Το ΚΚΕ, πριν από λίγες ημέρες, γιόρτασε στο Λιτόχωρο Πιερίας την έναρξη του εμφυλίου πολέμου.
Κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις -δηλαδή οι νικητές του εμφυλίου- φρόντισαν, στο όνομα της ανθρωπιάς και της εθνικής ομοψυχίας, να καταργήσουν τις αντίστοιχες επετείους, αντιμετωπίζοντάς τες ως γιορτές μίσους και διχασμού.
Αποτελεί πάγια τακτική της Αριστεράς να τιμά γεγονότα του εμφυλίου, ενός πολέμου που στοίχισε στη χώρα περισσότερα θύματα ακόμη και από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Κατοχή που ακολούθησε από τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία.
Αυτό που η Αριστερά ονόμασε «εθνική αντίσταση» αποδείχθηκε, στην πράξη, πως δεν ήταν παρά η εκμετάλλευση του κενού εξουσίας κατά την περίοδο της Κατοχής, όταν ό,τι είχε απομείνει από τις ελληνικές αρχές είχε φύγει στη Μέση Ανατολή. Στόχος ήταν να συγκροτηθούν δυνάμεις που, με την αποχώρηση των κατακτητών, θα επιχειρούσαν να καταλάβουν πραξικοπηματικά την εξουσία.
Ο αυτοαποκαλούμενος Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, που εγκαινίασε τον εμφύλιο με την επίθεση στον σταθμό χωροφυλακής του Λιτοχώρου, περιλάμβανε σε μεγάλο αριθμό άτομα σλαβικής καταγωγής, τα οποία επιδίωκαν την ίδρυση ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους στο πλαίσιο μιας βαλκανικής σοβιετικής ομοσπονδίας. Αυτό θα προϋπέθετε την απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας και, άρα, τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας. Στο ίδιο γεωπολιτικό πλαίσιο, η Θράκη θα μπορούσε να περάσει στη Βουλγαρία, ώστε η ΕΣΣΔ να αποκτήσει διέξοδο στη Μεσόγειο μέσω των δορυφόρων της.
Στα μάτια των αριστερών της εποχής, ο ακρωτηριασμός της χώρας και η επιβολή μιας κομμουνιστικής δικτατορίας δικαιολογούνταν στο όνομα της οικοδόμησης μιας κοινωνίας χωρίς ιδιοκτησία, χωρίς εκμετάλλευση και με δήθεν δίκαιη κατανομή των οικονομικών πόρων. Αρκετοί τότε τα πίστευαν αυτά, επειδή δεν γνώριζαν την πραγματική κατάσταση στην ΕΣΣΔ.
Η κομμουνιστική ανταρσία της περιόδου 1945-1949 συνετρίβη από τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, οι οποίες αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες πολίτες που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία.
Τιμώντας την επέτειο της έναρξης του εμφυλίου, η ηγεσία της Αριστεράς, στην ουσία, τιμά τη μεταπολεμική της συντριβή. Λογικά, νόημα θα είχε να τιμούν σχετικές επετείους οι νικητές και όχι οι ηττημένοι.
Η θανατολαγνεία έχει βαθιές ρίζες στη μαρτυρολαγνεία. Αντί να έχουμε ως πρότυπα εκείνους που δημιουργούν, χαίρονται τη ζωή και προοδεύουν, συχνά εξυψώνουμε εκείνους που υποφέρουν και θυσιάζονται, επειδή διατηρούμε την ψευδαίσθηση ότι κάπως θα ανταμειφθούν σε μια άλλη ζωή.
Προκειμένου να εξαπατήσουν του μουσουλμάνους οι μουλάδες τους υπόσχονται πως αν θυσιαστούν για τη θρησκεία, θα τους περιμένουν στον παράδεισο 70 παρθένες και βουνά με πιλάφια.
Όσο πιο αφελείς και πρωτόγονοι οι άνθρωποι τόσο πιο πρωτόγονα και τα κίνητρα που τους κινητοποιούν.
Το να ήταν κάποιος αριστερός πριν από τις δεκαετίες του ’40 και του ’50 είναι, μέχρι ενός σημείου, κατανοητό. Η πληροφόρηση ήταν περιορισμένη, η ΕΣΣΔ εξηλεκτριζόταν και η αποτυχία του σοσιαλιστικού μοντέλου οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης μπορούσε ακόμη να αποκρύπτεται.
Μετά τη δεκαετία του ’70, όμως, και ιδίως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η συνέχιση της υποστήριξης ενός μοντέλου που απέτυχε σε όλες του τις εκφάνσεις μοιάζει περισσότερο με ψυχαναγκαστική εμμονή.
Ο ίδιος ο ηγέτης του ΚΚ την περίοδο του εμφυλίου ο Νίκος Ζαχαριάδης απαγχονίστηκε σε κάποια καλύβα εξόριστος από τους δικούς τους κάπου στη Σιβηρία, παρακαλώντας να επιστρέψει στην Ελλάδα και να δικαστεί για τα εγκλήματά του.
Ούτε η ήττα στον εμφύλιο ούτε η αθλιότητα που αποκάλυψε η κατάρρευση της Σοβιετίας στάθηκαν ποτέ αρκετές για να αναχαιτίσουν τις αυταπάτες της Αριστεράς.
Αυτό δεν αποτελεί στοιχείο πολιτική διαφοροποίησης αλλά η εμμονική καθήλωση
πηγή:https://www.liberal.gr/k-stoypas/i-thanatolagneia-tis-aristeras
