Εν αρχή ην λίγη ιστορία. Την βρήκα στο διαδίκτυο και την υπογράφει κάποιος Dieci
Το Γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας λοιπόν είναι η ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού.
Από το 1981 το επίσημο όνομά του, είναι Γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης», έχοντας το όνομα του πρώην προέδρου του συλλόγου, σε αναγνώριση της πολυσήμαντης συνεισφοράς του.
Κάτω από τις θύρες 6 και 7 του ποδοσφαιρικού γηπέδου, είναι κατασκευασμένο το Κλειστό Γυμναστήριο της Λεωφόρου, γνωστό και ως «ο Τάφος του Ινδού», που αποτελούσε επί δεκαετίες την έδρα των τμημάτων μπάσκετ και βόλεϊ του συλλόγου.
Ο Παναθηναϊκός, χρησιμοποιούσε το 1908 ως πρώτη έδρα του, το γήπεδο που βρισκόταν σε οικόπεδο ιδιοκτησίας Καραπάνου στο Λούνα Παρκ της οδού Πατησίων, χώρος που στεγάζεται πλέον το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1910 με τη διάσπαση της ομάδας ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος του Καλαφάτη χρησιμοποίησε ως έδρα το γήπεδο Σιμοπούλου, στην πλατεία Αγάμων (σημερινή πλατεία Αμερικής).
Το 1912, η ομάδα επέστρεψε στο γήπεδο της οδού Πατησίων.
Το 1918 το γήπεδο της οδού Πατησίων πουλήθηκε, ο Παναθηναϊκός έμεινε άστεγος και ξεκίνησε η έρευνα για τη νέα του έδρα.
Τότε ο σύλλογος, δίχως γήπεδο, δεν είχε τη δυνατότητα να προπονηθεί στο ποδόσφαιρο καθώς την ίδια περίοδο παραχωρήθηκε στον ΠΠΟ το Γυμναστήριο Κωνσταντινίδη επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αλλά οι χώροι δεν επαρκούσαν και οι αθλητές μπορούσαν να προπονηθούν μόνο στις αθλοπαιδιές, το τένις και άλλα σπορ.
Επίσης το 1919 ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος, πρότεινε την απορρόφηση του ποδοσφαιρικού τμήματος του Παναθηναϊκού.
Στις 19 Ιανουαρίου του 1921, στη συνέλευση των μελών του Παναθηναϊκού, αποφασίστηκε η εύρεση νέου μεγαλύτερου γηπέδου, που θα έπρεπε να καλύπτει τις ανάγκες όλων των τμημάτων του συλλόγου.
Ο Γιώργος Καλαφάτης μαζί με τους Δεμερτζή και Καλογερόπουλο έκαναν έρευνα για το χώρο που θα μπορούσε να υπάρξει το νέο γήπεδο της ομάδας και κατέληξαν, στην ανατολική πλευρά του Λυκαβηττού, στο χώρο απέναντι από τις Φυλακές Αβέρωφ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Μετά την άρνηση του δημάρχου της Αθήνας Γιώργου Τσόχα να παραχωρηθεί ο χώρος της Περιβόλας στον Παναθηναϊκό ο Γιώργος Καλαφάτης στράφηκε στον Γιώργο Χατζόπουλο, ο οποίος με την ιδιότητα του προέδρου του Παναθηναϊκού απευθύνθηκε στον πρίγκηπα Νικόλαο, επίτιμο πρόεδρο του ΣΕΓΑΣ και εκείνος έπεισε το δημοτικό συμβούλιο να παραχωρήσει την έκταση με την απόφαση 3294 του 1922.
Η εγκριτική απόφαση δημοσιεύθηκε στο υπ’ αρίθμ. 165/1924 φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως.
Το 1924 το γήπεδο της Λεωφόρου ήταν το μοναδικό στη χώρα που μπορούσε να φιλοξενήσει 6.000 θεατές.
Από το 1928 το γήπεδο είχε ξύλινες κερκίδες.
Το 1930 ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρώτο του Πρωτάθλημα Ελλάδας υπό την ΕΠΟ στο ποδόσφαιρο.
Από το 1931 υπήρξε το πρώτο ελληνικό γήπεδο όπου τοποθετήθηκαν τσιμεντένιες κερκίδες.
Επίσης από το 1931 έως το 1984 το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ήταν η επίσημη έδρα της Εθνικής Ελλάδος!
Τέλος της ιστορίας…
«Κάθε αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος». George Eliot Αγγλίδα συγγραφέας (1819-1880).
«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που φεύγει». Κωνσταντίνος Καβάφης, Έλληνας ποιητής (1868-1933), από το «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον
«Όλα έχουν ένα τέλος, εκτός από το λουκάνικο που έχει δύο». Γερμανική παροιμία.
Αυτή η τελευταία, είναι λίγο άσχετη αλλά έχει πλάκα.
Και τελειώνουμε με το… «Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο». Μουσική Σπύρος Σκορδίλης, στίχοι Νταϊνά Λένα. Τραγουδάει ο Μπάμπης Τσετίνης.
Όλο αυτό το… προσκλητήριο γνωμικών, σκοπό είχε να αποχαιρετήσουμε το Γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης». Το θρυλικό γήπεδο της «Λεωφόρου Αλεξάνδρας». Το ιστορικό γήπεδο του Παναθηναϊκού, το οποίο αφού εξεμέτρησε το ζην, τώρα θα παραδοθεί Κύριος οίδε σε ποιές αγκάλες. Βέβαια υπάρχουν σχέδια, αλλά στην Ελλάδα τα σχέδια είναι για… να μην εφαρμόζονται.
Αυτό όμως δεν μας ενδιαφέρει σήμερα. Σήμερα θα κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο για ν’ αποχαιρετήσουμε την ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού. Το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Ήδη κυκλοφορούν πολλά αφιερώματα για το θέμα, στα οποία μιλούν παλιοί ποδοσφαιριστές, παράγοντες, δημοσιογράφοι κ.λπ. Σήμερα, θα το δούμε από την πλευρά του φιλάθλου και μάλιστα από την πλευρά φιλάθλου, που δεν είναι φίλος του Παναθηναϊκού.
Όλα όσα θα διαβάσετε από δω και κάτω παρακαλώ να τα τοποθετήσετε στο τέλος της δεκαετίας του ’50 και στις αρχές της επομένης, του ’60.
Το γήπεδο του θέματος λοιπόν, εγώ το πρόλαβα στην μορφή που βλέπετε, στην φωτογραφία, σ’ ένα αγώνα με ποδοσφαιριστές που φοράνε πολιτικά, παλτά και ό,τι αλλοπρόσαλλο μπορείτε να φανταστείτε. Κι’ όμως οι εξέδρες, είναι ασφυκτικά γεμάτες. Τότε λοιπόν δεν υπήρχε η ανατολική εξέδρα (προς Αμπελοκήπους στην οδό Π. Κυριακού). Τότε υπήρχε μόνο ένα πέταλο αυτό της Θύρας 13.
Το γήπεδο του Παναθηναϊκού, ήταν το καλύτερο της εποχής και το μόνο που διέθετε προβολείς. Αργότερα θα ήταν και το μόνο που θα διέθετε γκαζόν. Βέβαια ούτε οι προβολείς, ούτε το γκαζόν μοιάζανε με τους σημερινούς… απογόνους τους; Οι προβολείς βγάζανε ένα τσουρούτικο φως και το γκαζόν σε λίγο καιρό μετά την σπορά του χόρτο είχε απομείνει τόπους τόπους. Θα το δείτε σε επίκαιρα της εποχής, που δείχνουν αγώνες. Ουδεμία σχέση με τα σημερινά χαλιά.
Δύο παιχνίδια μου έχουν μείνει από αυτό το γήπεδο.
Να τα θυμηθούμε με την βοήθεια της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαιδείας, της Βικιπαίδειας
Ήταν Απρίλιος του 1963 και στην Αθήνα γινόταν η Προκριματική Φάση του 18ο Πρωταθλήματος ΣΙΣΜ, δηλαδή του πρωταθλήματος μεταξύ των Εθνικών Ομάδων Ενόπλων Δυνάμεων, που σήμερα δεν υπάρχει.
Στις 24 Απριλίου γινόταν ο προκριματικός μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου. Παρακολουθούσα τον αγώνα από την ανατολική πλαγιά του… Λυκαβηττού με τον μακαρίτη πιά φίλο μου τον Θόδωρο, με την βοήθεια τρανζίστορ. Στο 86ο λεπτό ο διαιτητής, δίνει πέναλτι υπέρ της Αιγύπτου. Τότε, λέω στον Θόδωρο:
-Ρε συ πάμε κάτω; Μέχρι να τελειώνουν οι διαμαρτυρίες, θα έχουμε φτάσει για να πάρω αμέσως την απάντηση
-Φύγαμε
Σε χρόνο μηδέν και κουτρουβαλώντας (μιλάμε για 18χρονα παιδιά), φτάσαμε στο γήπεδο, του οποίου οι πόρτες είχαν ήδη ανοίξει, αφού το παιχνίδι πλησίαζε στο τέλος του. Κατ΄ ευθείαν πηγαίνουμε πίσω από την εστία, απέναντι από την Θύρα 13, του Έλληνα τερματοφύλακα, του πρόσφατα αποβιώσαντος, Βαγγέλη Πετράκη, ο οποίος τότε σε περίπτωση πέναλτι, κορόιδευε τους αντιπάλους για να τους εκνευρίσει. Αυτό λοιπόν αρχίσαμε να του φωνάζουμε και ο Πετράκης το έκανε, όχι βέβαια επειδή του το φωνάζαμε εμείς.
Αποτέλεσμα; Ο Αιγύπτιος κυνηγός έκανε ένα άτσαλο σουτ, το οποίο έπιασε ο Πετράκης και η Ελλάδα προκρίθηκε και τελικώς κατέκτησε το πρωτάθλημα.
Για την ιστορία οι ποδοσφαιριστές που συγκροτούσαν τότε την Εθνική Ενόπλων ήταν οι: Βαγγέλης Πετράκης (Άρης), Νίκος Λιάρος (Ηρακλής), Γιάννης Μαρδίτσης (ΑΕΚ), Μιχάλης Μπέλλης (Ηρακλής), Χρήστος Ζαντέρογλου (Νίκη Βόλου), Στέλιος Νικηφοράκης (Εθνικός), Δημήτρης Χατζηιωάννογλου (Εθνικός), Απόστολος Βασιλειάδης (ΠΑΟΚ), Μίμης Δομάζος (ΠΑΟ), Μίμης Παπαϊωάννου, (ΑΕΚ), Άρης Τσαχουρίδης (ΑΕΚ), Μανώλης Παπάζογλου (Εθνικός), Νίκος Τζίνης (Ολυμπιακός). Στην προκριματική φάση μετείχαν, επίσης, οι: Στράτος Μακρυνιώτης (Εθνικός), Ζαχαρίας Πυτιχούτης (ΠΑΟ), Φώτης Μπαλόπουλος (ΑΕΚ), Νίκος Σιμιγδαλάς (Απόλλων).
Όπως βλέπετε ένας κι’ ένας!
Το δεύτερο περιστατικό έγινε λίγο αργότερα. Στις 5 Μαρτίου 1967 (και πάλι με την βοήθεια της Βικιπαίδειας) σ’ έναν αγώνα ΠΑΟ-ΑΕΚ 0-0 στο ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου.
Εύελπις τότε και αποφασίσαμε με τον φίλο μου και μετέπειτα κουμπάρο μου Ηλία, να πάμε στο γήπεδο της Λεωφόρου να δούμε τον αγώνα. Φυσικά με την στολή και με την «βαθυκύανη» χλαίνη, λόγω του καιρού. Αρχές Μαρτίου βλέπετε.
Από νωρίς τα βαριά μαύρα σύννεφα βολτάριζαν απειλητικά στον Αττικό ουρανό, εμάς όμως το τελευταίο που μας ένοιαζε ήταν ο καιρός, αφού είχαμε αποφασίσει να πάμε στο γήπεδο βρέξει χιονίσει.
Και βέβαια δεν χιόνισε, αλλά χάλασε ο Θεός τον κόσμο στην βροχή. Βροχή από την ώρα που βγήκαμε από την Σχολή μέχρι που γυρίσαμε.
Οι θέσεις μας, ήταν στο πέταλο της Θύρας 13. Τότε ακόμα δεν υπήρχαν αυτά τα φιλοπόλεμα σημερινά. Οι οπαδοί των δύο ομάδων, κάθονταν ανακατεμένοι στις εξέδρες. Φυσικά λόγω της βροχής παρακολουθούσαμε όρθιοι τον αγώνα. Μα αυτός δεν ήταν αγώνας. Ήταν μία πραγματική τιτανομαχία δύο μεγάλων αντιπάλων υπό συνεχή βροχή, σ΄ ένα γήπεδο, που λεπτό με λεπτό γινόταν χειρότερο. Ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω δει.
Με την βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, βρήκα και τις συνθέσεις του παιχνιδιού εκείνου και τις ξαναθυμίζω :
Παναθηναϊκός (προπονητής Στέφαν Μπόμπεκ): Οικονομόπουλος, Καμάρας, Σούρπης, Ανδρέου, Μπέλλης, Λουκανίδης, Γραμμός, Δομάζος, Σακελλαρίδης, Παπαεμμανουήλ, Καλϊτζίδης
ΑΕΚ (προπονητής Γιένε Τσακνάντι): Σεραφείδης, Βασιλείου, Μπαλόπουλος, Σοφιανίδης, Κεφαλίδης, Σκευοφύλακας, Καραφέσκος, Παπαϊωάννου, Νικολαΐδης, Σταματιάδης, Βεντούρης.
Διατηρώ μια κάποια επιφύλαξη για την ακρίβεια των συνθέσεων, αλλά νομίζω ότι με πολλή μεγάλη προσέγγιση αυτές ήταν.
Όπως προελέχθη το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-0, αλλά παρ’ όλο που δεν είχαμε γκολ, όλο οι φίλαθλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι από το θέαμα. Κατενθουσιασμένοι μεν από το θέαμα, αλλά και βρεγμένοι κυριολεκτικά μέχρι το κόκκαλο από την συνεχή βροχή.
Εμείς βέβαια με την ασήκωτη πλέον χλαίνη κατηφορίσαμε την λεωφόρο. Φάγαμε ό,τι υπόλοιπα είχαμε να φάμε από βροχή και φθάσαμε στην Σχολή. Εκεί έπρεπε να βγάλουμε τις στολές εξόδου και να φορέσουμε αυτές της υπηρεσίας. Και τότε… Τότε είδαμε χαμόγελα και αρχή πρόγκας. Ένας φώναξε:
- Ρε, να τα μπλε ανθρωπάκια από τον Άρη.
Ένας άλλος είπε:
- Ρε συ, από τώρα ντυθήκατε Ελληνική σημαία; Αργεί ακόμα η 25η Μαρτίου
Κοιτάζομαι λίγο πιο προσεκτικά και τι να δω. Πώς φωνάζουνε στις εκλογές «όλη η Ελλάδα είναι μπλε»; Τούτ’ αυτό συνέβαινε και με μένα. Τα πάντα, εσώρουχα, κορμί, ήτανε μπλε, από το χρώμα της χλαίνης αλλά και της στολής. Ήτανε ίσως το πρώτο συνολικό τατουάζ στην ιστορία, πολύ πριν φτάσουμε στο σημερινό χάλι.
Τρέχω να βρω τον Ηλία, ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει να με συναντήσει και βλέπω… άλλο ανθρωπάκι του Άρη. Κι’ εκείνος μπλε. Δεν βρήκε κάτι άλλο να μου πει παρά «δεν ξέβαφε τουλάχιστον το κίτρινο», καθόσον οπαδοί της ΑΕΚ…
Τώρα θα μου πείτε είναι ιστορία αυτή για το γήπεδο; Όχι βέβαια, αλλά για μένα είναι οπωσδήποτε «ανάμνηση γλυκιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι», που λέει και ο Ακύλας…
Α και κάτι ακόμα. Από τότε δεν ξαναπήγα στην Θύρα 13… Αυτό έχει σχέση με το γήπεδο.
Έχε γειά ιστορική Λεωφόρος.
πηγή:https://www.dimokratia.gr/apopseis/707197/antio-leoforos/
.jfif)
