%20(1)%20(1).jpg)
.jpg)
Το 1940 σημειώθηκε διαταξική και διακομματική σύμπνοια και σύγκλιση προθέσεων έναντι της ιταλικής εισβολής. Ο βασιλιάς Γεώργιος εκπροσωπούσε το δόγμα "ανήκομεν εις την Δύσιν" στην πλέον αυθεντική του μορφή, έχοντας ο ίδιος ευρωπαϊκή παιδεία και δυτική συνείδηση (σύμφωνα με τον βιογράφο του Π. Πιπινέλη). Ο Πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς, η μεγαλύτερη στρατιωτική ιδιοφυία της εποχής του, είχε ξεκαθαρίσει σε συνάντησή του με τους διευθυντές των αθηναϊκών εφημερίδων ότι θα ακολουθούσε πιστά την πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου, συντασσόμενος απολύτως με τους Συμμάχους.
Τα (απαγορευμένα από το καθεστώς Μεταξά) βενιζελικά και αντιβενιζελικά κόμματα ομονοούσαν στην αντίθεσή τους προς τον Άξονα. Το παράνομο ΚΚΕ, με επιστολή του έγκλειστου γενικού γραμματέα του Ζαχαριάδη, καλούσε τα μέλη του να πολεμήσουν "στον πόλεμο που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά". Οι ένοπλες δυνάμεις διοικούντο από βετεράνους της Μικράς Ασίας, που αναζητούσαν αναστήλωση του γοήτρου τους μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ο δε θαυμασμός προς τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, υπαρκτός στον ελληνικό Μεσοπόλεμο, εξανεμίστηκε μόλις ο Άξονας στράφηκε εναντίον της Ελλάδος.
Η ελληνική κοινωνία κατελήφθη από ένα συλλογικό αμόκ μόλις πληροφορήθηκε την επίθεση της Ιταλίας. Πολίτες και έφεδροι, μεγαλοαστοί και εργάτες, ηλικιωμένοι και έφηβοι, έτρεχαν να καταταγούν εθελοντές στην πρώτη γραμμή του πυρός. Ο καθηγητής πανεπιστημίου και αρχηγός του Ενωτικού Κόμματος Παναγιώτης Κανελλόπουλος διαπληκτίσθηκε με τον αξιωματικό της στρατολογίας που προσπάθησε μάταια να τον πείσει να μην προωθηθεί στο μέτωπο. Ο ηθοποιός Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο φιλόσοφος Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, οι ποιητές Γιώργος Σαραντάρης και Οδυσσέας Ελύτης, ο Χαρίλαος Φλωράκης, πολέμησαν στην πρώτη γραμμή. Η αθηναϊκή ελίτ και οι αγρότες των ακριτικών βουνών βρέθηκαν μαζί στα χαρακώματα.
Αλλά τα πάντα κρίθηκαν τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου. Ο Ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι επισκέπτεται νύκτωρ και αιφνιδιαστικά την οικία Μεταξά στην Κηφισιά. Ο Πρωθυπουργός ξυπνά και κατέρχεται στο σαλόνι με ολύμπια αταραξία. Σαν έτοιμος από καιρό. Είναι ο σπουδαστής της πρωσικής ακαδημίας πολέμου για τον οποίον "ουδέν πρόβλημα υπήρξε άλυτον", σύμβουλος του Βασιλέως Κωνσταντίνου και υπασπιστής του Ελευθερίου Βενιζέλου, επιτελάρχης των Βαλκανικών Πολέμων, επιτελικός νους της παράδοσης της Θεσσαλονίκης και της κατάληψης του Μπιζανίου, προφήτης της αποτυχίας της επιχείρησης των Δαρδανελίων και της Μικρασιατικής Εκστρατείας, διοργανωτής της εξονυχιστικής προετοιμασίας για την αντιμετώπιση της επικείμενης ιταλικής επίθεσης. Όταν ο Γκράτσι του επιδίδει το τελεσίγραφο, με το οποίο ζητεί την ελεύθερη διέλευση των ιταλικών στρατευμάτων "ώστε να διασφαλισθεί ότι η Ελλάς δεν θα εισέλθει στον πόλεμο με την πλευρά των Συμμάχων", ο Μεταξάς τον ρωτά τι θα συμβεί εάν αρνηθεί. Ο Γκράτσι λέει ότι σε αυτήν την περίπτωση θα έχουμε πόλεμο. Ο Μεταξάς, χωρίς να μεσολαβήσει κλάσμα δευτερολέπτου, απαντά: "Ώστε λοιπόν έχουμε πόλεμο". Το ιστορικό ΟΧΙ. Ο ελληνικός λαός κλήθηκε στην συνέχεια να το επαληθεύσει. Και το επαλήθευσε.
Το Ελληνικό Έθνος επί χιλιετίες ίσταται επί ξηρού βράχου στο όριο Ανατολής και Δύσεως, βαλλόμενο πανταχόθεν. Επιβιώνει και υπάρχει επειδή οι ηγέτες του απαντούν στους εκάστοτε εισβολείς με τον τρόπο του Λεωνίδα, του Μιλτιάδη, του Κολοκοτρώνη και του Μεταξά. Και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο η απάντηση θα είναι ΟΧΙ.
Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης
πηγή:https://www.capital.gr/arthra/3677395/giati-to-1940-nikisame-mia-uperdunami
.jpg)
«Ο ΜΕΤΑΞΑΣ ἔκανε καλή δουλειά, ἀλλά τήν ἔκανε μέ δικτατορικές μεθόδους. Αὐτό εἶναι τό μειονέκτημά του. Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἔβαλε σέ μιά τάξη τόν τόπο καί πέτυχε νά ἑνώσει τό Ἔθνος κατά τή διάρκεια τοῦ πολέμου.»
Σέ αὐτά τά λίγα λόγια συνοψίζεται ἡ γνώμη τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ γιά τόν Πρωθυπουργό τοῦ «Ὄχι», τόν Ἰωάννη Μεταξᾶ. Μέ δεδηλωμένη τήν πολιτική ἀντίθεση μεταξύ τῶν δύο ἀνδρῶν, ἡ ἀναγνώρισις τοῦ ἔργου Μεταξᾶ ἀποκτᾶ ἰδιαιτέραν βαρύτητα ὅταν δηλώνεται ἀπό ἕναν πολιτικό πού ἐσφράγισε μέ τήν παρουσία του τήν μεταπολεμική ἱστορία τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς μίλησε γιά τόν Μεταξᾶ στόν στενό του φίλο δημοσιογράφο Βάσο Βασιλείου (τόν γνωστό Βασ. Βασ. τῆς παλιᾶς «Βραδυνῆς») σέ μιάν ἐξομολόγηση σχετικά μέ τό ἔπος τοῦ ’40 ἀλλά καί ὅσα τραυματικά γιά τό Ἔθνος ἀκολούθησαν τήν ἀπελευθέρωση.
Γιά τά οἰκονομικά τῆς περιόδου διακυβερνήσεως ἀπό τόν Ἰωάννη Μεταξᾶ, ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἐδήλωνε:
«Λειτουργοῦσε καλά τότε τό Κράτος. Ἐξυγίανε τά οἰκονομικά καί πρό παντός μέ τήν εὐκαιρία τοῦ πολέμου, ἕνωσε τό Ἔθνος, καί ἔγινε αὐτό τό ὁποῖο ἔγινε στήν Ἀλβανία». Κρατοῦσε ὅμως τίς ἐπιφυλάξεις του: «Δεδομένου ὅμως ὅτι αὐτά τά ἔκανε μιά δικτατορία, δέν μπορεῖ κανείς νά τά χειροκροτήσει».
Ὁ Καραμανλῆς δέν συμφωνοῦσε μέ τίς δικτατορικές μεθόδους διακυβερνήσεως. Ὅπως ἀργότερα κρατήθηκε μακρυά ἀπό τήν πολιτική ζωή διαρκοῦντος τοῦ στρατιωτικοῦ καθετώτος τῆς 21ης Ἀπριλίου 1967, ἔτσι καί τό 1936 προτίμησε νά ἰδιωτεύσει. Μιλῶντας γιά τόν φανατισμό καί τήν ἔξαρση τῶν πολιτικῶν παθῶν ἐκείνης τῆς περιόδου ἀναφέρεται καί στίς προσωπικές ἐπιλογές του: «Μολονότι ἐγνώριζαν τίς τάσεις τοῦ Μεταξᾶ, τοῦ ἐμπιστεύθησαν τήν ἐξουσία. Καί ἔγινε ἡ δικτατορία, διαλύθηκε ἡ Βουλή καί ἐγώ πῆγα στίς Σέρρες καί ἄνοιξα τό δικηγορικό μου γραφεῖο». Ὁ Καραμανλῆς, ὅπως καί ὅλοι οἱ πολιτικοί ἄνδρες τῆς ἐποχῆς, εἶχε ἐπάγγελμα. Δέν περίμεναν νά βιοπορισθοῦν ἀπό τήν Βουλή καί τά κόμματα. Ἔτσι εἶχαν καί τήν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς. Καί ἦταν ἐπιλογή τοῦ Καραμανλῆ νά μήν συμπράξει στό καθεστώς Μεταξᾶ. Στήν ἐρώτηση ἄν τοῦ εἶχε γίνει βολιδοσκόπησις νά μετάσχει τότε στήν κυβέρνηση, ἀπήντησε:
«Ὄχι νά μετάσχω στήν κυβέρνηση. Ὁ Μεταξᾶς, διά τοῦ Μανιαδάκη, μέ εἶχε βολιδοσκοπήσει ἄν θά ἤθελα νά γίνω Ὑποδιοικητής τῆς Ἀγροτικῆς Τραπέζης. Διότι ἀπό τήν πρώτη στιγμή, λόγῳ τῆς μετριοπάθειάς μου, εἶχα δημιουργήσει μιά ἐντύπωση ἀγαθή σέ ὅλα τά κόμματα. Ἀλλά τούς εἶπα: “Δέν μπορῶ. Θά πάω σπίτι μου. Σέ μιά δικτατορία δέν μπορῶ νά συμπράξω”».
Ἐγκαίρως ὅμως ὁ Καραμανλῆς εἶχε διαβλέψει τούς κινδύνους ἀπό τήν δράση τοῦ ΕΑΜ, τούς ὁποίους εἶχε ἀναφέρει σέ ὁμάδες ἀκόμη καί σοσιαλιζόντων διανοουμένων σέ μιά προσπάθεια νά ἀνανεωθεῖ ἡ πολιτική ζωή τοῦ τόπου στήν ὁποία ὁ ἴδιος πίστευε βαθύτατα. Ἐρωτοῦσε τότε: «Πῶς εἶναι δυνατόν νά γίνονται ὅλα αὐτά τά πράγματα τά ὁποῖα λογικά δέν ἐξηγοῦνται;» ρωτοῦσε σχετικά μέ τήν πολιτική κατάσταση. Ἡ ἀπάντησις ἑτέρου πολιτευτοῦ ἦταν: «Φοβοῦμαι ὅτι τό μυαλό μας δέν λειτουργεῖ καλά. Μήν ψάχνεις νά βρεῖς λογική στήν πολιτική ζωή τῆς Ἑλλάδος».
Δυστυχῶς καί τό ἐρώτημα καί ἡ ἀπάντησις παραμένουν ἐπίκαιρα μέχρι σήμερα.
Τότε ὅμως ὁ Καραμανλῆς ἦταν προφητικός. Ἔλεγε: «Πρέπει νά ἀναπτύξουμε δράση, δηλαδή πρέπει νά προλάβουμε τό ΕΑΜ. Αὐτό πού θέλει νά πάρει ὁ λαός ἀπό τό ΕΑΜ, τήν ἀνανέωση τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, νά προλάβουμε νά τοῦ τό προσφέρουμε ἐμεῖς. Νά βγάλουμε κι ἐφημερίδα, νά ἀγωνιστοῦμε. Ὑπῆρχε ὅμως ἀπροθυμία, ὑπῆρχαν διαφωνίες καί ἰδεολογικές ἀντιθέσεις –ὅπως ἀποδείχθηκε ἐκ τῶν ὑστέρων– διότι ὁ μέν Ἀγγελόπουλος πῆγε στό βουνό, ὁ δέ Κόκκαλης ὁ ὁποῖος μετεῖχε τῆς ὁμάδας, πῆγε στό Κομμουνιστικό Κόμμα. Δέν ὑπῆρχε ὁμοιογένεια ἰδεολογική. Ὅταν τό διαπίστωσα αὐτό καί μέ τήν πεῖρα πού εἶχα, τούς εἶπα ὅτι δέν μποροῦσα νά συνεχίσω καί ἀποχώρησα».
Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς θέλησε μετά ἀπό αὐτά νά φύγει γιά τήν Μέση Ἀνατολή. Ἀλλά προφανῶς κάποιοι ἐκεῖ τόν θεωροῦσαν «μπελᾶ». Εἶπε ὁ ἴδιος:
«Στό τέλος ἕνας σύνδεσμος τῶν Ἄγγλων μέ εἰδοποίησε ὅτι ὑπάρχει ἕνα καΐκι μέ τό ὁποῖο θά φύγουν τρεῖς-τέσσερεις ἀξιωματικοί. Τό καΐκι αὐτό μᾶς περίμενε στήν Ἀνάβυσσο. Ἦταν περιπέτεια μεγάλη. Μᾶς πῆρε τό καΐκι καί ὅταν φθάσαμε στό στενό μεταξύ Ἄνδρου καί Τήνου εἶχε τέτοιο μελτέμι, πού ἦταν ἀδύνατον νά περάσουμε. Τελικά φθάσαμε στήν Τῆνο καί μπήκαμε σέ μιά σπηλιά περιμένοντας νά πέσει ὁ καιρός. Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνα τμῆμα, ἕνα τμῆμα, ἕνα φυλάκιο τοῦ ΕΛΑΣ. Κάποιος ἀποκάλυψε τήν παρουσία μας ἐκεῖ. Ἦρθαν λοιπόν στίς 5 τό πρωί, μᾶς συνέλαβαν καί μᾶς πῆγαν στό τελωνεῖο τῆς Πανόρμου τῆς Τήνου, ὅπου μᾶς κράτησαν ἐκεῖ 30-40 ἡμέρες. Πρόθεσή τους ἦταν ἀπό ἐκεῖ νά μᾶς πάνει στό στρατηγεῖο τοῦ ΕΛΑΣ στήν Εὔβοια γιά νά μᾶς δικάσουν. Ἀλλά λόγῳ τοῦ μελτεμιοῦ ἦταν ἀδύνατον νά ταξιδέψει καΐκι γιά τήν Εὔβοια. Αὐτό μ’ ἔσωσε».
Μέ τά πολλά ἔφθασαν στήν Σμύρνη ὅπου ἦσαν ὁ Ξενοφῶν Ζολώτας, ὁ Πέτρος Γαρουφαλιᾶς καί ἄλλοι. Ἀπό ἐκεῖ οἱ Ἄγγλοι τούς μετέφεραν στό Χαλέπι, ἀλλά ἐκεῖ δέν τελείωσαν τά προβλήματα. Ὅπως συνεχίζει: «Σ’ αὐτούς ὁ Παπανδρέου (σ.σ. ἦταν τότε πρωθυπουργός) ἔστειλε διαβατήρια νά πᾶνε στό Κάιρο, ἐνῷ σ’ ἐμένα δέν ἔστειλε, μέ ἀποτέλεσμα νά μέ κρατήσουν οἱ Ἄγγλοι στό Χαλέπι 40 μέρες.
»Μέ τόν Παπανδρέου εἶχα μιά συνομιλία πρίν φύγει γιά τήν Μέση Ἀνατολή. Εἴχαμε συμφωνήσει τότε ὅτι δέν πρέπει μέ κανένα τρόπο νά ἀναγνωρίσουμε πολιτική ὑπόσταση στό ΕΑΜ. Διότι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου θά τοῦ δίναμε τή δυνατότητα νά κατακτήσει τόν κόσμο. Ὅταν λοιπόν αὐτός στό Συνέδριο τοῦ Λιβάνου κάλεσε καί ἐκπροσώπους ἀπό τό ΕΑΜ, ἐγώ τοῦ ἔκανα ἕνα γράμμα καί τοῦ εἶπα ὅτι: “Ἡ σημερινή πολιτική σας ἀφίσταται ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα εἴχαμε πεῖ στήν Ἀθήνα καί νομίζω ὅτι μέ τήν πολιτική αὐτή θά ὁδηγήσετε τόν τόπο σέ μεγάλη περιπέτεια”. Ὁ Παπανδρέου σκέφθηκε προφανῶς ὅτι θά τοῦ ἤμουν μπελᾶς στό Κάιρο καί γι’ αὐτό δέν μοῦ ἔστειλε διαβατήριο».
Ἱστορική ἡ ἀξία τῶν ὅσων παραθέσαμε. Δείχνουν τήν πολιτική εὐθύτητα πού ὁδηγεῖ ἕναν πολιτικό ἄνδρα νά ἀναγνωρίσει τό ἔργο ἑνός ἄλλου, μέ τόν ὁποῖο διαφωνεῖ. Καί τόν ὁποῖο ἡ ἱστορία ἔγραψε ὡς πρωθυπουργό τοῦ «ΟΧΙ».
πηγή:https://www.estianews.gr/kentriko-thema/%e1%bd%81-konstant%e1%bf%96nos-karamanl%e1%bf%86s-gia-ton-%e1%bc%b0oanni-metaks%e1%be%b6-to%e1%bf%a6-%e1%bd%84chi/
Σύμφωνα με ειδικό πλαίσιο στην έκθεση για την ελληνική οικονομία του ΙΟΒΕ στο οποίο αναλύονται τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα δεδομένα (2022), οι δημόσιες δαπάνες για μακροχρόνια φροντίδα στην Ελλάδα το 2022 αντιστοιχούσαν μόλις στο 0,1% του ΑΕΠ, κατατάσσοντας τη χώρα μας στη δεύτερη χαμηλότερη θέση μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος διαμορφώθηκε στο 1,7%.
Όπως φαίνεται και στο παραπάνω γράφημα υπάρχει μια μεγάλη διαφοροποίηση μεταξύ Βορρά και Νότου, καθώς στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά και κυρίως της Σκανδιναβίας, κύριος πάροχος μακροχρόνιας φροντίδας είναι το κράτος. Στον αντίποδα, στις περισσότερες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και της πρώην Ανατολικής Ευρώπης ο ρόλος του κράτους ως μακροχρόνιου φροντιστή υποκαθίσταται σε μεγάλο βαθμό από παραδοσιακούς θεσμούς όπως η οικογένεια και η εκκλησία.
Στην Ελλάδα, πάντως, οι δημόσιες δαπάνες για μακροχρόνια φροντίδα υστερούν συστηματικά όχι μόνο σε σχέση με το μέσο όρο της ΕΕ αλλά και συγκριτικά με τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και των Βαλκανίων.
Ακόμη πιο δυσοίωνες είναι προβλέψεις για τη μελλοντική τάση των ελληνικών δημοσίων δαπανών για μακροχρόνια φροντίδα καθώς, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης προβλέπεται ισχνή έως και ανύπαρκτη αύξησή τους μεταξύ 2022 και 2070, ενώ κατά το ίδιο χρονικό διάστημα οι ανάγκες αναμένεται ότι θα πολλαπλασιαστούν, καθώς προβλέπεται ότι το μερίδιο του πληθυσμού άνω των 80 ετών θα διπλασιαστεί, από 8% το 2022 σε 16% το 2070
Η μακροχρόνια φροντίδα αφορά στην κάλυψη των αναγκών υγείας και καθημερινής υποστήριξης ατόμων, τα οποία λόγω χρόνιας ασθένειας, αναπηρίας ή γήρατος δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν για παρατεταμένη χρονική περίοδο. Οι ανάγκες αυτές καλύπτονται συνήθως μέσω:
Και όλα αυτά όταν είναι σχεδόν καθολικό αίτημα η αύξηση των δαπανών. Σύμφωνα με συγκριτική μελέτη μεταξύ των χωρών μελών της ΕΕ που εμβαθύνει στις τάσεις και πολιτικές στην εν λόγω θεματική η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (92%, που αποτελεί το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ) επιθυμεί την σημαντική αύξηση των δαπανών μακροχρόνιας φροντίδας.
.jfif)
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Eurostat, οι Έλληνες καταγράφουν το υψηλότερο ποσοστό “υποκειμενικής φτώχειας” στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς δύο στους τρεις (66,8%) δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα οικονομικά.
Το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη, ξεπερνώντας ακόμη και την Αλβανία, όπου το 55% των πολιτών απάντησε ότι «τα βγάζει δύσκολα ή με μεγάλη δυσκολία».
Η σύγκριση αυτή, που αναπαράγεται ήδη σε αλβανικά μέσα ενημέρωσης, δημιουργεί εντύπωση, καθώς οι Έλληνες φαίνεται να αισθάνονται φτωχότεροι από τους γείτονές τους, παρά τις φαινομενικές διαφορές στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ.Τι είναι η «υποκειμενική φτώχεια»
Η Eurostat δεν μετρά μόνο την αντικειμενική φτώχεια – δηλαδή τα εισοδήματα κάτω από το 60% του εθνικού μέσου όρου – αλλά και την αντίληψη των πολιτών για τη δυνατότητά τους να καλύπτουν τα καθημερινά έξοδα.
Η σχετική ερώτηση που τίθεται στα νοικοκυριά είναι:«Πόσο εύκολο είναι για εσάς να τα βγάλετε πέρα;»
Όσοι απαντούν «με δυσκολία» ή «με μεγάλη δυσκολία» κατατάσσονται στην κατηγορία της υποκειμενικής φτώχειας, δηλαδή εκείνων που αισθάνονται φτωχοί ακόμη κι αν δεν πληρούν τα τυπικά εισοδηματικά κριτήρια.
Πρωταθλήτρια η Ελλάδα
Η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή της κατάταξης με 66,8%, ακολουθούμενη από τη Βουλγαρία (37,4%) και τη Σλοβακία (28,7%).
Στον αντίποδα, οι πιο «αισιόδοξοι» Ευρωπαίοι είναι οι Ολλανδοί και οι Γερμανοί, όπου μόλις το 7,3% δηλώνει ότι δυσκολεύεται οικονομικά, ενώ στο Λουξεμβούργο το αντίστοιχο ποσοστό είναι 8,5%.
Στην Ιταλία, το 17,8% αισθάνεται φτωχό, στη Γαλλία και την Ισπανία περίπου το 22%, ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ ανέρχεται στο 17,4%.
Γιατί οι Έλληνες νιώθουν φτωχότεροι
Παρότι οι επίσημοι δείκτες φτώχειας στην Ελλάδα έχουν μειωθεί ελαφρά μετά την πανδημία, η αίσθηση φτώχειας παραμένει εκρηκτικά υψηλή.
Αυτό αποδίδεται:
Στο υψηλό κόστος ζωής, ιδιαίτερα σε στέγαση, ενέργεια και τρόφιμα.
Στη συνεχή φορολογική πίεση και τις οφειλές προς το Δημόσιο.
Στη χαμηλή αγοραστική δύναμη, που δεν έχει επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα.
Και στην αίσθηση ανασφάλειας για το μέλλον, που ενισχύεται από την ακρίβεια και τη δυσκολία αποταμίευσης.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της Αλβανίας, όπου – σύμφωνα με τα στοιχεία της INSTAT – το ποσοστό φτώχειας βάσει εισοδήματος ανέρχεται στο 19,2%, όμως η αντίληψη φτώχειας ξεπερνά το 50%.
Παρ’ όλα αυτά, οι Αλβανοί νιώθουν λιγότερο φτωχοί από τους Έλληνες, πιθανώς λόγω χαμηλότερων προσδοκιών και διαφορετικής σύγκρισης με το περιβάλλον τους.
Η Eurostat σημειώνει ότι οι γυναίκες (17,8%) δηλώνουν συχνότερα ότι βιώνουν οικονομικές δυσκολίες σε σχέση με τους άνδρες (17%), ενώ οι νέοι κάτω των 18 ετών (20,6%) επηρεάζονται περισσότερο από τη φτώχεια απ’ ό,τι οι άνω των 65 (14,9%).
Η υπηρεσία υπογραμμίζει ότι η «υποκειμενική φτώχεια» δεν αντικαθιστά τους εισοδηματικούς δείκτες, αλλά τους συμπληρώνει, καταγράφοντας το πραγματικό αίσθημα ανασφάλειας που προκαλείται από τις αυξήσεις τιμών και το υψηλό κόστος ζωής.
https://www.dimokratia.gr/oikonomia/611363/alvanika-mme-oi-ellines-einai-pio-ftochoi-ki-apo-emas-ti/
Στο Μαξίμου γνώριζαν από το 2019 πώς λειτουργούσε ο «αμαρτωλός» ΟΠΕΚΕΠΕ και παρ’ όλα αυτά όχι μόνο δεν έπραξαν τίποτα για να σταματήσουν την ανομία, αλλά τη συνέχισαν και τη μεγέθυναν – Σφοδρά πυρά της αντιπολίτευσης
Η πρόσφατη κυνική παραδοχή του Ακη Σκέρτσου κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε συνέδριο στην Καλαμάτα ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη γνώριζε «από το 2019» τα προβλήματα του ΟΠΕΚΕΠΕ πυροδότησε, όπως αναμενόταν, θυελλώδεις αντιδράσεις. Η ομολογία του «γαλάζιου» υπουργού αποτέλεσε μια πολιτική βόμβα και αποκάλυψε το αυτονόητο ότι στο Μέγαρο Μαξίμου, όσο κι αν το αρνούνταν, γνώριζαν τα πάντα από την πρώτη στιγμή για το πώς λειτουργούσε ο «αμαρτωλός» οργανισμός, ποιες παθογένειες υπήρχαν, ποιες έρευνες βρίσκονταν σε εξέλιξη και παρ’ όλα αυτά όχι μόνο δεν έπραξαν τίποτα για να σταματήσουν την ανομία, αλλά αξιοποίησαν την κατάσταση. Εκαναν ακόμα μία φορά την κρίση ευκαιρία και απογείωσαν το φαγοπότι. Μιλώντας σε συνέδριο, ο υπουργός Επικρατείας είπε ξεκάθαρα:
«Το πρόβλημα του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα πρόβλημα που διέφυγε εντελώς από την προσοχή της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση και το έχει εντοπίσει και το έχει επισημάνει, από τα πρωθυπουργικά χείλη μέχρι τους αρμόδιους υπουργούς, διαχρονικά από το 2019 έως σήμερα». Και συνέχισε με ακόμα πιο αποκαλυπτικά λόγια: «Γνωρίζαμε πολλά από τα προβλήματα, γνωρίζαμε τις έρευνες που γίνονταν, ενθαρρύναμε τις έρευνες, συνεργαζόμασταν με τις ευρωπαϊκές Αρχές».
Με λίγα λόγια, ο στενότερος συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη ομολόγησε αβίαστα ότι το κυβερνητικό επιτελείο παρακολουθούσε εδώ και χρόνια όσα συνέβαιναν στον οργανισμό που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια ευρώ κοινοτικών ενισχύσεων, αλλά, αντί να παρέμβουν και να σταματήσουν την καταλήστευση, επέλεξαν να τη «διαχειριστούν» πολιτικά, μετατρέποντας όλως τυχαίως τη διαφθορά σε πεδίο εξυπηρετήσεων, διορισμών και κομματικών ανταλλαγών.Η παραδοχή του κ. Σκέρτσου έρχεται να καταρρίψει με κρότο το κυβερνητικό αφήγημα της «εξυγίανσης» ενός μηχανισμού που, όπως προκύπτει, οι ίδιοι άφησαν να σαπίσει. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξαπέλυσαν καταιγισμό πυρών αναφορικά με τη δήλωση του «γαλάζιου» υπουργού. Το ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «ήξερε και συγκάλυπτε», ζητώντας καθαρές απαντήσεις από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη.
«Πώς γίνεται», σημειώνει, «η κυβέρνηση να έχει εντοπίσει το πρόβλημα ήδη από το 2019 και να επιτρέπει στον τότε αρμόδιο υπουργό Μάκη Βορίδη να εκτοξεύει κατά 1 εκατομμύριο στρέμματα το εθνικό απόθεμα βοσκοτόπων; Κι ακόμη γιατί δεν θορυβήθηκαν όταν, επί Αυγενάκη, καταγγέλθηκαν παράνομες επιδοτήσεις και ο καταγγέλλων καρατομήθηκε; Επιμένουν ακόμη ότι ο πρωθυπουργός δεν ήξερε;»
Στους ίδιους τόνους ήταν και η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ, που έκανε λόγο για «γαλάζιο παρακράτος» και «πρωθυπουργικό σκηνοθέτη». «Το Μέγαρο Μαξίμου ήταν ο ενορχηστρωτής του “γαλάζιου” σκανδάλου. Οχι μόνο ήξεραν, όχι μόνο συγκάλυπταν, αλλά συμμετείχαν ενεργά στη δημιουργία ενός παρακρατικού μηχανισμού που λεηλάτησε ευρωπαϊκές επιδοτήσεις» ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους στην Κουμουνδούρου, προσθέτοντας ότι «ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρει την απόλυτη πολιτική ευθύνη».
Ανάλογες αιχμές άφησε και η Νέα Αριστερά, που έκανε λόγο για «εκλάμψεις αλήθειας» κάθε φορά που κυβερνητικά στελέχη «ξεφεύγουν» δημόσια και παραδέχονται όσα προσπαθούν να κρύψουν. «Η ευθύνη του Μητσοτάκη είναι τεράστια. Η κυβέρνηση γνώριζε για το σκάνδαλο και οι απόπειρες συγκάλυψης είναι καταδικασμένες να αποτύχουν» τόνισε.
Μέσα σε αυτό το τείχος αμφισβήτησης, ο κ. Σκέρτσος προσπάθησε να ανασκευάσει και διασκεδάσει τις αλγεινές εντυπώσεις. Με ανάρτησή του κατηγόρησε την αντιπολίτευση για «κοπτοραπτική», ισχυριζόμενος ότι αναφερόταν στους ελέγχους και sτις εκθέσεις των αρμόδιων οργάνων της Ε.Ε. και όχι στις δικαστικές έρευνες. «Σε καμία περίπτωση δεν αναφέρθηκα στις δικαστικές έρευνες», έγραψε, προσθέτοντας ότι «οι διοικήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ από το 2019 είχαν ήδη ξεκινήσει διασταυρωτικούς ελέγχους».
«Αντιθέτως, μίλησα ρητά για το σχέδιο δράσης μετασχηματισμού του ΟΠΕΚΕΠΕ που από κοινού εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήδη από το 2024, πολύ πριν προκύψουν, δηλαδή, οι έλεγχοι της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Τέλος, είναι πλέον γνωστό ότι οι διοικήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ από το 2019 είχαν ξεκινήσει τους διασταυρωτικούς ελέγχους προωθώντας στην ελληνική Δικαιοσύνη για περαιτέρω διερεύνηση ύποπτες αιτήσεις ενισχύσεων, πολλές εκ των οποίων ήδη έχουν καταλήξει σε καταδίκες. Ανθρακες, λοιπόν, ο θησαυρός» καταλήγει στην ανακοίνωσή του ο υπουργός Επικρατείας.
.webp)
Ένα περιστατικό που προκαλεί οργή και φανερώνει ξεκάθαρη διάκριση σημειώθηκε πρόσφατα σε δημοτικό σχολείο της Αττικής. Συγκεκριμένα, ένας μαθητής της ΣΤ’ τάξης που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, ο οποίος είχε αναδειχθεί σημαιοφόρος για την 28η Οκτωβρίου, ύστερα από επίσημη κλήρωση, ενημερώθηκε λίγες ώρες αργότερα ότι η διαδικασία… θα επαναληφθεί λόγω “λάθους”.
Προφανώς, το λάθος δεν ήταν η κλήρωση· ήταν το αποτέλεσμα αυτής.
Το παιδί, όπως καταγγέλλουν οι γονείς του, ένιωσε απογοήτευση και αμηχανία με ό,τι συνέβη. Η χαρά του να συμμετάσχει ισότιμα σε μια σχολική γιορτή μετατράπηκε ξαφνικά σε πικρό μάθημα για το πώς εφαρμόζεται στην πράξη η “ισότητα”.
Η οικογένεια έχει ήδη καταθέσει επίσημη αναφορά στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αθήνας, με κοινοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας, ζητώντας να διερευνηθούν οι συνθήκες του περιστατικού και να υπάρξουν σαφείς οδηγίες ώστε να αποτραπούν παρόμοιοι αποκλεισμοί στο μέλλον.
Μιλώντας στο NEWS 24/7, οι γονείς του μαθητή λένε: «Το παιδί μας έχει επίσημα αναγνωρισμένη διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή. Έχει αξιολογηθεί από όλες τις αρμόδιες επιτροπές, συμπεριλαμβανομένου και του ΚΕΠΑ, το οποίο του έχει αποδώσει ποσοστό αναπηρίας 67%. Υπάρχει γνωμάτευση με κωδικό F84, καθώς και έγκριση από το ΚΕΔΑΣΥ για πλήρη παράλληλη στήριξη καθ’ όλη τη διάρκεια της φοίτησής του στο Δημοτικό Σχολείο.
Παρόλα αυτά, τα δύο τελευταία σχολικά έτη δεν του έχει διατεθεί παράλληλη στήριξη, λόγω έλλειψης διαθέσιμου προσωπικού. Παρά τις δυσκολίες, το παιδί μας κάνει καθημερινά μια τεράστια υπέρβαση. Με υπομονή, κόπο και τη στήριξη της οικογένειάς μας και των θεραπευτών του, έχει καταφέρει να συμμετέχει ισότιμα στη σχολική ζωή και να πετυχαίνει πολύ υψηλές επιδόσεις. Κάθε του βήμα, κάθε μικρή του πρόοδος, είναι για εμάς ένας αγώνας που κερδίζεται με ψυχή.
Στις 15 Οκτωβρίου 2025 πραγματοποιήθηκε στο σχολείο κλήρωση για τον σημαιοφόρο της 28ης Οκτωβρίου, παρουσία του Διευθυντή, της δασκάλας και της γυμνάστριας της τάξης. Ανακοινώθηκε ότι οι αριστούχοι μαθητές της ΣΤ’ τάξης ήταν 14. Κάθε παιδί πήρε ένα χαρτάκι με το όνομά του και το έβαλε στην κληρωτίδα. Η δασκάλα τράβηξε ένα χαρτάκι και το όνομα που ανακοινώθηκε ως σημαιοφόρος ήταν του παιδιού μας.
Λίγες ώρες αργότερα, όπως μας ενημέρωσε το παιδί μας, κλήθηκε στο γραφείο του Διευθυντή, μόνο του. Εκεί του είπαν ότι η κλήρωση “έγινε λάθος” και ότι θα επαναληφθεί. Στη δεύτερη κλήρωση, το όνομά του δεν υπήρχε καν ανάμεσα στα χαρτάκια, που αυτή τη φορά ήταν 13 αντί για 14. Έτσι, αποκλείστηκε τόσο από τη θέση του σημαιοφόρου όσο και από εκείνη των παραστατών.
Την επόμενη ημέρα επικοινωνήσαμε τηλεφωνικώς με τον Διευθυντή, ο οποίος επιβεβαίωσε τα γεγονότα. Μας είπε ότι το “λάθος” οφειλόταν σε τεχνικό πρόβλημα του συστήματος mySchool, που όπως ανέφερε είχε υπολογίσει λανθασμένα τον μέσο όρο. Ωστόσο, ο μέσος όρος του παιδιού μας είναι 9,88, πράγμα που το κατατάσσει ξεκάθαρα στους αριστούχους μαθητές. Δεν υπήρξε κανένα λάθος στους αριθμούς, μόνο ένας λάθος χειρισμός που πλήγωσε ένα παιδί.
Το περιστατικό αυτό το επηρέασε βαθιά. Ένιωσε απογοήτευση, αδικία και ματαίωση. Είναι ένα παιδί που κάθε μέρα υπερβαίνει τον εαυτό του για να σταθεί ισότιμα με τους συμμαθητές του και δεν άξιζε να βιώσει κάτι τέτοιο. Η στιγμή που θα έπρεπε να είναι χαρά και περηφάνεια, μετατράπηκε σε πληγή και στενοχώρια.
Θεωρούμε πως, δεδομένου ότι δεν υπήρχε ειδικός εκπαιδευτικός ή παράλληλη στήριξη, θα έπρεπε να είχαμε κληθεί να είμαστε παρόντες κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης, ώστε να μπορέσουμε να το στηρίξουμε συναισθηματικά. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε μόνο του να ακούει κάτι που θα ήταν δύσκολο ακόμη και για έναν ενήλικα να διαχειριστεί. Η απουσία αυτής της πρόνοιας και ο τρόπος που έγινε η ανακοίνωση επιβάρυναν ακόμη περισσότερο την ψυχολογία του.
Το περιστατικό αυτό μας έχει προκαλέσει βαθιά λύπη και ανησυχία, τόσο για τον τρόπο διαχείρισης όσο και για τον αντίκτυπο που είχε στο παιδί μας. Ως γονείς, ζητούμε να διασφαλιστεί ότι δεν θα επαναληφθεί ποτέ ξανά ένα τέτοιο συμβάν, ούτε για το δικό μας παιδί ούτε για κανένα άλλο παιδί.
Ρωτάμε με ειλικρίνεια και πόνο ψυχής: γιατί δεν κληθήκαμε άμεσα να ενημερωθούμε για το περιστατικό; Γιατί δεν υπήρξε πρόνοια προστασίας και υποστήριξης του παιδιού μας; Εκτιμήθηκε αν μπορούσε να διαχειριστεί μια τέτοια ανακοίνωση μόνο του; Σκέφτηκε κανείς τον αντίκτυπο που θα είχε κάτι τέτοιο στην ψυχή του;
Θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό. Δεν ζητάμε να πάρει τη σημαία πίσω το παιδί μας από το παιδί που επιλέχθηκε στη δεύτερη κλήρωση. Ποτέ δε θα το ζητούσαμε αυτό, γιατί δεν φταίει κανένα παιδί. Το δικό μας παιδί πληγώθηκε, αλλά δεν χρειάζεται να πληγωθούν κι άλλα παιδιά. Δεν θέλουμε να αδικηθεί κανένας, θέλουμε μόνο να μην ξαναζήσει κανένα παιδί κάτι παρόμοιο.
Δεν παίζουμε με παιδικές ψυχές. Οι πληγές αυτές μένουν για πάντα. Ζητάμε ως γονείς να διασφαλιστεί ότι κανένα παιδί, με ή χωρίς ιδιαιτερότητες, δεν θα ξαναζήσει ποτέ κάτι τέτοιο. Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη χαρά, στη δικαιοσύνη και στον σεβασμό. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που διδάσκουμε στα παιδιά μας είναι πολύ πιο σημαντικό από κάθε σημαία. Είναι το πώς φερόμαστε σε κάθε άνθρωπο, και ιδιαίτερα στα πιο ευάλωτα παιδιά».
Η οικογένεια κάνει λόγο για ξεκάθαρη διάκριση και για μια απόφαση που υπονομεύει τη σχολική ένταξη. Κι αν κάτι αναδεικνύει αυτό το περιστατικό, είναι ότι η “συμπερίληψη” στα ελληνικά σχολεία παραμένει συχνά μια ωραία λέξη σε εγκυκλίους και ημερίδες, αλλά δύσκολα εφαρμόζεται στην πράξη.
Σε ένα σχολείο που θεωρεί φυσικό να αποκλείει ένα παιδί επειδή βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, η έννοια της εκπαίδευσης χάνει το νόημά της. Δεν πρόκειται για “λάθος” -πρόκειται για την αμηχανία ενός συστήματος που δεν έχει μάθει ακόμη να βλέπει τους μαθητές με αναπηρία ως ισότιμα μέλη της κοινότητας.
Ίσως κάποτε το “λάθος” να μην είναι η κλήρωση, αλλά η νοοτροπία που επιμένει να την επαναλαμβάνει.
https://www.news247.gr/ellada/i-ellada-tis-ntropis-apekleisan-mathiti-me-aftismo-apo-ti-simaia-tis-28is-oktovriou/?utm_source=NEWS24%2F7+Newsletter&utm_campaign=f7760f79dc-EMAIL_CAMPAIGN_2018_03_27_COPY_01&utm_medium=email&utm_term=0_11a0ec29ff-f7760f79dc-393592725