Με ποιο "κόλπο" το Επιτελικό Κράτος παραγράφει ποινικές και χρηματικές "αμαρτίες" σε "καλά" παιδιά!!

 «Ταφόπλακα» βάζει το ΣτΕ σε υποθέσεις που έμειναν στα αζήτητα της φορολογικής διοίκησης για περισσότερα από πέντε χρόνια, δείχνοντας τον δρόμο στις ελεγκτικές αρχές για ενδελεχείς, γρήγορους και εντατικούς ελέγχους. Η ασυνεννοησία ή η κακή συνεργασία μεταξύ των φορολογικών αρχών του κράτους αφήνει τις οικονομικές «αμαρτίες» που εντοπίζονται κατόπιν εορτής ατιμώρητες(!).

Για εικονικά στοιχεία

Με πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ, ιδιοκτήτης επιχείρησης που εξέδιδε εικονικά φορολογικά στοιχεία και όφειλε καταβολή ποσού περίπου 230.000 ευρώ δικαιώνεται εξαιτίας της ολιγωρίας ή και αδράνειας των φορολογικών αρχών να του καταλογίσουν τον φόρο εντός της πενταετούς προθεσμίας παραγραφής. «Αυτό συμβαίνει στην πλειονότητα των υποθέσεων που φτάνουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και αφορούν ζητήματα παραγραφής. Η πενταετία παραγραφής των φορολογικών αξιώσεων του κράτους αποσκοπεί στην ταχεία ολοκλήρωση της φορολογικής διαδικασίας, στον προσδιορισμό των φορολογικών υποχρεώσεων και στον προγραμματισμό από τον φορολογούμενο. Εχει αποδειχθεί ότι επιβάλλοντας φόρους και πρόστιμα 15 και 20 έτη μετά, το κράτος δεν παίρνει ποτέ τα χρήματα πίσω», εξηγεί  δικαστική πηγή.

Η απόφαση 1519/2025 του Β’ Τμήματος του ΣτΕ ξεκαθαρίζει ότι η φορολογική αρχή είναι ενιαία, ευθυγραμμιζόμενη άλλωστε με την απόφαση της Ολομέλειας του 2017, που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα δικαστήρια τον φορολογούμενο, τοποθετώντας ως όριο της παραγραφής τα πέντε έτη, με ελάχιστες και συγκεκριμένες εξαιρέσεις, που μπορούν να οδηγήσουν σε επέκταση στη δεκαετία αν προκύψουν νέα στοιχεία.

Αλλαγή οπτικής – «Το δικαστήριο άλλαξε εντελώς την οπτική της φορολογικής διοίκησης προς τους επίκαιρους και αποτελεσματικούς ελέγχους, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι σε κάποια πράγματα του παρελθόντος θα δοθεί “συγχωροχάρτι”».

Μπορεί η απόφαση του 2017 να μετράει 8 έτη, παρόλα αυτά το 50%-60% της ύλης που απασχολεί το Β´ Τμήμα (φορολογικό) του ανωτάτου δικαστηρίου θέτει προς εξέταση ένα ζήτημα παραγραφής υπό κάποια διαφορετική εκδοχή. Η απάντηση του ΣτΕ, που αυτή τη φορά κλήθηκε να «λύσει» ζήτημα παραγραφής λόγω ασυνεννοησίας των φορολογικών αρχών, είναι σταθερή. Δεν μπορεί το Δημόσιο, επικαλούμενο κάθε φορά λόγους που έχουν να κάνουν με την κακή λειτουργία του, να επιβάλει φόρο σε χρόνο μεγαλύτερο της πενταετίας.

«Η φορολογική διοίκηση είναι ενιαία για τον φορολογούμενο. Για παράδειγμα, δεν μπορεί η ΔΟΥ Αθηνών να επικαλείται ότι δεν ξέρει τι έκανε η ΔΟΥ Αλεξανδρούπολης για τον ίδιο φορολογούμενο. Δεν πρόκειται για συμπληρωματικά στοιχεία, άρα αν έχει περάσει η πενταετία, παραγράφεται η ιστορία. Είναι σαν να παρατείνει η ίδια η διοίκηση την παραγραφή, ενώ πρόκειται για δίκη της αβελτηρία», σημειώνει η ίδια πηγή.

Ανάλογο θέμα είχε αντιμετωπίσει το ΣτΕ και με αποφάσεις που εξέδωσε το 2022, όταν η φορολογική αρχή υποστήριξε ότι ήρθαν στοιχεία από το εξωτερικό. Αν και ο νόμος ξεκαθαρίζει ότι αυτό αποτελεί συμπληρωματικό στοιχείο που μπορεί να παρατείνει την παραγραφή, το ΣτΕ είχε απαντήσει πως για να συμβεί αυτό, θα πρέπει το ερώτημα που θα σταλεί στην αρμόδια αρχή κάποιας τρίτης χώρας να σταλεί εντός της πενταετίας.

«Το δικαστήριο άλλαξε εντελώς την οπτική της φορολογικής διοίκησης προς τους επίκαιρους και αποτελεσματικούς ελέγχους, έστω και αν αυτό σημαίνει ότι σε κάποια πράγματα του παρελθόντος θα δοθεί “συγχωροχάρτι”. Δεν μπορεί να λύνεις ύστερα από 10-15 χρόνια τέτοιου είδους ζητήματα. Βοηθάει στην είσπραξη των εσόδων και στην ανάπτυξη, γιατί οι επιχειρηματίες ξέρουν τις υποχρεώσεις τους».

Με την επίμαχη απόφαση και εξαιτίας της ασυνεννοησίας των φορολογικών αρχών, ο πολίτης που προσέφυγε δικαιώθηκε και απαλλάχθηκε από την πληρωμή ποσού ύψους 228.389 ευρώ που είχε προκύψει εις βάρος του για την έκδοση εικονικών παραστατικών.

Πρόκειται για ιδιοκτήτη επιχείρησης με αντικείμενο την εκτέλεση χωματουργικών εργασιών, εις βάρος του οποίου το 2013 η Περιφερειακή Διεύθυνση Κρήτης του ΣΔΟΕ είχε διενεργήσει έλεγχο για τις χρήσεις των ετών 2007 και 2008. Στον έλεγχο αυτό διαπιστώθηκε ότι εξέδωσε εικονικά φορολογικά στοιχεία και εκδόθηκαν δύο υπηρεσιακά σημειώματα.

Ωστόσο, το 2019 διενεργήθηκε εις βάρος του φορολογικός έλεγχος ξανά κατόπιν εντολής της προϊσταμένης ΔΟΥ Ρεθύμνου, που αφορούσε τις ίδιες διαχειριστικές χρήσεις 2007 και 2008. Αφορμή για τη διενέργεια του φορολογικού ελέγχου αποτέλεσε έγγραφο της ίδιας χρονιάς από το Τμήμα Φορολογικής Αστυνόμευσης της Διεύθυνσης Οικονομικής Αστυνομίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, το οποίο διαβιβάστηκε στην αρμόδια ΔΟΥ Ρεθύμνου, μαζί με την έκθεση πεπραγμένων – διαπιστώσεων του τμήματος και τα δύο υπηρεσιακά σημειώματα του 2013 από την Περιφερειακή Διεύθυνση Κρήτης του ΣΔΟΕ.

Ο έλεγχος του 2019 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα επίμαχα στοιχεία είναι εικονικά, ενώ εκδόθηκαν εις βάρος του επιχειρηματία πράξεις προσδιορισμού φόρου. Εκείνος άσκησε ενδικοφανή προσφυγή ενώπιον της ΔΕΔ (Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών) που απερρίφθη σιωπηρώς και στη συνέχεια προσέβαλε την απόφαση της ΔΕΔ στα διοικητικά δικαστήρια.  

Βασικός ισχυρισμός του ήταν ότι το δικαίωμα του Δημοσίου να επιβάλει τις ένδικες φορολογικές αξιώσεις είχε υποπέσει στην πενταετή παραγραφή και δεν υπήρχαν νέα συμπληρωματικά στοιχεία, ώστε να ισχύει η επέκταση της πενταετούς προθεσμίας σε δεκαετή, δεδομένου ότι εντός της πενταετίας, δηλαδή από το έτος 2013, το ΣΔΟΕ είχε εκδώσει εις βάρος του για τις συγκεκριμένες πράξεις υπηρεσιακά σημειώματα ελέγχου και, συνεπώς, οι ελεγκτικές αρχές είχαν στα χέρια τους το σύνολο των στοιχείων της υπόθεσής του.

Όμως, το Διοικητικό Εφετείο κατέληξε σε αντίθετη κρίση, με το σκεπτικό ότι το έγγραφο του Τμήματος Φορολογικής Αστυνόμευσης της Διεύθυνσης Οικονομικής Αστυνομίας περιήλθε στην αρμόδια ΔΟΥ Ρεθύμνου μαζί με τα επισυναπτόμενα σε αυτό έγγραφα το έτος 2019, δηλαδή μετά τη συμπλήρωση της πενταετούς προθεσμίας παραγραφής, η οποία για την επίδικη χρήση (1.1-31.12.2008) συμπληρώθηκε στις 31.12.2014 και, ως εκ τούτου, αποτελούσε συμπληρωματικό στοιχείο.

Ενισχύει την είσπραξη – «Δεν μπορεί να λύνεις ύστερα από 10-15 χρόνια τέτοιου είδους ζητήματα. (Η απόφαση του ΣτΕ) βοηθάει στην είσπραξη των εσόδων και στην ανάπτυξη, γιατί οι επιχειρηματίες ξέρουν τις υποχρεώσεις τους».

Όπως ανέφεραν δικαστές στο σκεπτικό τους, «η εμφάνιση εκ μέρους των φορολογουμένων εικονικών συναλλαγών αποτελεί παραβατική συμπεριφορά, την οποία τα εμπλεκόμενα μέρη προσπαθούν με κάθε τρόπο να μην αποκαλύψουν, η απόδειξη δε της εικονικότητας εκ μέρους της φορολογικής αρχής απαιτεί πολλές φορές επισταμένους διασταυρωτικούς και χρονοβόρους ελέγχους, με εμπλοκή περισσοτέρων υπηρεσιών». Με αυτό το σκεπτικό το Διοικητικό Εφετείο κατέληξε ότι δικαιολογημένα η αρμόδια φορολογική αρχή δεν είχε διαπιστώσει την εικονικότητα των επίμαχων τιμολογίων εντός του χρόνου της αρχικής πενταετούς παραγραφής, αλλά και πως ίσχυε η δεκαετής παραγραφή, η οποία συμπληρωνόταν στις 31.12.2019.

«Ηταν ήδη γνωστές»

Όταν η υπόθεση έφτασε στο Β’ Τμήμα του ΣτΕ, οι σύμβουλοι Επικρατείας είχαν αντίθετη άποψη, κρίνοντας πως το έγγραφο του 2019 του Τμήματος Φορολογικής Αστυνόμευσης της Διεύθυνσης Οικονομικής Αστυνομίας του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη δεν αποτελούσε συμπληρωματικό στοιχείο ικανό να παρατείνει την πενταετή προθεσμία της παραγραφής σε δεκαετή, δεδομένου ότι όλες οι πληροφορίες που αυτό περιείχε ήταν ήδη γνωστές στη φορολογική αρχή από το έτος 2013.

Στο σκεπτικό της απόφασης, αφού υπογραμμίζεται ο κανόνας της πενταετούς προθεσμίας παραγραφής, εξηγείται πως η παραγραφή καθίσταται δεκαετής, μεταξύ άλλων, αν από συμπληρωματικά στοιχεία που περιήλθαν με οποιονδήποτε τρόπο εις γνώσιν του προϊσταμένου ΔΟΥ, μετά την πενταετία, εξακριβώνεται ότι ο φόρος που προκύπτει είναι μεγαλύτερος από αυτόν που προσδιορίζεται με την αρχική πράξη ή αν η δήλωση ή τα έντυπα ή οι καταστάσεις που τη συνοδεύουν αποδεικνύονται ανακριβή, εφόσον τα στοιχεία αυτά δεν είχε υπόψη της δικαιολογημένα η φορολογική αρχή.

«Δεν αποτελούν, επομένως, “συμπληρωματικά στοιχεία” εκείνα τα οποία είτε είχαν περιέλθει εις γνώσιν της φορολογικής αρχής εντός της πενταετίας και αγνοήθηκαν ή δεν ελήφθησαν προσηκόντως υπόψη από αυτήν είτε η φορολογική αρχή όφειλε να έχει λάβει γνώση τους, εντός της ίδιας πενταετίας», σημειώνουν οι δικαστές και συνεχίζουν λέγοντας πως «δεν αποτελεί “συμπληρωματικό στοιχείο” έγγραφο άλλης δημόσιας υπηρεσίας, ακόμη και αν από το έγγραφο αυτό αποδεικνύεται η εικονικότητα φορολογικού στοιχείου, στην περίπτωση κατά την οποία η αρμόδια φορολογική αρχή μπορούσε ευχερώς να διαπιστώσει την εικονικότητα του επίμαχου φορολογικού στοιχείου σε προγενέστερο χρόνο, εάν είχε επιδείξει τη δέουσα επιμέλεια».

Με λίγα λόγια, εφόσον η Περιφερειακή Διεύθυνση Κρήτης του ΣΔΟΕ εντός της πενταετούς προθεσμίας παραγραφής, διαπίστωσε κατά τον έλεγχο του φορολογουμένου ότι έχει προβεί στην έκδοση εικονικών τιμολογίων και συνέταξε σχετικά υπηρεσιακά σημειώματα ελέγχου, «είναι υποχρεωμένη, επιδεικνύοντας τη δέουσα επιμέλεια, είτε να εκδώσει και να κοινοποιήσει η ίδια τις οικείες καταλογιστικές πράξεις είτε, εφόσον δεν είναι προς τούτο αρμόδια, να ενημερώσει εντός της πενταετούς προθεσμίας παραγραφής την αρμόδια για την έκδοση και κοινοποίηση των οικείων καταλογιστικών πράξεων υπηρεσία»

πηγή: https://www.kathimerini.gr/society/dikastiko/563887096/paragrafi-logo-grafeiokratias/ 

Λατινοπούλου: «Πέρασαν επτά χρόνια από την αποφράδα ημέρα που Αλβανοί στρατιώτες δολοφόνησαν τον Έλληνα βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνο Κατσίφα»

 

Πέρασαν επτά χρόνια από την αποφράδα ημέρα που Αλβανοί στρατιώτες δολοφόνησαν τον Έλληνα βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνο Κατσίφα. Στα 35 του χρόνια ανήμερα της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, το παλικάρι από το Βουλιαράτι, έδωσε τη ζωή του για την Ελλάδα.

Όνειρο του Κωνσταντίνου, ήταν η ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα. Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 2018, ο Κατσίφας διαπληκτίστηκε στην κεντρική πλατεία του χωριού με έναν Αλβανό αστυνομικό ο οποίος του ζήτησε το λόγο γιατί είχε μόλις ζωγραφίσει μια ελληνική σημαία στον τοίχο του ελληνικού σχολείου. Ο Κατσίφας κατάφερε να διαφύγει προς τα παρακείμενα βουνά, όμως εντοπίστηκε από ελικόπτερο της αλβανικής αστυνομίας και, σε ανταλλαγή πυροβολισμών, έπεσε νεκρός.

Στις μνήμες των Ελλήνων, ο Κωνσταντίνος Κατσίφας θα μείνει για πάντα ως ένας πατριώτης που είχε την Ελλάδα πάνω και από την ίδια του τη ζωή. Η θυσία του έγινε αφορμή να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο το Ελληνικό στοιχείο της Βορείου Ηπείρου με τη Μητροπολιτική Ελλάδα. ΑΘΑΝΑΤΟΣ.

Λατινοπούλου: «4 πράγματα που δεν θα σας διδάξουν ποτέ στο σχολείο για το Ελληνικό έπος του 1940» - ΒΙΝΤΕΟ

 

4 πράγματα που δεν θα σας διδάξουν ποτέ στο σχολείο για το Ελληνικό έπος του 1940:

1ον Ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς είπε το περίφημο ΟΧΙ στο τελεσίγραφο του Ιταλού πρέσβη και όχι ο Ελληνικός λαός.

2ον Ο Ιωάννης Μεταξάς άριστος γνώστης της τέχνης του πολέμου είχε αναδιοργανώσει πλήρως μέσα τρία χρόνια τον διαλυμένο Ελληνικό Στρατό από τα δύο κινήματα των Βενιζελικών του 1933 και του 1935.

3ον Ο Ιωάννης Μεταξάς χειρίστηκε άψογα τον τορπιλισμό της Έλλης μη σηκώνοντας θόρυβο ενώ έμπαινε στην τελική φάση της οργάνωσης του Ελληνικού στρατού για τον πόλεμο με τους Ιταλούς.

4ον Στον Ιωάννη Μεταξά οφείλουμε την εποποιία του Ρούπελ αφού στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα έφτιαξε την περίφημη γραμμή Μεταξά που υποκλίθηκαν μέχρι και οι πανίσχυροι Γερμανοί.

Ζήτω η 28η Οκτωβρίου
Ζήτω το Έθνος
Ζήτω η Ελλάς

Συνέβη σαν Σήμερα 28η Οκτωβρίου 1940: Βασίλειος Τσιαβαλιάρης - Ο πρώτος νεκρός του Ελληνοϊταλικού Πολέμου - Ποια ήταν η τελευταία του κουβέντα πριν ξεψυχήσει

 

Ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης ήταν ο πρώτος νεκρός του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Στρατιώτης της πρώτης γραμμής σκοτώθηκε από θραύσμα όλμου λίγα λεπτά μετά την εκδήλωση της Ιταλικής επίθεσης.

Ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης, γιος του Γιάννη και της Αγόρως, το τέταρτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας, γεννήθηκε το 1912 στην Πιαλεία Τρικάλων, ένα χωριό στις παρυφές του Κόζιακα. Όσοι τον γνώρισαν, τον θυμούνται ως ένα παιδί πολύ εργατικό, υπόδειγμα υπομονής, ήθους και καλοσύνης, που ανατράφηκε με λιγοστά υλικά αγαθά, αλλά με τις πατροπαράδοτες ελληνοχριστιανικές αξίες.

Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού από τον Σεπτέμβριο του 1933 έως το Νοέμβριο του 1934 και μετά την απόλυσή του επέστρεψε στο χωριό του, όπου δημιούργησε την δική του οικογένεια. Με την σύζυγό του Ελένη απέκτησε τρία παιδιά, τον Νικόλαο, τον Γεώργιο και την Αλεξάνδρα.

Στις 22 Ιουλίου 1940, κλήθηκε και πάλι στα όπλα στο πλαίσιο της περιορισμένης έκτασης επιστράτευσης, που διέταξε ο Ιωάννης Μεταξάς, επειδή η φασιστική Ιταλία είχε εισέλθει στο Πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας και ενόψει της διαφαινόμενης επίθεσης κατά της χώρας μας. Κατετάγη στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού, και από εκεί στο 51ο Σύνταγμα Πεζικού για να πάρει στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1940 θέση στο Επταχώρι στην πρώτη γραμμή.

Παραμονές της Ιταλικής επίθεσης υπηρετούσε στο Απόσπασμα Πίνδου υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Κωνσταντίνου Δαβάκη. Η στρατιωτική αυτή μονάδα, που ήταν συγκροτημένη από Τρικαλινούς και Καρδιτσιώτες φαντάρους, είχε πάρει αμυντική διάταξη στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Ο Τσιαβαλιάρης, μαζί με άλλους συμπατριώτες του, ανέλαβαν να υπερασπιστούν το 21ο φυλάκιο των Ελληνοαλβανικών Συνόρων στο ύψωμα Γκόλιο κοντά στην Πυρσόγιαννη.

Στις 5.30 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940 εκδηλώθηκε η Ιταλική επίθεση, μισή ώρα πριν από την λήξη του τελεσιγράφου προς τον Μεταξά. Το ιταλικό πυροβολικό άρχισε να βάλει και το πεζικό πέρασε στην ελληνική πλευρά. Το φυλάκιο, που υπεράσπιζε ήταν ένας από τους πρώτους στόχους του εχθρού.

Εκεί στο χαράκωμα με το οπλοπολυβόλο στο χέρι ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης, έπεσε νεκρός από θραύσμα όλμου. Σύμφωνα με μαρτυρίες συμπολεμιστών του καθώς ξεψυχούσε πρόλαβε να ψελίσει «Πάν’ τα παιδούλια μ’». Ήταν ο πρώτος Έλληνας στρατιώτης που θυσιάστηκε για την πατρίδα στο έπος του 40.

Το πανεπιστήμιο Αθηνών, 60 χρόνια μετά, το 2000 έστησε τον ανδριάντα του στη γενέτειρά του, την Πιαλεία Τρικάλων, και κάθε χρόνο γίνεται τοπική γιορτή προς τιμήν του, τα «Τσιαβαλιάρεια», στην οποία, παράλληλα, τιμώνται και όλοι όσοι πολέμησαν στο έπος του 40.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/2134?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2021-10-28

© SanSimera.gr

Στρατηγός Κατσιμήτρος: - "Ουδεμία σκέψη διά υποχώρησιν, η τελευταία γραμμή αμύνης είναι εδώ, μέχρις εσχάτων" - Απειθαρχία ή πρωτοβουλία; - Ο αφανής ήρωας της εποποιίας του 1940!

 

Ιωάννης Παρίσης

Αφορμή για το κείμενο αυτό μου έδωσε το άρθρο Ανωνύμου, με τίτλο «Ο αφανής ήρωας της εποποιίας του 1940, αντιστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμήτρος! Μια ηρωική και τραγική μορφή!» που κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο, μαζί με άλλα παρόμοια άρθρα που μιλούν για «αγνόηση των διαταγών της ανωτάτης Ηγεσίας«, για «διαταγή που ρίχθηκε στον κάλαθο των αχρήστων», για «απείθεια», για το ότι «έγραψε στα παλιά του υποδήματα» τους ανωτέρους του και άλλα πολλά που, αν δεν ήταν όντως τραγικά, θα μπορούσαμε σίγουρα να τα χαρακτηρίσουμε ως φαιδρά.

Θεωρώ πως θα πρέπει κάποτε να πάψει αυτός ο μύθος περί «ανυπακοής» και «απείθειας» του Κατσιμήτρου που, συνήθως, συνοδεύεται από επικρίσεις της ανωτάτης ηγεσίας για ηττοπάθεια, ανικανότητα, ίσως και έλλειψη… πατριωτικού φρονήματος!

Έχουμε ευθύνη ως στρατιωτικοί να ενημερώσουμε τους αδαείς αρθρογράφους, αλλά και τους καλόπιστους αναγνώστες που αγνοούν ίσως ότι όλα αυτά συνιστούν ανυπόστατα στοιχεία και διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Δεν θα επεκταθώ στις ιστορικές ανακρίβειες που περιλαμβάνει το προαναφερθέν άρθρο, αλλά και τα παρόμοια που κυκλοφορούν, τις υπερβολές και τα φανταστικά γεγονότα. Είναι προφανές, από το όλο ύφος και τη χρησιμοποιούμενη ορολογία και φρασεολογία ότι ο συντάκτης δεν είναι στρατιωτικός (το εύχομαι τουλάχιστον).

Καθώς φαίνεται να αγνοεί στοιχειώδη ζητήματα σχεδιάσεως στρατιωτικών επιχειρήσεων, διαδικασιών εκδόσεως διαταγών, εφαρμογής σχεδίων, αναφοράς-ενημέρωσης προϊσταμένου κλιμακίου κλπ. Διαβάζω στο παντελώς ανιστόρητο άρθρο του Ανωνύμου:

«Ο διοικητής της ηρωικής Ογδόης, αποφάσισε να πετάξει τις διαταγές των επιτελαρχών στα σκουπίδια και να αψηφήσει τις βουλές των ανωτέρων του! (…) …όχι μόνο δεν υπάκουσε στα απαισιόδοξα κελεύσματα της Αθήνας αλλά παρέταξε αντιθέτως την άμυνά του στην πρώτη γραμμή, εκδίδοντας δικό του φιρμάνι στους άντρες του: «ουδεμία σκέψη διά υποχώρησιν, η τελευταία γραμμή αμύνης είναι εδώ, μέχρις εσχάτων»!

Ο αρχιστράτηγος Αλ. Παπάγος είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον υποστράτηγο Χαρ. Κατσιμήτρο, όπως προκύπτει από προσωπική επιστολή με ημερομηνία 22 Αυγούστου 1940, στην οποία του έγραφε μεταξύ άλλων: «Αγαπητέ Κατσιμήτρο, (…) Επιθυμώ να γνωρίζεις ότι τόσον η Κυβέρνησις όσον και εγώ σε περιβάλλομεν μετ’ απολύτου εμπιστοσύνης και πλήρους εκτιμήσεως. (…) Σε ασπάζομαι εγκαρδίως».

Αυθαίρετες φράσεις που δεν υπάρχουν σε κανένα έγγραφο και επινοήσεις που βρίσκονται εκτός πραγματικότητας. Προς υποστήριξη των θέσεών τους επικαλούνται την Ημερησία Διαταγή του Κατσιμήτρου της 28ης Οκτωβρίου 1940. Όμως, στη διαταγή αυτή αναγράφεται: «η Κυβέρνησις απέρριψε την αίτησιν ταύτην και διατάσσει αντίστασιν μέχρις εσχάτων». Άρα, την «απάντηση» τους τη δίνει ο ίδιος ο Κατσιμήτρος.

Ο Κατσιμήτρος ήταν ένας ικανότατος και ηρωικός Μέραρχος. Όμως, το να είναι κάποιος ήρωας δεν σημαίνει ότι πρέπει απαραίτητα να είναι και απείθαρχος, ή έστω ανυπάκουος. Κακώς η πρωτοβουλία ερμηνεύεται από κάποιους ως απειθαρχία.

Τα προηγηθέντα

Το ΓΕΣ, που παρακολουθούσε συνεχώς την κατάσταση στην Αλβανία, εκτίμησε –ορθώς– ότι η κυρία προσπάθεια των Ιταλών θα κατευθυνόταν προς την Ήπειρο και όχι προς τη Δυτική Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη. Εκτίμησε, δηλαδή, ότι ο Κατσιμήτρος και οι Ηπειρώτες του θα δεχόντουσαν το κύριο βάρος της ιταλικής επιθέσεως. Στις 24 Αυγούστου 1940 αποστέλλονται στον Κατσιμήτρο νέες οδηγίες επιχειρήσεων, στο τέλος των οποίων αναγράφεται:

«Αναγνωρίζεται η δυσχερής θέσις εις την οποία ευρίσκεται η Μεραρχία. Η Κυβέρνησις δεν αναμένει βεβαίως παρά της Μεραρχίας νίκας, δεδομένης της αριθμητικής υπεροχής του αντιπάλου, αναμένει όμως εκ ταύτης να σώσει την τιμήν των ελληνικών όπλων. Και προς τούτο δύναται ο διοικητής της Μεραρχίας να θέσει τας δυνάμεις αυτής όπως αυτός νομίζει καλύτερον».

Η διαταγή αυτή πυροδότησε τις μετέπειτα επικρίσεις για «ηττοπαθή» ηγεσία, η οποία ήθελε απλώς να «πέσουν μερικές τουφεκιές για την τιμή των όπλων». Πρόκειται, όμως, για προφανή διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Οι επικριτές της ηγεσίας αποσιωπούν –προδήλως εσκεμμένως– ότι, προκειμένου να μην υπάρξουν αμφιβολίες, ο Παπάγος εξέδωσε στις 16 Σεπτεμβρίου 1940, διαταγή στην οποία, μεταξύ των άλλων, καθορίζει ότι: «Η τιμή των ελληνικών όπλων απαιτεί όπως οιονδήποτε τμήμα σε οιανδήποτε κατάστασιν και αν ευρεθεί, οφείλει να πολεμήσει μέχρι και του τελευταίου ανδρός και του τελευταίου φυσιγγίου».

Ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι στη διάρκεια επιθεώρησης του μετώπου μετά την υποχώρηση της «αήττητης» Μεραρχίας «Τζούλια».

Η φράση ότι «δεν αναμένονται από την Μεραρχία νίκες», σε συνδυασμό με την πρωτοβουλία που παρεσχέθη στον διοικητή της, κάλυπτε πλήρως τον Κατσιμήτρο ό,τι και αν έκανε. Αφέθηκε, λοιπόν, στον Μέραρχο η απόφαση, γιατί κανείς δεν γνώριζε τι συμβαίνει στον τομέα του καλύτερα από εκείνον. Ο Αρχιστράτηγος του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και αυτό προκύπτει από προσωπική επιστολή με ημερομηνία 22 Αυγούστου 1940, στην οποία του έγραφε:

«Αγαπητέ Κατσιμήτρο, (…) Επιθυμώ να γνωρίζεις ότι τόσον η Κυβέρνησις όσον και εγώ σε περιβάλλομεν μετ’ απολύτου εμπιστοσύνης και πλήρους εκτιμήσεως. (…) Σε ασπάζομαι εγκαρδίως. Αλέξανδρος Παπάγος».

Θα πρέπει εξαρχής να επισημανθεί ότι οι αρθρογραφούντες περί της «απείθειας» του Κατσιμήτρου –που προφανώς κάτι άκουσαν, κάτι διάβασαν– ξεκινούν από τη λανθασμένη άποψη ότι το Σχέδιο του Γενικού Στρατηγείο προέβλεπε παραχώρηση εθνικού εδάφους. Η πραγματικότητα είναι ότι τα Σχέδια ΙΒα και ΙΒβ προέβλεπαν προωθημένη άμυνα, χωρίς παραχώρηση εθνικού εδάφους. Η απόφαση αυτή του Παπάγου απεδείχθη από το αποτέλεσμα επιτυχέστατη, διότι απέκρουσε τον εισβολέα κατά το δυνατό πλησιέστερα προς τα ελληνοαλβανικά σύνορα και κάλυψε πλήρως τη γενική επιστράτευση και τη στρατηγική συγκέντρωση των ελληνικών δυνάμεων.

Δεν παρέβη καμία διαταγή

Προπαγανδιστικό πόστερ των Ιταλών

Ο Κατσιμήτρος δεν ήταν απλώς ένας ικανότατος στρατηγός. Ήταν δεμένος με τη Μεραρχία του, αλλά και με τη γη της Ηπείρου. Από το 1938, που ανέλαβε τη διοίκηση της VIIIης Μεραρχίας, είχε αφιερωθεί στο να καταστήσει την Ήπειρο αληθινό προμαχώνα. Στο πλαίσιο της ελευθερίας αποφάσεως που του παρείχαν το Σχέδιο Επιχειρήσεων και οι Οδηγίες του Γενικού Στρατηγείου, επέλεξε να αμυνθεί επί της Γραμμής ΕΛΑΙΑ-ΚΑΛΑΜΑΣ.

Δεν παρέβη καμία διαταγή, ούτε θα τις παρέβαινε αν συμπτυσσόταν στη Γραμμή ΑΡΑΧΘΟΣ-ΖΥΓΟΣ ΜΕΤΣΟΒΟΥ. Την απόφασή του αυτή την ανέφερε στο ΓΕΣ, κατά τα προβλεπόμενα, και εγκρίθηκε. Έτσι γίνεται στο Στρατό. Κανείς δεν κάνει του κεφαλιού του. Τις παραμονές της ιταλικής επιθέσεως τηλεφωνεί στον αρμόδιο επιτελή του ΓΕΣ, στον οποίο λέγει τα εξής:

«Αναφέρατε παρακαλώ στον κ. Αρχηγόν του ΓΕΣ ότι, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αύριον την πρωίαν ή κατά τη διάρκεια της νυκτός 27 προς 28 Οκτωβρίου θα έχωμεν ιταλικήν επίθεσιν. Η Μεραρχία θα εκτελέσει το καθήκον της προς την πατρίδα, συμφώνως προς τας διαταγάς και οδηγίας του Γενικού Επιτελείου. Δύναμαι να βεβαιώσω υπευθύνως τον κ. Αρχηγόν ΓΕΣ –και τονίζω τούτο ιδιαιτέρως– ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί από το Καλπάκι».

Τι πιο προφανές; Ο ίδιος ο Κατσιμήτρος, πρώτον, λέγει ότι θα εφαρμόσει τις διαταγές και οδηγίες του Γενικού Επιτελείου και, δεύτερον, αναφέρει την απόφασή του στους προϊσταμένους του. Πόσο άσχετος ή εμπαθής πρέπει να είναι κάποιος για να τον χαρακτηρίσει «απείθαρχο»;

Οι αμυντικές επιχειρήσεις

Στο αριστερό της ελληνικής αμυντικής διατάξεως, η 8η Μεραρχία, έπειτα από επικό αγώνα που κράτησε μέχρι την 7η Νοεμβρίου 1940, απέκρουσε την ιταλική επίθεση στον κεντρικό τομέα του Καλπακίου, καθώς και στον παραλιακό της Θεσπρωτίας. Οι ιταλικές μηχανοκίνητες και τεθωρακισμένες δυνάμεις καθηλώθηκαν. Ο στρατηγός Κατσιμήτρος τήρησε την υπόσχεσή του: οι Ιταλοί δεν πέρασαν.

Πρόβλημα σοβαρό, ωστόσο, δημιουργήθηκε στον κεντρικό τομέα του μετώπου, στον ορεινό όγκο της Πίνδου, όπου η συντριπτική υπεροχή των Ιταλών εξανάγκασε το Απόσπασμα Δαβάκη, δυνάμεως 2.500 ανδρών, παρά τον ηρωικό του αγώνα, να συμπτυχθεί μέχρι το χωριό Βωβούσα, βορείως του Μετσόβου. Οι επίλεκτοι αλπινιστές της Μεραρχίας «ΤΖΟΥΛΙΑ», δυνάμεως σχεδόν 11.000 ανδρών, προχωρούσαν απειλητικά προς το Μέτσοβο. Τυχόν κατάληψη της διαβάσεως του Μετσόβου θα τους έδινε τη δυνατότητα να ελέγξουν την οδό ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ – ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ, οπότε, αφενός θα επιτύγχαναν υπερκέραση της VIIIης Μεραρχίας και των Ιωαννίνων, αφετέρου θα διανοιγόταν η οδός προς την Αθήνα μέσω της θεσσαλικής πεδιάδας.

Προ της καταστάσεως αυτής το Γενικό Στρατηγείο αντέδρασε αμέσως και αποτελεσματικά:
Την 29η Οκτωβρίου, προώθησε το Β’ ΣΣ, από την περιοχή της Θεσσαλίας στη Δυτική Μακεδονία (περιοχή Πενταπόλεως-Επταχωρίου). Την ίδια ημέρα, προώθησε, τη Μεραρχία Ιππικού, από την περιοχή Θεσσαλονίκης στην περιοχή Μετσόβου, με αποστολή την εξασφάλιση του άξονα ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ – ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ.

Η «ΤΖΟΥΛΙΑ» συντρίβεται

Την 31η Οκτωβρίου, προώθησε την Ταξιαρχία Ιππικού, η οποία ανήκε στις εφεδρείες του Αρχιστρατήγου, και την έθεσε υπό την διοίκηση του Β’ Σώματος Στρατού, βορειοανατολικά του Μετσόβου. Προώθησε, επίσης, στην Ήπειρο το Α’ Σώμα Στρατού από την Αθήνα, όπου ήταν η έδρα του, ενώ οι μονάδες του συμπληρώνονταν με επιστράτευση. Προώθησε δε στο μέτωπο κάθε τμήμα που ολοκλήρωνε την επιστράτευσή του, σύμφωνα με τα σχέδια. Διέταξε, ταυτόχρονα, την Αεροπορία να βομβαρδίσει το αεροδρόμιο της Κορυτσάς, αποφεύγοντας να πλήξει κατοικημένες περιοχές.

Εξέδωσε, επίσης, αυστηρή διαταγή, ώστε να εμπνευσθεί σε όλους το απαιτούμενο πνεύμα θυσίας, «καθ’ όσον παρετηρήθησαν περιπτώσεις κατά τας οποίας μικραί μονάδες δεν επέδειξαν κατά τας πρώτας συγκρούσεις το επιβαλλόμενον πνεύμα σταθερότητος και θυσίας. Πάσα αδικαιολόγητος υποχώρησις δέον να επισύρει αυστηρά μέτρα».

Στον βορρά, το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας που είχε εγκαίρως προϊδεασθεί με διαταγή του Γενικού Στρατηγείου, ήταν έτοιμο και κατάλληλα προσανατολισμένο.
Την 1η Νοεμβρίου 1940, οι δυνάμεις του Β’ Σώματος Στρατού (αντιστράτηγος Δημήτριος Παπαδόπουλος), με την Ιη Μεραρχία, του υποστρατήγου Βασιλείου Βραχνού, την Vη Ταξιαρχία Πεζικού, του συνταγματάρχη Αναστάσιου Καλή, και την Ταξιαρχία Ιππικού, του συνταγματάρχη Σωκράτη Δημάρατου, επιτίθενται κατά του αριστερού πλευρού του θύλακα που δημιούργησε η ΤΖΟΥΛΙΑ στην Πίνδο.

Από το νότο, η Μεραρχία Ιππικού, με διοικητή μια άλλη ηγετική μορφή, τον υποστράτηγο Γεώργιο Στανωτά, εξορμά, με υψηλό επιθετικό πνεύμα, από την περιοχή του Μετσόβου προς βορρά, ανατρέποντας τους ορμητικούς χιονοδρόμους των Ιταλών. Αποστολή της ήταν να επιτεθεί στην κατεύθυνση προς Κόνιτσα και να αποκαταστήσει σύνδεσμο με τη σκληρά δοκιμαζόμενη VIIIη Μεραρχία Πεζικού (αριστερά) και το Β’ Σώμα Στρατού (δεξιά). Η Μεραρχία «ΤΖΟΥΛΙΑ» συντρίβεται, και σε λίγες ημέρες οι Ιταλοί βρίσκονται πέραν των ελληνικών συνόρων.

Γράφει ο Ελβετός στρατιωτικός συγγραφέας Eddy Bayer, στο δίτομο έργο του «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΩΝ»: «ο στρατηγός Παπάγος ενισχύθη επί των κορυφογραμμών και από της 4ης μέχρι της 7ης Νοεμβρίου, προσέβαλε την δυστυχισμένην μεραρχία ‘ΤΖΟΥΛΙΑ’ δια συγκεντρωτικής επιθέσεως εκ των άνω προς τα κάτω. Η συμφορά του στρατηγού Μάριο Τζιρότι δεν ήτο δυνατόν να γίνει περισσότερον πλήρης».

Η ελληνική αντεπίθεση

Μεταξύ των υπερβολών, που περιέχονται στα εν λόγω άρθρα, είναι και το ότι ο Κατσιμήτρος αφού απέκρουσε τους Ιταλούς, «πέρασε στην αντεπίθεση». Διαβάζουμε, για παράδειγμα, στο άρθρο του Ανωνύμου:

«Αν ο διοικητής της Ογδόης είχε υπακούσει, τότε η έκβαση του πολέμου θα ήταν προφανώς διαφορετική. Ήταν η απείθειά του στις διαταγές της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας που έγραψε χρυσές πολεμικές σελίδες για το έθνος και οδήγησε στο Έπος του 1940. Γιατί μετά την άμυνα, ήρθε η ολομέτωπη επίθεση! Ο Κατσιμήτρος πέρασε την κατάλληλη στιγμή σε σφοδρή αντεπίθεση και έδιωξε πέραν των ελληνικών συνόρων τους Ιταλούς εισβολείς, καταδιώκοντάς τους μέσα στο αλβανικό έδαφος και απελευθερώνοντας ταυτοχρόνως ελληνικές περιοχές».

Είναι προφανής η άγνοια τόσο των ιστορικών στοιχείων, όσο και του πώς διεξάγονται οι επιχειρήσεις. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Το ότι με την απείθεια μπορούν να γραφούν χρυσές πολεμικές σελίδες(!), τα περί «ολομέτωπης επίθεσης», ή τα περί «σφοδρής αντεπίθεσης»;

Τα γεγονότα και οι αδαείς αρθρογράφοι

Οι ελληνικές εφεδρείες άρχισαν να καταφθάνουν στο μέτωπο στις αρχές Νοεμβρίου. Έτσι, ο Παπάγος πέτυχε κατάλληλη συγκέντρωση δυνάμεων ως τα μέσα Νοεμβρίου, πριν εξαπολύσει αντεπίθεση. Η ελληνική στρατιωτική ηγεσία είχε αντιμετωπίσει την κατάσταση κατά τρόπον ορθό και αποτελεσματικό, σε ολόκληρο το μέτωπο.

Στις 13 Νοεμβρίου, μόλις 16 ημέρες μετά την ιταλική εισβολή, ο Ελληνικός Στρατός, πλήρως κινητοποιημένος και έχοντας αποκαταστήσει το εθνικό έδαφος, πέρασε στην αντεπίθεση, έχοντας πλέον την πρωτοβουλία. Ένδεκα Μεραρχίες Πεζικού, δύο Ταξιαρχίες Πεζικού, και η Μεραρχία Ιππικού, είχαν απέναντί τους δεκαπέντε ιταλικές Μεραρχίες Πεζικού και μία Τεθωρακισμένη.

Στον τομέα της Δυτικής Μακεδονίας, το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας, με το Γ’ Σώμα Στρατού από τη Θεσσαλονίκη και με την ενίσχυση μονάδων από ολόκληρη τη Βόρειο Ελλάδα, εξαπέλυσε στις 14 Νοεμβρίου επίθεση με κατεύθυνση την Κορυτσά, η οποία κατελήφθη στις 22 Νοεμβρίου. Στον τομέα της Ηπείρου, το μεν Α’ Σώμα Στρατού, αριστερά, με τις ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV και VΙΙΙ Μεραρχίες και το δε Β’ Σώμα Στρατού, δεξιά, στο κέντρο της όλης ελληνικής διατάξεως, με τις Ι, ΧΙ, ΧV Μεραρχίες και την V Ταξιαρχία, προέλασαν στη Βόρεια Ήπειρο.

Εφεδρείες του Αρχιστρατήγου η V Μεραρχία Πεζικού, η Μεραρχία Ιππικού και η Ταξιαρχία Ιππικού. Κατά τη φάση αυτή (από 14 Νοεμβρίου) της αντεπιθέσεως, η VIIIη Μεραρχία του Κατσιμήτρου, συμμετείχε ενταγμένη πλέον στο Α’ Σώμα Στρατού, μαζί με τις ΙΙ, ΙΙΙ, ΙV Μεραρχίες.

Οι αδαείς περί τα στρατιωτικά αρθρογράφοι, πέραν της εμφανούς τάσης τους προς την υπερβολή και τη διόγκωση εκείνων που φαντάζονται σαν γεγονότα, αγνοούν το ότι ένας σχηματισμός που, επί ημέρες, διεξάγει έναν δύσκολο αμυντικό αγώνα και υφίσταται απώλειες και φθορές, δεν μπορεί να περάσει αυτομάτως στην αντεπίθεση. Αυτή είναι δουλειά συνήθως των εφεδρειών, με τις οποίες επεμβαίνει η προϊσταμένη διοίκηση στον αγώνα. Όπως και έπραξε το Γενικό Στρατηγείο (Παπάγος) στην προκειμένη περίπτωση.

Ένας μέραρχος δεν πετάει ποτέ τις διαταγές

Ο Κατσιμήτρος ήταν πράγματι ένας ικανότατος στρατηγός, με ψυχικό σθένος που το μετέδιδε στους υφισταμένους, του αλλά και στους κατοίκους της περιοχής. Διαπνεόταν από πνεύμα πρωτοβουλίας, αλλά όχι απείθειας ούτε απειθαρχίας. Δεν ήταν όπως τον παρουσιάζουν πολλοί, που συνήθως δείχνουν ότι έχουν άγνοια και από στρατιωτικές επιχειρήσεις, διαταγές και σχέδια, και από τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα.

Άλλωστε, ο Παπάγος δεν ήταν από τους Αρχηγούς που ανεχόταν να μην εκτελούνται απολύτως οι διαταγές του. Το έδειξε στην πράξη το 1940, όπως το έδειξε και το 1949. Αν ο Κατσιμήτρος είχε ενεργήσει, έστω και κατ’ ελάχιστον, διαφορετικά από το Σχέδιο του Γενικού Στρατηγείου, θα είχε αντικατασταθεί αμέσως και θα είχε παραπεμφθεί για ανυπακοή ενώπιον του εχθρού.

Προφανώς, τα γεγονότα δικαίωσαν την απόφαση του Κατσιμήτρου να επιλέξει τη συγκεκριμένη γραμμή αμύνης, αλλά ως προς το σκέλος που αφορούσε στον τομέα του. Το Γενικό Στρατηγείο, όμως, είχε την ευθύνη της άμυνας ολοκλήρου της χώρας, και η επιτυχία σε έναν μόνο τομέα δεν εξασφάλιζε, από μόνη της, τη συνολική νίκη. Τι θα γινόταν, για παράδειγμα, αν οι Ιταλοί πραγματοποιούσαν απόβαση στις ακτές της Ηπείρου; Αυτό είναι το υποθετικό σενάριο, διότι η κυριαρχία του βρετανικού στόλου στην Μεσόγειο δεν τους το επέτρεψε.

Έχουμε, όμως, και το πραγματικό, δηλαδή την επιτυχή εισχώρηση της «ΤΖΟΥΛΙΑ» στον ορεινό όγκο της Πίνδου, μέχρι Βωβούσα – λίγο βορείως του Μετσόβου. Αν η «ΤΖΟΥΛΙΑ» έφθανε στο Μέτσοβο ίσως όλα να τελείωναν: τα Ιωάννινα θα καταλαμβάνονταν ενώ η VIII με τον Κατσιμήτρο θα αντιστεκόταν στο Καλπάκι και τον Καλαμά, αλλά θα είχε εγκλωβιστεί. Παράλληλα θα διανοιγόταν για τους Ιταλούς η οδός προς τη θεσσαλική πεδιάδα. Τι έσωσε την κατάσταση (και την VIIIη Μεραρχία); Η επιτυχής και αποτελεσματική επέμβαση της ανωτάτης ηγεσίας που, με κατάλληλη και ταχεία μετακίνηση δυνάμεων και σχεδίαση, εξαπέλυσε αντεπίθεση και διέλυσε την «ΤΖΟΥΛΙΑ».

Κλείνω, λέγοντας ότι ο Κατσιμήτρος ενήργησε απολύτως συμφώνως προς τις διαταγές και το Σχέδιο Επιχειρήσεων του Γενικού Στρατηγείου. Δεν παρέβη καμία διαταγή ούτε απειθάρχησε. Οι αδαείς αρθρογράφοι του καταλογίζουν «απείθεια», την οποία θεωρούν βέβαια προσόν! Όμως, ένας μέραρχος, και μάλιστα στη θέση που βρισκόταν ο Κατσιμήτρος, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται από απείθεια ή ανυπακοή, χαρακτηριστικά που δηλώνουν επιπολαιότητα και ανευθυνότητα. Ένας μέραρχος δεν πετάει ποτέ τις διαταγές των ανωτέρων του στον κάλαθο των αχρήστων. Πόση επιπολαιότητα μπορεί να χαρακτηρίζει έναν που γράφει ή λέει τέτοια πράγματα!

Όλα δείχνουν ότι τον Κατσιμήτρο τον διέκρινε η σύνεση και η φρόνηση, σε συνδυασμό με διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες, υψηλό φρόνημα, αίσθημα ευθύνης, θάρρος της γνώμης, συγκροτημένη σκέψη και προπάντων πνεύμα πρωτοβουλίας. Ένας τέτοιος στρατηγός δεν μπορεί να είναι απείθαρχος, ούτε να αγνοεί τις διαταγές των προϊσταμένων του, όπως, με περισσή επιπολαιότητα, τον παρουσιάζουν οι αδαείς αρθρογράφοι. Αντιθέτως, γνωρίζει το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο ενεργεί, ενημερώνει τους ανωτέρους του για τις αποφάσεις του και ζητά την έγκριση. Όπως και έγινε.

Αναμφιβόλως, ο Κατσιμήτρος είναι άξιος επαίνων και τιμών για ό,τι έπραξε. Ένας ηγέτης ψύχραιμος και αποφασιστικός, που την πλέον κρίσιμη στιγμή για την άμυνα της Πατρίδας και παρά το γεγονός ότι του δινόταν η δυνατότητα επιλογής της συμπτύξεως, ανέλαβε την πρωτοβουλία να εμμείνει στην αρχική απόφασή του, αντιτάσσοντας σταθερή άμυνα στην οργανωμένη τοποθεσία του Καλαμά άνευ ιδέας υποχωρήσεως. Ήταν ευχής έργο για την Ελλάδα το γεγονός ότι, στην πλέον κρίσιμη στιγμή και στον πλέον κρίσιμο τομέα του ελληνοϊταλικού πολέμου, βρέθηκε ένας ικανός και ηρωικός στρατηγός, του μεγέθους του Κατσιμήτρου.

https://slpress.gr/idees/apeitharchia-i-protovoylia-o-stratigos-katsimitros/

Η άρνηση κατοχής το 1940 και οι σημερινές κυβερνητικές συναινέσεις για τα Εθνικά θέματα

 

Γράφει ο Χρήστος Ηλ. Τσίχλης δικηγόρος – Συνταγματολόγος

Το 1940 ο ελληνικός λαός είπε ένα βροντερό όχι στην ναζιστική θηριωδία, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες κάποιοι ελάχιστοι διοικούντες είχαν συναινέσει σε αποφάσεις που μας οδήγησαν στην οικονομική κρίση, με αποτέλεσμα να επηρεαστούν δυσμενώς τρεις γενιές συνανθρώπων μας, μέσω της μείωσης μισθών, μείωσης συντάξεων, αύξηση της ανεργίας, μετανάστευση επιστημόνων, του δημογραφικού προβλήματος, των μη διαθέσιμων ακινήτων για Έλληνες, της ακριβής στέγης, της ελλείψεως κινήτρων για την οικοδόμηση στα χωριά της Ελλάδος κ.α…

Σήμερα, η Ελλάδα αποτελεί κράτος δικαίου ως προς τις θετικές νομοθετικές πρωτοβουλίες και με ένα Σύνταγμα δημοκρατικό, αλλά θα πρέπει να διορθωθούν οι εξαιρέσεις παραβίασης του Συντάγματος. Η κατάληψη αιγιαλου, παραλίας ή πλατείας, απαγορεύεται από το Σύνταγμα, ενώ οι δημόσιες υπηρεσίες θα πρέπει να απαντούν στον πολίτη εντός 60 ημερών…. Οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις απαγορεύονται ( εκτός από συγκεκριμένες εξαιρέσεις που δεν μπορούν ποτέ να γίνουν ο κανόνας) και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, επιτρέπονται μονάχα ως υποδεέστερα- κατώτερα των κρατικών πανεπιστημίων.

Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών, μιλάει για την ανάγκη αποκέντρωσης και αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος, αλλά δεν υπάρχουν νομοθετικά κίνητρα για την διευκόλυνση οικοδόμησης στα χωριά ή την διευκόλυνση ίδρυσης καταστήματος στα χωριά. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, οι αιγιαλοί και οι παραλίες είναι δημόσια (εκτός συναλλαγής) και κοινόχρηστα. Κύριος προορισμός τους, ως κοινόχρηστα, είναι «η ελεύθερη και ακώλυτη πρόσβαση του κοινού σε αυτά, καθώς και η επικοινωνία της ξηράς με τη θάλασσα, λιμνοθάλασσα, λίμνη ή ποταμό.

Απαγορεύεται η συστηματική κατάληψη αιγιαλού , απαγορεύεται η συστηματική κατάληψη πεζοδρομίου ή πλατείας. Το άρθρο 10 παρ. 3 του Συντάγματος αναφέρει ότι η αρμόδια δημόσια υπηρεσία, υποχρεούται να απαντά στα αιτήματα πολιτών μέσα σε ορισμένη προθεσμία, όχι μεγαλύτερη των 60 ημερών. Το άρθρο 19 παρ.1 του Συντάγματος προστατεύει το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με κάθε άλλο τρόπο, όπως είναι ιδίως η τηλεφωνική επικοινωνία. Στην πράξη όμως εκδίδεται ένας υπέρμετρος αριθμός εισαγγελικών διατάξεων άρσης του τηλεφωνικού απορρήτου (άνω των 20.000 ετησίως, σύμφωνα με τις Εκθέσεις Πεπραγμένων της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών) ύστερα από αιτήσεις της Ε.Υ.Π προς τον ενσωματωμένο σ’ αυτήν Εισαγγελέα Εφετών, ο οποίος καταντά έτσι ν’ ασκεί κατ’ ουσία διοικητικά καθήκοντα, παραβιάζοντας και την απαγόρευση του άρθρου 89 παρ. 3 Συντάγματος.

Όταν μία συγκυβέρνηση αποτελούμενη από δύο ή περισσότερους εταίρους, κυβερνά, χωρίς οι εταίροι να συμφωνούν μεταξύ τους, στο σύνολο, Καταστρατηγείται το άρθρο 84 του Συντάγματος που εξαρτά την κυβέρνηση από την εμπιστοσύνη της Βουλής. Η σύσταση ανώτατων σχολών- πανεπιστημίων από ιδιώτες απαγορεύεται, όπως προβλέπει η παράγραφος 8 του άρθρου 16 του Συντάγματος. Επειδή το κράτος πλέον δεν θα είναι ο αποκλειστικός πάροχος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως προβλέπει η παράγραφος 5. Επειδή οι καθηγητές των ΑΕΙ δεν θα είναι δημόσιοι λειτουργοί, όπως προβλέπει η παράγραφος 6. Επειδή με τον νόμο εισάγονται από το παράθυρο και δίδακτρα στα δημόσια πανεπιστήμια με το άρθρο 58. . .

Όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποδέχονται ότι το Σύνταγμα του Κράτους τους, υπερισχύει, αφού δεν υφίσταται Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και το κάθε κράτος μέλος διαμορφώνει μόνο του, τις πολιτικές του, σεβόμενο τα ήθη και έθιμα που ισχύουν διαχρονικά στην χώρα. 

Μετά την αποτυχία τυπικής συνταγματοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης , λόγω της απόρριψης της Συνθήκης για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης, κανένα αξιοπρεπές κράτος μέλος της ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αποδέχεται ανεπιφύλακτα την a priori απόλυτη υπεροχή του ενωσιακού δικαίου, όπως αυτή διακηρύσσεται από το δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ). 

Αντίθετα, ο διάλογος μεταξύ εθνικών αρχών και δικαστηρίου ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) έχει μετατραπεί σε μια σκληρή διαπραγμάτευση στο πλαίσιο της οποίας οι εθνικές αρχές και, ιδίως, οι εθνικοί (κυρίως ανώτατοι και συνταγματικοί) δικαστές δεν προσπαθούν απλά να αποφύγουν δήθεν άσκοπες συγκρούσεις με το ΔΕΕ, αλλά διεκδικούν επίμονα -και συχνά καταφέρνουν- να επηρεάσουν τις επιλογές του τελευταίου, αρνούμενοι να αποδεχτούν ότι το δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) έχει τον τελευταίο λόγο, ιδίως ως προς τον προσδιορισμό της εθνικής συνταγματικής ταυτότητάς τους ή ζητημάτων που άπτονται σπουδαίων εθνικών συμφερόντων τους.

Η Αντίσταση του Ελληνικού λαού κατά της ναζιστικής και φασιστικής θηριωδίας το 1940 πλάτυνε απροσμέτρητα τους ηθικούς ορίζοντες του Έθνους .

 Σήμερα, επιτρέπουμε, άρα λέμε σιωπηρά <<ναι>> στην υπερβολική καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης – υπερβολική καθυστέρηση έκδοσης δικαστικών αποφάσεων, στα ακριβά ενοίκια εις βάρος φοιτητών εργαζομένων ανέργων, στην μη παροχή κινήτρων για την ουσιαστική αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος, στην έλλειψη ασφάλειας- περιστατικά ανομίας και εγκληματικότητας, στην ακρίβεια βασικών προϊόντων και στο ενεργειακό κόστος, στο πρόβλημα της αστυφιλίας και στην έλλειψη πολιτικών αποκέντρωσης, στην αστεγία με 40.000 αστέγους, στην ανεργία, στον εκφοβισμό ή μπούλινγκ στα σχολεία, στην μείωση των δασών και στην έλλειψη ενίσχυσης με νέα σύγχρονα πυροσβεστικά αεροσκάφη, στην στρατικοποίηση της κατεχόμενης Κύπρου, στην μετανάστευση των νέων επιστημόνων που δεν αποχωρούν από επιλογή, αλλά από εξαναγκασμό, καθώς οι προσφερόμενες θέσεις δεν ανταποκρίνονται στα προσόντα τους, οι μισθοί δεν μπορούν να καλύψουν το κόστος διαβίωσης, ενώ η πραγματοποίηση των επαγγελματικών και των προσωπικών στόχων φαντάζει ακατόρθωτη.

Το πάνδημο «ΟΧΙ» της 28ης Οκτωβρίου του 1940, στον ιταμό εισβολέα, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της ιστορίας μας. Δεκαετίες από το μεγαλειώδες ΟΧΙ του ελληνικού λαού στον ιταλικό φασισμό, το μήνυμα της άρνησης και της μη υποταγής, παραμένει πάντα επίκαιρο για τις νέες γενιές που πρέπει να υπερασπίσουν και σήμερα, κάτω από δύσκολες συνθήκες, τα ιδανικά και τις αξίες της πατρίδας μας.

Στις 28 Οκτωβρίου, ο λαός μας γιορτάζει μια ξεχωριστή μέρα. Γιορτάζει την όρθωση ενός γιγάντιου ΟΧΙ στην φασιστική εισβολή των Ιταλών και ενός μεγάλου ΟΧΙ σε κάθε φασισμό που επιβουλεύεται την ελευθερία του.

Ξημερώματα της ημέρας αυτής, το 1940, η ιταλική κυβέρνηση απαίτησε στην ουσία παράδοση άνευ όρων της χώρας μας. Τα ανησυχητικά μηνύματα για πολεμική εισβολή, είχαν πυκνώσει ήδη από τον τορπιλισμό του καταδρομικού «Έλλη», στις 15 Αυγούστου του ίδιου έτους. Η επίθεση ήταν μόνο ζήτημα χρόνου.

Την απάντηση στην ιταμή πρόκληση της ιταλικής κυβέρνησης, την έδωσε η ελληνική κυβέρνηση στον Ιταλό πρέσβη στην Αθήνα: ΟΧΙ. Ο ελληνικός στρατός με την υποστήριξη του λαού και την συνεχή τροφοδοσία του από τον ντόπιο πληθυσμό και τις ηρωίδες μάνες της Πίνδου, κατάφερε τελικά να αποκρούσει τους εισβολείς και σταδιακά να προωθηθεί στα εδάφη της Β. Ηπείρου, στην Αλβανία, εδάφη που κατείχε ο Εχθρός! Σε λίγο άρχισε η άτακτη υποχώρηση και ξαφνικά η φασιστική Ιταλία ήταν εκτεθειμένη στον απόλυτο εξευτελισμό. Η Επέτειος του «ΟΧΙ» μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε από τον Ιταλό πρέσβη Εμανουέλε Γκράτσι στον Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου του 1940.

Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Η ημερομηνία αυτή καθιερώθηκε να εορτάζεται στην Ελλάδα και την Κύπρο κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.

Λίγο μετά τις 3 τα ξημερώματα της 28 Οκτωβρίου του 1940 η τότε Ιταλική Κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο, δια του Ιταλού Πρέσβη στην Αθήνα, ο οποίος και το επέδωσε ιδιόχειρα στον Ιωάννη Μεταξά, στην οικία, στην Κηφισιά.

Απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Βασιλείου της Ελλάδος (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του, στη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική.

Μετά την ανάγνωση του κειμένου ο Μεταξάς έστρεψε το βλέμμα του στον Ιταλό Πρέσβη και του απάντησε στα γαλλικά (επίσημη διπλωματική γλώσσα) την ιστορική φράση: «Alors, c’est la guerre» (Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο), εκδηλώνοντας έτσι την αρνητική θέση επί των ιταλικών αιτημάτων. 

Το έπος του ’40, που καταγράφηκε στις πιο λαμπρές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας, εμπνέει και διδάσκει. Δίνει σε όλους μας, τη δυνατότητα να αντλήσουμε διδάγματα ενότητας και συστράτευσης στην τελευταία μάχη για την έξοδο της Πατρίδας μας από τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας μας. 

Τιμούμε εκείνους τους ήρωες που δεν δίστασαν να προσφέρουν, ακόμη και τη ζωή τους, για την Ελευθερία, τη Δημοκρατία και την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια. Εκείνους που αγωνίστηκαν κατά του φασισμού και του ναζισμού, αφήνοντας σε όλους μας ακατάλυτες παρακαταθήκες. Εκείνους που έκαναν τον Ελεύθερο Κόσμο να μιλά για το μεγαλείο και την προσφορά της Ελλάδας στους κοινούς αγώνες. Οι λαοί της Ευρώπης που βρισκόταν κάτω από την μπότα του φασιστικού άξονα Γερμανίας – Ιταλίας, αναθάρρησαν. Οι Έλληνες πέτυχαν την πρώτη μεγάλη νίκη κατά του φασισμού, ο φασισμός δεν είναι ανίκητος αρκεί να το πάρεις απόφαση να τον πολεμήσεις!

Ο λαός μας μέθυσε από τις νίκες. Η τέχνη με τραγούδια, θεατρικά έργα, σκίτσα, αφίσες, ανέκδοτα, ποιήματα και αφηγήματα τις μετέτρεπε σε εθνική εποποιία. Από την άλλη, οι χαροκαμένες μάνες των νεκρών του πολέμου, βίωναν τον πόνο βουβά λειαίνοντας τον πόνο με την υπερηφάνεια. Τότε η ζωή γίνεται γιορτή, οι θυσίες έχουν νόημα και τα προβλήματα δίνουν τη θέση τους στα όνειρα. 

Σήμερα οι Έλληνες θυμόμαστε και τιμούμε μία από τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας μας, την εποποιία του “ΟΧΙ” του 1940, που ήταν κάτι πολύ περισσότερο από την απόκρουση ενός εισβολέα. Ήταν η αρχή του παλλαϊκού νικηφόρου πολέμου των Ελλήνων ενάντια στον φασισμό και την κατάλυση όλων των αξιών, που συνθέτουν την ταυτότητα και τον πολιτισμό μας. Κάθε γενιά όμως αντιμετωπίζει τις δικές της προκλήσεις και στη δική μας έλαχε να αντιμετωπίσει ένα διαφορετικό πόλεμο, έναν ανορθόδοξο πόλεμο με ασύμμετρες χρηματοοικονομικές απειλές. Το «ΟΧΙ» των Ελλήνων αποτελεί σημείο αναφοράς της σύγχρονης ιστορίας μας. Τα διδάγματα που παίρνουμε είναι πολλά και συνεχώς επίκαιρα καθώς ανέδειξε τη δυναμική του ελεύθερου ελληνικού λαού, το ελεύθερο ελληνικό πνεύμα και απέδειξε ότι οι Έλληνες αντιστέκονται σε οποιαδήποτε μορφή κατάκτησης , αδικίας και στέρησης της ελευθερίας.

πηγή:https://www.zougla.gr/apopseis/i-arnisi-katochis-to-1940-kai-oi-simerines-synaineseis/

Τα «Όχι» θέλουν Μεταξάδες

 

Του Ραφαήλ Α. Καλυβιώτη*

Διαχρονικά θα έπρεπε να τιμάμε με κάθε επισημότητα και με ομοψυχία την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Υπάρχουν πάντοτε όμως οι γνωστοί αρνητές της, που αρέσκονται, για παράδειγμα, στο να εισβάλλουν σε χώρους όπου διεξάγονται οι παρελάσεις αλλά και στο να επιμένουν με πομπώδες ύφος ότι το «Όχι» το ξεστόμισε ο ελληνικός λαός και όχι ο Ιωάννης Μεταξάς.

Οι αναθεωρητές χρόνια τώρα προσπαθούν να ακυρώσουν τη συνεισφορά του τελευταίου, παραγράφοντας τα απτά γεγονότα της Ιστορίας ένεκα της δικτατορικής διακυβέρνησής του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φράση στο βιβλίο Ιστορίας της γ’ λυκείου: «Ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το “Όχι” ίσως παρά τη βαθύτερη θέλησή του».

Κι όμως, όλα τα στοιχεία που έχει συλλέξει η ιστορική επιστήμη καταδεικνύουν ότι ο Μεταξάς γνώριζε τις κινήσεις των ιταλικών στρατιωτικών δυνάμεων στον αλβανικό χώρο, ενώ είχε ήδη αφήσει να διαρρεύσουν αυτές οι πληροφορίες στον βασιλέα Γεώργιο και στην Αγγλία. Μήνες πριν, άλλωστε, είχε γράψει στον Ιταλό πρεσβευτή ότι «εάν η Ιταλία ήθελε θίξει ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδος, και προπαντός την ακεραιότητα του εδάφους της, σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε ότι η Ελλάς θα αμυνθεί της τιμής της και της ακεραιότητός της μέχρις εσχάτων». Αλλά, βέβαια, για τους μελετητές της Ιστορίας η στάση του δεν προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση, εφόσον ήδη από το 1934 είχε την πεποίθηση ότι «η Ελλάς εν ουδεμία περιπτώσει δύναται να ευρεθή εις στρατόπεδον αντίθετον εκείνον εις το οποίον θα ευρίσκεται η Αγγλία».

Ο Ιωάννης Μεταξάς, βέβαια, δεν απάντησε «Όχι». Τουλάχιστον όχι «όχι» αυτολεξεί. Ήδη προετοιμασμένος για την άφιξη του Ιταλού πρεσβευτή, ξημερώματα της 28ης λαμβάνει το τελεσίγραφο, μέσα στο οποίο απαιτείτο εκ μέρους της ιταλικής κυβέρνησης η ελεύθερη διέλευση του ιταλικού στρατού από την ελληνοαλβανική μεθόριο για ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων συναφών διευκολύνσεών του, στην επικείμενη προώθησή του στην Αφρική. «Alors, c’est la guerre» αποκρίθηκε στη γαλλική ο γέρων Μεταξάς στον Γκράτσι, ήτοι «Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο».

Εντεταλμένος πράκτορας ή όχι, ο Νίκος Ζαχαριάδης από τις φυλακές της Κέρκυρας έστειλε εκείνο το περιβόητο γράμμα, με το οποίο συστρατευόταν στον πόλεμο έναντι του φασισμού, αναγνωρίζοντας στον Μεταξά την ηγεσία της χώρας. Το ίδιο έπραξαν και οι περισσότεροι εκ των κομμουνιστών που ήταν έγκλειστοι και εξόριστοι στις φυλακές. Όχι πολύ αργότερα, ένας άλλος διανοούμενος της Αριστεράς, ο Σπύρος Λιναρδάτος, καίτοι αναφανδόν ενάντιος στο δικτατορικό καθεστώς, θεώρησε χρέος του να τιμήσει την επιστήμη του και να μην εντάξει σε αυτήν εισαγόμενα ιδεολογικά σχήματα, αλλά να πει την αλήθεια: ο Μεταξάς πρωτοστάτησε και ηγήθηκε του ελληνικού λαού το 1940.

Οι αποδομητές όμως δεν αποδέχονται αυτό το απλό και ξεκάθαρο ιστορικό γεγονός, ασχέτως του αν οι ίδιες οι ηγετικές μορφές της Αριστεράς το έχουν πράξει κατά το παρελθόν. Και αυτό διότι δεν θέλουν να αποδεχθούν ότι η οργανική σχέση της ελληνικής κοινωνίας με έναν εθνικιστή δικτάτορα σε αυτό το κομμάτι ανακλά τη σχέση του ηγέτη με τον λαό, που ουσιαστικά είναι η σχέση της πολιτικής με την κοινωνία. Αυτό βέβαια δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη, αφού η σχέση της Αριστεράς, από τους κόλπους της οποίας έχουν ξεπηδήσει όλοι οι αποδομητές, με τους δικτάτορες ήταν πάντοτε ευέλικτη και επιλεκτική, και τα κροκοδείλια δάκρυα για την κατάλυση της δημοκρατίας λίγους πείθουν.

Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, εξόριστος επί τέσσερα έτη από το μεταξικό καθεστώς, στο βιβλίο του «Τα χρόνια του μεγάλου πολέμου» αναφέρει τα εξής: «Λέγουν όσοι αντικρίζουν με εμπάθεια και αυτά τα ανάγλυφα γεγονότα της Ιστορίας ότι το ΟΧΙ δεν το είπεν ο Μεταξάς. Ότι το είπεν ο Ελληνικός Λαός. Ναι, το είπεν ο Ελληνικός Λαός, αλλά αφού το είχε ειπή ο Μεταξάς. Ο ατυχής και συμπαθής Emanuelle Grazzi, εκτελών εντολήν που δεν του άρεσε καθόλου, εξύπνησε, την 3ην πρωινήν, τον Μεταξά και όχι τον Ελληνικόν Λαόν. Εάν έλεγεν ο Μεταξάς ΝΑΙ, πώς θα έλεγεν ΟΧΙ ο Ελληνικός Λαός, που θα εξυπνούσε αργότερα; Θα το έλεγε βέβαια μέσα του και θα το εξεδήλωνε και έμπρακτα, όταν θα οργάνωνε μυστικά την αντίστασή του, αλλά η αλβανική εποποιία δεν θα εγράφετο ποτέ. Ας είμεθα, λοιπόν, τίμιοι απέναντι της Ιστορίας. Το μέγα ΟΧΙ είναι πράξις του Ιωάννου Μεταξά».

Το «Όχι» λοιπόν του Ιωάννη Μεταξά, στεντόρειο και καθαρό, ήταν αυτό που ουσιαστικά πυροδότησε την έκρηξη ενθουσιασμού της ελληνικής κοινωνίας, σε συνδυασμό με έναν κρατικό/στρατιωτικό μηχανισμό ήδη έτοιμο για πόλεμο, και όχι το ανάστροφο. Κακά τα ψέματα.

*Υπ. δρ Γεωπολιτικής, πρόεδρος ∆ικτύου Ελλήνων Συντηρητικών – rkaliviotis@gmail.com

πηγή:https://www.antinews.gr/60536/antitheseis/ta-ochi-theloyn-metaxades/