Το Κοινοβούλιο που προέκυψε από τις εκλογές του Ιουνίου του 2023 έχει το θλιβερό προνόμιο να έχει εικόνα χειρότερη και από τη δύσκολη χώρα την οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Οταν δεν πρωταγωνιστεί σε θεσμικές ή άλλες απρέπειες μετατρέπεται σε ένα σκλαβοπάζαρο εδρών, και όλα αυτά εν μέσω της σημαντικότερης αποστολής του, της αλλαγής του Καταστατικού Χάρτη της Ελληνικής Δημοκρατίας
Το καλοκαίρι του 2023 η Βουλή που είχε προκύψει από τις εκλογές είχε εκλέξει πανηγυρικά προεδρείο – τώρα δεν μπορεί ούτε να εκλέξει πέμπτο αντιπρόεδρο. Είχε για κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον ΣΥΡΙΖΑ, με 47 βουλευτές – τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 10 όλους κι όλους, οι άλλοι σκόρπισαν δεξιά και αριστερά. Το καλοκαίρι του ’23 η Βουλή δεν είχε ούτε έναν ανεξάρτητο βουλευτή –λογικό–, όμως από την Πέμπτη 27 Αυγούστου 2026 έχει 53!
Οι περισσότεροι από αυτούς, βαλκάνιοι σαμουράι δίχως αφέντη, κρατούν εδώ και μήνες –μερικοί χρόνια τώρα– την έδρα και τη βουλευτική αποζημίωση, περιμένοντας να την πουλήσουν στον πλειοδότη που θα τους εγγυηθεί μια ακόμα τετραετία – με το αζημίωτο, φυσικά. Αλλοι περιμένουν τον Τσίπρα, άλλοι τον Σαμαρά, άλλοι τον Ανδρουλάκη, άλλοι τον Μητσοτάκη – που, ώρες ώρες, τους φαντάζεσαι να διαλέγουν σαν από πάγκους στη λαϊκή. Στο μεταξύ όλοι αυτοί, μαζί με τους υπόλοιπους, τυπικά νομοθετούν εις το όνομα των ψηφοφόρων τους, αν και είναι γνωστό πως πολλοί δεν ασχολούνται καν. Η Βουλή, αυτή η Βουλή, πρέπει να είναι η χειρότερη όλων των εποχών.
Σύμφωνοι, τα μηνύματα δεν ήταν καλά από την αρχή και έτσι πήγε ως τώρα. Για παράδειγμα, και μόνο ο διαρκής και αχαλίνωτος κοινοβουλευτικός ακτιβισμός της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που έφερε μεταξύ πολλών άλλων και τα περίφημα κρακεράκια του Αδωνι ή ανέδειξε τον ωμό σεξισμό του Δραμινού Κυριαζίδη, θα αρκούσε από μόνος του για να μας δώσει μια εικόνα γενικευμένης ελαφρότητας, αν όχι φαιδρότητας, της κοινοβουλευτικής ζωής μας.
Θα αντιτείνει, πάλι, κανείς ότι και μόνο του το γεγονός της εισόδου στη Βουλή του εξόφθαλμα κασιδιάρικου μορφώματος των Σπαρτιατών και οι μπουνιές που έπεσαν τον Απρίλιο του 2024 αρκούσαν για να μας προϊδεάσουν για τη συνέχεια του έργου. Ή ότι το γεγονός πως η Βουλή είχε για δύο χρόνια έναν πρώην πρωθυπουργό, τον Αλ. Τσίπρα, άφωνο στα βουλευτικά έδρανα να συμμετέχει τυπικά, αλλά ουσιαστικά να συγγράφει την «Ιθάκη», να φαντάζεται την ταξιθεσία στο «Παλλάς» και να ετοιμάζεται για την ΕΛ.Α.Σ., αρκεί για να μας δείξει πόσο σοβαρά παίρνουν κάποιοι ακριβοθώρητοι τη συμμετοχή τους στην κοινοβουλευτική διαδικασία.
Και, αν θέλετε, ακόμα και εκείνη η ειλικρινής παραδοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η Εξεταστική για τα Τέμπη «δεν ήταν η καλύτερη στιγμή της Βουλής», προσέθεσε και την πρωθυπουργική σφραγίδα σε ένα πόρισμα ότι αυτή η κοινοβουλευτική φουρνιά που μας προέκυψε τον Ιούνιο του ’23 δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, για να το πούμε διακριτικά.
Αυτά όμως θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν περιπτωσιολογίες – εδώ που τα λέμε, και η Βουλή του 2015-19 δεν ήταν ό,τι καλύτερο, είχε και αυτή και βεριτάμπλ χρυσαυγίτες και έναν ακόμα πιο άφωνο πρώην πρωθυπουργό (δεν είχε Ζωή πάντως).
Αλλά εδώ πια μιλάμε για μια Εθνική Αντιπροσωπεία που σε κάνει να ντρέπεσαι.
Που από τον Ιούνιο του 2025, από το μέσο δηλαδή του εκλογικού κύκλου, λειτουργεί, συζητά, νομοθετεί, ψηφίζει, αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της χώρας, με 297, και όχι 300 βουλευτές, γεγονός που δεν έχει ξανασυμβεί στην ιστορία της Μεταπολίτευσης.
Το γιατί δεν αναπληρώθηκαν οι τρεις έδρες των ισάριθμων βουλευτών των Σπαρτιατών, των οποίων η εκλογή ακυρώθηκε από το Εκλογοδικείο ύστερα από ενστάσεις τοπικών υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, είναι κάτι που προβληματίζει σταθερά τους συνταγματολόγους, σχετικοποιεί τον ρόλο του βουλευτή ως αντιπρoσώπου των εκλογέων του και προκαλεί, αν μη τι άλλο, αμήχανες στιγμές: Θυμίζω ότι εκείνες τις ημέρες ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης είχε σπεύσει να σημειώσει, με μια κάποια ανακούφιση, ότι με 297 βουλευτές η πλειοψηφία είναι πλέον 149 και όχι 151 βουλευτές –μια δήλωση που είχε προκαλέσει αναστάτωση και διορθωτική δήλωση από τις γνωστές κυβερνητικές «πηγές» που τόνιζαν ότι «ο πήχης για εμάς δεν είναι ούτε οι 149 ούτε οι 151… αλλά το σύνολο των βουλευτών της ΚΟ». Το ότι μετά ακολούθησε η βραδιά με τις επιστολικές ψήφους, προσθέτει και μια πρέζα νυχτερινού δράματος στη γενική απρέπεια.
Επίσης, μιλάμε πια για μια Εθνική Αντιπροσωπεία η οποία ξεκινά να συζητήσει το σημαντικότερο ζήτημα που μπορεί να κληθεί από την Ιστορία να συζητήσει, την αναθεώρηση του Καταστατικού Χάρτη της χώρας, και λέει ότι ελπίζει σε συναινέσεις όταν έχει να κάνει με δεκάδες ανεξάρτητους βουλευτές, που ο καθένας έχει διαφορετική ατζέντα, άποψη και, ας είμαστε ειλικρινείς, μπελάδες – ενδιαφέρον του είναι να δει πώς και με ποιον θα επανεκλεγεί και όχι το άρθρο 86 ή η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Για να έχουμε μια εικόνα τού πόσο εκ των πραγμάτων έχει εκφυλιστεί η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, για τον ανώτατο, θυμίζουμε, νόμο της Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτή η συζήτηση ξεκινά με άλλους βουλευτές και ψηφίζεται τελικά από άλλους, που δεν είχαν συμμετάσχει στη συζήτηση, διότι στο μεταξύ κάποιοι παραιτήθηκαν από τις έδρες τους και ήρθαν άλλοι στη θέση τους!
Εδώ πια μιλάμε για μια Εθνική Αντιπροσωπεία της οποίας το ένα έκτο των μελών –ένας σε κάθε έξι!– έχει εκλεγεί με άλλο κόμμα, εκτελεί τυπικά τα καθήκοντά του και ουσιαστικά βρίσκεται σε ένα διαρκές ή «κλειδωμένο» αλισβερίσι για μια κοινοβουλευτική έδρα στην επόμενη τετραετία. Κάποιοι κάνουν διακοπές διαρκείας και μαθαίνουμε νέα τους από το Instagram, κάποιοι καλούνται να ορκιστούν βουλευτές εξ εφέδρων υποσχόμενοι ότι απλώς δεν θα κάνουν τίποτα (!), κάμποσοι άλλοι είναι στα τηλέφωνα για το επόμενο κόμμα.
Η λαϊκή επιταγή που εκδόθηκε πριν από τρία χρόνια έχει μεταφραστεί σε ένα μηνιαίο ποσό στον τραπεζικό λογαριασμό, η ύψιστη αποστολή που ανατέθηκε έγινε μια πόζα, ξεχάστηκε μέσα στην παραζάλη των διαρκών μετακινήσεων, το αξίωμα του βουλευτή μετατράπηκε σε προϊόν προς μεταπώληση ή μεταβίβαση, όχι πολύ ακριβότερο ή πιο αξιοσέβαστο από μια άδεια ταξί.
Ποτέ στη Μεταπολίτευση δεν είχε υπάρξει τέτοια έκπτωση, αλλά ούτε και τέτοια συμφιλίωση με αυτήν την έκπτωση. Ισως ούτε και προδικτατορικά, και αυτό λέει πολλά.
Η Βουλή αυτή πρέπει να είναι ένα μάθημα για όλους. Συνηθίζουμε να λέμε ότι είναι η εικόνα της χώρας. Οχι, δεν είναι. Είναι χειρότερη. Ας προσέχουμε λοιπόν διπλά στην επόμενη κάλπη.
Πηγή: Protagon.gr
