«Μην κάνετε αγωγές...» είπαν!
Υπάρχουν φράσεις που μένουν χαραγμένες στη μνήμη.
Όπως εκείνο το περίφημο...
«Μην κάνετε αγωγές...»
Θυμάμαι τότε. Χρόνια μνημονίων. Περικοπές.
Συντάξεις που αδυνάτιζαν πιο γρήγορα κι από άνθρωπο σε αυστηρή δίαιτα.
Και χιλιάδες συνταξιούχοι, ιδιαίτερα οι απόστρατοι, αναρωτιούνταν:
«Να κάνω αγωγή ή να μην κάνω;»
Κάπου εκεί βγήκαν και οι επίσημες διαβεβαιώσεις.
Το μήνυμα που έφτασε σε χιλιάδες ανθρώπους ήταν απλό:
«Μην τρέχετε στα δικαστήρια. Αν υπάρξει δικαίωση, θα αποδοθούν τα χρήματα σε όλους.»
Και πολλοί το πίστεψαν.
Είπαν:
«Αφού το λέει η ίδια η κυβέρνηση, γιατί να μπλέξω με δικηγόρους, έξοδα και ταλαιπωρία;»
Πέρασαν τα χρόνια. Τα δικαστήρια αποφάσισαν.
Και ξαφνικά... Άνοιξε η πόρτα. Αλλά όχι για όλους.
Μόνο για όσους είχαν κάνει αγωγές.
Εδώ κάπου ο Έλληνας συνταξιούχος έπαθε... ίλιγγο.
Δηλαδή, αν άκουσες την προτροπή και δεν έκανες αγωγή, έμεινες να χειροκροτάς τους υπόλοιπους.
Αν δεν την άκουσες και πήγες στα δικαστήρια, τώρα πληρώνεσαι.
Είναι σαν να σου λέει ο δάσκαλος:
«Μην γράψετε την εργασία, δεν χρειάζεται.»
Και στο τέλος να βάζει άριστα μόνο σε όσους... δεν τον άκουσαν.
Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται διοικητική συνέπεια. Ξέρω όμως ότι λέγεται δοκιμασία της εμπιστοσύνης.
Γιατί το κράτος δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις που παίρνει.
Κρίνεται και από το αν ο πολίτης μπορεί να πιστεύει τον λόγο του.
Κι όταν ο πολίτης αρχίζει να σκέφτεται ότι, την επόμενη φορά που θα ακούσει ένα καθησυχαστικό «μην ανησυχείς», ίσως πρέπει να κάνει ακριβώς το αντίθετο...τότε δεν έχουμε πρόβλημα μνήμης. Έχουμε πρόβλημα εμπιστοσύνης.
Και αυτό είναι ίσως το ακριβότερο τίμημα.
Γιατί η εμπιστοσύνη δεν κόβεται με μνημόνια.
Δεν επιστρέφει με μια ανακοίνωση.
Χτίζεται με συνέπεια.
Παν. Μίγκος 15/7/26