Κυβέρνηση: - Καίγονται βουνά και δάση και μετά φυτρώνουν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά!!

➤ Περισσότερα από 2 δισεκατομμύρια ευρώ κόστισε στον ελληνικό λαό ο σχεδιασμός του Εθνικού Προγράμματος Πολιτικής Προστασίας «ΑΙΓΙΣ» από την κυβέρνηση της Ν.Δ…

• Γράφει ο Θεσσαλονικεύς

➤ Δηλαδή, τι περιμένατε από μια κυβέρνηση που έχει αρχηγό τον Μητσοτάκη, ο οποίος είναι αρχηγός σε ένα κόμμα που έχει logo τον αναμμένο πυρσό;

➤ Καίγονται βουνά και δάση και μετά φυτρώνουν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά. Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές. «Το ανάποδο έχει συμβεί ποτέ; Εχουν καεί αιολικά ή φωτοβολταϊκά πάρκα;» ρωτάει ένας φίλος.

➤ Πρωταθλήτρια η Ελλάδα στην ανεργία των νέων, σύμφωνα με την Eurostat… Χτυπάμε πρωτιές που είχαμε χρόνια να δούμε χάρη στην κυβέρνηση του πολιτικού απατεώνα Κούλη Μητσοτάκη…

➤ «Καλημέρα Ελλάδα» με Χιώτη και Παυλόπουλο; Θα επιστρέψει ως βαμπίρ ο Παπαδάκης και θα αρχίσει να μοιράζει χαστούκια για το ξεφτιλίκι της εκπομπής…

➤ Ακόμη Αύγουστο έχουμε;

➤ Αν παίζεις ρακέτες στη θάλασσα και βογκάς σαν τον Τσιτσιπά και τον Ναδάλ μαζί, τότε πήγαινε παραπέρα, σε παρακαλώ. Δεν έχω φέρει ωτοασπίδες…

➤ Με τόσους καφέδες που πίνω, τα κουνούπια που με τσιμπάνε θα κοιμηθούν τον Δεκέμβριο.

➤ Τα καλοκαιρινά βράδια οι υποσχέσεις πρέπει να ψιθυρίζονται στις αγκαλιές. Τόσο κοντά…

➤ Ρώτησα το ChatGPT πότε θα πάω εγώ διακοπές και μου απάντησε:
«Εσύ έχεις πολύ χιούμορ».

➤ Δεν θέλω να σας στενοχωρήσω, αλλά φτωχάτζες μάς βρήκε ο Αύγουστος, φτωχάτζες θα μας αφήσει.

➤ Ποιοι έρωτες; Ενα μάτσο χημικές ουσίες είναι όλα αυτά. Μια ψευδαίσθηση.

➤ Κοιτάζω το κρεβάτι μου όπως ο ναυαγός τη στεριά…

➤ -Τα παιδιά μου θα γυρίσουν το Ιόνιο φέτος.
-Εσύ;
-Θα γυρίσω κάτι εντεράκια για κοκορέτσι.

➤ Ξέρεις ότι έχεις μεγαλώσει όταν περπατάς και τρίζουν τα κόκαλα αντί για τα πεζοδρόμια.

➤ Πήγαμε σ’ ένα χωριό τις προάλλες. Λέει η γριά ταβερνιάρισσα: «Καθίστε έχω κάνει καλτσόνε και κριθαρότο». Πετρετζίκη, μας κατέστρεψες!

➤ Μου χρωστάς έναν Αύγουστο, ένα φιλί, ένα χάδι, έναν έρωτα όλο τρέλα, ένα καφέ, πεντέξι παγωτά, τρία κιλά παϊδάκια πρόβεια και πεντέξι κρασάκια!

➤ Μπαίνω να πάρω καφέ. «Τι ζώδιο είστε;» με ρωτάει η γλυκούλα. «Δίδυμος» της λέω. «Το ξέρετε πως ταιριάζετε πολύ με λέοντες;» μου λέει…
«Πριν από τις 17.00, μόνο με το φρέντο εσπρέσο ταιριάζω, καρδούλα μου. Φτιάξε μου έναν σκέτο, σε παρακαλώ».

➤ – Ενα σου λέω. Η υπομονή μου εξαντλείται.
-Να τη φορτίσεις.

➤ – Γραμμή Ψυχικής Υγείας, λέγετε παρακαλώ.
– Είμαι υπουργός και θέλω να παραιτηθώ για λόγους ευθιξίας.
– Αχαχαχα, μπας σε καλό σου, μ’ έκανες και γέλασα!

➤ Κάποιος φίλος πήγε διακοπές στην Αίγυπτο, είδε στο πρόγραμμα ότι θα πήγαιναν να δουν Βεδουίνους και πήγε και αγόρασε μπανάνες, γιατί κατάλαβε μπαμπουίνους. Τις έφαγε όλες, για να μη γίνει ρεζίλι…

➤ Φαροφύλακες υπάρχουν ακόμη; Πού κάνω αίτηση;

➤ Στις πόσες καρδούλες στο ποτήρι του φρέντο θεωρείται σχέση;

➤ Σε λίγα χρόνια μια ολόκληρη γενιά θα έχει μεγαλώσει σε μια χώρα μόνιμα σε κρίση. Θα έχει εκπαιδευτεί να θεωρεί αυτή την κρίση δεδομένη και αναπόφευκτη. Μάντεψε τη συνέχεια…

πηγή:https://www.dimokratia.gr/parapolitika/728276/apo-ton-aigis-kai-tin-anergia-mechri-tis-diakopes-kai-tin-kathimerinotita/

Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας: - Τα δικαιούμενα στους συνταξιούχους αναδρομικά θα καλύπτουν περίοδο 46 μηνών

1..Με την 1439/2020, απόφασή της η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφάσισε πως η διαγνωσθείσα αντισυνταγματικότητα, των νόμων 4051/12 και 4093/12, θα έχει αναδρομικό χαρακτήρα  μόνον για τους ενάγοντες και για  όσους άλλους έχουν ασκήσει ένδικα μέσα ή βοηθήματα μέχρι 10-6-2015 που είναι ο χρόνος δημοσίευσης των αποφάσεων 2287/2015 και 2288/2015.

   2. Εκτιμάται πως η αναμενόμενη, εντός των προσεχών ημερών, απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, που είναι το καθ΄ ύλην αρμόδιο Ανώτατο Δικαστήριο, για τους Δημοσίους υπαλλήλους, θα είναι παρόμοια με αυτή της Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, δηλαδή ότι αναδρομικά δικαιούνται ΜΟΝΟ όσοι είχαν ασκήσει αγωγές

   3. Τα αναδρομικά θα καλύπτουν την περίοδο από 1-8-2012, χρονική περίοδος που ξεκίνησαν οι μειώσεις, μέχρι 12/5/2016, δηλαδή 46 μήνες
       
 4.  Δυστυχώς η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, ξέχασε(;), μια περίοδο 31 μηνών!!
     

Διαβάστε τις επίμαχες παραγράφους 3, 15 και 20

3. Επειδή, η υπό κρίση αγωγή εισήχθη στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατ’ εφαρμογή του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 3900/2010 (Α΄ 213), όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 40 παρ. 1 του ν. 4055/2012 (Α΄ 51), στο οποίο ορίζονται τα εξής: «Οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα ή μέσο ενώπιον οποιουδήποτε τακτικού διοικητικού δικαστηρίου μπορεί να εισαχθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας με πράξη τριμελούς Επιτροπής, αποτελούμενης από τον Πρόεδρό του, τον αρχαιότερο Αντιπρόεδρο και τον Πρόεδρο του αρμόδιου καθ’ ύλην Τμήματος, ύστερα από αίτημα ενός των διαδίκων ή του Γενικού Επιτρόπου των διοικητικών δικαστηρίων, όταν με αυτό τίθεται ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος που έχει συνέπειες για ευρύτερο κύκλο προσώπων. ... Μετά την επίλυση του ζητήματος, το Συμβούλιο της Επικρατείας μπορεί να παραπέμψει το ένδικο μέσο ή βοήθημα στο αρμόδιο τακτικό διοικητικό δικαστήριο. 

Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας δεσμεύει τους διαδίκους της ενώπιόν του δίκης, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι παρεμβάντες. Στη δίκη ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας μπορεί να παρέμβει κάθε διάδικος σε εκκρεμή δίκη, στην οποία τίθεται το ίδιο ζήτημα, και να προβάλει τους ισχυρισμούς του σχετικά με το ζήτημα αυτό. ...». Ειδικότερα, με την 21/2019 πράξη της τριμελούς Επιτροπής του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 3900/2010, η κρινόμενη αγωγή, η οποία είχε ασκηθεί στις 11.9.2019 ενώπιον του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών ως δικαστηρίου αρμοδίου για την εκδίκασή της (άρθρο 1 παρ. 2 εδαφ. η΄ του ν. 1406/1983), εισήχθη στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατόπιν αίτησης του Ε.Φ.Κ.Α., προκειμένου να κριθούν τα ακόλουθα γενικοτέρου ενδιαφέροντος ζητήματα που έχουν συνέπειες για ευρύτερο κύκλο προσώπων: 

«α) Αν η θεσπισθείσα με τη διάταξη του άρθρου 14 παρ. 2α του ν. 4387/2016 ρύθμιση της συνέχισης καταβολής των συντάξεων, όπως είχαν διαμορφωθεί την 31.12.2014, δηλαδή με τις μειώσεις που επήλθαν με τους ν. 4051/2012 και 4093/2012 για το χρονικό διάστημα από την έναρξη ισχύος του νόμου 4387/2016, ήτοι από 12.5.2016 και εφεξής, είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. 

β) Αν η παραπάνω διάταξη του άρθρου 14 παρ. 2α του ν. 4387/2016 έχει την έννοια ότι καταλαμβάνει ρυθμιστικά και το διάστημα από 1.1.2013 έως την 11.5.2016 και, σε καταφατική περίπτωση, εάν η ρύθμιση για το διάστημα αυτό αντίκειται στο Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. 

γ) Αν ο χρονικός περιορισμός της ισχύος των αποτελεσμάτων που έθεσαν οι 2287-2288/2015 αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας αφορά μόνο τη διαπίστωση της αντίθεσης προς το Σύνταγμα των διατάξεων των νόμων 4051/2012 και 4093/2012 ή καταλαμβάνει και τη διαπιστωθείσα αντίθεση αυτών προς το άρθρο 1 του 1ου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και δ) Αν με βάση τις κρίσεις της ΣτΕ 1891/2019 Ολομ. και των ΣτΕ 2287-8/2015 Ολομ. οι παραπάνω μειώσεις των συντάξεων για το χρονικό διάστημα από 1.1.2013 έως 11.5.2016 είναι δυνατό να κριθούν σύμφωνες με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ εφόσον από εμπεριστατωμένη επιστημονική μελέτη, μεταγενέστερη των αποφάσεων ΣτΕ 2287-8/2015 Ολομ., προκύπτει ή θα προκύψει ότι οι μειώσεις των συντάξεων βάσει των ν. 4051/2012 και 4093/2012 από την έναρξη επιβολής τους (1.1.2013) ήταν κατ’ ουσίαν σύμφωνες με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ».

15. Επειδή, οι τελευταίες περικοπές των συντάξεων, που επήλθαν, κατ’ εφαρμογή του δεύτερου Μνημονίου Συνεννόησης (ν. 4046/2012), με τους ανωτέρω νόμους 4051/2012 και 4093/2012, κρίθηκαν αντισυνταγματικές με τις 2287 και 2288/2015 αποφάσεις της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας για το λόγο ότι δεν προηγήθηκε των εν λόγω περικοπών, οι οποίες θεσπίσθηκαν σε συνέχεια των περιγραφόμενων ανωτέρω προηγούμενων περικοπών των συντάξεων - οι οποίες κρίθηκαν συνταγματικές - και ενώ είχε παρέλθει διετία από τον πρώτο αιφνιδιασμό της οικονομικής κρίσης, η ειδική μελέτη που περιγράφεται στις ως άνω αποφάσεις. 

Ειδικότερα, με τις αποφάσεις αυτές κρίθηκε ότι σε περιπτώσεις εξαιρετικά δυσμενών δημοσιονομικών συνθηκών δεν αποκλείεται, κατά το άρθρο 22 παρ. 5 του Συντάγματος, η επέμβαση του νομοθέτη για τη μείωση και των απονεμηθεισών ακόμη συντάξεων εφεξής, σε κάθε περίπτωση, όμως, η περικοπή των συντάξεων δεν μπορεί να παραβιάζει τον συνταγματικό πυρήνα του κοινωνικοασφαλιστικού δικαιώματος, τη χορήγηση, δηλαδή, στον συνταξιούχο τέτοιων παροχών που να του επιτρέπουν να διαβιώνει με αξιοπρέπεια. 

Προκειμένου, δε, να καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος των οικείων νομοθετικών μέτρων από τις ανωτέρω συνταγματικές απόψεις, κρίθηκε ότι ο νομοθέτης, όταν λαμβάνει μέτρα συνιστάμενα σε περικοπή συνταξιοδοτικών παροχών, οφείλει, εν όψει και της γενικότερης υποχρεώσεώς του για «προγραμματισμό και συντονισμό της οικονομικής δραστηριότητας για την εδραίωση της κοινωνικής ειρήνης» (άρθρο 106 παρ. 1 του Συντάγματος), να έχει προβεί σε ειδική, εμπεριστατωμένη και επιστημονικά τεκμηριωμένη μελέτη, από την οποία να προκύπτει αφ’ ενός μεν ότι τα συγκεκριμένα μέτρα είναι πράγματι πρόσφορα αλλά και αναγκαία για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος βιωσιμότητας των φορέων κοινωνικής ασφαλίσεως, εν όψει και των παραγόντων που το προκάλεσαν, έτσι ώστε η λήψη των μέτρων αυτών να είναι σύμφωνη με τις συνταγματικές αρχές της αναλογικότητας και της ισότητας στα δημόσια βάρη, αφ’ ετέρου δε ότι οι επιπτώσεις από τα μέτρα αυτά στο βιοτικό επίπεδο των πληττομένων προσώπων, συνδυαζόμενες με άλλα τυχόν ληφθέντα μέτρα (φορολογικά κ.ά.), αλλά και με το σύνολο των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών της δεδομένης συγκυρίας, δεν έχουν, αθροιστικά λαμβανόμενες, αποτέλεσμα τέτοιο που να οδηγεί σε ανεπίτρεπτη παραβίαση του πυρήνα του συνταγματικού δικαιώματος σε κοινωνική ασφάλιση. 

Κατόπιν τούτων, κρίθηκε με τις ανωτέρω αποφάσεις ότι οι διατάξεις των νόμων 4051/2012 και 4093/2012 που θέσπισαν τις προσβληθείσες ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας περικοπές στις συντάξεις αντίκεινται στις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 4 παρ. 1 και 5, 22 παρ. 5, 25 παρ. 1 και 4, και 106 παρ. 1 του Συντάγματος, καθώς και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ε.Σ.Δ.Α. και ότι είναι, ως εκ τούτου, ανίσχυρες και μη εφαρμοστέες. 

Και τούτο διότι, όπως έγινε δεκτό, με τις διατάξεις αυτές επιχειρήθηκε νέα, για πολλοστή φορά, περικοπή συνταξιοδοτικών παροχών της ίδιας ομάδας θιγομένων, χωρίς να έχει προηγηθεί εμπεριστατωμένη μελέτη, με την οποία να διαπιστώνεται και να αναδεικνύεται τεκμηριωμένα ότι η λήψη των συγκεκριμένων μέτρων ήταν σύμφωνη με τις σχετικές συνταγματικές δεσμεύσεις που απέρρεαν, μεταξύ άλλων, από το θεσμό της κοινωνικής ασφαλίσεως, τις αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας και την προστασία της αξίας του ανθρώπου. 

Με τις ίδιες αποφάσεις 2287 και 2288/2015 της Ολομελείας του, οι οποίες δημοσιεύθηκαν στις 10.6.2015, το Δικαστήριο όρισε, μετά στάθμιση του δημοσίου συμφέροντος, αναφερομένου στην οξυμένη δημοσιονομική κρίση και στην κοινώς γνωστή ταμειακή δυσχέρεια του ελληνικού Κράτους, ότι οι συνέπειες της αντισυνταγματικότητας των επίμαχων διατάξεων θα επέλθουν μετά την δημοσίευση των αποφάσεων αυτών και ότι η διαγνωσθείσα αντισυνταγματικότητα θα έχει αναδρομικό χαρακτήρα μόνον για τους ενάγοντες και όσους άλλους έχουν ασκήσει ένδικα μέσα ή βοηθήματα μέχρι το χρόνο δημοσιεύσεως των αποφάσεων. 

Κατά συνέπεια δε, όπως ρητώς ορίζεται στις αποφάσεις αυτές, δεν μπορεί να γίνει επίκληση της αντισυνταγματικότητας των διατάξεων αυτών για τη θεμελίωση αποζημιωτικών αξιώσεων άλλων συνταξιούχων, που αφορούν περικοπείσες, βάσει των εν λόγω διατάξεων, συνταξιοδοτικές παροχές τους, για χρονικά διαστήματα προγενέστερα του χρονικού σημείου δημοσιεύσεως των αποφάσεων αυτών.

20. Επειδή, οι προαναφερόμενες 2287-2288/2015 αποφάσεις της Ολομέλειας του Δικαστηρίου, οι οποίες εκδόθηκαν σε πιλοτικές δίκες του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 3900/2010 επί αγωγών, αφού έκριναν, κατά τα εκτεθέντα, ότι οι διατάξεις των νόμων 4051/2012 και 4093/2012, με τις οποίες επιβλήθηκαν οι επίμαχες περικοπές, αντίκεινται στις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 4 παρ. 1 και 5, 22 παρ. 5, 25 παρ. 1 και 4, και 106 παρ. 1 του Συντάγματος, καθώς και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, δέχθηκαν, περαιτέρω, ότι η διάταξη της παρ. 3β του άρθρου 50 του π.δ. 18/1989, όπως η παρ. αυτή προστέθηκε με το άρθρο 22 παρ. 1 του ν. 4274/2014 (Α΄ 147), με την οποία δόθηκε η δυνατότητα στο Συμβούλιο της Επικρατείας, υπό προϋποθέσεις τις οποίες το ίδιο σταθμίζει, να αποκλίνει, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, από τον κανόνα της αναδρομικής ακυρώσεως και να καθορίσει μεταγενέστερο χρόνο επελεύσεως των συνεπειών της ακυρώσεως, εφαρμόζεται αναλογικά επί αγωγών και άλλων διαφορών ουσίας που άγονται προς εκδίκαση στο Συμβούλιο της Επικρατείας μέσω του δικονομικού θεσμού της πρότυπης δίκης. 

Κατ’ εφαρμογή της διατάξεως αυτής το Δικαστήριο όρισε, στη συνέχεια, ότι οι «συνέπειες της αντισυνταγματικότητας των επιμάχων διατάξεων» θα επέλθουν μετά τη δημοσίευση των πιο πάνω αποφάσεων, η οποία έλαβε χώρα στις 10.6.2015. Στην κρίση αυτή κατέληξε το Δικαστήριο, ύστερα από στάθμιση του δημοσίου συμφέροντος, αναφερόμενου στην οξυμένη δημοσιονομική κρίση και στην κοινώς γνωστή ταμειακή δυσχέρεια του ελληνικού κράτους, αφού έλαβε υπόψη του ότι «η, κατά τα ανωτέρω, διάγνωση της αντισυνταγματικότητας των πιο πάνω διατάξεων» θα συνεπαγόταν την υποχρέωση της Διοίκησης να συμμορφωθεί με αναδρομική καταβολή των συνταξιοδοτικών παροχών που περιεκόπησαν, βάσει των αντισυνταγματικών αυτών διατάξεων, όχι μόνον στους ενάγοντες αλλά και σε ιδιαιτέρως ευρύ κύκλο προσώπων, που αφορούσαν οι πρότυπες δίκες. 

Με τις ίδιες αποφάσεις έγινε ακόμη δεκτό ότι «Οίκοθεν νοείται ότι για τους ενάγοντες και όσους άλλους έχουν ασκήσει ένδικα μέσα ή βοηθήματα μέχρι το χρόνο δημοσίευσης των αποφάσεων αυτών, η διαγνωσθείσα αντισυνταγματικότητα θα έχει αναδρομικό χαρακτήρα». 

Κατά συνέπεια, όπως ρητώς ορίζεται στις εν λόγω αποφάσεις, δεν μπορεί να γίνει επίκληση της αντισυνταγματικότητας των διατάξεων αυτών για τη θεμελίωση αποζημιωτικών αξιώσεων άλλων συνταξιούχων, που αφορούν περικοπείσες, βάσει των εν λόγω διατάξεων, συνταξιοδοτικές παροχές τους, για χρονικά διαστήματα προγενέστερα του χρονικού σημείου δημοσίευσης των αποφάσεων αυτών (10.6.2015). 

Περαιτέρω, κρίθηκε ότι η πιο πάνω άποψη δεν προσκρούει ούτε στο άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος περί της αξιώσεως δικαστικής προστασίας αλλ’ ούτε και στο άρθρο 6 παρ. 1 της Ε.Σ.Δ.Α. και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου αυτής, διότι αφ’ ενός μεν η αναδρομικότητα των συνεπειών των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν είναι αυτονόητη και αποκλειστική κάθε άλλης ρύθμισης, αφ’ ετέρου δε με τον ως άνω τιθέμενο περιορισμό δεν διαταράσσεται η δίκαιη ισορροπία μεταξύ των απαιτήσεων του γενικού συμφέροντος και της προστασίας των δικαιωμάτων των διοικουμένων, εφόσον αυτοί δεν αποστερούνται των δικαιωμάτων τους, τα οποία απλώς περιορίζονται, για τους προαναφερόμενους λόγους επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος (ΣτΕ 2287/2015 Ολομ. σκ. 26, 2288/2015 Ολομ. σκ. 25). 

Οι ανωτέρω αποφάσεις 2287-2288/2015 της Ολομέλειας του Δικαστηρίου, οι οποίες αναφέρονται ρητώς, κατά τα ανωτέρω, στον περιορισμό των συνεπειών της διαγνωσθείσης αντισυνταγματικότητας των επίμαχων περικοπών έκριναν, μολονότι δεν διατυπώνεται σε αυτές όμοια ρητή κρίση, εμμέσως πλην σαφώς και ότι οι συνέπειες της διαγνωσθείσας με τις ίδιες αποφάσεις αντιθέσεως των εν λόγω περικοπών στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ περιορίζονται στο χρόνο μετά τη δημοσίευση των αποφάσεων αυτών, δεδομένου, άλλωστε, ότι το τελευταίο αυτό άρθρο δεν παρέχει μείζονα προστασία του κοινωνικοασφαλιστικού δικαιώματος σε σχέση με τις πιο πάνω συνταγματικές διατάξεις. Αντίθετη ερμηνευτική εκδοχή κατ’ ουσίαν θα αναιρούσε τον, σύμφωνα με τις πιο πάνω αποφάσεις της Ολομελείας, επιβληθέντα για λόγους δημοσίου συμφέροντος περιορισμό των συνεπειών της διαγνωσθείσας αντισυνταγματικότητας των επίμαχων διατάξεων των νόμων 4051/2012 και 4093/2012. 

Πράγματι, ο σκοπός για τον οποίο το Δικαστήριο επέβαλε, κατά τα ανωτέρω, τον περιορισμό αυτό, ύστερα από στάθμιση του δημοσίου συμφέροντος, δεν επιτυγχάνεται χωρίς ταυτόχρονο περιορισμό και των συνεπειών της διαπιστωθείσας παράλληλα αντίθεσης των διατάξεων αυτών προς το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. Άλλωστε, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παγίως αναγνωρίζει τη δυνατότητα που έχουν τα εθνικά δικαστήρια να περιορίζουν το αναδρομικό αποτέλεσμα των αποφάσεών τους με βάση επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, ιδίως σε υποθέσεις με τις οποίες άγονται ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων ζητήματα συνταγματικότητας διατάξεων του εθνικού δικαίου [βλ. ΕΔΔΑ απόφαση επί του παραδεκτού (déc.) της 12.2.2019, Κ. Φραντζεσκάκη κατά Ελλάδας, σκ. 38-44, πρβλ. απόφαση επί του παραδεκτού (déc.) της 18.10.1995, ΕΕΔΑ J.R. κατά Γερμανίας, απόφαση επί του παραδεκτού (déc.) της 26.6.1996, ΕΕΔΑ Mika κατά Αυστρίας, πρβλ. ΕΔΔΑ, απόφαση της 13.6.1979, Marckx κατά Βελγίου, σκ. 58• απόφαση της 26.5.2011, Legrand κατά Γαλλίας, σκ. 35, 38• πρβλ. σχετικώς και ΔΕE απόφαση της 8.4.1976, C-43/75, Defrenne κατά Sabena, σκέψεις 69-75, απόφαση της 2.2.1988, C-24/86, Vincent Blaizot σκ. 28-35, απόφαση της 17.5.1990, C-262/88, Barber, σκέψεις 40-45• πρβλ. ακόμη Conseil d' État, n. 291545, 16.7.2007 Société Tropic, Conseil Constitutionnel, 20.6.2014 2014-404 QPC σκ. 13 και 14.6.2013 2013-323 QPC σκ. 10-12]. Ενόψει δε του ανωτέρω περιορισμού της ισχύος των αποτελεσμάτων που έθεσαν οι 2287-2288/2015 αποφάσεις της Ολομελείας του Δικαστηρίου, τη διαγνωσθείσα αντισυνταγματικότητα των επίμαχων διατάξεων των νόμων 4051/2012 και 4093/2012 και την διαπιστωθείσα αντίθεση αυτών προς το άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου, για χρονικά διαστήματα προγενέστερα του χρόνου δημοσιεύσεως των αποφάσεων αυτών μπορούν να επικαλεσθούν μόνον όσοι έχουν ασκήσει ένδικα βοηθήματα μέχρι τη δημοσίευση των εν λόγω αποφάσεων (10.6.2015).

22. Επειδή, μετά την επίλυση των ζητημάτων για τα οποία εισήχθη στο Συμβούλιο της Επικρατείας, η κρινόμενη αγωγή πρέπει, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 1 του ν. 3900/2010, να παραπεμφθεί προς εκδίκαση, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο αυτής, στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών ως προς όλους τους ενάγοντες, πλην των με αριθμό δικογράφου 15 και 33, ως προς τους οποίους πρέπει να απορριφθεί (σκέψη 6) και, κατ’ εκτίμηση των περιστάσεων, να μην επιβληθεί δικαστική δαπάνη.

Δ ι ά  τ α ύ τ α

Απορρίπτει την αγωγή ως προς τους ενάγοντες με αριθμό δικογράφου 15 και 33.

Επιλύει τα εισαχθέντα στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητήματα, σύμφωνα με το σκεπτικό.

Παραπέμπει, κατά τα λοιπά, την αγωγή προς εκδίκαση στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, σύμφωνα με το σκεπτικό.

Δέχεται εν μέρει τις υποβληθείσες παρεμβάσεις, κατά τα εκτιθέμενα στο αιτιολογικό.

Απαλλάσσει τους διαδίκους από τη δικαστική δαπάνη.

Η διάσκεψη έγινε στην Αθήνα στις 10 Μαρτίου 2020

Ο Πρόεδρος              Η Γραμματέας

Αθ. Ράντος                    Ελ. Γκίκα

και η απόφαση δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση της 14ης Ιουλίου 2020.

Η Πρόεδρος                      Η Γραμματέας 

Ε. Σάρπ                               Ελ. Γκίκα 

Πρωθυπουργός: - Έχουμε τα εργαλεία για αυξήσεις τόσο στα εισοδήματα των εργαζόμενων, όσο και στα έσοδα του κράτους!!

 

Kyriakos Mitsotakis

Κάποιοι λένε ότι ο Αύγουστος είναι κάτι σαν την Κυριακή του καλοκαιριού. Κι έχουν δίκιο. Είναι ο μήνας που οι περισσότεροι από εμάς θα αναζητήσουμε λίγες ημέρες ξεκούρασης και επιστροφής σε αγαπημένα μέρη, συνήθειες και ανθρώπους, αφήνοντας για λίγο πίσω την καθημερινότητα της πόλης και της δουλειάς. Όλοι έχουμε ανάγκη από μια μικρή, έστω, παύση για να φορτίσουμε ξανά τις μπαταρίες μας, να κάνουμε τον απολογισμό του χειμώνα που πέρασε, αλλά και να θέσουμε τους νέους στόχους για αυτόν που έρχεται. Το μυαλό μου, βέβαια, πάντοτε αυτές τις περιόδους πηγαίνει σε όλες και όλους εκείνους που εργάζονται, ώστε οι υπόλοιποι να μπορούν να ξεκουράζονται. Ας είμαστε, λοιπόν, ευγνώμονες και ευγενείς μαζί τους, ιδιαίτερα αυτές τις μέρες.

Ξεκινώ αυτήν την τελευταία ανασκόπηση του καλοκαιριού, ακριβώς από τον χώρο και τους ανθρώπους της εργασίας για τους οποίους έχουμε κάνει πολλά τα τελευταία χρόνια. Η ψηφιακή κάρτα εργασίας καλύπτει πλέον σχεδόν 2 εκ. εργαζόμενους και μάλιστα από φέτος εφαρμόζεται και στους πολυπληθείς κλάδους του τουρισμού και της εστίασης. Χάρη σε αυτήν, εκατομμύρια υπερωρίες που παλαιότερα παρέμεναν αδήλωτες, πλέον δηλώνονται και πληρώνονται, με σεβασμό στα όρια που ορίζει η νομοθεσία.

Αρκεί να πούμε ότι στον τουρισμό, η αύξηση των δηλωμένων υπερωριών ξεπερνάει το 1.000%, στην εστίαση αγγίζει το 130%, ενώ στη βιομηχανία και το λιανεμπόριο κυμαίνεται από 85% έως 92%. Η αδήλωτη και υποδηλωμένη εργασία είναι διαχρονικά ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ελληνικής αγοράς εργασίας.

Πλέον όμως έχουμε τα εργαλεία για να την αντιμετωπίσουμε και αυτό συνεπάγεται αύξηση τόσο στα εισοδήματα των εργαζόμενων, όσο και στα έσοδα του κράτους, τα οποία τον τελευταίο χρόνο αυξήθηκαν κατά 1,7 δισ. ευρώ.

Την ίδια στιγμή, τα αποτελέσματα από τη μετατροπή της Επιθεώρησης Εργασίας σε Ανεξάρτητη Αρχή δείχνουν ότι το εγχείρημα πέτυχε, καθώς οι έλεγχοι έχουν αυξηθεί από 54.294 το 2019 σε 79.290 το 2024, τα πρόστιμα από 8.473 σε 16.766 και οι βεβαιώσεις από 33,7 εκ. ευρώ σε 51,3 εκ. ευρώ.

Η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα της εργασίας και ταυτόχρονα της ελευθερίας, της νομιμότητας και της ασφάλειας. Θέλουμε οι Έλληνες και οι Ελληνίδες να εργάζονται, αλλά και να επιχειρούν σε ένα περιβάλλον ελευθερίας, δικαιοσύνης και ασφάλειας, με καλύτερες αμοιβές για όλους, χωρίς διακρίσεις και καταχρηστικές πρακτικές. Τα στοιχεία της τελευταίας έκθεσης του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ καταγράφουν ρεκόρ 25ετίας στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας το πρώτο εξάμηνο του 2025, με αύξηση σε μεγαλύτερη του 75% στους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα που εργάζονται με συμβάσεις πλήρους απασχόλησης. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι και στην αγορά εργασίας πλέον, κάτι αλλάζει προς όφελος των πολλών.

Ένα από τα πλέον εμβληματικά έργα υποδομών που εκκρεμούσε εδώ και δεκαετίες, επιτέλους παραδόθηκε από αυτήν την κυβέρνηση. Αναφέρομαι φυσικά στην πολύπαθη εθνική οδό Πατρών-Πύργου. Πλέον, μιλάμε για έναν υπερσύγχρονο αυτοκινητόδρομο που επεκτείνει τον βόρειο οδικό άξονα της Πελοποννήσου πέραν της Πάτρας για επιπλέον 65 χιλιόμετρα, με στόχο έως το τέλος του έτους να παραδώσουμε και τα τελευταία 10 χιλιόμετρα. Πρόκειται για ένα έργο που ξεκίνησε αρχικά το 2007, χωρίς καμία πραγματική πρόοδο μέχρι όταν αναλάβαμε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2019. Η κατάτμηση του έργου είχε οδηγήσει σε αδιέξοδο και αποφασίσαμε να το επανασχεδιάσουμε, υλοποιώντας το ως έναν ενιαίο, σύγχρονο αυτοκινητόδρομο. Η παλαιά Πατρών-Πύργου δεν ήταν απλώς ένας κακός δρόμος. Ήταν ένας από τους πιο θανατηφόρους της πατρίδας μας. Μόνο την περίοδο 2016-2020 χάθηκαν εκεί 56 ζωές. Και από το 2021 έως σήμερα, άλλοι 25 συνάνθρωποί μας. Επιτρέψτε μου να πω ότι η ολοκλήρωση του έργου αποτελεί έναν ελάχιστο φόρος τιμής σε όσους χάθηκαν άδικα σε αυτόν τον δρόμο. Κάναμε το αυτονόητο. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, όπου δεν έχει γίνει.

Από την Ηλεία και το δυτικό άκρο της χώρας μας, σας μεταφέρω στον βορρά και την ανατολικότερη μας περιφέρεια, τον αγαπημένο μας Έβρο. Το λέω όπως το νιώθω: για να είμαστε όλοι οι υπόλοιποι ασφαλείς, πρέπει πρώτα και κύρια να αισθάνονται ασφαλείς και να νιώθουν αισιόδοξοι οι Εβρίτες μας. Γι’ αυτό και με απασχολεί συνεχώς το ζήτημα της δημογραφικής συρρίκνωσης, ειδικά του βορείου Έβρου. Άνοιξε, λοιπόν, στο relocation.vouchers.gov.gr το σύστημα υποβολής αιτήσεων οικονομικής ενίσχυσης έως 10.000 ευρώ, συν 1.000 ευρώ για κάθε παιδί, για όσους πολίτες ενδιαφέρονται να επιστρέψουν ή να επιλέξουν τον Έβρο για να ζήσουν, να εργαστούν και να δημιουργήσουν εκεί. Προφανώς, δεν αρκεί ένα επίδομα για να αναστρέψουμε τη δημογραφική συρρίκνωση της περιοχής, γι’ αυτό και το σχέδιό μας πλαισιώνεται από παρεμβάσεις όπως η ενδυνάμωση του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου με νέα τμήματα στην περιοχή, η πύκνωση του σιδηροδρομικού μας δικτύου, αλλά και ενισχυμένα κίνητρα για τους δημοσίους υπαλλήλους.

Επιπλέον, λειτουργούν Κινητές Ομάδες Υγείας για τις απομακρυσμένες κοινότητες, ενώ η επέκταση του φράκτη συνεχίζεται ως αποτελεσματικό ανάχωμα στις παράνομες μεταναστευτικές ροές. Παράλληλα, προωθούμε νέες δράσεις απασχόλησης και επιχειρηματικότητας, ειδικά προγράμματα κινήτρων για νέες επενδύσεις, αλλά και τη μείωση του μεταφορικού κόστους των επιχειρήσεων του Έβρου.

Στο πλαίσιο αυτό, το επόμενο διάστημα θα ανακοινώσουμε επιδότηση για έως και τρία χρόνια σε κυκλική εβδομαδιαία ακτοπλοϊκή σύνδεση με τον Πειραιά, που θα περιλαμβάνει ενδιάμεσες στάσεις σε Χίο και Μυτιλήνη. Θέλουμε μια Ελλάδα με όλους, για όλους. Αυτή είναι η Εθνική Στρατηγική μας για την Περιφερειακή και Τοπική Ανάπτυξη. Αυτό είναι το όραμά μας και δεν μπορεί να απουσιάζει από αυτό η διαρκής μέριμνα για τους ακρίτες του Έβρου μας.

Συναφές με το δημογραφικό και το επόμενο θέμα, καθώς το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας ανακοίνωσε την επιπλέον χρηματοδότηση με 755 εκ. ευρώ του σημαντικού προγράμματος για τη φύλαξη και δημιουργική απασχόληση βρεφών και παιδιών για τη διετία 2025-2027, ώστε να επωφεληθούν από αυτό ακόμη περισσότερες οικογένειες. Να τονίσω εδώ ότι πέρα από την χρηματική ενίσχυση, το πρόγραμμα θα έχει διετή διάρκεια, κάτι που προσφέρει στις οικογένειες μεγαλύτερη σταθερότητα και καλύτερο προγραμματισμό. Το πρόγραμμα απευθύνεται σε βρέφη και νήπια για φιλοξενία σε βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, παιδιά σχολικής ηλικίας και εφήβους για δραστηριότητες δημιουργικής απασχόλησης σε ΚΔΑΠ, αλλά και παιδιά και άτομα με αναπηρία σε ΚΔΑΠ ΑμεΑ.

Μιλώντας για τα άτομα με αναπηρία, χάρηκα πολύ που τη Δευτέρα άκουσα μόνο καλά λόγια από 4 εκπροσώπους της αναπηρικής κοινότητας για το νέο πρόγραμμα «Προσβασιμότητα κατ’οίκον». Το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε στην πλατφόρμα υπερκάλυψε τον προϋπολογισμό των 24 εκ. ευρώ, γι’ αυτό και αποφασίσαμε να τον αυξήσουμε κατά 10 εκ. ευρώ επιπλέον, διευρύνοντας τον αριθμό των δικαιούχων κατά περίπου 1.000 επιπλέον. Έχουμε ακόμα πολλά να κάνουμε και να είστε σίγουροι ότι θα τα κάνουμε.

Και από τη θωράκιση της κοινωνίας με μέτρα κοινωνικής συνοχής να περάσω στη θωράκιση της εθνικής μας άμυνας. Η Ελλάδα κατέθεσε σχέδιο συμμετοχής στο νέο ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE, διεκδικώντας χρηματοδότηση ύψους 1,2 δισ. ευρώ για την ενίσχυση του εξοπλιστικού μας σχεδιασμού. Πρόκειται για ένα νέο εργαλείο της ΕΕ που στηρίζει τα κράτη-μέλη που επενδύουν στρατηγικά στην άμυνά τους.

Έτσι, ο εξοπλιστικός σχεδιασμός της πατρίδας μας για την περίοδο 2025–2036 αυξάνεται από 28,8 σε 30 δισ. ευρώ, ενώ οι ετήσιες παραλαβές εξοπλισμού θα ενισχυθούν από 2,3 δισ. ευρώ το 2026 σε περίπου 2,6 δισ. ευρώ από το 2028 και μετά.

Τα νούμερα αυτά δεν είναι απλώς αριθμοί στον προϋπολογισμό. Είναι πρόσθετη αποτρεπτική ισχύς για τη χώρα μας. Είναι ανάπτυξη για την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Είναι νέες θέσεις εργασίας, μεταφορά τεχνογνωσίας, παραγωγική επανεκκίνηση σε κρίσιμους τομείς. Η άμυνα για εμάς, δεν είναι ούτε τεχνοκρατική επιλογή, ούτε λογιστική εγγραφή. Είναι πάνω απ’ όλα εθνική υπόθεση. Είναι βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση του ελληνικού λαού ως καθήκον και ως προτεραιότητα εθνικής επιβίωσης. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την ενίσχυση της άμυνας ως στρατηγική επιλογή πρώτης γραμμής. Γιατί δεν υπάρχει ισχυρή άμυνα χωρίς κοινωνική συνοχή. Και αντιστρόφως, δεν υπάρχει κοινωνική πρόοδος χωρίς ασφάλεια και σταθερότητα.

Μιλάμε συχνά για το πώς μπορεί να γίνει καλύτερο το ΕΣΥ. Δύο διαφορετικά γεγονότα αυτής της εβδομάδας δείχνουν πως έχουν γίνει βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση. Πρωτίστως, αναφέρομαι στην τιτάνια προσπάθεια που ξεκίνησε από το Κέντρο Υγείας Μετσόβου που υποδέχθηκε τον 15χρονο Δημήτρη σε κώμα, έως το ΕΚΑΒ με την άμεση κινητοποίησή του αλλά και τον ίδιο τον Υπουργό που συνέβαλαν καθοριστικά στην αεροδιακομιδή και διάσωση του παιδιού με την αναγκαία μεταμόσχευση ήπατος. Του ευχόμαστε ολόψυχα περαστικά. Αισιοδοξία και ικανοποίηση μας δίνει όμως και ο πρώτος απολογισμός της χρήσης του καινοτόμου εργαλείου της ψηφιακής ιχνηλάτησης ασθενών στα Επείγοντα. Στα νοσοκομεία που εφαρμόζουν το «βραχιολάκι», ο μέσος χρόνος παραμονής των ασθενών στις μεγάλες εφημερίες έχει πλέον μειωθεί κατά 58%! Ο μέσος χρόνος εξυπηρέτησης (δηλαδή η εξέταση από 5 έως 7 ειδικότητες γιατρών για κάθε ασθενή) μειώθηκε στις 4 ώρες, με την τελευταία εφημερία να καταγράφει 3 ώρες και 46 λεπτά. Η έγκυρη μέτρηση και αξιολόγηση του ΕΣΥ με τη βοήθεια της τεχνολογίας είναι ο μόνος τρόπος να κάνουμε καλύτερο και πιο λειτουργικό το δημόσιο σύστημα υγείας, προς όφελος των πολιτών αλλά και των επαγγελματιών που το στελεχώνουν.

Έρχομαι τώρα στο μέτωπο της οικονομίας και στη σημαντική πρόταση εξαγοράς του ελληνικού Χρηματιστηρίου από τον μεγαλύτερο όμιλο διαχείρισης χρηματιστηριακών αγορών στην Ευρώπη. Γιατί είναι σημαντική αυτή η είδηση; Για δύο λόγους:

Πρώτον, γιατί ενισχύει την εξωστρέφεια του ελληνικού Χρηματιστηρίου, το φέρνει πιο κοντά στις μεγάλες ευρωπαϊκές αγορές, προσελκύει περισσότερους επενδυτές και του δίνει μεγαλύτερη δυναμική.

Ο δεύτερος είναι ότι η εξαγορά αυτή αποτελεί άλλη μια σημαντική ψήφο εμπιστοσύνης της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, όπως αυτή καταγράφεται από το 2019 και μετά, με βασικά ορόσημα την ανάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας και την είσοδο μεγάλου ευρωπαϊκού τραπεζικού ομίλου στην ελληνική χρηματοπιστωτική αγορά.

Η δεύτερη σημαντική εξέλιξη της εβδομάδας στα οικονομικά, και με αυτήν θα κλείσω, είναι η εμπορική συμφωνία ΕΕ-ΗΠΑ για το διμερές μας εμπόριο και τους νέους δασμούς. Το θετικό είναι ότι τερματίζεται μια περίοδος αβεβαιότητας. Όμως, μην ξεχνάμε ότι η επιβολή δασμών βλάπτει και τις δύο οικονομίες, τα προϊόντα μας και εν τέλει την τσέπη των ίδιων των καταναλωτών. Εμείς επιμένουμε στην πρόταση για μηδενικούς δασμούς σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά προϊόντα και ελπίζω να φτάσουμε νωρίτερα -παρά αργότερα- σε ένα τέτοιο επίπεδο αλληλοκατανόησης και εμπορικής εξισορρόπησης με τους Αμερικανούς συμμάχους μας.

Σας εύχομαι από καρδιάς η ανάπαυλα του Αυγούστου να σας δώσει χαρά, ηρεμία και να σας φέρει κοντά με όσους και όσα αγαπάτε. Εμείς θα τα ξαναπούμε στην κυριακάτικη συνάντηση μας στο δεύτερο μισό πλέον του Αυγούστου -πρακτικά δύο Κυριακές μόνο χωρίς ανασκόπηση, θα αντέξουμε! Να είστε καλά!

«Οι λεβέντες δεν φοβούνται να πεθάνουν και θα φοβηθώ εγώ η παλιόγρια;» - Καλλιόπη Αβραάμ η Ηρωίδα Γιαγιά της ΕΛΔΥΚ - Σκοτώθηκε δίπλα στα παλικάρια της για την Ελλάδα - ΑΘΑΝΑΤΗ

 

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αισθάνονται το κάλεσμα της Μοίρας και τραβούν εμπρός. Δεν το αποφεύγουν το επιζητούν για ένα μεράκι, για μια αγάπη, για μια ιδέα. Για την 78χρονη, το 1974, Καλλιόπη Αβραάμ η Ελλάδα ήταν όλα τα παραπάνω μαζί. Για αυτό η ηρωική γιαγιά αποφάσισε να πεθάνει δίπλα στα παλικάρια της ΕΛΔΥΚ αψηφώντας τους υβριστές κάθε ήθους.

Το 1969 η κα. Καλλιόπη χήρεψε. Παρόλα αυτά συνέχισε το έργο της. Μετά ήρθε η τουρκική εισβολή (Αττίλας Ι). Στο διάστημα μεταξύ του Αττίλα Ι και ΙΙ όταν για κάποιου η Κύπρος βρισκόταν μακριά, για άλλους η Ελλάδα ήταν κοντά και έτσι η γερόντισσα Καλλιόπη τα παράτησε όλα, παιδιά και οικογένεια και επέστρεψε στη Λευκωσία για να φροντίσει τα «παιδιά της», τα παιδιά της Ελλάδας, τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ.

Τα παιδιά της, τα βιολογικά, προσπάθησαν να τη μεταπείσουν, μάταια όμως. Όταν της είπαν ότι κινδύνευε να σκοτωθεί αυτή απάντησε: «Οι λεβέντες δεν φοβούνται να πεθάνουν και θα φοβηθώ εγώ η παλιόγρια;». Αλλά και όταν έφτασε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ όλοι προσπάθησαν να την μεταπείσουν. Δεν το κατόρθωσαν. Η κα. Καλλιόπη διέθεσε όλα τα πουλερικά που διέθετε, έδινε στους άνδρες ψωμί, νερό, τσιγάρα, καραμέλες, ότι μπορούσε…

Ζωντανή την είδαν τελευταία φορά στις 14 Αυγούστου 1974 στον Αγ. Δομέτιο που είχε πάει στην εκκλησία για να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων σα να ήξερε. Κατόπιν επέστρεψε στο στρατόπεδο. Οι Τούρκοι, άτιμοι πάντα, εξαπέλυσαν τον Αττίλα ΙΙ. Η μάχη στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ είναι γνωστή και βγαλμένη από τα βάθη ελληνικής ψυχής.

Η γιαγιά της ΕΛΔΥΚ ήταν εκεί. Έπεσε στο πλευρό των «παιδιών» της στην Σχολή Γρηγορίου, όπου οι ελληνικές οπισθοφυλακές είχαν καταφύγει. Σύμφωνα με μαρτυρία η γιαγιά Καλλιόπη βρέθηκε νεκρή πάνω από τους στρατιώτες σα να ήθελε να τους σκεπάσει μέχρι το τέλος. Η γιαγιά και σήμερα «κοιμάται» πλάι στα «παιδιά» της στο στρατιωτικό κοιμητήριο της Λακατάμιας

Έπεσε στον γκρεμό με το αυτοκίνητό του και πήρε αποζημίωση!! - Πόση αποζημίωση πήρε;- Δείτην απόφαση του Δικαστηρίου

 

Η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή των τροχαίων ατυχημάτων στην Ευρώπη και για αυτό δεν ευθύνεται μόνο η οδηγική συμπεριφορά των Ελλήνων, αλλά και η ποιότητα του οδικού δικτύου. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα, στο οποίο κατέληξε η απόφαση-σταθμός του Διοικητικού Εφετείου Λάρισας.

Στις περιπτώσεις όπου το ίδιο το οδικό δίκτυο μετατρέπεται σε παράγοντα πρόκλησης του ατυχήματος, το βάρος της ευθύνης μπορεί να μεταφερθεί από τον οδηγό στη Διοίκηση.

Ποιος ευθύνεται όταν σε μια επικίνδυνη στροφή δεν υπάρχει προστατευτικό στηθαίο; Όταν ο δρόμος δεν διαθέτει την αναγκαία σήμανση ή φωτισμό; Και ποιος δημόσιος φορέας καλείται τελικά να αποζημιώσει τον πολίτη;

Με την υπ’ αριθμ. 30/2026 απόφασή του, το Διοικητικό Εφετείο Λάρισας απαντά σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα σχετικά με την αστική ευθύνη των Περιφερειών για την κατάσταση του επαρχιακού οδικού δικτύου.

Η εκτροπή του οχήματος που κατέληξε σε δικαστική διαμάχη

Η υπόθεση ξεκίνησε όταν οδηγός Ι.Χ. κινούμενος σε επαρχιακή οδό της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας έχασε τον έλεγχο του οχήματός του. Το αυτοκίνητο εξετράπη της πορείας του και κατέπεσε σε γκρεμό, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του.

Ο οδηγός υποστήριξε ότι το ατύχημα δεν ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικά δικού του σφάλματος. Αντιθέτως, απέδωσε την εκτροπή στην επικίνδυνη κατάσταση του συγκεκριμένου τμήματος του δρόμου, όπου, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, απουσίαζαν βασικά μέτρα οδικής ασφάλειας, όπως προστατευτικό στηθαίο, κατάλληλη σήμανση και επαρκής φωτισμός.

Έτσι προσέφυγε στη Δικαιοσύνη ζητώντας αποζημίωση από την Περιφέρεια Θεσσαλίας, υποστηρίζοντας ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες παρέλειψαν να διατηρήσουν τον δρόμο σε ασφαλή κατάσταση.

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και αναγνώρισε υποχρέωση της Περιφέρειας να του καταβάλει αποζημίωση 6.000 ευρώ. Η Περιφέρεια, όμως, δεν αποδέχθηκε την κρίση αυτή και άσκησε έφεση.

Ποιος δημόσιος φορέας ευθύνεται όταν το ατύχημα συνδέεται με την κατάσταση του δρόμου;

Πριν ακόμη εξεταστεί αν υπήρξε παράνομη παράλειψη της Διοίκησης, το Διοικητικό Εφετείο κλήθηκε να απαντήσει σε ένα θεμελιώδες δικονομικό ζήτημα. Ποιος είναι ο κατά νόμο υπόχρεος φορέας απέναντι στον οποίο μπορεί να στραφεί ο πολίτης με αγωγή αποζημίωσης.

Το Δικαστήριο προχώρησε σε εκτενή ανάλυση του νομοθετικού πλαισίου που διέπει τη συντήρηση του οδικού δικτύου, εξετάζοντας διαχρονικά τις σχετικές ρυθμίσεις του ν. 3155/1955, του ν. 2503/1997, του ν. 3481/2006, αλλά και τις μεταβολές που επήλθαν στις αρμοδιότητες των Περιφερειών.

Μέσα από αυτή τη νομοθετική διαδρομή κατέληξε ότι, ως προς το συγκεκριμένο επαρχιακό οδικό δίκτυο, η Περιφέρεια Θεσσαλίας ήταν ο φορέας που είχε την αρμοδιότητα συντήρησης και, συνεπώς, νομιμοποιούνταν παθητικά στην ασκηθείσα αγωγή.

Μέχρι πού φτάνει η υποχρέωση συντήρησης ενός δρόμου;

Η ουσία της διαφοράς αφορούσε την υποχρέωση συντήρησης ενός επαρχιακού δρόμου.

Η απόφαση απορρίπτει τη στενή ερμηνεία της έννοιας της συντήρησης, σύμφωνα με την οποία η ευθύνη της Διοίκησης εξαντλείται στην αποκατάσταση φθορών του οδοστρώματος. Αντίθετα, υπενθυμίζει ότι η νομοθεσία αντιμετωπίζει ως στοιχεία της συντήρησης και όλα τα μέσα που εξασφαλίζουν την ασφαλή κυκλοφορία των χρηστών της οδού.

Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο αναφέρεται ρητά στα προστατευτικά στηθαία, στην οδική σήμανση, στη σηματοδότηση και στον ηλεκτροφωτισμό, υπογραμμίζοντας ότι αποτελούν στοιχεία οδικής ασφάλειας, των οποίων η συντήρηση εντάσσεται στις αρμοδιότητες της Περιφέρειας.

Η επισήμανση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο πυρήνας της αγωγής του τραυματισμένου οδηγού ήταν ακριβώς ότι στο σημείο του ατυχήματος απουσίαζαν τα συγκεκριμένα μέτρα προστασίας. Επομένως, το Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι η έλλειψη τέτοιων στοιχείων δεν αποτελεί απλώς τεχνική ατέλεια του δρόμου, αλλά μπορεί, εφόσον συνδέεται αιτιωδώς με το ατύχημα, να θεμελιώσει αστική ευθύνη του αρμόδιου δημόσιου φορέα κατά τα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.

Πότε μπορεί να προβάλλεται το συντρέχον πταίσμα του οδηγού;

Μπορεί η Περιφέρεια να επικαλεστεί εκ των υστέρων ότι ευθυνόταν και ο οδηγός;

Ένα από τα σημαντικότερα δικονομικά ζητήματα που έλυσε η απόφαση αφορά την ένσταση συντρέχοντος πταίσματος του παθόντος, έναν από τους συνηθέστερους αμυντικούς ισχυρισμούς του Δημοσίου στις αγωγές αποζημίωσης.

Η Περιφέρεια υποστήριξε με την έφεσή της ότι το Πρωτοδικείο κακώς απέρριψε την ένσταση αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού και δεν συνεκτίμησε το συντρέχον πταίσμα του για τη διαμόρφωση της αποζημίωσης.

Το Διοικητικό Εφετείο, όμως, δεν μπήκε καν στην ουσία του ισχυρισμού.

Έκρινε ότι ο ισχυρισμός περί συντρέχοντος πταίσματος του άρθρου 300 ΑΚ αποτελεί αυτοτελή ένσταση, η οποία πρέπει να προταθεί το αργότερο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Δεν πρόκειται για ζήτημα που μπορεί να εξεταστεί αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο ούτε να θεραπευθεί σε μεταγενέστερο στάδιο της δίκης.

Με βάση αυτή τη συλλογιστική, το Εφετείο απέρριψε τον σχετικό λόγο έφεσης χωρίς να εξετάσει αν πράγματι ο οδηγός είχε συμβάλει στην πρόκληση του ατυχήματος. Η αποζημίωση των 6.000 ευρώ που είχε επιδικάσει το Πρωτοδικείο παρέμεινε, επομένως, αμετάβλητη, όχι επειδή το Δικαστήριο έκρινε ότι αποκλειόταν ουσιαστικά κάθε συντρέχον πταίσμα, αλλά επειδή η σχετική ένσταση δεν είχε εισαχθεί στη δίκη κατά τον τρόπο και στον χρόνο που απαιτεί ο νόμος.

Διαβάστε την απόφαση ΔΕφΛαρ 30/2026.

πηγή: https://daily.nb.org/nomothesia-nomologia/nomologia/epese-ston-gkremo-me-to-aftokinito-kai-pire-apozimiosi-apo-tin-perifereia-to-dimosio-efthynetai-gia-tin-asfaleia-tou-dromou/?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=NB+Daily+03%2f08%2f2026

1342/2023 πιλοτική απόφαση του Α΄ Τμήματος του ΣτΕ - ΟΧΙ ΜΟΝΟ δεν έβαλε "ταφόπλακα" στα αναδρομικά αλλά τα ΙΣΧΥΡΟΠΟΊΗΣΕ κιόλας! - Οι δικαιούχοι - Καμμιά απολύτως κυβέρνηση δεν μπορεί να ακυρώσει, για τα αναδρομικά, τις τελεσίδικες αποφάσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων

 1. Καμμιά απολύτως κυβέρνηση δεν μπορεί να ακυρώσει, για τα αναδρομικά,  τις τελεσίδικες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου.  

   2. Η 1342/2023 πιλοτική απόφαση του Α΄ Τμήματος του ΣτΕ , ΟΧΙ ΜΟΝΟ δεν έβαλε "ταφόπλακα" στα δικαιούμενα από, 01/8/2012 αναδρομικά, αλλά ΤΑ ΙΣΧΥΡΟΠΟΊΗΣΕ κιόλας γιατί στο πόρισμά της αναφέρει πως: 

   α. "Δεν υφίσταται αγώγιμη αξίωση για τις παροχές αυτές για τον μετά την 12/5/2016 χρόνο, ανεξάρτητα από το ακυρωτικό αποτέλεσμα των 1889-1991/2019 αποφάσεων του ΣτΕ". ΑΡΑ όχι μόνο δεν ακυρώνει αλλά τονίζει με έμφαση, στην κυβέρνηση πως οι αποφάσεις της ολομέλειας του ΣτΕ "Ζουν και Βασιλεύουν" και πως θα πρέπει να καταβάλει τα αναδρομικά στους συνταξιούχους που έχουν κάνει αγωγές

      

    β. "Οι 16.000 συνταξιούχοι δεν είχαν το δικαίωμα να ασκήσουν αγωγές, από 12/5/2016 και μετά, γιατί ο νόμος 4387/2016 (νόμος Κατρούγκαλου, νομιμοποίησε την κατάργηση των δώρων εορτών(Χριστούγεννα και Πάσχα) και το επίδομα αδείας

  3. Συμπεράσματα:

       

    α. Μετά την 12/5/2016 έχουν διαγραφεί, άπαξ δια παντός, όχι μόνο τα αναδρομικά των δώρων αλλά και η επαναφορά τους

     

       β.  ΌΛΑ τα αναδρομικά,  από 01 Αυγούστου 2012  μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2018 θα πάρουν μόνο όσοι έχουν ασκήσει κυλιόμενες αγωγές. (76 μήνες) 

       

        γ. Για τα δώρα μέχρι 12/5/2016, δηλαδή για 4 χρόνια (46) μήνες)

      

        δ, Όσοι  έχουν κάνει έστω και μια αγωγή, θα πάρουν λιγότερα

    

      ε. Όσοι δεν έχουν κάνει αγωγές , η καταβολή των αναδρομικών, δυστυχώς, θα είναι μηδενική 

                                            Η Απόφαση

του ΣτΕ A΄ 7μελές 1342/2023: 

                                          Προδικαστικό ερώτημα 

Διοικ. Πρωτ. Αθηνών. Αγωγή συνταξιούχων Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π. με την οποία ζητείται αποζημίωση για μη καταβολή περικοπέντων από την επικουρική σύνταξή τους, δυνάμει υποπαρ. ΙΑ6 παρ. ΙΑ άρ. πρώτου ν. 4093/2012, δώρων εορτών και επιδόματος αδείας για τον μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 χρόνο.

---

ΣτΕ Α΄ 7μελές. 1342/2023
Πρόεδρος: Σπ. Χρυσικοπούλου, Αντιπρόεδρος
Εισηγητής: Ν. Σκαρβέλης, Σύμβουλος

Δεν καταβάλλονται, στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του συνταξιοδοτικού συστήματος του ν. 4387/2016, τα δώρα εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας που είχαν καταργηθεί με το άρ. πρώτο παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ.6 του ν. 4093/2012 και των οποίων η κατάργηση κρίθηκε αντισυνταγματική με τις Σ.τ.Ε. 2287-2288/2015 Ολομ. 

Δεν υφίσταται αγώγιμη αξίωση για τις παροχές αυτές για τον μετά την 12/5/2016 χρόνο, ανεξάρτητα από το ακυρωτικό αποτέλεσμα των 1889-1991/2019 αποφάσεων του Σ.τ.Ε.

Με την 1342/2023 απόφαση του Α΄ Τμ. (7μελούς), εκδοθείσα επί προδικαστικού ερωτήματος του Διοικ. Πρωτ. Αθηνών που διατυπώθηκε σε δίκη επί αγωγής συνταξιούχων επικουρικής σύνταξης, απαντήθηκε ότι οι συνταξιοδοτικές παροχές των δώρων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας που καταβάλλονταν από τα ταμεία επικουρικής ασφάλισης έως 31/12/2012 και οι οποίες καταργήθηκαν από 1/1/2013 με το άρ. πρώτο παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ.6 περ. 3 του ν. 4093/2012, η δε κατάργησή τους κρίθηκε αντισυνταγματική με τη 2287/2015 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, δεν προβλέπονται υπό το νέο ασφαλιστικό σύστημα του ν. 4387/2016 από 12/5/2016 και εφεξής ούτε καταβάλλονται κατά τον, κατά τις διατάξεις του νόμου αυτού, επανυπολογισμό των συντάξεων των παλαιών συνταξιούχων. 

Περαιτέρω, το ακυρωτικό αποτέλεσμα των 1889-1891/2019 αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν επάγεται (προκύπτει) ως συνέπεια να καθίστανται αγώγιμες αξιώσεις κατά του Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π. (ήδη e-Ε.Φ.Κ.Α.) των παλαιών συνταξιούχων για την καταβολή αποζημίωσης ισόποσης με το επίδομα αδείας και τα δώρα εορτών για τον μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 χρόνο, ανεξάρτητα αν οι αξιώσεις αυτές επιδιώκονται με αγωγές ασκηθείσες πριν ή μετά τις 4.10.2019.

Ειδικότερα, με την απόφαση αυτήν έγινε δεκτό ότι:
I. Στον ν. 4387/2016 προβλέπεται ότι το ποσό της κύριας σύνταξης καταβάλλεται «ανά μήνα» (άρ. 2 παρ. 4), χωρίς καμία περαιτέρω πρόβλεψη για καταβολή ετήσιων παροχών, όπως ήταν τα δώρα εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας που είχαν καταργηθεί με το άρ. πρώτο παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ6 του ν. 4093/2012 και των οποίων η κατάργηση κρίθηκε αντισυνταγματική με τις Σ.τ.Ε. 2287-2288/2015 Ολομ., με συνέπεια οι παροχές αυτές να μην διατηρήθηκαν στο πλαίσιο του συνταξιοδοτικού συστήματος απονομής κύριων συντάξεων του ν. 4387/2016 και να μην καταβάλλονται για τον μετά την ισχύ του νόμου αυτού (12/5/2016) χρόνο. 

Άλλωστε, όπου ο νομοθέτης θέλησε να διατηρήσει ή να προβλέψει την καταβολή παροχών ή επιδομάτων, όρισε τούτο ρητώς. Περαιτέρω, με το άρθρο 96 του ν. 4387/2016 μεταβλήθηκε εκ βάθρων και το σύστημα υπολογισμού των επικουρικών συντάξεων, ομοίως χωρίς την πρόβλεψη καταβολής των αντισυνταγματικώς καταργηθέντων με την υποπαρ. ΙΑ.6 της παρ. ΙΑ του άρ. πρώτου του ν. 4093/2012 δώρων εορτών και επιδομάτων αδείας. 

Αντίθετα μάλιστα, στην παρ. 5 του εν λόγω άρ. 96 περιέχεται ρητή πρόβλεψη για το ότι από την έναρξη ισχύος του ν. 4387/2016 το Ε.Τ.Ε.Α. (μετονομασθέν με τον ίδιο νόμο σε Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π.) χορηγεί «αποκλειστικά» την επικουρική σύνταξη όπως ρυθμίζεται με τις διατάξεις του άρθρου αυτού και καταργείται κάθε άλλη γενική ή ειδική διάταξη. 

Επομένως, τα δώρα εορτών και το επίδομα αδείας που καταβάλλονταν επί των επικουρικών συντάξεων, πέραν του ότι δεν προβλέπονται στο σύστημα ρυθμίσεων του ν. 4387/2016, καταργήθηκαν, πάντως, και ρητώς με την παρ. 5 του άρ. 96 του νόμου αυτού. 

Η μη χορήγηση των ως άνω παροχών στα πλαίσια του εισαχθέντος με τον ν. 4387/2016 συνταξιοδοτικού συστήματος είναι συμβατή με το ότι ο νόμος αυτός θεσπίστηκε σε συνέχεια των δεσμεύσεων τις οποίες ανέλαβε η Ελληνική Δημοκρατία με τους ν. 4334/2015 και 4336/2015 και, κατά την αιτιολογική έκθεση αυτού, ενσωματώνει όλες τις προβλέψεις του ν. 4336/2015. 

Οι παροχές των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας, ενόψει του τακτικού τους χαρακτήρα και του ότι υπολογίζονταν παγίως σε άμεση συνάρτηση με το ύψος της κύριας ή επικουρικής, κατά περίπτωση, σύνταξης και υπό την αυτονόητη προϋπόθεση της καταβολής της σύνταξης αυτής στον δικαιούχο, συνιστούσαν τμήμα της σύνταξης και δεν είχαν αυτοτελή σε σχέση με αυτήν χαρακτήρα, ανεξαρτήτως εάν προβλέπονταν από χωριστές διατάξεις και καταβάλλονταν σε συγκεκριμένες περιόδους του έτους. 

Εξ αυτού δε του λόγου, στο μέτρο που οι εν λόγω παροχές δεν καταργήθηκαν με την παρ. ΙΑ του άρ. πρώτου του ν. 4093/2012, δηλ. για τους λαμβάνοντες το εξωιδρυματικό επίδομα των παρ. 1 και 2 του άρ. 42 του ν. 1140/1981, προβλέφθηκε ο επιμερισμός τους σε δωδεκάμηνη βάση και η προσαύξηση με το επιμεριστικώς αναλογούν ποσό της εκάστοτε μηνιαίας σύνταξης. 

Ενόψει δε του ότι οι εν λόγω παροχές δεν είχαν αυτοτελή σε σχέση με τη σύνταξη χαρακτήρα, δεν μπορεί, κατά το μέρος που χορηγούνταν επί των επικουρικών συντάξεων, να συναχθεί ότι δεν καταργήθηκαν με την παρ. 5 του άρ. 96 του ν. 4387/2016 κατ’ αναλογία όσων έχουν κριθεί για την πρόσθετη συνταξιοδοτική παροχή των συνταξιούχων τελωνειακών υπαλλήλων που προβλέφθηκε στο άρ. 17 του ν. 2676/1999 λόγω της καταβολής σε αυτούς δικαιωμάτων εκτέλεσης τελωνειακών εργασιών (ΔΕΤΕ). 

Επί πλέον, όσον αφορά τον προβλεπόμενο από τις διατάξεις του ν. 4387/2016 επανυπολογισμό των ήδη καταβαλλόμενων κύριων και επικουρικών συντάξεων, ο νομοθέτης, κατά τα κριθέντα με τις Σ.τ.Ε. 1890 -1891/2019 Ολομ., υιοθέτησε, θεμιτώς από συνταγματική άποψη, τις περικοπές που είχαν προβλεφθεί με τους ν. 4051/2012 και 4093/2012, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι περικοπές, με την περ. 3 της υποπαρ. ΙΑ.6 της παρ. ΙΑ του άρ. πρώτου του ν. 4093/2012, των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας. 

Κατ’ ακολουθία, η μη πρόβλεψη καταβολής των περικοπέντων με τις διατάξεις του ν. 4093/2012 δώρων εορτών και επιδόματος αδείας στα πλαίσια του προβλεπόμενου από τις διατάξεις του ν. 4387/2016 επανυπολογισμού των συντάξεων των παλαιών συνταξιούχων δεν παραβιάζει τις συνταγματικές αρχές της προστασίας της αξίας του ανθρώπου, της ισότητας στα δημόσια βάρη, της αναλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης, το συνταγματικό δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση, καθώς επίσης και το δικαίωμα των συνταξιούχων αυτών στην περιουσία τους κατά το άρ. 1 του Π.Π.Π. της Ε.Σ.Δ.Α., καθόσον μάλιστα από τις ανωτέρω διατάξεις δεν κατοχυρώνεται δικαίωμα σε σύνταξη ορισμένου ύψους, η εν προκειμένω δε σχετική επιλογή του νομοθέτη για μη καταβολή των παροχών αυτών δικαιολογείται από λόγους γενικού συμφέροντος, στους οποίους περιλαμβάνεται η εξασφάλιση της βιωσιμότητας του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος.

IΙ. Τα γενόμενα κατά τα ανωτέρω δεκτά σχετικά με τη μη καταβολή δώρων εορτών και επιδόματος αδείας επί των συντάξεων μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 δεν διαφοροποιούνται ενόψει της διαπιστωθείσας με τις Σ.τ.Ε. 1889-1891/2019 Ολομ. αντισυνταγματικότητας των διατάξεων των άρ. 8 και 96 του ν. 4387/2016 και της ακύρωσης με τις αποφάσεις αυτές των προσβληθεισών στις οικείες δίκες κανονιστικών πράξεων, αφού η εν λόγω κρίση για την αντισυνταγματικότητα των διατάξεων αυτών δεν σχετίζεται με την καταβολή ή μη των ως άνω παροχών. 

Τούτο δε ανεξαρτήτως του ότι στα πλαίσια της επιχειρηθείσας συμμόρφωσης του νομοθέτη προς τα κριθέντα με τις εν λόγω αποφάσεις της Ολομέλειας του Δικαστηρίου, θεσπίστηκε ο ν. 4670/2020, με τον οποίο, μεταξύ άλλων, αντικαταστάθηκαν οι διατάξεις των άρ. 8, 14, 33 και 96 του ν. 4387/2016. 

Περαιτέρω, το ακυρωτικό αποτέλεσμα των Σ.τ.Ε. 1889-1891/2019 Ολομ., εκτεινόμενο στον μετά την 4.10.2019 χρόνο, δεν ανατρέπει τα θεμελιακά ερείσματα του ασφαλιστικού συστήματος ούτε επάγεται (προκύπτει) ως συνέπεια να καθίστανται αγώγιμες αξιώσεις συνταξιούχων που ανάγονται στον μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 χρόνο για παροχές οι οποίες, θεμιτώς από συνταγματική άποψη, δεν προβλέπονται στο πλαίσιο του νόμου αυτού.

 Αντίθετα, ο ορισμός ως χρόνου έναρξης του εν λόγω ακυρωτικού αποτελέσματος της ημερομηνίας αυτής, στοχεύοντας στη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών οργανισμών και στη διατήρηση της οικονομικής δυνατότητάς τους να ανταποκρίνονται στη συνταγματική υποχρέωση της Πολιτείας να παρέχει στους ασφαλισμένους επαρκείς ασφαλιστικές παροχές, διασφαλίζει τα εν λόγω ερείσματα.