ΥΕΘΑ: - Σημαντικές αυξήσεις για τα στελέχη των ΕΔ: - Χωρίς επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού. - Χωρίς επιβάρυνση του Έλληνα φορολογούμενου.

 

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, παρέστη σήμερα, Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2025, στην τελετή αποκαλυπτηρίων της νέας βιοκλιματικής όψης του κεντρικού κτιρίου του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, που πραγματοποιήθηκε ενώπιον του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και παρουσία του Προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη, στον περιβάλλοντα χώρο του Στρατοπέδου «Παπάγου».

Η νέα βιοκλιματική όψη του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, όπως και η Κιβωτός Εθνικής Μνήμης, τα αποκαλυπτήρια της οποίας πραγματοποιήθηκαν από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Νίκο Δένδια στις 26 Μαρτίου 2025, αποτελούν έργο του Καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κώστα Βαρώτσου και εντάσσονται στο συνολικό έργο «Ανάπλασης του Περιβάλλοντος Χώρου του ΥΠΕΘΑ». Το κόστος καλύφθηκε από δωρεά της METLEN Energy and Metals.

Εκτός από τη νέα βιοκλιματική όψη του Υπουργείου και την Κιβωτό Εθνικής Μνήμης, το έργο «Ανάπλαση του Περιβάλλοντος Χώρου του ΥΠΕΘΑ» περιλαμβάνει τη φύτευση δύο αλσυλλίων ελαιών δεξιά και αριστερά του Μνημείου, τη δημιουργία νέας βιοκλιματικής όψης του Υπουργείου, την ανακαίνιση του χώρου υποδοχής των Υπουργών και των εκλεκτών ξένων προσκεκλημένων, την κατασκευή κτιρίου Ηλεκτρονικού Πολέμου και υπόγειου χώρου στάθμευσης στα πρότυπα της Βουλής των Ελλήνων.

Ο Νίκος Δένδιας επισήμανε στον χαιρετισμό του:

«Κυρίες και Κύριοι,

Σας καλωσορίζω απόψε στα εγκαίνια του αναγεννημένου Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Στο πλαίσιο των εορτασμών για την 28η Οκτωβρίου 1940. Μια ημέρα υψηλού συμβολισμού. Μια ημέρα ξεχωριστή για τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Τα κτίρια, κυρίες και κύριοι, ιδίως αυτά που στεγάζουν θεσμούς, είναι μάρτυρες κοινωνικών αντιλήψεων, κουλτούρας, πολιτισμού. Κάθε κτίριο συμβολίζει μια αρχιτεκτονική τάση και μια εποχή. Και το κτίριο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας από την αρχή, -από την δεκαετία του ’50- δεν διεκδικούσε δάφνες αρχιτεκτονικού σχεδιασμού.

Ένα από τα πολλά κτίρια που παραδόξως στέκονται ακόμα αμετάβλητα στο χρόνο, εγκλωβισμένα σε μια ιδιότυπη ελληνικότητα του χθες που συμβιβάζονταν με μια κανονικότητα ξεπερασμένη.

Η εξέλιξη ενός κτιρίου-θεσμού συνιστά αλλαγή και πρόοδο και η νέα βιοκλιματική όψη του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας εκφράζει τη νέα εικόνα των Ενόπλων Δυνάμεων. Η Τέχνη στην «Κιβωτό Εθνικής Μνήμης» συνδιαλέγεται από σήμερα με την Αρχιτεκτονική του κτιρίου. Σηματοδοτεί την αντίληψη που διέπει τη μεγάλη μεταρρύθμιση με τίτλο « Ατζέντα 2030» που υλοποιούμε στις Ένοπλες Δυνάμεις της Χώρας. Αλλαγή δομών. Αλλαγή μέσων. Αλλαγή κουλτούρας. Αλλαγή αντίληψης. Το πέρασμα στον 21ο αιώνα. Η μετάβαση στη Νέα Εποχή.

Όχι ως δυνητική πολιτική επιλογή αλλά ως αναγκαία συνθήκη για τη διασφάλιση της κυριαρχίας, της ευημερίας, της ελευθερίας της Ελλάδας.

Η νέα εικόνα του Υπουργείου δεν συνιστά απλώς αισθητική παρέμβαση. Συνιστά τον συμβολισμό της προσαρμογής στις νέες συνθήκες και στις νέες απαιτήσεις. Συνιστά εξέλιξη και αναβάθμιση.

Συνιστά αλλαγή νοοτροπίας, αλλαγή φιλοσοφίας του θεσμού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Γιατί μπορούμε να αλλάξουμε. Μπορούμε να εξελιχθούμε. Μπορούμε να σκεφτούμε έξω από το στενό πλαίσιο ενός άσχημου τσιμεντένιου κουτιού, όπως αυτό που για δεκαετίες ήταν το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Και αξιοποιούμε το δημιουργικό ταλέντο ενός διακεκριμένου Έλληνα γλύπτη, του κ. Κώστα Βαρώτσου, τον οποίο τύχη αγαθή μου γνώρισε ο Γενικός Γραμματέας Αντώνης Οικονόμου. Και αξιοποιούμε την προσφορά προς τις Ένοπλες Δυνάμεις, του Προέδρου του Ομίλου METLEN κ. Ευάγγελου Μυτιληναίου.

Όλα αυτά φαίνονταν αδιανόητα όταν τα πρωτό ανακοίνωσα. Όπως αδιανόητο φαίνονταν πριν από δύο χρόνια ότι η Χώρα θα κατασκεύαζε τα δικά της Drones και Anti-Drone συστήματα. Ότι θα υλοποιούσε προγράμματα καινοτόμων προϊόντων για τις Ένοπλες Δυνάμεις της, όπως αυτά που γέμισαν με υπερηφάνεια τον Ελληνικό Λαό χθες στη παρέλαση στη Θεσσαλονίκη.

Και αυτά, κύριες και κύριοι, είναι μόνο μια αρχή.

Εξίσου αδιανόητο φαίνονταν πως ο εξορθολογισμός της οργανωτικής και ιεραρχικής Δομής θα απέφερε εξοικονομήσεις, που επιτρέπουν σημαντικές αυξήσεις για τα στελέχη των ΕΔ και τους κληρωτούς χωρίς επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού. Χωρίς επιβάρυνση του Έλληνα φορολογούμενου.

Ένα νέο υπόδειγμα. Ένα υγιές, φιλελεύθερο, ενάρετο υπόδειγμα. Μπορούμε να το διευρύνουμε. Μπορούμε να αξιοποιήσουμε καλύτερα το ανθρώπινο κεφάλαιο της Πατρίδας. Αρκεί να το παρακινήσουμε. Να το κινητροδοτήσουμε. Να του προσφέρουμε ένα σταθερό και νοήμον πλαίσιο που θα επιτρέψει να αναπτύξει τις δεξιότητες του.

Να δώσουμε όραμα.

Να δώσουμε ελπίδα – να δώσουμε προοπτική, να δώσουμε περηφάνεια, ουσία και εθνική αποστολή.

Όχι να δίνουμε βαθμούς χωρίς νόημα. Συνταγματάρχες χωρίς Συντάγματα. Πλοίαρχοι χωρίς πλοία. Σμήναρχοι χωρίς Σμηναρχίες.

Και από την άλλη,

Διμοιρίες χωρίς Λοχία. Λόχοι χωρίς Επιλοχία.

Ποια απειλή μπορούμε να αποτρέψουμε με τέτοιες συνταγές;

Οφείλουμε να ξεπεράσουμε τη κουλτούρα του στατικού, του αποσπασματικού, του ξεπερασμένου.

Είμαστε υποχρεωμένοι να «αναγνώσουμε» την Ελλάδα και βέβαια τα κτίριά της.

Ιδίως αυτά που εκφράζουν τους θεσμούς του Κράτους.

Να «επέμβουμε» όπου απαιτείται.

Είμαστε υποχρεωμένοι να κωδικοποιήσουμε τους τρόπους αυτής της επέμβασης, ώστε να καταστούν αντιληπτοί ως συμβολισμοί από την Ελληνίδα και τον Έλληνα πολίτη.

Οι αλλαγές πρέπει να εκφράζουν την ατζέντα του φιλόδοξου εκσυγχρονισμού που απαιτούν οι καιροί.

Και πρέπει οι συμβολισμοί να συμπαρασύρουν και τους συμπολίτες μας που αδυνατούν μέχρι σήμερα να κατανοήσουν την ταχύτητα των εξελίξεων που ζούμε.

Γιατί μαζί με την αλλαγή πρέπει να διατηρήσουμε και την Εθνική μας Ενότητα.

Να κατανοήσουν όλοι οι Έλληνες ότι ο κόσμος γύρω μας έχει οριστικά αλλάξει.

Κυρίες και Κύριοι,

Η χρήση νέων υλικών προσδιορίζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το τι συμβαίνει γύρω μας.

Το γυαλί, το μέταλλο είναι σύγχρονα υλικά.

Ο κ. Βαρώτσος κατορθώνει να τα ενώσει αρμονικά συνδέοντας το Μνημείο της «Κιβωτού της Μνήμης» με το Κτίριο του Υπουργείου. Στην πραγματικότητα συνδέει με μοναδικό τρόπο το παρελθόν μας με το μέλλον μας.

Το γυαλί αναδεικνύει με τη διαύγειά του το εγκώμιο στους 121.692 νεκρούς των πολέμων της Ελλάδας. Το ένδοξο διαυγές καταυγάζον παρελθόν της.

Το μνημείο, όπως έχει πει χαρακτηριστικά ο δημιουργός του, δεν είναι μνημείο ταφικής τέχνης. Το βλέπετε. Είναι άνωση, ανάταξη, ανάσταση. Είναι ενατένιση προς τον Αττικό Ουρανό, τον Ουρανό της Ελλάδας για τον οποίο οι τιμώμενοι κατέθεσαν τη ζωή τους.

Το ευθύ μέταλλο απεικονίζει με την αυστηρή και συμπαγή δομή του τη σιγουριά και τη δωρικότητα που μας οδηγεί στο μέλλον.

Οι κατακόρυφες συστοιχίες των 30μετρων λευκών περσίδων έχουν επίσης προσανατολισμό στον ουρανό και στο μέλλον. Σε ένα λαμπρό μέλλον.

Συμβολίζουν -κατά την άποψη- μου τις πτυχές και της ευζωνικής φουστανέλας και μη όντας σε ίσες αποστάσεις, δημιουργούν κίονες που παραπέμπουν στην Ελληνική Αρχαιότητα, και συμβολίζουν με τριπλή οριζόντια διάκριση, την οριζόντια διακλαδικότητα των 3 όπλων.

Δημιουργείται μια σύζευξη ισχυρή, διαυγής ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον. Ανάμεσα στην παράδοση και στην πρόοδο. Το άνοιγμα στο καινούργιο, στο καινοτόμο προϋποθέτει τα στέρεα θεμέλια του σεβασμού στην παράδοση. Και ανάμεσα στο Μνημείο και το κτίριο η μοναδική ελλειψοειδής κλίμακα.

Η πλατύτερη σκάλα στην Ελλάδα. Λιτή, αλλά ταυτόχρονα αέρινη και πλατιά, σαν αγκαλιά της Παναγίας, Προστάτιδας των Ενόπλων Δυνάμεων και Υπερμάχου Στρατηγού των Ελλήνων.

Η εικόνα της βρίσκεται στην είσοδο, στην απόληξη αυτής της σκάλας. Η σκάλα είναι έργο τέχνης από μόνη της. Σχεδιασμένη να συμβολίζει την ομαλή, ασφαλή, προστατευμένη άνωθεν, μετάβαση της Ελλάδας από το παρελθόν στο μέλλον.

Το Μνημείο και το εμπρόσθιο τμήμα του κτιρίου πλαισιώνεται από επιπλέον χώρους πρασίνου με 500 νέα φυτά και δενδρύλλια, που μας προσέφερε ο Δήμος Αθηναίων, βελτιώνοντας το περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Προστίθενται στα 1000 δένδρα που έχουμε ήδη φυτεύσει, και τα 2 αλσύλλια με 28 και 25 ελιές το καθένα, που συμβολίζουν την 28η Οκτωβρίου και την 25η Μαρτίου.

Η «Κιβωτός Εθνικής Μνήμης» θα καταστεί άμεσα επισκέψιμη στο ευρύ κοινό, ώστε κάθε συμπολίτης μας να έχει τη δυνατότητα να αποτίει φόρο τιμής σε όσους θυσιάστηκαν για την Πατρίδα.

Όπως αντίστοιχα αποτίει φόρο τιμής στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Με δεδομένο το νέο ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων στον χώρο του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, νομίζω ότι η σημερινή εκδήλωση είναι ο ιδανικός χρόνος για να ανακοινώσω ότι, πολύ σύντομα θα προκηρυχθεί διαγωνισμός για την ανάδειξη του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη και του ρόλου του ως σημείου Εθνικής Ενότητας και κοινής Ιστορικής Αναφοράς. Αναφορά μνήμης και σεβασμού στον Άγνωστο νεκρό των πολέμων της Ελλάδας.

Κυρίες και κύριοι,

Το κτίριο είναι λιτό, δεν είναι φλύαρο. Τις δημοκρατίες άλλωστε εκφράζουν τα λιτά κτίρια.

Στις δημοκρατίες οι θεσμοί πρέπει να είναι διαυγείς, όπως η επιφάνεια του γυαλιού, και θωρακισμένοι, όπως η στιβαρότητα του μετάλλου.

Οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν είναι απλώς νοητές έννοιες. Δεν αποτελούν ένα τυπικό περίβλημα. Πρέπει να διαθέτουν ουσιαστική διάρθρωση σε βάθος. Όπως και οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι βαθιές.

Για αυτό και η βιοκλιματική αναμόρφωση του κτιρίου δεν περιορίζεται στο έργο που βλέπετε μπροστά σας.

Η Τράπεζα Πειραιώς έχει αναλάβει το κόστος ολοκλήρωσης του εξωτερικού του κτιρίου.

Και τα ΕΛΠΕ, θα εκσυγχρονίσουν το εσωτερικό του κτιρίου. Δωρεές που έρχονται σε συνέχεια αυτών του κ. Θάνου Λασκαρίδη,

Του κ. Γεώργιου Περιστέρη,

Του κ. Κρίστιαν Χατζημηνά,

Του κ. Ηρακλή Προκοπάκη,

Της κυρίας Ιωάννας Μαρτίνου,

Του κ. Γιάννη Ρέτσου.

Ο εκσυγχρονισμός του Υπουργείου θα ολοκληρωθεί λοιπόν κατά συντριπτικό ποσοστό με ιδιωτικές συνεισφορές, χωρίς δαπάνη του Έλληνα πολίτη.

Είμαστε βαθιά Ευγνώμονες.

Κυρίες και Κύριοι,

Η αλλαγή στο Υπουργείο αποτελεί συμβολισμό αλλά και σαφή διακήρυξη προθέσεων. Διακήρυξη Urbi et Orbi ότι η Άμυνα της χώρας δεν εγκλωβίζεται στο χθες. Πορεύεται στον 21ο αιώνα με αποφασιστικότητα και τόλμη. Αλλά και με αισθητική αλλά και με περιβαλλοντική συνείδηση.

Διακήρυξη ότι η εικόνα, οι συμβολισμοί, η μνήμη, η αισθητική έχουν θέση στον πυρήνα της Εθνικής αμυντικής ταυτότητας.

Οι εικόνες δεν είναι ουδέτερες. Τροφοδοτούν συνειδήσεις και αντιλήψεις, ιδιαίτερα των νέων Ελλήνων.

Το έργο του κ. Κώστα Βαρώτσου αποτελεί ταυτόχρονα σύμβολο και τεκμήριο. Σύμβολο της Ελλάδας που εκσυγχρονίζεται. Τεκμήριο της Εθνικής Άμυνας που επενδύει στην ισχύ, στη βιωσιμότητα, στην καινοτομία, στην εξωστρέφεια, στο ανθρώπινο δυναμικό μας.

Η νέα όψη του Υπουργείου είναι η αρχιτεκτονική έκφραση του νέου μας αφηγήματος.

Του Νέου Αποτρεπτικού Δόγματος,

Της Νέας Δομής Δυνάμεων,

Του Νέου Οικοσυστήματος Αμυντικής Καινοτομίας,

Της Αναγέννησης της Αμυντικής μας Βιομηχανίας,

Του πρώτου στην Ιστορία μας 12ετούς Προγραμματισμού Αμυντικών Εξοπλισμών,

Της Νέας Θητείας, της Νέας Εφεδρείας,

Του Νέου Μισθολογίου,

Του Νέου Συστήματος Ιεραρχίας και Υπηρεσιακής Εξέλιξης,

Του Νέου Πλαισίου Ακαδημαϊκής Εκπαίδευσης,

Του Νέου Πλαισίου παροχής Υγειονομικών Υπηρεσιών,

Του Νέου Πλαισίου Υπηρεσιών ποιότητας ζωής των στελεχών,

Του Νέου -υποδειγματικού- Οικιστικού Προγράμματος -του μεγαλύτερου στην Ιστορία της Ελλάδας-

Της Ασπίδας του Αχιλλέα, του Θόλου συνολικής προστασίας της Χώρας.

Του Νέου Στρατού με συστήματα Drones και Anti-drone.

Του Νέου Ναυτικού, με τις υπερσύγχρονες Φρεγάτες Belharra και Bergamini.

Της Νέας Αεροπορίας με τα νέα αντιαεροπορικά, τα αντιπυραυλικά, τα F-35 και τα Loyal Wingman.

Όλων όσων συνθέτουν τον μεγαλύτερο μετασχηματισμό στην ιστορία των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως επισήμανε και πάλι χθες ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη.

Και θέλω να ευχαριστήσω τον Πρωθυπουργό που πίστεψε στην Ατζέντα «2030», και τη στηρίζει γιατί γνωρίζω καλά ότι δεν είναι χωρίς πολιτικό κόστος.

Όμως αυτές οι επιλογές, με αφετηρία το 2030, θα επιτρέψουν στον Ελληνισμό να διαθέτει τις ισχυρότερες Ένοπλες Δυνάμεις στην Ιστορία της Νέας Ελλάδας.

Θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον κ. Ευάγγελο Μυτιληναίο. Η αίσθηση του Εθνικού του Καθήκοντος, έδωσε σάρκα και οστά στην πρώτη φάση του εμβληματικού έργου.

Απέκτησε έτσι η «Ατζέντα 2030» μια μνημειακή και καλλιτεχνική απεικόνιση.

Οι Ένοπλες δυνάμεις- επίσης νομίζω για πρώτη φορά στην Ιστορία τους- απέκτησαν τη δυνατότητα να εκφράζονται με Έργα Τέχνης.

Κυρίες και Κύριοι,

Η Ελλάδα πορεύεται σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον ασταθές και διαρκώς μεταβαλλόμενο.

Στον 21ο αιώνα η ισχύς δημιουργεί Δίκαιο. «Might makes right» αντί για «Right makes might», όπως λένε οι Αγγλοσάξονες.

Η Αποτροπή δια της ισχύος είναι όρος Εθνικής μας Επιβίωσης. Αλλιώς ο Ελληνικός Λαός δεν θα είναι κύριος της μοίρας του.

Και τη δυνατότητα αποτροπής οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε, όχι στατικά, σαν απλή αντιπαράταξη δυνάμεων.

Σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα πετύχουμε.

Η απειλή είναι δεκαπλάσια. Πρέπει να την αντιμετωπίσουμε δυναμικά, σαν συναγωνισμό οικονομιών, δυνατοτήτων ανθρωπίνου κεφαλαίου, εξέλιξης και καινοτομίας.

Η προσπάθειά μας αφορά στη δυνατότητα να μοχλεύσουμε, να δημιουργήσουμε υπόδειγμα της αναγκαίας συλλογικής προσπάθειας.

Εισαγωγής της καινοτομίας,

Εξυγίανσης των δομών,

Σύγκρουσης με τις αγκυλώσεις,

Ενίσχυσης των θεσμών,

Καλύτερων μισθών και συνθηκών ζωής για τα στελέχη μας μέσα από εξοικονομήσεις, χωρίς επιβάρυνση – επαναλαμβάνω- του Έλληνα πολίτη.

Κι επίσης εγγυήσεων κατά της διαφθοράς.

Αλλά εξίσου αναγκαία είναι η διάσωση και η προβολή της Ελληνικής μας ταυτότητάς.

Της διαφορετικότητάς μας και της Ιστορίας μας.

Η νέα όψη του Υπουργείου Άμυνας είναι αρχιτεκτονικό δημιούργημα αλλά είναι και ένας μεγάλος καθρέφτης .Αντανακλά την αδιάκοπη συνέχεια του Ελληνισμού, την Ιστορία του, την πορεία του προς το μέλλον.

Είναι ένα μήνυμα για την Εθνική μας Ενότητα.

Μήνυμα ότι οι Έλληνες δεν επαναπαυόμαστε σε αναχρονιστικές αγκυλώσεις.

Κυρίες και Κύριοι,

Το Υπουργείο που αναδημιουργείται δεν είναι μόνο ο χώρος της Άμυνας.

Είναι ο καθρέφτης της αυτοπεποίθησης της Πατρίδας μας, της κάθε Ελληνίδας, του κάθε Έλληνα.

Είναι η νέα, γεμάτη αυτοπεποίθηση, όψη της Νέας Ελλάδας.

Σας ευχαριστώ πολύ».

Περί βλάβης γενικώς

 

Γράφει ο Υπτγος ε.α.  Χρήστος Μπολώσης

«Τα περασμένα ωραία χρόνια», είναι η μόνιμη επωδός που ακούμε από όσους τα κεριά της τούρτας των γενεθλίων τους, είναι πιο βαριά από την ίδια την τούρτα.

Είναι όμως έτσι; Τα περασμένα χρόνια ήταν πράγματι και ωραία;

Όλοι έχουμε βρεθεί στην κατάσταση αναμονής στη σχετική αίθουσα ενός νοσοκομείου ή ενός ιατρείου. Άλλες φορές περιμένοντας τα ευχάριστα νέα και άλλες, τα όχι και τα απολύτως ευχάριστα.

Όλες τις φορές όμως κρεμόμαστε από τα χείλη του γιατρού «επί τη εμφανίσει» του. Ακόμα και οι καθαρίστριες νομίζουμε ότι κάτι ξέρουνε.

Κάτι σχεδόν ανάλογο, συμβαίνει και όταν πας το αυτοκίνητό σου στην αντιπροσωπεία για προγραμματισμένο σέρβις ή για κάποια έκτακτη βλάβη.

Παλιά, τα σέρβις δεν τα πολυξέραμε και το όχημα πήγαινε στο συνεργείο της γειτονιάς όταν ξέμενε αμίλητο κι ακούνητο και με κάποιο τρόπο έφθανε στο συνεργείο του κυρ Γιώργη. Η οδική βοήθεια δεν είχε ακόμα ανακαλυφθεί και η μεταφορά γινόταν, συνήθως, με τη ρυμούλκηση από το φορτηγάκι του κυρ Γιώργη.

Ήταν δε ο κυρ Γιώργης ή μάλλον ο μάστρο-Γιώργης, ένας άνθρωπος τίγκα στη λίγδα και το γράσο, που τις περισσότερες φορές, άγνωστο γιατί, φορούσε ένα επίσης κάργα λιγδιασμένο τζόκεϋ. Ήταν οι τίμιες μουτζούρες της δουλειάς, όπως είπε στον μεγαλομπακάλη Χαρίλαο Ντούκουρα (Γιάννης Ιωαννίδης) ο υπάλληλός του Κώστας (Νίκος Βασταρδής), που τον κατηγορούσαν άδικα για κλοπή, στην ταινία «Έλα στον θείο».

Εξηγούσες λοιπόν τα καθέκαστα («εκεί που πήγαινε καλά ξαφνικά μούσβησε» ή «στην ανηφόρα σκορτσάρει το άτιμο» κ.λπ.) και ο μάστρο-Γιώργης, πέφτει με τα μούτρα στη  μηχανή και αρχίζει το ψαχούλεμα. Ενίοτε συμμετείχες κι εσύ στο ψάξιμο ή μάλλον, για να το θέσω ορθότερα, ενοχλούσες τον μάστορα, είτε με τις συνεχείς ερωτήσεις σου, είτε με το να τον εμποδίζεις στις κινήσεις του.

Κάποτε η βλάβη εντοπίζεται και μπορεί να λάβεις μέρος κι εσύ στην επιδιόρθωση εκτελώντας τις εντολές του μάστρο-Γιώργη, όπως «πιάσε μου σε παρακαλώ το μυτοτσίμπιδο» ή «κράτα εδώ σφιχτά τη ντίζα μέχρι να σου πω».

Κάποτε η επισκευή τελείωνε, και ο μάστορας έκανε τον λογαριασμό στο επίσης τίγκα στη λίγδα σημειωματάριό του και ανακοίνωνε: «800 δραχμές. Δεν σου έβαλα εργατικά επειδή είσαι φίλος». Ψέματα. Και εργατικά χρέωσε και μάλιστα φουσκωμένα επειδή… «είσαι φίλος». Πλήρωνες ευχαριστημένος που γλύτωσες τα εργατικά και έφευγες. Για απόδειξη ούτε λόγος.

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και επειδή ακριβώς έχουν αλλάξει, μου δόθηκε η αφορμή γι΄ αυτό το σημείωμα.

Οι μάστρο-Γιώργηδες έχουν σχεδόν εκλείψει και αν υπάρχουν είναι αρκετά διαφορετικοί.

Τώρα όλες οι επισκευές και τα σέρβις γίνονται στις αντιπροσωπείες ή σε εξουσιοδοτημένα μεγάλα συνεργεία.

Πας το αυτοκίνητό σου για επισκευή και σου λένε: «άστο –σε άψογο ενικό βέβαια– και θα σε ειδοποιήσουμε». Πάει δηλαδή η συμμετοχική σου δημοκρατία στην επισκευή.

Το ίδιο και καλύτερο συμβαίνει και με τις επίσημες αντιπροσωπίες. Εκεί το πας και το όχημα… εξαφανίζεται, ενώ εσύ περιμένεις στην Αίθουσα Αναμονής όπου ενίοτε προσφέρεται και καφές.

Και έτσι φτάσαμε στην αρχή του σημειώματός μας. Δηλαδή στην Αίθουσα Αναμονής.

Η αίθουσα αναμονής λοιπόν του συνεργείου έχει αρκετές ομοιότητες με αυτήν του γιατρού. Αγωνία μέχρι να σε εξετάσει και να σου πει ότι εκείνο το πονάκι δεν είναι κάτι ανησυχητικό μέχρι να αρχίσει τα «χρειαζόμαστε αξονική, μαγνητική, τρίπλεξ καρωτίδων, ακτινογραφία θώρακος, γενική αίματος και ούρων και βλέπουμε». Εσένα εν τω μεταξύ σου έχουν κοπεί τα πόδια, έχει ξεραθεί το στόμα σου,  τα στομάχι σου ανακατεύεται, το κεφάλι σου πάει να σπάσει και γενικώς ετοιμάζεσαι για γενική κατάρρευση. Το βλέπει αυτό ο γιατρός, ο εξαίρετος καρδιολόγος μου,  και σπεύδει να σε παρηγορήσει:

 =  Άκουσε, εμείς οι γιατροί  βλέπουμε τους  ανθρώπους  της ηλικίας σας, ως εξής:                          

  α. Τους μεταξύ 80 και 85 ετών, σαν μωρά

  β. Τους μεταξύ 85 με 90, σαν νήπια και

 γ. Τους μεταξύ 90 με 95 στην εφηβεία.

Από το σπίτι μου έτυχα μιας τέτοιας ανατροφής, που δεν μου επέτρεψε να απαντήσω στον γιατρό…

Ενδιαφέρουν

α. Στον πρόλογο του σημειώματός μας της 16 Οκτωβρίου υπό τον τίτλο «Εσύ παππού πολέμησες στον Μακεδονικό Αγώνα;», αναφέραμε: «Η Ημέρα του Μακεδονικού Αγώνα, τιμάται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή μετά τη 13η Οκτωβρίου (ημερομηνία θανάτου του Παύλου Μελά το 1904). Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκα ένα καταπληκτικό κείμενο που είναι η επιτομή του «Μακεδονικού Αγώνα». Είναι μία συνομιλία ενός παππού με το εγγονάκι του. Ως συγγραφέας του, φέρεται ο ιατρός κ. Φώτης Μιχαήλ.

Ε λοιπόν όχι μόνο «φέρεται» ως συγγραφέας του κείμενου που ακολούθησε ο ιατρός κ. Φώτης Μιχαήλ, αλλά είναι υπαρκτό πρόσωπο και ζει και βασιλεύει, πού αλλού, στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης.

Με πολύ χαρά καλωσορίζουμε τον γιατρό στην παρέα μας, ελπίζοντας ότι εκτός από την υγεία μας θα βοηθήσει να γιατρευτούν χρόνιες ασθένειες της ιστορικής μνήμης μερικών.

β. Με αφορμή το κείμενο με τίτλο «Αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας», ο παλιός συμμαθητής και φίλος κ. Κώστας  Δ., ζωντανεύει κάποιες σκηνές, με φόντο το Περιστέρι των αρχών της δεκαετίας του ‘60:

«Μου θύμισες πολλά με το άρθρο σου.

Εποχή της μίας λεωφόρου και ενός “κοψομούρικου” λεωφορείου. Εκτός από τα προβλήματα αραιών δρομολογίων, με οδηγό το αδελφό της μητέρας μου και τη σαρδελοποίηση των επιβατών.

Την τεράστια καθυστέρηση μέχρι να περάσει τη γέφυρα της Κολοκυνθούς, αφού οι έξοδοι προς Αθήνα ήσαν μόνο οι δύο γέφυρες, η δεύτερη του Ροσινιόλ.

Υπήρξε και ατύχημα. Το κουτσομούρικο είχε σκοτώσει ένα παιδί.

Το δεύτερο είναι το τραμ που τερμάτιζε στην Παναγίτσα στην Κολοκυνθού.

Στο πίσω μέρος που τυλιγόταν το σχοινί του τρολέ υπήρχε ένα οβάλ άνοιγμα.

Ο υποφαινόμενος έκανα τη μαγκιά μου. Πατούσα στο άνοιγμα και κρατιόμουν από εξόγκωμα που τυλιγόταν το σχοινί  και πήγαινα σε όλη τη διαδρομή μέχρι το τέρμα της Αλεξάνδρας.

Επιστροφή ή με τον ίδιο τρόπο ή με τα πόδια.

Αριστερά από την εκκλησία υπήρχε ένα μπουζουκάδικο, το Ροσινιόλ. Προς την πλευρά της όχθης υπήρχε ένας καλαμιώνας όπου κρυβόμουν και παρακολουθούσα τα “τεκταινόμενα”.

Η κοίτη του ποταμού ήταν το πεδίο έρευνας για μέταλλα που συγκέντρωνα και πουλούσα στο παλιατζή (απέναντι από το Δημοτικό του Αγ. Αντώνη) για χαρτζιλικάκι, που μεταφραζόταν σε καραμέλες τσάρλεστον ή κουρκουμπίνια.

Στα Περιβόλια πριν τη γέφυρα υπήρχε μια τεράστια μουριά, όπου ήμουν σχεδόν καθημερινά σκαρφαλωμένος την εποχή των ώριμων μούρων. Δίπλα στη μουριά υπήρχε μια στέρνα με χρυσόψαρα, δύο/τρία από αυτά στόλιζαν μια γυάλα στο σπίτι μου.

Να μην ξεχάσω και το μικρό ρέμα που διέρρεε την οδό Σμύρνης. Είχε πάντα λίγο νερό και συντηρούσε βατράχια. Όταν εκκολάπτονται οι γυρίνοι έπαιρνα αρκετούς και παρακολουθούσα τη διαδικασία της μεταμόρφωσής τους σε βατράχια.

Στη μεγάλη πλημμύρα που έγιναν (σημείωση: αναφέρεται στις μεγάλες πλημμύρες του 1961 που το Περιστέρι πλήγηκε ιδιαιτέρως, από την υπερχείλιση του Κηφισού) τεράστιες καταστροφές με πολλούς νεκρούς, συνέβησαν ένα γελοίο, μια σωτηρία ατόμου και ένα θλιβερό γεγονότα.

Ο κυρ Βασίλης, μανάβης και μεθύστακας μπήκε στη σκάφη της κυρά Μερσίνας και κωπηλατούσε προς το ξεχειλισμένο ορμητικό ρέμα. Ευτυχώς τον πρόλαβε η κυρά Μερσίνα και τον γλύτωσε από βέβαιο πνιγμό.

Όταν χαμήλωσαν τα νερά πήγα μέχρι την πλατεία. Το νερό υπερκάλυπτε βίαια τη γέφυρα. Ένας βιαστικός αποφάσισε να διακινδυνεύσει να το περάσει. Όμως τον παρέσυρε το νερό και τον στρίμωξε, το μισό σώμα μέσα στο νερό και το επάνω τμήμα έξω.

Ευτυχώς μια ομάδα ψυχωμένων νέων έκαναν ανθρώπινη αλυσίδα και τον έσωσαν. Σχεδόν συγχρόνως το νερό έφερε στα πόδια μου ένα πνιγμένο αγοράκι, που το ξαναείδα στο πίσω κάθισμα ενός περιπολικού.

Συγγνώμη που σπατάλησα τον χρόνο σου, αλλά δεν μπόρεσα να συγκρατήσω την παρόρμηση να σου τα γράψω. Καλό ξημέρωμα».

Τίποτα δεν σπατάλησες φίλε Κώστα ή μάλλον ναι. Μου ξόδεψες μερικά δάκρυα, που έφεραν η ανάμνηση αυτής της εποχής, αφού και το σπίτι μας, ευρισκόμενο στα Δυτικά των Δυτικών, είχε πλημμυρίσει τότε…

§. Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο που έλεγε και ο Πασχάλης και εκσφενδονίζαμε καμιά πέτρα,  η οποία αναιδώς κατέβαζε κάνα τζάμι, ο δάσκαλος ρωτούσε: «Ποιος το έκανε αυτό;» ο δράστης αναλάμβανε την ευθύνη με συνέπεια να… φάει της χρονιάς του. Τώρα, ας πούμε σε κάποιο υπουργείο  γίνεται ο κλέψας του κλέψαντος,  οι φραπέδες πάνε κι έρχονται, οι ανακρίσεις προσπαθούν να βάλουν το μαχαίρι στο κόκαλο, ο υπουργός αναλαμβάνει την ευθύνη, τιμωρείται κάνας εισηγητής β΄ και πάμε για φρέσκα. Προχθές η ΑΕΚ, διασυρθείσα, εισέπραξε δύο τεμάχια από τον ΠΑΟΚ μέσα στο γήπεδό της και ο προπονητής  ανέλαβε την ευθύνη. Και λοιπόν; Τι θα πει αυτό; Μπορεί να εξηγηθεί με απλά Ελληνικά; Φυσικά είναι αντιληπτό ότι σημαίνει «ξέρετε εγώ έκανα λάθη διότι δεν εφάρμοσα το 4-4-2 ή το 2-2-3-3 ή ο «σύστημα πλημμύρα» και μας βρήκε μπόσικους ο Κωνσταντέλιας και τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Εν τάξει και το σφάλειν ανθρώπινο,  αρκεί οι σφαλιάρες, όταν μάλιστα είναι και σβουριχτές όπως η προχθεσινή, να πιάνουν τόπο. Διότι με δυό τρία ακόμα «αναλαμβάνω την ευθύνη» πέταξε και το πρωτάθλημα και το κύπελλο.

§. Ο δρόμος, εκτός από τη δική του ιστορία, είχε και πολύ κίνηση. Γι΄ αυτό σταμάτησα στην άκρη το αυτοκίνητο, άναψα τα «αλάρμ»  και λέω στο στεφάνι μου «πήγαινε να πάρεις κανένα ξηροκάρπι,  που ωφελεί και στον προστάτη» (νάτα και  τα προσωπικά δεδομένα). Κάτι μουρμούρισε, κάτι σαν «όλο στο φαΐ έχεις στον νου σου», αλλά πήγε και σε λίγο γύρισε μ’ ένα σακουλάκι. Στο σπίτι διαβάζω τη μικρή ταμπελίτσα και παγώνει το αίμα μου: «Αράπικο φιστίκι ελληνικό». Τρελάθηκα. Αμέσως πήγα  στο γραφείο του Παραρτήματος της ΚΙΓΕΑΚΡΟ (Κίνηση  για την Ειρήνη, τον Αφοπλισμό, κατά του Ρατσισμού και της Ομοφοβίας) που είναι στη γειτονιά μου και κατήγγειλα το γεγονός. Αμέσως ειδοποιήθηκαν καμιά δεκαριά ακτιβιστές και πάμε στο ξηροκαρπάδικο, και αρχίζουμε να το πετροβολούμε, ώσπου του κατεβάζουμε τη βιτρίνα και το κάνουμε καλοκαιρινό. Μετά, γράψαμε ένα ψήφισμα προς όλους τους φορείς και τις  συλλογικότητες, απαιτώντας τα φιστίκια να μετονομασθούν σε «μελαχρινά». Ένας-δυό που πήγαν να διαμαρτυρηθούν, τους πλακώσαμε δημοκρατικότατα στο ξύλο. Μετά, πήγαμε στο σουβλατζίδικο του Παντελή και πλακωθήκαμε στα σουβλάκια και στις μπύρες. Ε πώς! Οι αγώνες θέλουν και καλοπέραση.

§. Στην παραλία της Θεσσαλονίκης υπάρχει μία μαρμάρινη πλάκα που γράφει: «Μνήμη των μαχητών του ΕΛΑΣ, που απελευθέρωσαν τη Θεσσαλονίκη  από τα Ναζιστικά στρατεύματα κατοχής στις  30 Οκτωβρίου 1944». Συγκλονίστηκα. Δεν το ήξερα και βάλθηκα να ψάχνω να βρω ποια μάχη έγινε εκείνες τις μέρες μεταξύ ΕΛΑΣ και Ναζί, συνέπεια της οποίας ήταν η απελευθέρωση της Νύμφης του Θερμαϊκού. Δεν βρήκα κάτι. Το μόνο που βρήκα είναι ότι τα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής «εξεκκένωσαν», δηλαδή αποχώρησαν ήσυχα και ανεμπόδιστα, τη Θεσσαλονίκη στις 30 Οκτωβρίου. Άρα ο ΕΛΑΣ απελευθέρωσε την ήδη απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη. Έτσι είναι όταν την ιστορία τη γράφουν κομμουνιστές δήμαρχοι, τη συντηρούν κομμουνιστές δήμαρχοι και τους το επιτρέπουν συντηρητικοί (λέμε τώρα) κυβερνώντες και συντηρητικοί (ξαναλέμε τώρα) υπουργοί εσωτερικών. Εγώ όμως να ρωτήσω κάτι και απάντηση δεν περιμένω. Γιατί ο ΕΛΑΣ δεν απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκη νωρίτερα και άφησε να περάσουν κοντά τέσσερα χρόνια και οι Θεσσαλονικείς, αλλά και η γύρω περιοχή, να υποφέρουν κάτω από τη μπότα του κατακτητού; Δεν μπορεί κάποιον λόγο θα είχαν. Ο σοβαρότερος πρέπει να ήταν, μάλλον το ότι περίμεναν πρώτα να φύγουν οι Γερμανοί και μετά να απελευθερώσουν τη Συμπρωτεύουσα, οπότε αξίζουν μία μαρμάρινη πλάκα.

§. Αυτή τη μεγαλοστομία θα την ακούσαμε πολλές φορές αυτές τις μέρες, με αφορμή την Εθνική μας επέτειο. Ποιο «ΟΧΙ» όμως; Πόθεν προήλθε; Υπάρχουν αρκετές εκδοχές, όμως μη επαρκώς επιστημονικώς αποδεδειγμένες. Π.χ. φύτρωσε μόνο του, σαν χαμομήλι στους αγρούς ή ξεπήδησε από το αυγό, όπως τα χαρούμενα δεινοσαυράκια, σε ταινίες φαντασίας. Η άποψη ότι το ηρωικό ΟΧΙ ήταν του Ελληνικού λαού, στέκει μεν, αφού όμως δεχθούμε τις παρακάτω προϋποθέσεις. Προφανώς τότε θα υπήρχαν  τα σάϊτ, τα τσατ και το «Χ» και μεμιάς οι (ορθώς πράττοντας) κοιμώμενοι Έλληνες εκλήθησαν, σε ένα ταχύτατο γκάλοπ, να απαντήσουν στο ερώτημα: «ΝΑΙ ή ΟΧΙ». Κάτι σαν τότε με τον Τσίπρα. Μετά τα σάϊτ, τα τσατ και το «Χ»… μπαζωθήκαν και ξαναβγήκαν στις μέρες μας. Τέλος πάντων. Και για να σοβαρευτούμε, αν μπορεί αυτό να γίνει σ’ αυτόν τον τόπο. Στο βιβλίο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, πολιτικού κρατουμένου του καθεστώτος Μεταξά, «Τα χρόνια του Μεγάλου Πολέμου 1939-1944», διαβάζουμε: «……Λέγουν όσοι αντικρίζουν με εμπάθεια και αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της ιστορίας, ότι το ‘’Όχι’’ δεν το είπε Μεταξάς, ότι το είπεν  ο Ελληνικός Λαός. Ναι το είπε ο Ελληνικός Λαός, αλλά αφού το είχε ειπεί ο Μεταξάς…» Άντε τώρα να του ‘ξηγάς του Κανελλόπουλου. Και άντε και του τα ‘ξήγησες, σάμπως θα τα καταλάβει; Ζήτω το Έθνος των Ελλήνων πατριώτες.

…ή και απλώς στη Γαλλία

Μάλλον δίκιο είχε…

Α, όλα κι όλα. Βουνό το δίκιο του Διγενή

Προκήρυξη του ΚΚΕ με την οποία… εμψυχώνει τον μαχόμενο στη Βόρειο Ήπειρο Ελληνικό Στρατό!….

Μετά από λίγο ο ΕΛΑΣ… απελευθέρωσε τη Θεσσαλονίκ

Η Εποποιία 1940 και ο "Πορφυρός Λύκος": - Το "βρώμικο" σχέδιο των Ιταλών για τη διάλυση των Ελλήνων στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο - Ποιος ήταν ο ρόλος του "πορφυρού λύκου" - Πως αποκαλύφθηκε το σχέδιο

 Το σχεδίαζαν καιρό πριν τον πόλεμο. Ένας απλός Έλληνας αστυνομικός όμως, με την επιμονή του, «ξετύλιξε» το κουβάρι που είχε πλέξει καλά η ιταλική αντικατασκοπεία.  «Πίσω από κάθε προδότη ή συνεργαζόμενο με τον εχθρό της πατρίδας, υπάρχει ένας πατριώτης, ένας γενναίος, που ξέρει πως το τιμιότερον και αγιότερον είναι η δόλια πατρίδα».

Πριν από 81 χρόνια, μετά το ηχηρό και το ιστορικό ΌΧΙ του Ιωάννη Μεταξά, ο ανθός της χώρας, τα ελληνόπουλα, κλήθηκαν να πολεμήσουν στα ελληνοαλβανικά σύνορα για να αντιμετωπίσουν τους Ιταλούς. Οι μάχες τους ένδοξες. Γράφτηκαν στην ιστορία.

Σήμερα  σας αποκαλύπτουμε ότι για μια συγκυρία γεγονότων που προηγήθηκε των μαχών δεν κινδύνεψαν οι Έλληνες να πέσουν στην καλοστημένη παγίδα των Ιταλών που είχαν «χτίσει» ένα βρώμικο σχέδιο.

Ο καταξιωμένος δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας Πέτρος Κασιμάτης μέσα από το βιβλίο του «Πορφυρός Λύκος» φέρνει στο φως το σχέδιο των Ιταλών. Το Secret Flag.

Σύμφωνα με αυτό, Ιταλοί αξιωματικοί που μιλούσαν πολύ καλά ελληνικά, θα φορούσαν στολές ανώτερων και ανώτατων αξιωματικών, θα παρεισέφρεαν στα ελληνικά τάγματα και με εντολές τους θα δημιουργούσαν σύγχυση, ώστε να οδηγήσουν στον θάνατο δεκάδες παληκαριά για να κατακτήσουν οι Ιταλοί μια εύκολη νίκη, προελαύνοντας στη χώρα μας.

Σύμφωνα με την έρευνα που διενήργησε ο κ. Πέτρος Κασσιμάτης, μια λεπτομέρεια, οι επωμίδες αλλά και η παρατηρητικότητα ενός Έλληνα αξιωματικού αποκάλυψαν το σχέδιό τους.

Κωδικός αποστολής secret flag. Ποιο ήταν το σχέδιο των Ιταλών;

«Η Ιταλική κατασκοπεία δεν διακρίθηκε για τις επιδόσεις της στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και το σχέδιο False Flag δηλαδή το πολεμικό τέχνασμα να πλησιάζεις ύπουλα τον εχθρό σου σε καιρό πολέμου με τα ίδια εθνόσημα, τα ίδια χρώματα και σύμβολα προκειμένου να τον εξουδετερώσεις».

Ο Ιταλός πράκτορας Μοντίνι, ήταν ο εμπνευστής του σατανικού σχεδίου. Θεωρείτε ότι ήταν η ιταλική κατασκοπεία πολύ μπροστά για τα δεδομένα της εποχής; Πως θα τον χαρακτηρίζατε; Ποιο ήταν το προφίλ του;

«Ο Μοντίνι δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο στον κόσμο των κατασκόπων. Ισχύει αυτό που γράφεται στη λογοτεχνία: «Δεν ήσουν τίποτα το σπουδαίο ποτέ, είπε το κάτι στο τίποτα».

Αυτός , όμως, που αξίζει να αναφερθεί καθώς μας αποκαλύπτει το θεατό και αθέατο πεδίο δράσης σχετικά με τους Ιταλούς Ελληνόφωνους αλπινιστές μεταμφιεσμένους σε Έλληνες αξιωματικούς που πρώτον, θα δολοφονούσαν τους διοικητές μονάδων της Πίνδου και δεύτερον, θα έδιναν ψευδείς διαταγές κι αλλοπρόσαλλες εντολές υποχώρησης, προκειμένου να δημιουργηθεί σύγχυση στο Ελληνικό μέτωπο.

Αυτός που αξίζει να αναφέρουμε είναι ο «Πορφυρός λύκος», ο Γερμανός κατάσκοπος που γνώριζε, καθώς οι Γερμανοί ακόμα και πριν την εισβολή των Ιταλών είχαν γνώση για το τι συμβαίνει κι είχαν την υψηλή εποπτεία μυστικών επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Αυτός ήταν ο Χανς Ρίγκλερ, με 5 πλαστικές επεμβάσεις του προσώπου του ο οποίος μιλούσε 7 γλώσσες κι έδινε αναφορά μόνον στον ίδιο τον Χίτλερ και τον Φον Κανάρις, τον αρχηγό των Γερμανικών μυστικών υπηρεσιών».

Ουσιαστικά από την παρατηρητικότητα ενός Έλληνα αστυφύλακα, του Σωτήρη Πετρόπουλου και από το γεγονός που δεν μπορούσαν να φτιάξουν τις ελληνικές επωμίδες στην Ιταλία αποκαλύφθηκε το «βρώμικο» σχέδιο των Ιταλών;

«Ναι, χάρη στην παρατηρητικότητα ενός Έλληνα αξιωματικού, του Σωτήρη Πετρόπουλου, αποκαλύφθηκε το Ιταλικό σχέδιο με τις στολές και τις επωμίδες. Στην Ιταλία ήταν αδύνατο να φτιαχτούν αυτές οι στολές -ήταν αδύνατο εν καιρώ πολέμου να περάσουν τα σύνορα- χερσαία η θαλάσσια και ανακάλυψαν τον παράτολμο τρόπο από το ραφείο κέντρο της Αθήνας».

Στο βιβλίο σας αφήνετε να εννοηθεί πως Έλληνας ράφτης έφτιαξε τις στολές των Ιταλών για να δράσουν εναντίον των Ελλήνων. Κατά πόσο η παραδοχή αυτή ευσταθεί;

«Σε κάθε πόλεμο κάθε πλευρά φροντίζει να έχει με το μέρος της ανθρώπους χρήσιμους για τη μυστική δράση. Αυτό επιτυγχάνεται είτε με εκβιασμό, είτε πληρώνοντας αδρά, είτε με διάφορα άλλα ανταλλάγματα».

Σας θλίβει που Έλληνες στρέφονται εναντίον των Ελλήνων; Είναι η κατάρα του λαού μας αυτή;

«Δεν με θλίβει τίποτα. Πίσω από κάθε προδότη ή συνεργαζόμενο με τον εχθρό της πατρίδας, υπάρχει ένας πατριώτης, ένας γενναίος που ξέρει πως το τιμιότερον και αγιότερον είναι η δόλια πατρίδα».

Τέλος, ποιο είναι το δικό σας μήνυμα για την φετινή επέτειο του «ΟΧΙ»;

«Το δικό μου μήνυμα είναι ότι το ΟΧΙ νίκησε το φόβο. Νίκησε τη βαρβαρότητα. Το συγκλονιστικό ΟΧΙ της ιστορίας μας νίκησε το φόβο.

Όταν η πατρίδα είναι ενωμένη, το ΟΧΙ του 2021 μας εμπνέει και μας σημαδεύει . Ενισχύει την ασπίδα μας. Οξυγονώνει την αυτοπεποίθησή μας.

Μας βροντοφωνάζει πως η Ελλάδα αντέχει, αν ο κρότος της μάχης μας βρίσκει ενωμένους!».

Το σχέδιο των Ιταλών και πώς «ξεσκεπάστηκε»

Το χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Πέτρου Κασιμάτη έχει ως εξής:

«Το σχέδιο Μοντίνι, είχε εγκριθεί τόσο από τον πρεσβευτή Γκράτσι όσο και από το ιταλικό επιτελείο, το οποίο μάλιστα έστειλε και συγχαρητήρια. Είναι πιθανό το κόψιμο και το ράψιμο των στολών να είχε γίνει στην Ιταλία με ύφασμα όμοιο με αυτό που γίνονταν οι στολές των Ελλήνων αξιωματικών. Είναι επίσης πιθανό οι στολές κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα από ράφτη του οποίου το όνομα δεν έγινε γνωστό. Ο Μοντίνι είχε επίσης προμηθευτεί και πολιτικά. Εκείνο που του έλειπε ήταν οι επωμίδες, που δεν μπορούσαν να του τις φτιάξουν στην Ιταλία. Πήγε λοιπόν και τις παρήγγειλε σ’ένα ειδικό κατάστημα της Στοάς Αρσακείου στο κέντρο της Αθήνας. Ο Μοντίνι μιλούσε θαυμάσια ελληνικά γιατί η μητέρα του ήταν Κερκυραία.

Το χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Πέτρου Κασιμάτη έχει ως εξής:

«Το σχέδιο Μοντίνι, είχε εγκριθεί τόσο από τον πρεσβευτή Γκράτσι όσο και από το ιταλικό επιτελείο, το οποίο μάλιστα έστειλε και συγχαρητήρια. Είναι πιθανό το κόψιμο και το ράψιμο των στολών να είχε γίνει στην Ιταλία με ύφασμα όμοιο με αυτό που γίνονταν οι στολές των Ελλήνων αξιωματικών. Είναι επίσης πιθανό οι στολές κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα από ράφτη του οποίου το όνομα δεν έγινε γνωστό. Ο Μοντίνι είχε επίσης προμηθευτεί και πολιτικά. Εκείνο που του έλειπε ήταν οι επωμίδες, που δεν μπορούσαν να του τις φτιάξουν στην Ιταλία. Πήγε λοιπόν και τις παρήγγειλε σ’ένα ειδικό κατάστημα της Στοάς Αρσακείου στο κέντρο της Αθήνας. Ο Μοντίνι μιλούσε θαυμάσια ελληνικά γιατί η μητέρα του ήταν Κερκυραία.

Ο Μοντίνι παρουσιάστηκε ως Ρωμιός ράφτης στο κατάστημα της Στοάς Αρσακείου και παρήγγειλε τις επωμίδες, δηλώνοντας ότι τις χρειάζεται για να συμπληρώσει τις στολές των πελατών του. Εκείνο τον καιρό υπηρετούσε στο κέντρο της ελληνικής κατασκοπείας ένα σπουδαίο λαγωνικό με ασήμαντο βαθμό και με μεγάλα επιτεύγματα, ο αστυφύλακας Σωτήριος Πετρόπουλος. Ο αστυφύλακας περιδιαβαίνοντας στην οδό Πανεπιστημίου έξω από τη Στοά Αρσακείου, είδε τον στρατιωτικό ακόλουθο της Ιταλίας να βγαίνει από το αυτοκίνητο του και τον παρακολούθησε. Ο Έλληνας αστυνομικός έδρασε ανεξάρτητα, χωρίς να αναφέρει τίποτε στους προϊστάμενους του. Είδε από την απέναντι βιτρίνα τον Μοντίνι να παραλμβάνει ένα δέμα με επωμίδες, να πληρώνει τον λογαριασμό και να προχωρεί προς την έξοδο. Τότε έτρεξε και τον τράβηξε από τον γιακά. «Αλτ! Πολίτσια Γκρέκα». Ο Ιταλός απώθησε τον αστυφύλακα, έβγαλε γρήγορα μια ιταλική σημαιούλα από το πορτοφόλι του, την κάρφωσε στο πέτο του και άρχισε να βρίζει τις ελληνικές αρχές και να διαμαρτύρεται. Αλλά αυτά δεν πτόησαν το λαγωνικό της ελληνικής αντικατασκοπείας. Ο τελευταίος είχε πιάσει με τα χέρια του το μισό πακέτο και δεν εννοούσε να το αφήσει. Έτσι τράβα ο ένας, τράβα ο άλλος σχίστηκε το περιτύλιγμα και «χύθηκαν» έξω οι επωμίδες. Με τη φασαρία έτρεξαν πολίτες και αστυνομικοί. Ο Μοντίνι έδειξε την ταυτότητα του στον προστρέξαντα υπαστυνόμο, ότι είναι στρατιωτικός ακόλουθος της Ιταλίας και τον άφησαν ελεύθερο. Του πήραν όμως τις επωμίδες και τις μετέφεραν στο Κέντρο Αλλοδαπών. Έλαβε γνώση αμέσως ο υπουργός Ασφαλείας Μανιαδάκης, ο οποίος ενέκρινε την ενέργεια του οργάνου.

Δεν πέρασαν όμως παρά λίγες ώρες και ο πρεσβευτής της Ιταλίας Γκράτσι ζήτησε επειγόντως ακρόαση από τον πρωθυπουργό Μεταξά. Το διάβημα του Γκράτσι ήταν εξαιρετικά έντονο. Ο Μεταξάς έλαβε αμέσως θέση αντεπίθεσης. «Δε μου λέτε κύριε πρέσβη», ρώτησε, «τι τις ήθελε τις επωμίδες ο στρατιωτικός σας ακόλουθος».

Όλη αυτή την σκηνή ανασύρει ο Πέτρος Κασιμάτης, όπως και πολλά ακόμη άγνωστα κομμάτια του παζλ της ιστορίας εκείνης της περιόδου.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο δημοσιογράφος των «The Times» John Carr έγραψε για το έργο του Έλληνα δημοσιογράφου: «Το βιβλίο του Πέτρου Κασιμάτη έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό».

Το σχεδίαζαν καιρό πριν τον πόλεμο. Ένας απλός Έλληνας αστυνομικός όμως, με την επιμονή του, «ξετύλιξε» το κουβάρι που είχε πλέξει καλά η ιταλική αντικατασκοπεία.  «Πίσω από κάθε προδότη ή συνεργαζόμενο με τον εχθρό της πατρίδας, υπάρχει ένας πατριώτης, ένας γενναίος, που ξέρει πως το τιμιότερον και αγιότερον είναι η δόλια πατρίδα».