Χειμώνας δυσαρέσκειας: Οι κυβερνητικοί με τα σπίρτα
Το ρίσκο επιστρέφει διεθνώς τους μήνες που μεσολαβούν μέχρι την άνοιξη και την εθνική κάλπη. Το νέο, γενικευμένο πληθωριστικό κύμα που αναμένεται από τον Οκτώβριο θα σημαδέψει τον χειμώνα και καθιστά ήδη εκτός κλίματος την προεκλογική ρητορική περί γκρινιάρηδων (αλλά και παροχών)
Αργύρης Παπαστάθης
Τους επόμενους έξι μήνες, από τις αρχές Οκτωβρίου έως τις αρχές Απριλίου, που θα μπούμε στην ευθεία για τις εκλογές, θα πρέπει να διαχειριστούμε δύο πραγματικότητες. Πάνω στις δυσκολίες της καθημερινότητας που φέρνει ο χειμώνας, θα ακούμε ένα προεκλογικό soundtrack που θα βρίσκεται σε άλλη διάσταση: ωραιοποίησης και στοχοποίησης όσων «γκρινιάζουν» –αλλά έχουν και το θράσος να οδηγούν στους δρόμους– από τη μία, ισοπέδωσης και περιγραφής μιας ανεφάρμοστης ουτοπίας από την άλλη.
Καμία από τις δύο «μουσικές» του soundtrack δεν θα ανταποκρίνεται στο βίωμα και στις ρεαλιστικές προσδοκίες των πολιτών. Αντίθετα, θα μπλέκονται μεταξύ τους και στην καλύτερη περίπτωση θα προκαλούν ζαλάδα. Ενώ στη χειρότερη θα τροφοδοτούν τα άκρα.
Ας αρχίσουμε από την οικονομία.
Ακόμη και στο θετικό σενάριο της συγκράτησης των πιέσεων στις αγορές ομολόγων, η άνοδος του πετρελαίου πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι θα μεταδοθεί στις τιμές των προϊόντων στο ράφι. Οι πρώτοι κατάλογοι με ανατιμήσεις σε γαλακτοκομικά και αρτοσκευάσματα έχουν ήδη φτάσει στις αρμόδιες αρχές και, σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Καθημερινής», θα δούμε τις αυξήσεις τον Οκτώβριο. Ακόμη κι αν έχουμε αύριο ανακωχή στον Περσικό Κόλπο, το πληθωριστικό κύμα έχει ήδη μεταδοθεί και θα επιβαρύνει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς επί μήνες.
Η μεγάλη εικόνα.
Όταν Γερμανία και Γαλλία αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο πολιτικής αβεβαιότητας εξαιτίας του κόστους ζωής που ενισχύει τα άκρα, και όταν οι ΗΠΑ δανείζονται με πάνω από 5% (για το δεκαετές), η Ελλάδα δεν είναι, όπως μας αρέσει να πιστεύουμε, «θωρακισμένη», ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά απέναντι στις επιπτώσεις του πολυετούς πληθωρισμού. Όσο κι αν, με κύρια ευθύνη των κομμάτων, έχουμε εισέλθει σε μια αυτόνομη και απρόσβλητη από την πραγματικότητα προεκλογική ατμόσφαιρα – το soundtrack που λέγαμε.
Ο Πρωθυπουργός μίλησε στο υπουργικό συμβούλιο για «αλυσιδωτή καταιγίδα που επηρεάζει όλα τα κράτη» και πρόσθεσε ότι «δεν χρειάζεται άλλη μια εθνική κρίση μέσα σε μια παγκόσμια κρίση». Θύμισε έτσι την προηγούμενη εθνική κρίση που ακολούθησε μια διεθνή, εκείνη που άρχισε το 2008 στις ΗΠΑ, σε μια αξιοσημείωτη αλλαγή τόνου σε σύγκριση με την παρουσία του στη ΔΕΘ πριν από μόλις τέσσερις εβδομάδες.
Εκείνη την προεκλογική μουσική που ακούστηκε στη Θεσσαλονίκη από κυβέρνηση και αντιπολίτευση την έχουμε ήδη ξεχάσει. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει και αυτό που μένει να δούμε είναι τι πολιτικά δεδομένα θα δημιουργήσουν οι νέες συνθήκες.
Όσοι από την κυβέρνηση μιλούν για γεμάτους δρόμους, χαρούμενους ιδιοκτήτες ακινήτων, κακομοίρηδες που γκρινιάζουν και θαύματα που δεν αναγνωρίζονται, ουσιαστικά υπηρετούν το αντίθετο από ό,τι γράφει η ταμπέλα του «καταστήματος». Η οποία γράφει «σταθερότητα» την ώρα που εκείνοι επιλέγουν να ερεθίσουν ρητορικά μια μεσαία τάξη που συμπληρώνει σε λίγο 17 έτη (από τις αρχές του 2010 έως το τέλος του 2026) σε κατάσταση πίεσης, περνώντας διαδοχικά από τη δεκαετία των μνημονίων, την πανδημία και την πενταετή πληθωριστική κρίση.
Η γραμμή δε που επιλέγουν είναι η ιδανική αν θέλει κανείς να προκαλέσει αντιδράσεις που θα μηδενίζουν όσα επιτεύχθηκαν με τεράστιες θυσίες και οδήγησαν στην αποκατάσταση της δημοσιονομικής σταθερότητας και στη μείωση της ανεργίας. Ενώ αν δεν τους σταματήσει κανένας, πάνω στην έξαψή τους να πουν μια ατάκα που θα «γράψει» στα σόσιαλ και στα κανάλια, θα δούμε «τέρατα» να βγαίνουν από την κάλπη και θα λέμε μετά… «για ποιο λόγο;».
Πηγή: Protagon.gr
Πηγή: Protagon.gr
