη Βουλή.

Ο κ. Μητσοτάκης από το βήμα της Βουλής απάντησε σε παρέμβαση του Νίκου Ανδρουλάκη από τα έδρανα του ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι, αν υπήρχε πρόβλημα με τον κ. Δένδια, δεν θα συνυπέγραφε την τροπολογία.

Στο Μέγαρο Μαξίμου όμως αντιλαμβάνονται την κατάσταση που διαμορφώνεται, ιδίως στον απόηχο της γραπτής παρέμβασης του κ. Δένδια, την ώρα που εξελισσόταν η αντιπαράθεση του κ. Μητσοτάκη με την αντιπολίτευση.

Ο κ. Δένδιας μάλιστα υπογράμμιζε στη γραπτή δήλωση που διένειμε ότι το μνημείο «δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως μέσο έκφρασης πολιτικών επιδιώξεων. Είναι σκοπός καθ’ εαυτό», ενώ επικαλέστηκε και τη δήλωση του Κώστα Τασούλα ότι θα πρέπει να αποστειρωθεί από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα.

Είναι προφανές ότι η απόφαση του κ. Δένδια να τοποθετηθεί με γραπτή δήλωση, ενώ απουσίαζε από τη συνεδρίαση, ήταν συνειδητή, ώστε να δώσει το στίγμα της θέσης του.

πηγή:https://www.dimokratia.gr/politiki/609883/mia-oraia-atmosfaira-sti-nd-epithesi-adoni-se-dendia-quot-mono-an-eimai/

 

Αναδρομικά: - Απόφαση Ελεγκτικού Συνεδρίου διατάσσει την καταβολή των αναδρομικών σε απόστρατο - Δείτε το ποσό, που θα του καταβληθεί ΕΝΤΟΚΩΣ και την απόφαση

 

Επιδοθείσα απόφαση, του ΙΙΙ τμήματος Ελεγκτικού Συνεδρίου δικαίωσε απόστρατο Αξιωματικό, που διεκδικούσε την αναπροσαρμογή της σύνταξής του και την καταβολή των δικαιουμένων αναδρομικών. 

     Ο εν λόγω απόστρατος Αντισυνταγματάρχης, προελεύσεως ΣΜΥ, είχε προσφύγει, με ένσταση κατά της 46470 πράξης του Διευθυντή της 44ης Διεύθυνσης του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους

     Στην απόφασή του το  ΙΙΙ τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου, διατάσσει το Ελληνικό Δημόσιο να του καταβάλει το ποσό των 12.967,16 προσαυξημένο με τον νόμιμο τόκο

Ελληνοτουρκικά: Καλός ηγέτης και Στρατηγός δεν είναι αυτός που διαθέτει υπέρτερες δυνάμεις, αλλά εκείνος που δεν ηττάται ενώ ξεκινά από μειονεκτική θέση

 

Δημήτρης Ευθυμάκης

 Όταν παζαρεύουν τα δισεκατομμύρια και πολεμούν τα ΑΕΠ 

Καλός ηγέτης και στρατηγός δεν είναι αυτός που νικά ενώ διαθέτει υπέρτερες δυνάμεις και όπλα, αλλά εκείνος που δεν ηττάται ενώ ξεκινά από μειονεκτική θέση. 

Το μικρότερο ΑΕΠ που θα αντέξει στην επίθεση του μεγαλύτερου, θα είναι ο πραγματικός ήρωας της σύγκρουσης. Όχι αυτό που θα πέσει ηρωικά μαχόμενο σε ένα αψήφιστο γιουρούσι δίχως αύριο 

Στην εξωτερική πολιτική των κρατών, τις διαπραγματεύσεις δεν τις κάνουν οι αρχές του Δικαίου, αλλά τα γεωπολιτικά συμφέροντα. Στις διακρατικές συμφωνίες δεν καταλήγουν οι κυβερνήσεις, αλλά τα εκατέρωθεν δισεκατομμύρια. (Να κάτι που ξεχνάμε όταν ζητούμε a priori από τους Γερμανούς ή τους Ισπανούς να μας στηρίξουν στο όνομα του Δικαίου της Θάλασσας και της κοινοτικής αλληλεγγύης). Οι Τούρκοι έχουν δισεκατομμύρια να διαπραγματευτούν, εμείς πολύ δίκιο και το πολύ-πολύ κάτι λιγοστά εκατομμύρια. 

Στους πολέμους ανάμεσα στα κράτη, δεν συγκρούονται οι στρατοί αλλά τα ΑΕΠ. Σε μεμονωμένες μάχες ή σε θερμά επεισόδια παίζουν ίσως ρόλο και παράγοντες σαν την αξιοσύνη ή την παλικαριά, σε ολοκληρωμένους πολέμους όμως το μεγαλύτερο ΑΕΠ είναι ο νικητής εννιά στις δέκα φορές. (Να κάτι που ξεχνάμε όταν αναπολούμε την αντίδραση του Ανδρέα απέναντι στο Σισμίκ το 1987. Τότε τα ΑΕΠ Ελλάδας και Τουρκίας ήταν ίδια, σήμερα το ΑΕΠ μόνο της Κωνσταντινούπολης είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των ΑΕΠ όλων των χωρών των Βαλκανίων μαζί.) 

Θα πείτε ότι υπάρχουν ιστορικές (αλλά και σύγχρονες) εξαιρέσεις. Το 1940 στην Αλβανία, η αρχή του μεγαλύτερου ΑΕΠ δεν επιβεβαιώθηκε. Μόνο που στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο συγκρούστηκαν εθνικοί στρατοί, στους οποίους η διάθεση να πολεμήσουν ήταν καθοριστική. Στις ημέρες μας συγκρούονται κατ’ όνομα εθνικοί, αλλά στην πραγματικότητα επαγγελματικοί στρατοί και τα F-16 ή τα αόρατα υποβρύχια δεν φοράνε ξιφολόγχες στις μουτσούνες τους. 

Ούτε στο Βιετνάμ επιβεβαιώθηκε η αρχή του μεγαλύτερου ΑΕΠ, μόνο που εκεί οι ηττημένοι Αμερικανοί έχασαν 57.000 άνδρες και οι νικητές Βιετναμέζοι 1.500.000. Θα αντέχαμε σήμερα έναν αγώνα τέτοιου είδους; 

Ούτε με το Ισραήλ επιβεβαιώνεται η αρχή αυτή, μόνο που δεν αιθεροβατούμε αν θεωρήσουμε ότι απέναντι στο ΑΕΠ των Αράβων στέκεται το αμερικάνικο ΑΕΠ και όχι μόνο του το ισραηλινό. Και εν πάση περιπτώσει, απέναντι σε αυτές τις εξαιρέσεις υπάρχουν δεκάδες άλλοι πόλεμοι που πήγαν by the book, με κορυφαίους τους δύο Παγκόσμιους. 

Σημαίνει αυτό ότι η σημερινή Ελλάδα, δεχόμενη ευθεία αμφισβήτηση της κυριαρχίας της από την Τουρκία, δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγω να αντισταθεί ή να πολεμήσει; Όχι βέβαια. Αν ήταν έτσι τα πράγματα, δεν θα υπήρχαν μικρές και μεγάλες χώρες. Οι δεύτερες θα είχαν κάνει μια χαψιά τις πρώτες και ο κόσμος θα ήταν λιγότερο πολύπλοκος. 

Σημαίνει όμως ότι απαγορεύονται διά ροπάλου οι μικρομεγαλισμοί του λιγότερου δυνατού, καθώς οι πιθανότητες είναι εις βάρος του. Σημαίνει ότι ο πιο αδύναμος υποβαθμίζει –χωρίς να απεμπολεί– τις παραμέτρους όπου υστερεί (π.χ. στρατιωτική ισχύ) και αξιοποιεί στον μέγιστο βαθμό τις παραμέτρους στις οποίες μπορεί να παίξει με πιο ισότιμους όρους (π.χ. διπλωματία). Σημαίνει ότι δεν δικαιούται να κουραστεί ή να εκνευριστεί από το ροκάνισμα του χρόνου που ο ίδιος κάνει, διότι αυτό μοιάζει με ακούσια προσχώρηση του στην στρατηγική του αντιπάλου. 

Η φράση «να γίνει το ντου να τελειώνουμε» ανήκει αποκλειστικά στον δυνατό και επιτιθέμενο, αν την εκστομίσει ο αμυνόμενος ενδέχεται να αυτοκτονεί. Και τέλος, καλός ηγέτης και στρατηγός δεν είναι αυτός που νικά ενώ διαθέτει υπέρτερες δυνάμεις και όπλα, αλλά εκείνος που δεν ηττάται ενώ ξεκινά από μειονεκτική θέση. Το μικρότερο ΑΕΠ που θα αντέξει (με όποιον έξυπνο ή μακρόσυρτο τρόπο επιλέξει) στην επίθεση του μεγαλύτερου, θα είναι ο πραγματικός ήρωας της σύγκρουσης. Όχι αυτό που θα πέσει ηρωικά μαχόμενο σε ένα αψήφιστο γιουρούσι δίχως αύριο.

 Πηγή: Protagon.gr

Ελληνοτουρκικά: - Η αλήθεια για τα 12 μίλια – Πόσοι γνωρίζουν ότι από το έτος 1913 (!) έχουμε "Ειδικήν αιγιαλίτιδα ζώνη" και Εθνικό εναέριο χώρο 10 ν.μ.! - Ο περιφρονηθείς Νόμος, που βρίσκεται ακόμη σε ισχύ - Ολιγωρία; - Ηττοπάθεια; - ή Εθνικό έγκλημα;

Από τον Καθηγητή Ι. Θ. Μάζη

Πολλά και υπό πολλών Ελλήνων διανοουμένων, πολιτικών, δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών ελέχθησαν σχετικώς με την δήθεν άστοχον και άδικον διά την Τουρκίαν επέκτασιν της αιγιαλίτιδος ζώνης της χώρας, η οποία «θα εξοργίσει δικαίως την γείτονα νεο-οθωμανικήν χώραν», διότι δήθεν την στραγγαλίζει μεταρέποντας το Αιγαίον Πέλαγος εις «κλειστήν ελληνικήν λίμνην», αλλά και ότι η «αβλαβής διέλευσις» και οι «θαλάσσιοι δίαυλοι» δεν είναι επαρκείς για την νόμιμον επίλυσιν του «δραματικού», διά την Τουρκίαν, αυτού προβλήματος. Και ότι όλοι εμείς οι εισηγούμενοι την επέκτασιν της αιγιαλίτιδος εις τα 12 ν.μ. διά την προστασίαν των εθνικών συμφερόντων έναντι του τουρκοϊσλαμικού φασισμού είμεθα καταδικασμένοι -ως «Ελληνάρες αγράμματοι και φανατικοί»– εις το «πυρ το εξώτερον» το κατακαίον και πυρπολόν τα πάντα εις την Γέενα της κολάσεως των «αντιδραστικών»! Αλλά τα πράγματα, εξεταζόμενα από την καθαρώς νομικήν των πλευράν και όχι από την ιδεοληπτικήν τοιαύτην, δεν φαίνεται να είναι έτσι!

Πόσοι γνωρίζομεν επίσης ότι το δήθεν "Ελληνικόν παράδοξον" δεν είναι καθόλου παράδοξον, απλούστατα διότι έχoμε από το έτος 1913 (!) «ειδικήν αιγιαλίτιδα ζώνη»… 10 ν.μ. και συνεπώς και τον -αντιστοίχου εύρους- εθνικόν εναέριον χώρον;

Πάντως, τα 12 ν.μ. οφείλουν να ανακηρυχθούν ακόμα και τώρα, σήμερα, ώστε το «ORUC REIS», το οποίο σύντομα θα ευρεθεί στον χώρο του κυριαρχικού δικαιώματος της Ελλάδος μεταξύ 6 και 12 ν.μ. (μπορεί και να έχει εισέλθει σήμερα, 20/10/2020), να θεωρείται και για ακόμη έναν ισχυρότατο και ισχύοντα νομικώς λόγο ως καταφανώς και αναντιρρήτως παράνομον.

Τότε, ακόμα και η «θερμή ελληνική αντίδρασις» δικαιολογείται απολύτως. Διότι, εάν εισέλθει εις τον χώρον 6-12 το τουρκικόν ερευνητικόν σκάφος και κατόπιν ανακοινωθεί η διεύρυνσις, κάποιοι, και πρώτοι οι Τούρκοι, θα το θεωρήσουν -τότε- ως δολία παγίδευσιν εκ μέρους των Αθηνών, διότι ο χώρος αυτός δεν υφίστατο ως κεκηρυγμένος και ισχύων κατά την ώραν της εισόδου του σκάφους και σε συνδυασμόν με τις διακηρυχθείσες «κόκκινες γραμμές» του κ. Γεραπετρίτη δεν όφειλαν να λάβουν υπ’ όψιν τον συγκεκριμένον χώρον ως απηγορευμένον διά τον πλουν του σκάφους των! Τότε η Ελλάς θα οφείλει να αντιδράσει έως και θερμώς, αλλά χωρίς έξωθεν καλήν μαρτυρίαν, ενώ είχε τα νομικά εργαλεία για να τα χρησιμοποιήσει και δεν το έπραξε. Ολιγωρία; Ηττοπάθεια; Εθνικόν έγκλημα;

Ερωτάται: Τι περισσότερον θα πράξει η Τουρκία από αυτό που ήδη πράττει, μη έχουσα μάλιστα η Ελλάδα φροντίσει να εξασφαλίσει νομικώς τα νώτα της εις το διεθνές «blame game» (παίγνιον ενοχής);

Μέχρι πότε η Ελλάς θα λειτουργεί ως φοβική και ηττοπαθής εθνοκρατική οντότης και όχι ως ορθολογικόν υποκείμενον του Διεθνούς Δικαίου, ασκών καθ’ ολοκληρίαν τα δικαιώματά του;

Το μόνον που έχει επιτύχει μέχρι σήμερα με την στάσιν αυτήν είναι να ευρίσκεται λόγω της συνεπαγομένης εκ της στάσεώς της αυτής τουρκικής εξαχρειωθείσης συμπεριφοράς εις τα πρόθυρα του πολέμου. Και μάλιστα νομικώς ακάλυπτος!

Ας εξετάσομε λοιπόν, χωρίς κραυγές, ποια είναι στο σημείον της διευρύνσεως της αιγιαλίτιδος ζώνης τα νομικά όπλα «τα αποδεσμεύοντα τας χείρας» της ελληνικής διπλωματίας.