Υπόθεση Κεφαλογιάννη: Όταν το κράτος νομοθετεί για τους ημετέρου
Η τροπολογία για τη γονική μέριμνα δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι θεσμικά επικίνδυνη.
Προβλέπει ότι όποιος γονέας δεν ικανοποιείται από απόφαση πρωτοδικείου, μπορεί να επανέρχεται με νέα αγωγή, επικαλούμενος γενικά «μεταβολή συνθηκών», με τα δικαστήρια μάλιστα να υποχρεούνται να δικάζουν κατά προτεραιότητα. Δημιουργείται έτσι ένας μηχανισμός πίεσης και νομικής εξάντλησης, που ευνοεί όποιον έχει χρήμα και ισχύ.
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο είναι ότι, σύμφωνα με δημοσιεύματα, η πρώτη που έκανε χρήση της τροπολογίας ήταν η ίδια η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, λίγες ημέρες μετά την απώλεια της αποκλειστικής επιμέλειας των παιδιών της σε πρωτοδικείο.
Η τροπολογία πέρασε μέσα σε άσχετο νομοσχέδιο, χωρίς ουσιαστική συζήτηση.
Αυτό δεν λέγεται θεσμική λειτουργία.
Λέγεται φωτογραφική νομοθέτηση.
Και μιλάμε για την ίδια υπουργό που, σύμφωνα με δημοσιεύματα:
– είχε εγκρίνει δαπάνες δεκάδων χιλιάδων ευρώ για χαλιά και ανακαίνιση γραφείου με δημόσιο χρήμα
– είχε προβεί σε πανάκριβο υπηρεσιακό δώρο προς ξένη πρέσβη
Την ώρα που ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε υποσχεθεί ότι τέτοιες πρακτικές «θα τελειώσουν».
Αντί να τελειώσουν, θεσμοθετούνται.
Για τον πολίτη: αναμονή, κόστος, αβεβαιότητα.
Για τον υπουργό: αλλαγή νόμου, fast-track διαδικασίες, προτεραιότητα.
Όταν οι νόμοι δεν είναι γενικοί αλλά προσαρμοσμένοι σε πρόσωπα,
όταν η εξουσία αυτοεξυπηρετείται,
τότε το κράτος παύει να λειτουργεί ως θεσμός δικαιοσύνης και μετατρέπεται σε μηχανισμό ισχύος.
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ ζητά:
– Ποιος εισηγήθηκε την τροπολογία
– Ποιος γνώριζε ποιον εξυπηρετεί
– Και γιατί πέρασε κρυμμένη σε άσχετο νόμο
Η ισονομία δεν είναι διακοσμητική λέξη. Είναι προϋπόθεση Δημοκρατίας.
Σήμερα, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κλήθηκα να στηρίξω ,για ακόμη μία φορά , πακέτο οικονομικής ενίσχυσης προς την Ουκρανία, μέσω δανεισμού και εγγυήσεων από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.
Το έπραξα με συνέπεια για τελευταία φορά.
Το έπραξα για λόγους αρχής: γιατί η Ευρώπη οφείλει να στέκεται απέναντι σε εισβολές και κατοχές.
Το έπραξα έχοντας στο μυαλό μου την Κύπρο.
Από εδώ και πέρα, όμως, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν.
Στην επόμενη Ολομέλεια, αν δεν έρθει:
• ψήφισμα για ουσιαστική οικονομική στήριξη της Κύπρου,
• ξεκάθαρη καταδίκη της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής,
• συγκεκριμένες κυρώσεις κατά της Τουρκία για την παράνομη στρατιωτική παρουσία σε ευρωπαϊκό έδαφος,
Δεν πρόκειται να συνεχίσω να συμμετέχω στο παιχνίδι των δύο μέτρων και δύο σταθμών.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να έχει επιλεκτική μνήμη.
Δεν μπορεί να συγκινείται για κάποιες εισβολές και να σιωπά για άλλες.
Δεν μπορεί να ζητά δισεκατομμύρια από τους Ευρωπαίους πολίτες, ενώ κάνει πως δεν βλέπει μια κατοχή 50 ετών σε κράτος-μέλος της.
Στήριξα την Ουκρανία με το βλέμμα στραμμένο στην Κύπρο.
Όχι επειδή μας περισσεύουν.
Αλλά η ανοχή στην αδιαφορία έχει όρια.
Και αυτά τα όρια έχουν πλέον εξαντληθεί.
Το ίδιο ισχύει και για την εθνική εγκατάλειψη της Βορείου Ηπείρου, που αντιμετωπίζεται διαρκώς ως “παράπλευρη λεπτομέρεια” από μια Ευρώπη που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται το κράτος δικαίου και τα δικαιώματα των μειονοτήτων.
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ δεν πρόκειται να λειτουργεί ως χρήσιμος κομπάρσος σε μια πολιτική υποκρισίας.
Ή η Ευρώπη εφαρμόζει τις ίδιες αρχές για όλους,
ή σταματάμε να παριστάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει.
Χτες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν νίκησε η αλήθεια. Νίκησε το σύστημα. Νίκησαν τα λόμπι. Νίκησαν οι μηχανισμοί που ζουν από τη σιωπή και την υποταγή.
Η πρόταση μομφής κατά της Φον ντερ Λάιεν και της Κομισιόν για το σκάνδαλο της συμφωνίας Mercosur, που κατέθεσαν οι Patriots for Europe με τη στήριξη της Αφροδίτης Λατινοπούλου, καταψηφίστηκε από 390 ευρωβουλευτές.
Όχι επειδή ήταν άδικη. Αλλά επειδή απειλούσε τα συμφέροντα του συστήματος.
Και εδώ αρχίζει η ελληνική ντροπή.
Οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας Αυτιάς, Βόζεμπεργκ, Κεφαλογιάννης, Μπελέρης, Μειμαράκης, Μελέτη, Τσιόδρας και οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ Αρναούτογλου και Μανιάτης ψήφισαν συνειδητά υπέρ της Φον ντερ Λάιεν και κατά των Ελλήνων αγροτών.
Έβαλαν πλάτη στην Κομισιόν. Έβαλαν πλάτη στα λόμπι. Έβαλαν πλάτη σε μια συμφωνία που διαλύει την ελληνική παραγωγή.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι ευρωβουλευτές της Αριστεράς Αρβανίτης, Κουντουρά, Αλαβάνος, Παπαδάκης, ο Παπανδρέου του ΠΑΣΟΚ και οι ανεξάρτητοι Φαραντούρης και Παππάς, επέλεξαν τη γνωστή τακτική της δειλίας: απουσία, σιωπή, εξαφάνιση. Δεν τόλμησαν καν να εμφανιστούν στην ψηφοφορία.
Αυτό δεν είναι ουδετερότητα. Αυτό είναι συνενοχή.
Η συμφωνία Mercosur: – καταστρέφει τον ανταγωνισμό – υποβαθμίζει την ποιότητα των τροφίμων – θα αυξήσει δραματικά τις τιμές που θα πληρώνει ο ευρωπαίος καταναλωτής – απειλεί τη διατροφική ασφάλεια – θυσιάζει τους Ευρωπαίους παραγωγούς στον βωμό των πολυεθνικών
Και όμως, την υπερασπίζονται. Γιατί δεν εκπροσωπούν τους λαούς. Εκπροσωπούν συμφέροντα.
Η σημερινή απόφαση εκθέτει την Κομισιόν. Αλλά κυρίως εκθέτει όσους την κάλυψαν.
Την Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2023 αγαπητοί φίλοι, ΔΕΝ κηδεύτηκε ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος ΙΒ’.
Κηδεύτηκαν πολλά περισσότερα. Κηδεύτηκε η σοβαρότητα, κηδεύτηκε η γενναιοφροσύνη, κηδεύτηκε η λεβεντιά, κηδεύτηκε τέλος ένα μέρος της ιστορίας της Ελλάδος.
Του Υπτγου ε.α. Χρήστου Μπολώση
Διάβασα στις εφημερίδες σχετικώς με τον αποβιώσαντα τ. Βασιλέα Κωνσταντίνο και έφριξα: «Διυπουργική σύσκεψη στο μέγαρο Μαξίμου για τις λεπτομέρειες της κηδείας του» ή «ακόμα δεν πέθανε και βγήκε στη φόρα το άγριο παρασκήνιο της… κηδείας του». Και διερωτώμαι: Γιατί άραγε όλα αυτά; Ποιόν φοβάται η δημοκρατία μας και χρειάζονται συσκέψεις επί συσκέψεων προκειμένου να κηδευθεί ένας Έλληνας, έστω απλός, πολίτης;
Άλλωστε όπως υπολόγισαν, ή όπως τους είπαν να υπολογίσουν, ο αρμόδιοι, στο λαϊκό προσκύνημα προσήλθαν περί τις 2 με 3.000 κόσμου. Δηλαδή μόλις και μετά βίας γέμιζαν το γήπεδο του… Ζωγράφου. Στραβοί, κατευθυνόμενοι και άβουλοι αντάμα…
Να θυμίσω ότι η «χούντα» επέτρεψε να γίνουν με κάθε ελευθερία οι κηδείες των Γ. Παπανδρέου (3-11-1968) και Γ. Σεφέρη (22-9-1971), την εποχή δηλαδή που ήταν πανίσχυρη. «Υπό την λαϊκή πίεση», έγραψαν μετά. Καλά εν τάξει…
Φοβία λοιπόν και κακομοιριά έδειξε αυτή η πρεμούρα για να βρεθεί «λύση» να περάσει ανώδυνα η κηδεία. Διότι περί αυτού πρόκειται. Θες νάχουμε τίποτις συλλαλητήρια; Διέφυγε όμως των Ηρακλέων της δημοκρατίας, ότι αυτοί που θα πήγαιναν να προσκυνήσουν, δεν ανήκουν στην κατηγορία αυτών που εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία για να καταλύσουν τα κράτος. Αυτοί, είναι εκείνοι που δημιούργησαν και στήριξαν το κράτος, όταν πάλευε να σταθεί στα πόδια του, μετά τον μοιραίο συμμοριτοπόλεμο. Άλλωστε η δημοκρατία, όπως μας λένε, ούτε εκβιάζεται ούτε τρομοκρατείται. Μόνο τρέμει νεκρούς βασιλιάδες…
Και κάτι ακόμη. Στην περίφημη Διυπουργική Σύσκεψη οι παριστάμενοι υπουργοί διετύπωσαν τις απόψεις τους και τις ενδεχόμενες διαφωνίες τους, ελευθέρως; Λέμε τώρα…
Και ερχόμαστε στις λεπτομέρειες.
Αυτή η υπουργάρα που έχουμε στο υπουργείο Πολιτισμού, για ακόμη μία φορά, δεν μας τα είπε καλά. Εξηγούμαστε, δανειζόμενοι τα στοιχεία από την εφημερίδα «δημοκρατία». Η ΠΑΣΟΚοαναθρεμμένη κα Μενδώνη λοιπόν, την οποία μας φύτεψε ως εξωκοινοβουλευτική υπουργό και ως ανήκουσα στην κατηγορία των αρίστων, ο κ. Μητσοτάκης, έλαβε τα εξής κονδύλια ΕΣΠΑ, για την αξιοποίηση του Τατοϊου και τα έχει χειριστεί, όπως θα δείτε:
α. Έργο: «Μελέτη ωρίμανσης υποδομής, λειτουργικότητας στο πρώην βασιλικό κτήμα Τατοϊου: 1.485.576 ευρώ». Έναρξη Ιούνιο 2011 και λήξη 28 Φεβρουαρίου 2023. Έχει απορρόφηση 0% (!!!) Δηλαδή δεν έχει ρίξει πενιά η υπουργάρα και σε ένα μήνα η πίστωση ανακαλείται. Μουτζώστε την.
β. Έργο: «Αποκατάσταση και ανάδειξη εννέα κτιρίων στο πρώην βασιλικό κτήμα Τατοϊου: 2.299.280 ευρώ». Έναρξη Ιούνιος 2021 και λήξη Δεκέμβριος 2023. Απορρόφηση 1,17%, δηλαδή 2.690,157 ευρώ… Φτύστε την.
γ. Έργο: «Στερέωση και αποκατάσταση του κτιρίου του παλαιού Βουστασίου (στάβλου) στο πρώην βασιλικό κτήμα Τατοϊου: 3.000.000 ευρώ». Έναρξη Μάιος 2022 και λήξη τέλος 2023. Απορρόφηση 0%. Πέστε τ’ ανάσκελα και μουτζώστε την με χέρια και με πόδια.
Δηλαδή από τα συνολικά 6.745.582 ευρώ η κα Μενδώνη έχει αξιοποιήσει μόνο 2.690,157 ευρώ, με τα υπόλοιπα 6.742.891,843 ευρώ, να βαδίζουν προς την οδόν της απωλείας.
Παρ’ όλα αυτά η κα Μενδώνη, αυτή η λαοπρόβλητη υπουργάρα εκπροσώπησε την κυβέρνηση στην κηδεία. Θα μπορούσα να πω ότι τέτοια κυβέρνηση που είναι τέτοια εκπροσώπηση της έπρεπε, αλλά δεν το λέω. Α, την τελευταία στιγμή, αποφασίστηκε να συνεκπροσωπήσει και ο έτερος λαοπρόβλητος κ. Πικραμένος…
Την γιούχα που εισέπραξαν αμφότεροι θα την θυμούνται για πολλά χρόνια.
Παρ’ όλα αυτά να είστε σίγουροι ότι η κα Μενδώνη θα εκλεγεί στις προσεχείς εκλογές.
Και ερχόμαστε στο κεφάλαιο «Αντίσταση».
Ερωτηθείς κάποτε ο κόμης Κάρολος Σφόρτσα, υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση, την οποία ανέτρεψε ο Μουσολίνι για να ανέβει στην εξουσία, σε πόσα εκατομμύρια υπολογίζει τους φασίστες στη Ιταλία, απάντησε ‘’Σαράντα οκτώ’’ και εν συνεχεία όταν τον ρώτησαν σε πόσα υπολογίζει τους αντιφασίστες, απάντησε, πάλι ‘’Σαράντα οκτώ’’. Σημειωτέον, ότι τόσος ήταν ο πληθυσμός της Ιταλίας.
Ως γνωστόν, στην 21η Απριλίου αντιστάθηκαν όλοι. Άλλος δέχτηκε, με το ζόρι είναι η αλήθεια, θέση εξωτερικού για να λαμβάνει δύο μισθούς και να φτωχύνει έτσι την χούντα. Άλλος, έκαψε ένα παλιό φύλλο του «Ελευθέρου Κόσμου» το 2021 για να ανάψει το τζάκι. Άλλο, έσφιξε πολύ γερά το χέρι του Παπαδόπουλου για να τον πονέσει. Άλλος έπαιζε στον «Άγνωστο Πόλεμο» της ΥΕΝΕΔ, αλλά σήκωνε με σημασία το αριστερό του φρύδι, που ήταν συνθηματικό για ξεσήκωμα.
Μελίνα η αντιστασιακιά
Άλλος πάλι, μπορεί μεν να τραγούδαγε τον ύμνο της 21ης Απριλίου, αλλά αντί για Λα δίεση, έλεγε Μι ύφεση. Μύλος δηλαδή. Ο κ. Μίμης Ανδρουλάκης έριξε μόνος του την χούντα, όπως μας λέει στο τελευταίο βιβλίο του «Πριν σβήσουν τα φώτα», πράγμα όμως που αμφισβητούν ζωηρώς, όχι οι χουντικοί, αλλά οι ίδιοι οι συναγωνιστές του, που υποστηρίζουν ότι αυτοί έριξαν τη χούντα. Το ΚΚΕ πάλι επιμένει ότι αυτό έριξε τη χούντα. Ακόμα ο Λαλιώτης, ο Τζουμάκας, η Δαμανάκη και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις, επιμένουν ότι αυτοί έριξαν τη χούντα.
Τέτοιοι ηρωισμοί σας λέω. Άλλωστε έτσι εξηγείται και το ότι το καθεστώς εκείνο κράτησε μόνο… 7 χρόνια… Α και μια και μιλάμε για αντίσταση.
Ο Κωνσταντίνος έχασε ένα θρόνο. Ο Ανδρουλάκης και η Δαμανάκη τι έχασαν; Παραπάνω, βλέπετε την Μέλινα Μερκούρη σε στιγμές άφθαστου αντιστασιακού και εξόχως ηρωικού μεγαλείου, να χορεύει με τον Κωνσταντίνο…
Οι κυβερνώντες λοιπόν, για να επανέλθουμε στα της κηδείας, έδειξαν δείγματα σπανίας μικροψυχίας. Ήταν λέει ένας απλός Έλληνας πολίτης, διότι του είχε αφαιρεθεί η Ελληνική ιθαγένεια (με τον Νόμο 2215/1994, του Ανδρέα Παπανδρέου).
Φίλος μου φανατικός νεοδημοκράτης, αγανακτισμένος με πήρε στο τηλέφωνο: «Τι είναι αυτά ρε με τον Σαμαρά και τον Καραμανλή που βγαίνουν τώρα και μιλάνε; Όταν ήταν αυτοί πρωθυπουργοί, γιατί δεν έδιναν την ιθαγένεια στον Κωνσταντίνο;» Έλα μου ντε; Όταν του λέω ότι αυτό δεν είναι κόμμα, αλλά «Της κακομοίρας» του Χατζηχρήστου παραξηγιέται.
Τελικώς πάει και η κηδεία του Κωνσταντίνου και κάθε κατεργάρης επέτρεψε στον πάγκο του. Ο κ. Μητσοτάκης θα συνεχίζει να αυτοθαυμάζεται ως ο αλάθητος, αλλά και ουδέν γνωρίζων. Ο κ. Πέτσας θα συνεχίσει να ψάχνει «δημοκρατικούς» τρόπους για να αποκλείσει τον Ηλία Κασιδιάρη από τις εκλογές. Ο κ. Θεοδωρικάκος θα συνεχίζει, ως άλλος αστυνόμος Σαίνης το κυνήγι του εγκλήματος και των… φοβισμένων αστυνομικών. Η κα Μενδώνη, κατάκοπη από την εκπροσώπηση, θα συνεχίσει, παρέα με την κα Παναγιωταρέα, τα ανά την υφήλιο ταξίδια της για… υπηρεσιακούς λόγους. Της αξίζει άλλωστε.
Κουράστηκε να ρημαδοευπρεπίσει το χώρο του βασιλικού κτήματος στο Τατόι, αφού πρώτα τον άφησε να ρημάξει. Η κα Μιχαηλίδου και ο κ. Χειμάρας θα εξακολουθήσουν να μη γνωρίζουν. Οι βουλευτές της ΝΔ θα συνεχίζουν να πατάνε πόδι, όταν κάτι δεν συνάδει με την ιδεολογία τους. Ο σ. Τσίπρας θα αλυσοδεθεί και θα συνεχίσει να φωνάζει: «Ελάτε να με συλλάβετε». Ο κ. Βελόπουλος θα εξακολουθήσει να βολοδέρνει στο πέλαγος ψάχνοντας για την ιδεολογία του κόμματός του. Ο κ. Γιάνης θα μετράει τους βουλευτές που του έμειναν και ο κ. Κουτσούμπας θα σκαρώσει κάποιο συλλαλητήριο για την Ειρήνη. Μέσα στα τόσα που ακούστηκαν αυτές τις ημέρες ήταν και μια μπούρδα ολκής που αμόλησε ο λαοπρόβλητος και ‘’βλέπετε κάναν καλύτερο;’’ πρωθυπουργός μας.
Ας αφήσουμε όμως να μας τα πει ο Παναγιώτης ο Λιάκος, όπως τα έγραψε στις 16 Ιανουαρίου, στην «δημοκρατία»: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκηςστη συνέντευξη Τύπου που έδωσε το Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2023, σε περιφερειακά ΜΜΕ στην Αλεξανδρούπολη είπε: «Η κυβέρνηση πήρε μία πολύ συγκεκριμένη απόφαση, που θεωρώ ότι είναι απολύτως σωστή: ο τέως βασιλέας να κηδευτεί ως ιδιώτης και όχι ως τέως αρχηγός κράτους, γιατί πολύ απλά υπήρξε αρχηγός κράτους του Βασιλείου της Ελλάδος, το οποίο δεν υφίσταται πια».
Καλύτερο επιχείρημα στην Τουρκία από αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης ενώπιον δημοσιογράφων (που κατάπιαν αμάσητη τη μνημειώδη μπούρδα) δεν μπορεί να δοθεί. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν αναγνωρίζει ό,τι έχει γίνει επί βασιλείας. Θεωρεί ότι δεν έχει συνέχεια το κράτος.
Ήτοι, να δώσουμε πίσω στους Τούρκους τη Θεσσαλονίκη που πήραμε επί βασιλείας από τους Τούρκους, να δώσουμε τα Γιάννενα, την Αλεξανδρούπολη, την Κρήτη, να δώσουμε πίσω τα Δωδεκάνησα στους Ιταλούς, τα Επτάνησα στους Βρετανούς, να γκρεμίσουμε όλα τα νεοκλασικά κτίρια που έγιναν επί βασιλείας, να καταργήσουμε περίπου 120.000 νόμους που υπέγραψαν οι βασιλείς, να εκθεμελιώσουμε τους θεσμούς που φτιάχτηκαν επί συνταγματικής μοναρχίας και βασιλευόμενης δημοκρατίας, να διαλύσουμε τα πάντα! Να αφήσουμε στη χώρα μόνο τις επαύλεις των σογιών που διαλύουν το άπαν σύμπαν (μένουν σε ακριβά προάστια, αλλά η αισθητική τους είναι μακράν χειρότερη νομαδικών φυλών που μένουν σε τσαντίρια), να αφήσουμε τις θυρίδες τους, τις υπεράκτιες εταιρίες τους, τα οικόπεδά τους, τις λιμουζίνες τους, τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα ανώνυμα καταθετήριά τους σε κρυπτονομίσματα, να αφήσουμε όλη τη χυδαιότητα, την ασχήμια, τον αφελληνισμό, τα γκράφιτι και τις συμμορίες που λυμαίνονται τη χώρα.
Και η απορία παραμένει: τόσοι τον άκουσαν να λέει επιχείρημα που δεν ακούς ούτε από χασοδίκη που καίει τους πελάτες του σε υποθέσεις διαζυγίων και κτηματικών διαφορών, ουδείς σκέφτηκε να του υποδείξει τι είδους μπαλαφάρα ξεστόμισε; Τόση ατολμία στην Ελλάδα; Μήπως είναι άγνοια; Ή και τα δύο;» Όχι πέστε μου, βλέπετε κάναν καλύτερο για πρωθυπουργό; Κάποιος φίλος μου είπε: «Ξέρεις τι σκέφτομαι και τρελαίνομαι; Ότι το 80% όσων πήγαν και προσκύνησαν τον νεκρό Βασιλιά, στις εκλογές θα ψηφίσουν ΝΔ».
Εγώ δεν το πιστεύω, αλλά πάλι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…
Εάν παραμείνει σιωπηλό το στήριγμα της Δημοκρατίας, φοβούμενο να προστατεύσει τα δικαιώματα του, θα βιώσουμε πολύ επώδυνες καταστάσεις οι οποίες δεν θα έχουν να ζηλέψουν τίποτα, από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα
«Είναι αλήθεια τόσο ανόητοι οι «κυβερνήτες», ώστε να μην γνωρίζουν τον ορισμό της ηλιθιότητας που ανέφερε ο Αϊνστάιν και να εφαρμόζουν το ίδιο πείραμα (μνημόνια), για τρίτη φορά, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα; Ασφαλώς όχι. Απλά οι δύο προηγούμενες φορές δεν «ευοδώθηκαν» εξ ολοκλήρου – αφού συνεχίζει να υπάρχει η μεσαία τάξη, η οποία έχει μεν αποδυναμωθεί, αλλά δεν καταστράφηκε ολοσχερώς. Επομένως, ο κίνδυνος να επανακάμψει η Δημοκρατία δεν έχει ακόμη αποφευχθεί – οπότε απαιτείται η επανάληψη της διαδικασίας, με άλλους αποδέκτες».
.
Άποψη
Το 2007 οι Έλληνες συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους πλουσιότερους λαούς παγκοσμίως, με βάση την αξία των περιουσιακών τους στοιχείων (πηγή: Credit Suisse) – τα οποία, για τη μεσαία τάξη, υπολογίζονταν στο 1,16 τρις $. Έκτοτε, λόγω της χρηματοπιστωτικής κρίσης, κυρίως δε μετά την υποταγή της χώρας στην Τρόικα, η μεσαία τάξη, η οποία παραδοσιακά στηρίζει τη Δημοκρατία και την κοινωνία, έχασε περιουσιακά στοιχεία αξίας 482 δις $ – οπότε της απομένουν ακόμη 678 δις $.
Από την άλλη πλευρά το 2000, όπου η Ελλάδα εισερχόταν στην Ευρωζώνη, η μεσαία τάξη αποτελούταν από 4,7 εκ. ενήλικες – φτάνοντας στα 5,8 εκ. το 2008 και υποχωρώντας σήμερα στα 4,6 εκ. (1,2 εκ. λιγότερα άτομα από το 2008 και 100.000 λιγότερα σε σχέση με το 2000). Ο μέσος πλούτος της μεσαίας τάξης των 5,8 εκ. Ελλήνων ήταν περίπου 200.000 $ ανά άτομο – έχοντας σήμερα διαμορφωθεί στα 147.000 $ για τα 4,6 εκ., όσο ήταν το 2007 ο μέσος πλούτος όλων των Πολιτών (136.800 $ το 2007 και 81.300 το 2014).
Περαιτέρω, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 2007 ήταν στα 239,3 δις € (107,2% του ΑΕΠ), φτάνοντας πλέον στα 320 δις € περίπου (180% του ΑΕΠ) – παρά το ότι μεσολάβησαν δύο ουσιαστικά διαγραφές (PSI, επαναγορά ομολόγων). Υπολογίζεται δε πως θα πλησιάσει τα 350 δις € στα τέλη του έτους, εάν κεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες με 25 δις € – οπότε στο 200% του ΑΕΠ, εάν διαμορφωθεί τελικά στα 175 δις €. Την ίδια στιγμή, το μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος έχει εκτιναχθεί στα 200 δις € περίπου (100 δις € απέναντι στις τράπεζες και 100 δις € στο δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία κοκ.), μέσα στα λίγα τελευταία χρόνια.
Συνοψίζοντας, μόνο η μεσαία τάξη έχασε 482 δις $, καθώς επίσης 1.200.000 μέλη της, όταν το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί κατά 111 δις € – με το ΑΕΠ να χάνει περί τα 60 δις € και με την ανεργία να επιστρέφει στο 27%, παρά τη μαζική μετανάστευση των Ελλήνων.
Παράλληλα το ασφαλιστικό καταρρέει, οι συντάξεις θα αποτελούν σύντομα όνειρο θερινής νύχτας, η παιδεία υποφέρει, το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε κατά 3,5 χρόνια, το κοινωνικό κράτος γκρεμίζεται μεθοδικά, ενώ οι τράπεζες χρεοκόπησαν για πολλοστή φορά – με την κυβέρνηση να καθησυχάζει τις μάζες, σφίγγοντας ταυτόχρονα τη θηλιά στο λαιμό τους.
Η κατώτερη τάξη βέβαια έχει προ πολλού εξαθλιωθεί, χωρίς καμία ελπίδα ανάκαμψης, οπότε το μόνο που μπορεί να την παρηγορήσει, να αμβλύνει τις οδύνες της, είναι δυστυχώς μία αντίστοιχη μοίρα της μεσαίας τάξης – αφού η φτώχεια είναι συγκριτικό μέγεθος, οπότε βιώνεται καλύτερα όσο πιο πολλοί μοιράζονται την ίδια δυστυχία, κάτι που γνωρίζει πολύ καλά η κυβέρνηση.
Έχοντας εξοικειωθεί λοιπόν η κατώτερη τάξη με το σκοτάδι της σπηλιάς του Πλάτωνα (άρθρο), με τις σκιές και με τα δεσμά της, έχει πάψει πλέον να πιστεύει πως υπάρχει φώς και ελπίδα – οπότε εύλογα δεν διαμαρτύρεται, δεν παραπονιέται, δεν αντιδράει και δεν εξεγείρεται. Αντίθετα, προσπαθεί να φυλακίσει όσο περισσότερους μπορεί στην ίδια μοίρα, έτσι ώστε να είναι καλύτερα σε θέση να ανταπεξέλθει με τα βάσανα της – τα οποία θεωρεί πια αυτονόητα, νομοτελειακά.
Ο επόμενος στόχος
Η μεσαία τάξη τώρα, η οποία έχει τοποθετηθεί στο στόχαστρο τόσο από την κατώτερη, όσο και από την εξουσία, εγχώρια και ξένη, αφού διαθέτει ακόμη πλούτο που δεν μπορεί να υπερασπιστεί όπως η ανώτερη, προσπαθεί να αποφύγει το οδυνηρό μέλλον που διαγράφεται μπροστά της.
Την ίδια στιγμή διεξάγεται ένας «συμμοριτοπόλεμος» στα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα, με επίκεντρο σήμερα τον έλεγχο της τηλεοπτικής ενημέρωσης – μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η χειραγώγηση της εκλογικής πλειοψηφίας, η διακυβέρνηση και η διασπάθιση του πλούτου της χώρας.
Επειδή όμως η μεσαία τάξη είναι από τη φύση της ατομικιστική, δεν μπορεί εύκολα να οργανωθεί σε ομάδες που θα ήταν σε θέση να αντισταθούν συλλογικά και με επιτυχία – έχοντας την ψευδαίσθηση ότι, η χώρα συνεχίζει να κυβερνάται δημοκρατικά, οπότε δεν κινδυνεύει. Ακόμη χειρότερα, πιστεύει πως λειτουργεί η Δικαιοσύνη – πως μπορεί δηλαδή να προστατευθεί από τους Νόμους, καθώς επίσης από τα Δικαστήρια της πατρίδας της.
Επομένως, δεν κατανοεί πως τα δικαστήρια απλά εφαρμόζουν εκείνους τους χιλιάδες νόμους ή τις οδηγίες που επιβάλλονται δικτατορικά – αφενός μεν από την κυβέρνηση, με γνώμονα την παραμονή της στην εξουσία, καθώς επίσης την εξυπηρέτηση των συμφερόντων αυτών που την στηρίζουν, αφετέρου από τους δανειστές της χώρας (ενώ ψηφίζονται ή αποφασίζονται «στα τυφλά», καταναγκαστικά καλύτερα, από το Κοινοβούλιο ή από τους υπόλοιπους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες).
Η Δικαιοσύνη λοιπόν θεωρείται ακόμη από τη μεσαία τάξη ως η «σανίδα σωτηρίας» – αυτή που θα την προστατεύσει, που δεν θα επιτρέψει δηλαδή να χαθούν τα δικαιώματα ή η περιουσία της, όσο και αν απαξιωθεί προσωρινά.
Πιστεύει επίσης πως η διαφθορά θα φυλακιστεί, ότι η διαπλοκή θα καταπολεμηθεί, πως ο στόχος της Τρόικας είναι η εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας, πως δεν είναι αντιμέτωπη με μία κυβέρνηση του «αποφασίζουμε και διατάζουμε», αλλά με μία ηθική αριστερή, καθώς επίσης πως η ίδια δεν θα είναι το επόμενο θύμα του βιασμού που συντελείται στη χώρα μας. Πως τιμωρείται απλά για τα λάθη της στο παρελθόν, κάτι που χαρακτηρίζει επίσης την κατώτερη – για εντελώς διαφορετικούς όμως λόγους, τους οποίους προανέφερα.
Συμπερασματικά λοιπόν, έχει την ψευδαίσθηση πως η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν αποτελεί ήδη παρελθόν, πως η κατάσταση δεν είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την ίδια, για την πατρίδα της και για τα παιδιά της, καθώς επίσης ότι τα πάντα μπορούν να διορθωθούν, χωρίς να αμυνθεί συλλογικά, χωρίς να πολεμήσει και χωρίς να χρεοκοπήσει η χώρα – γεγονός που μάλλον σημαίνει πως δεν θα αποφύγει τελικά την ολοκληρωτική καταστροφή, οδηγούμενη με τη σειρά της στη σκοτεινή σπηλιά, μαζί με την ήδη αλυσοδεμένη κατώτερη τάξη.
.
Επίλογος
Είναι προφανές ότι, η πολιτική που ασκείται σήμερα είναι εξόχως ταξική, οπότε εξαιρετικά τοξική – όπου όμως η τάξη που θα ωφεληθεί δεν θα είναι η αδύναμη, η εισοδηματικά ασθενέστερη, κάτι που δυστυχώς πιστεύει η πλειοψηφία των Ελλήνων, ούτε φυσικά η μεσαία, η οποία θα είναι το επόμενο μεγάλο θύμα του στυγερού βιασμού – αλλά, αντίθετα, εκείνη που στήριξε οικονομικά και επικοινωνιακά την κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα.
Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται, μεταξύ άλλων, από την έκπληξη του προέδρου της Κομισιόν, όταν διαπίστωσε πως η ελληνική κυβέρνηση εκβίασε, ισχυριζόμενη ότι εκβιάσθηκε, ένα πολύ χειρότερο μνημόνιο, από αυτό που είχε ο ίδιος προτείνει – επικαλούμενη έωλες αιτιολογίες που μόνο ανόητους θα μπορούσαν να πείσουν.
Επίσης, από τη μανία που επιδεικνύει η «αριστερά» για την ψήφιση νομοσχεδίων που καταδικάζουν τη μεσαία τάξη στην ποινή του θανάτου – όπου, με δεδομένο το ότι, η μεσαία τάξη είναι το μοναδικό ουσιαστικά στήριγμα της Δημοκρατίας, κατανοεί κανείς τι ακριβώς επιδιώκεται.
Στα πλαίσια αυτά, εάν συνεχίσουμε να φοβόμαστε τη χρεοκοπία, παραμένοντας σιωπηλοί όπως τα πρόβατα, χωρίς να κατανοούμε πως κινδυνεύουμε από το βοσκό και όχι από το λύκο, θα βιώσουμε εξαιρετικά επώδυνες καταστάσεις – οι οποίες δεν θα έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τη δικτατορία των ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Ολοκληρώνοντας, η πρόβλεψη μου αυτή δεν είναι προφανώς καθόλου ευχάριστη – θεωρώ πως είναι όμως ρεαλιστική, ενώ ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας για να αμυνθούμε είναι πλέον ελάχιστος. Ελπίζω βέβαια να κάνω λάθος και να οφείλεται στην έμφυτη απαισιοδοξία μου – η οποία αυξήθηκε, όταν φάνηκε καθαρά πως η σημερινή ηγετική ομάδα της συγκυβέρνησης, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτήν που κέρδισε τις εκλογές του Ιανουαρίου.
Η Ε.Α.Α.Σ. προγραμματίζει την Κυριακή 15 Φεβ. 2026, Προσκυνηματική εκδήλωση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών, των Πεσόντων κατά την μάχη της Φλώρινας την 12 Φεβρουαρίου 1949.
Η αναχώρηση θα γίνει την 14 Φεβρουαρίου ημέρα Σάββατο στις 07:30΄ από τη ΛΑΕΔ και η Ε.Α.Α.Σ. θα διαθέσει πούλμαν για όσους από τα ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ επιθυμούν να συμμετάσχουν.
Για δηλώσεις συμμετοχής, τα μέλη μπορούν να επικοινωνούν με το Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων της Ε.Α.Α.Σ.
Αντγο ε.α. Χαράλαμπο Πόκα στο τηλ: 6980562884 και στο email: eaasgr@gmail.com.
Μας εξέπληξε ευχάριστα το ART TV, με το εξαιρετικό αφιέρωμα που έκανε για την πολυθεματική εκδήλωσή μας, που πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιανουαρίου, στο ξενοδοχείο "Βυζαντινό" με τίτλο:
"Ήμασταν Όλοι Παρόντες στην Πολυθεματική μας Εκδήλωση, για να Τιμήσουμε τους Ήρωές μας, τους Βετεράνους μας, τους Άριστους Μαθητές και την Επίδοση Ξιφών"
.jfif)
.jpg)