ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΛΙΣΤΑΣ ΣΕΛΙΔΩΝ
Δευτέρα 3 Αυγούστου 2026
Πρωθυπουργός: - Έχουμε τα εργαλεία για αυξήσεις τόσο στα εισοδήματα των εργαζόμενων, όσο και στα έσοδα του κράτους!!
«Οι λεβέντες δεν φοβούνται να πεθάνουν και θα φοβηθώ εγώ η παλιόγρια;» - Καλλιόπη Αβραάμ η Ηρωίδα Γιαγιά της ΕΛΔΥΚ - Σκοτώθηκε δίπλα στα παλικάρια της για την Ελλάδα - ΑΘΑΝΑΤΗ
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αισθάνονται το κάλεσμα της Μοίρας και τραβούν εμπρός. Δεν το αποφεύγουν το επιζητούν για ένα μεράκι, για μια αγάπη, για μια ιδέα. Για την 78χρονη, το 1974, Καλλιόπη Αβραάμ η Ελλάδα ήταν όλα τα παραπάνω μαζί. Για αυτό η ηρωική γιαγιά αποφάσισε να πεθάνει δίπλα στα παλικάρια της ΕΛΔΥΚ αψηφώντας τους υβριστές κάθε ήθους.
Το 1969 η κα. Καλλιόπη χήρεψε. Παρόλα αυτά συνέχισε το έργο της. Μετά ήρθε η τουρκική εισβολή (Αττίλας Ι). Στο διάστημα μεταξύ του Αττίλα Ι και ΙΙ όταν για κάποιου η Κύπρος βρισκόταν μακριά, για άλλους η Ελλάδα ήταν κοντά και έτσι η γερόντισσα Καλλιόπη τα παράτησε όλα, παιδιά και οικογένεια και επέστρεψε στη Λευκωσία για να φροντίσει τα «παιδιά της», τα παιδιά της Ελλάδας, τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ.Τα παιδιά της, τα βιολογικά, προσπάθησαν να τη μεταπείσουν, μάταια όμως. Όταν της είπαν ότι κινδύνευε να σκοτωθεί αυτή απάντησε: «Οι λεβέντες δεν φοβούνται να πεθάνουν και θα φοβηθώ εγώ η παλιόγρια;». Αλλά και όταν έφτασε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ όλοι προσπάθησαν να την μεταπείσουν. Δεν το κατόρθωσαν. Η κα. Καλλιόπη διέθεσε όλα τα πουλερικά που διέθετε, έδινε στους άνδρες ψωμί, νερό, τσιγάρα, καραμέλες, ότι μπορούσε…
Ζωντανή την είδαν τελευταία φορά στις 14 Αυγούστου 1974 στον Αγ. Δομέτιο που είχε πάει στην εκκλησία για να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων σα να ήξερε. Κατόπιν επέστρεψε στο στρατόπεδο. Οι Τούρκοι, άτιμοι πάντα, εξαπέλυσαν τον Αττίλα ΙΙ. Η μάχη στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ είναι γνωστή και βγαλμένη από τα βάθη ελληνικής ψυχής.
Η γιαγιά της ΕΛΔΥΚ ήταν εκεί. Έπεσε στο πλευρό των «παιδιών» της στην Σχολή Γρηγορίου, όπου οι ελληνικές οπισθοφυλακές είχαν καταφύγει. Σύμφωνα με μαρτυρία η γιαγιά Καλλιόπη βρέθηκε νεκρή πάνω από τους στρατιώτες σα να ήθελε να τους σκεπάσει μέχρι το τέλος. Η γιαγιά και σήμερα «κοιμάται» πλάι στα «παιδιά» της στο στρατιωτικό κοιμητήριο της Λακατάμιας
Έπεσε στον γκρεμό με το αυτοκίνητό του και πήρε αποζημίωση!! - Πόση αποζημίωση πήρε;- Δείτην απόφαση του Δικαστηρίου
Η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή των τροχαίων ατυχημάτων στην Ευρώπη και για αυτό δεν ευθύνεται μόνο η οδηγική συμπεριφορά των Ελλήνων, αλλά και η ποιότητα του οδικού δικτύου. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα, στο οποίο κατέληξε η απόφαση-σταθμός του Διοικητικού Εφετείου Λάρισας.
Στις περιπτώσεις όπου το ίδιο το οδικό δίκτυο μετατρέπεται σε παράγοντα πρόκλησης του ατυχήματος, το βάρος της ευθύνης μπορεί να μεταφερθεί από τον οδηγό στη Διοίκηση.
Ποιος ευθύνεται όταν σε μια επικίνδυνη στροφή δεν υπάρχει προστατευτικό στηθαίο; Όταν ο δρόμος δεν διαθέτει την αναγκαία σήμανση ή φωτισμό; Και ποιος δημόσιος φορέας καλείται τελικά να αποζημιώσει τον πολίτη;
Με την υπ’ αριθμ. 30/2026 απόφασή του, το Διοικητικό Εφετείο Λάρισας απαντά σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα σχετικά με την αστική ευθύνη των Περιφερειών για την κατάσταση του επαρχιακού οδικού δικτύου.
Η εκτροπή του οχήματος που κατέληξε σε δικαστική διαμάχη
Η υπόθεση ξεκίνησε όταν οδηγός Ι.Χ. κινούμενος σε επαρχιακή οδό της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας έχασε τον έλεγχο του οχήματός του. Το αυτοκίνητο εξετράπη της πορείας του και κατέπεσε σε γκρεμό, με αποτέλεσμα τον σοβαρό τραυματισμό του.
Ο οδηγός υποστήριξε ότι το ατύχημα δεν ήταν αποτέλεσμα αποκλειστικά δικού του σφάλματος. Αντιθέτως, απέδωσε την εκτροπή στην επικίνδυνη κατάσταση του συγκεκριμένου τμήματος του δρόμου, όπου, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, απουσίαζαν βασικά μέτρα οδικής ασφάλειας, όπως προστατευτικό στηθαίο, κατάλληλη σήμανση και επαρκής φωτισμός.
Έτσι προσέφυγε στη Δικαιοσύνη ζητώντας αποζημίωση από την Περιφέρεια Θεσσαλίας, υποστηρίζοντας ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες παρέλειψαν να διατηρήσουν τον δρόμο σε ασφαλή κατάσταση.
Το Διοικητικό Πρωτοδικείο έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και αναγνώρισε υποχρέωση της Περιφέρειας να του καταβάλει αποζημίωση 6.000 ευρώ. Η Περιφέρεια, όμως, δεν αποδέχθηκε την κρίση αυτή και άσκησε έφεση.
Ποιος δημόσιος φορέας ευθύνεται όταν το ατύχημα συνδέεται με την κατάσταση του δρόμου;
Πριν ακόμη εξεταστεί αν υπήρξε παράνομη παράλειψη της Διοίκησης, το Διοικητικό Εφετείο κλήθηκε να απαντήσει σε ένα θεμελιώδες δικονομικό ζήτημα. Ποιος είναι ο κατά νόμο υπόχρεος φορέας απέναντι στον οποίο μπορεί να στραφεί ο πολίτης με αγωγή αποζημίωσης.
Το Δικαστήριο προχώρησε σε εκτενή ανάλυση του νομοθετικού πλαισίου που διέπει τη συντήρηση του οδικού δικτύου, εξετάζοντας διαχρονικά τις σχετικές ρυθμίσεις του ν. 3155/1955, του ν. 2503/1997, του ν. 3481/2006, αλλά και τις μεταβολές που επήλθαν στις αρμοδιότητες των Περιφερειών.
Μέσα από αυτή τη νομοθετική διαδρομή κατέληξε ότι, ως προς το συγκεκριμένο επαρχιακό οδικό δίκτυο, η Περιφέρεια Θεσσαλίας ήταν ο φορέας που είχε την αρμοδιότητα συντήρησης και, συνεπώς, νομιμοποιούνταν παθητικά στην ασκηθείσα αγωγή.
Μέχρι πού φτάνει η υποχρέωση συντήρησης ενός δρόμου;
Η ουσία της διαφοράς αφορούσε την υποχρέωση συντήρησης ενός επαρχιακού δρόμου.
Η απόφαση απορρίπτει τη στενή ερμηνεία της έννοιας της συντήρησης, σύμφωνα με την οποία η ευθύνη της Διοίκησης εξαντλείται στην αποκατάσταση φθορών του οδοστρώματος. Αντίθετα, υπενθυμίζει ότι η νομοθεσία αντιμετωπίζει ως στοιχεία της συντήρησης και όλα τα μέσα που εξασφαλίζουν την ασφαλή κυκλοφορία των χρηστών της οδού.
Στο πλαίσιο αυτό, το Δικαστήριο αναφέρεται ρητά στα προστατευτικά στηθαία, στην οδική σήμανση, στη σηματοδότηση και στον ηλεκτροφωτισμό, υπογραμμίζοντας ότι αποτελούν στοιχεία οδικής ασφάλειας, των οποίων η συντήρηση εντάσσεται στις αρμοδιότητες της Περιφέρειας.
Η επισήμανση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο πυρήνας της αγωγής του τραυματισμένου οδηγού ήταν ακριβώς ότι στο σημείο του ατυχήματος απουσίαζαν τα συγκεκριμένα μέτρα προστασίας. Επομένως, το Δικαστήριο αναγνωρίζει ότι η έλλειψη τέτοιων στοιχείων δεν αποτελεί απλώς τεχνική ατέλεια του δρόμου, αλλά μπορεί, εφόσον συνδέεται αιτιωδώς με το ατύχημα, να θεμελιώσει αστική ευθύνη του αρμόδιου δημόσιου φορέα κατά τα άρθρα 105 και 106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα.
Πότε μπορεί να προβάλλεται το συντρέχον πταίσμα του οδηγού;
Μπορεί η Περιφέρεια να επικαλεστεί εκ των υστέρων ότι ευθυνόταν και ο οδηγός;
Ένα από τα σημαντικότερα δικονομικά ζητήματα που έλυσε η απόφαση αφορά την ένσταση συντρέχοντος πταίσματος του παθόντος, έναν από τους συνηθέστερους αμυντικούς ισχυρισμούς του Δημοσίου στις αγωγές αποζημίωσης.
Η Περιφέρεια υποστήριξε με την έφεσή της ότι το Πρωτοδικείο κακώς απέρριψε την ένσταση αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού και δεν συνεκτίμησε το συντρέχον πταίσμα του για τη διαμόρφωση της αποζημίωσης.
Το Διοικητικό Εφετείο, όμως, δεν μπήκε καν στην ουσία του ισχυρισμού.
Έκρινε ότι ο ισχυρισμός περί συντρέχοντος πταίσματος του άρθρου 300 ΑΚ αποτελεί αυτοτελή ένσταση, η οποία πρέπει να προταθεί το αργότερο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Δεν πρόκειται για ζήτημα που μπορεί να εξεταστεί αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο ούτε να θεραπευθεί σε μεταγενέστερο στάδιο της δίκης.
Με βάση αυτή τη συλλογιστική, το Εφετείο απέρριψε τον σχετικό λόγο έφεσης χωρίς να εξετάσει αν πράγματι ο οδηγός είχε συμβάλει στην πρόκληση του ατυχήματος. Η αποζημίωση των 6.000 ευρώ που είχε επιδικάσει το Πρωτοδικείο παρέμεινε, επομένως, αμετάβλητη, όχι επειδή το Δικαστήριο έκρινε ότι αποκλειόταν ουσιαστικά κάθε συντρέχον πταίσμα, αλλά επειδή η σχετική ένσταση δεν είχε εισαχθεί στη δίκη κατά τον τρόπο και στον χρόνο που απαιτεί ο νόμος.
Διαβάστε την απόφαση ΔΕφΛαρ 30/2026.
πηγή: https://daily.nb.org/nomothesia-nomologia/nomologia/epese-ston-gkremo-me-to-aftokinito-kai-pire-apozimiosi-apo-tin-perifereia-to-dimosio-efthynetai-gia-tin-asfaleia-tou-dromou/?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=NB+Daily+03%2f08%2f2026
1342/2023 πιλοτική απόφαση του Α΄ Τμήματος του ΣτΕ - ΟΧΙ ΜΟΝΟ δεν έβαλε "ταφόπλακα" στα αναδρομικά αλλά τα ΙΣΧΥΡΟΠΟΊΗΣΕ κιόλας! - Οι δικαιούχοι - Καμμιά απολύτως κυβέρνηση δεν μπορεί να ακυρώσει, για τα αναδρομικά, τις τελεσίδικες αποφάσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων
1. Καμμιά απολύτως κυβέρνηση δεν μπορεί να ακυρώσει, για τα αναδρομικά, τις τελεσίδικες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Η Απόφαση
του ΣτΕ A΄ 7μελές 1342/2023:
Προδικαστικό ερώτημα
Διοικ. Πρωτ. Αθηνών. Αγωγή συνταξιούχων Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π. με την οποία ζητείται αποζημίωση για μη καταβολή περικοπέντων από την επικουρική σύνταξή τους, δυνάμει υποπαρ. ΙΑ6 παρ. ΙΑ άρ. πρώτου ν. 4093/2012, δώρων εορτών και επιδόματος αδείας για τον μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 χρόνο.
ΣτΕ Α΄ 7μελές. 1342/2023
Πρόεδρος: Σπ. Χρυσικοπούλου, Αντιπρόεδρος
Εισηγητής: Ν. Σκαρβέλης, Σύμβουλος
Δεν καταβάλλονται, στο πλαίσιο των ρυθμίσεων του συνταξιοδοτικού συστήματος του ν. 4387/2016, τα δώρα εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας που είχαν καταργηθεί με το άρ. πρώτο παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ.6 του ν. 4093/2012 και των οποίων η κατάργηση κρίθηκε αντισυνταγματική με τις Σ.τ.Ε. 2287-2288/2015 Ολομ.
Δεν υφίσταται αγώγιμη αξίωση για τις παροχές αυτές για τον μετά την 12/5/2016 χρόνο, ανεξάρτητα από το ακυρωτικό αποτέλεσμα των 1889-1991/2019 αποφάσεων του Σ.τ.Ε.
Με την 1342/2023 απόφαση του Α΄ Τμ. (7μελούς), εκδοθείσα επί προδικαστικού ερωτήματος του Διοικ. Πρωτ. Αθηνών που διατυπώθηκε σε δίκη επί αγωγής συνταξιούχων επικουρικής σύνταξης, απαντήθηκε ότι οι συνταξιοδοτικές παροχές των δώρων εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας που καταβάλλονταν από τα ταμεία επικουρικής ασφάλισης έως 31/12/2012 και οι οποίες καταργήθηκαν από 1/1/2013 με το άρ. πρώτο παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ.6 περ. 3 του ν. 4093/2012, η δε κατάργησή τους κρίθηκε αντισυνταγματική με τη 2287/2015 απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, δεν προβλέπονται υπό το νέο ασφαλιστικό σύστημα του ν. 4387/2016 από 12/5/2016 και εφεξής ούτε καταβάλλονται κατά τον, κατά τις διατάξεις του νόμου αυτού, επανυπολογισμό των συντάξεων των παλαιών συνταξιούχων.
Περαιτέρω, το ακυρωτικό αποτέλεσμα των 1889-1891/2019 αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν επάγεται (προκύπτει) ως συνέπεια να καθίστανται αγώγιμες αξιώσεις κατά του Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π. (ήδη e-Ε.Φ.Κ.Α.) των παλαιών συνταξιούχων για την καταβολή αποζημίωσης ισόποσης με το επίδομα αδείας και τα δώρα εορτών για τον μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 χρόνο, ανεξάρτητα αν οι αξιώσεις αυτές επιδιώκονται με αγωγές ασκηθείσες πριν ή μετά τις 4.10.2019.
Ειδικότερα, με την απόφαση αυτήν έγινε δεκτό ότι:
I. Στον ν. 4387/2016 προβλέπεται ότι το ποσό της κύριας σύνταξης καταβάλλεται «ανά μήνα» (άρ. 2 παρ. 4), χωρίς καμία περαιτέρω πρόβλεψη για καταβολή ετήσιων παροχών, όπως ήταν τα δώρα εορτών Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας που είχαν καταργηθεί με το άρ. πρώτο παρ. ΙΑ υποπαρ. ΙΑ6 του ν. 4093/2012 και των οποίων η κατάργηση κρίθηκε αντισυνταγματική με τις Σ.τ.Ε. 2287-2288/2015 Ολομ., με συνέπεια οι παροχές αυτές να μην διατηρήθηκαν στο πλαίσιο του συνταξιοδοτικού συστήματος απονομής κύριων συντάξεων του ν. 4387/2016 και να μην καταβάλλονται για τον μετά την ισχύ του νόμου αυτού (12/5/2016) χρόνο.
Άλλωστε, όπου ο νομοθέτης θέλησε να διατηρήσει ή να προβλέψει την καταβολή παροχών ή επιδομάτων, όρισε τούτο ρητώς. Περαιτέρω, με το άρθρο 96 του ν. 4387/2016 μεταβλήθηκε εκ βάθρων και το σύστημα υπολογισμού των επικουρικών συντάξεων, ομοίως χωρίς την πρόβλεψη καταβολής των αντισυνταγματικώς καταργηθέντων με την υποπαρ. ΙΑ.6 της παρ. ΙΑ του άρ. πρώτου του ν. 4093/2012 δώρων εορτών και επιδομάτων αδείας.
Αντίθετα μάλιστα, στην παρ. 5 του εν λόγω άρ. 96 περιέχεται ρητή πρόβλεψη για το ότι από την έναρξη ισχύος του ν. 4387/2016 το Ε.Τ.Ε.Α. (μετονομασθέν με τον ίδιο νόμο σε Ε.Τ.Ε.Α.Ε.Π.) χορηγεί «αποκλειστικά» την επικουρική σύνταξη όπως ρυθμίζεται με τις διατάξεις του άρθρου αυτού και καταργείται κάθε άλλη γενική ή ειδική διάταξη.
Επομένως, τα δώρα εορτών και το επίδομα αδείας που καταβάλλονταν επί των επικουρικών συντάξεων, πέραν του ότι δεν προβλέπονται στο σύστημα ρυθμίσεων του ν. 4387/2016, καταργήθηκαν, πάντως, και ρητώς με την παρ. 5 του άρ. 96 του νόμου αυτού.
Η μη χορήγηση των ως άνω παροχών στα πλαίσια του εισαχθέντος με τον ν. 4387/2016 συνταξιοδοτικού συστήματος είναι συμβατή με το ότι ο νόμος αυτός θεσπίστηκε σε συνέχεια των δεσμεύσεων τις οποίες ανέλαβε η Ελληνική Δημοκρατία με τους ν. 4334/2015 και 4336/2015 και, κατά την αιτιολογική έκθεση αυτού, ενσωματώνει όλες τις προβλέψεις του ν. 4336/2015.
Οι παροχές των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας, ενόψει του τακτικού τους χαρακτήρα και του ότι υπολογίζονταν παγίως σε άμεση συνάρτηση με το ύψος της κύριας ή επικουρικής, κατά περίπτωση, σύνταξης και υπό την αυτονόητη προϋπόθεση της καταβολής της σύνταξης αυτής στον δικαιούχο, συνιστούσαν τμήμα της σύνταξης και δεν είχαν αυτοτελή σε σχέση με αυτήν χαρακτήρα, ανεξαρτήτως εάν προβλέπονταν από χωριστές διατάξεις και καταβάλλονταν σε συγκεκριμένες περιόδους του έτους.
Εξ αυτού δε του λόγου, στο μέτρο που οι εν λόγω παροχές δεν καταργήθηκαν με την παρ. ΙΑ του άρ. πρώτου του ν. 4093/2012, δηλ. για τους λαμβάνοντες το εξωιδρυματικό επίδομα των παρ. 1 και 2 του άρ. 42 του ν. 1140/1981, προβλέφθηκε ο επιμερισμός τους σε δωδεκάμηνη βάση και η προσαύξηση με το επιμεριστικώς αναλογούν ποσό της εκάστοτε μηνιαίας σύνταξης.
Ενόψει δε του ότι οι εν λόγω παροχές δεν είχαν αυτοτελή σε σχέση με τη σύνταξη χαρακτήρα, δεν μπορεί, κατά το μέρος που χορηγούνταν επί των επικουρικών συντάξεων, να συναχθεί ότι δεν καταργήθηκαν με την παρ. 5 του άρ. 96 του ν. 4387/2016 κατ’ αναλογία όσων έχουν κριθεί για την πρόσθετη συνταξιοδοτική παροχή των συνταξιούχων τελωνειακών υπαλλήλων που προβλέφθηκε στο άρ. 17 του ν. 2676/1999 λόγω της καταβολής σε αυτούς δικαιωμάτων εκτέλεσης τελωνειακών εργασιών (ΔΕΤΕ).
Επί πλέον, όσον αφορά τον προβλεπόμενο από τις διατάξεις του ν. 4387/2016 επανυπολογισμό των ήδη καταβαλλόμενων κύριων και επικουρικών συντάξεων, ο νομοθέτης, κατά τα κριθέντα με τις Σ.τ.Ε. 1890 -1891/2019 Ολομ., υιοθέτησε, θεμιτώς από συνταγματική άποψη, τις περικοπές που είχαν προβλεφθεί με τους ν. 4051/2012 και 4093/2012, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και οι περικοπές, με την περ. 3 της υποπαρ. ΙΑ.6 της παρ. ΙΑ του άρ. πρώτου του ν. 4093/2012, των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας.
Κατ’ ακολουθία, η μη πρόβλεψη καταβολής των περικοπέντων με τις διατάξεις του ν. 4093/2012 δώρων εορτών και επιδόματος αδείας στα πλαίσια του προβλεπόμενου από τις διατάξεις του ν. 4387/2016 επανυπολογισμού των συντάξεων των παλαιών συνταξιούχων δεν παραβιάζει τις συνταγματικές αρχές της προστασίας της αξίας του ανθρώπου, της ισότητας στα δημόσια βάρη, της αναλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης, το συνταγματικό δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση, καθώς επίσης και το δικαίωμα των συνταξιούχων αυτών στην περιουσία τους κατά το άρ. 1 του Π.Π.Π. της Ε.Σ.Δ.Α., καθόσον μάλιστα από τις ανωτέρω διατάξεις δεν κατοχυρώνεται δικαίωμα σε σύνταξη ορισμένου ύψους, η εν προκειμένω δε σχετική επιλογή του νομοθέτη για μη καταβολή των παροχών αυτών δικαιολογείται από λόγους γενικού συμφέροντος, στους οποίους περιλαμβάνεται η εξασφάλιση της βιωσιμότητας του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος.
IΙ. Τα γενόμενα κατά τα ανωτέρω δεκτά σχετικά με τη μη καταβολή δώρων εορτών και επιδόματος αδείας επί των συντάξεων μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 δεν διαφοροποιούνται ενόψει της διαπιστωθείσας με τις Σ.τ.Ε. 1889-1891/2019 Ολομ. αντισυνταγματικότητας των διατάξεων των άρ. 8 και 96 του ν. 4387/2016 και της ακύρωσης με τις αποφάσεις αυτές των προσβληθεισών στις οικείες δίκες κανονιστικών πράξεων, αφού η εν λόγω κρίση για την αντισυνταγματικότητα των διατάξεων αυτών δεν σχετίζεται με την καταβολή ή μη των ως άνω παροχών.
Τούτο δε ανεξαρτήτως του ότι στα πλαίσια της επιχειρηθείσας συμμόρφωσης του νομοθέτη προς τα κριθέντα με τις εν λόγω αποφάσεις της Ολομέλειας του Δικαστηρίου, θεσπίστηκε ο ν. 4670/2020, με τον οποίο, μεταξύ άλλων, αντικαταστάθηκαν οι διατάξεις των άρ. 8, 14, 33 και 96 του ν. 4387/2016.
Περαιτέρω, το ακυρωτικό αποτέλεσμα των Σ.τ.Ε. 1889-1891/2019 Ολομ., εκτεινόμενο στον μετά την 4.10.2019 χρόνο, δεν ανατρέπει τα θεμελιακά ερείσματα του ασφαλιστικού συστήματος ούτε επάγεται (προκύπτει) ως συνέπεια να καθίστανται αγώγιμες αξιώσεις συνταξιούχων που ανάγονται στον μετά την ισχύ του ν. 4387/2016 χρόνο για παροχές οι οποίες, θεμιτώς από συνταγματική άποψη, δεν προβλέπονται στο πλαίσιο του νόμου αυτού.
Αντίθετα, ο ορισμός ως χρόνου έναρξης του εν λόγω ακυρωτικού αποτελέσματος της ημερομηνίας αυτής, στοχεύοντας στη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών οργανισμών και στη διατήρηση της οικονομικής δυνατότητάς τους να ανταποκρίνονται στη συνταγματική υποχρέωση της Πολιτείας να παρέχει στους ασφαλισμένους επαρκείς ασφαλιστικές παροχές, διασφαλίζει τα εν λόγω ερείσματα.
Τουρκική εισβολή στην Κύπρο: - Τιμή και Δόξα στους 58 Ήρωες του 256 ΤΠ που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Κύπρου
Παρατίθεται ο επιμνημόσυνος λόγος που εκφώνησε ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιζώντων Πολεμιστών 256 ΤΠ Μιχαλάκης Πηλαβάκης:
Στην τρίτη μας ηλικία πλέον,
όσοι ακόμη στεκόμαστε στα πόδια μας,
είμαστε ξανά κι εφέτος εδώ.
Καθήκον μας να τιμήσουμε τ’ αδέλφια της μακρινής μας νεότητας.
Τους ανδρειωμένους συμπολεμιστές μας
που θυσιάστηκαν μαχόμενοι για την πατρίδα,
στις προδομένες Κυπριακές Θερμοπύλες του ολέθριου 1974.
Ο Σύνδεσμος Επιζώντων Πολεμιστών του 256 Τάγματος Πεζικού,
εδώ στην Ευρύχου όπου καταφύγαμε στις 16 Αυγούστου 1974
τα απομεινάρια της μονάδας μας,
τελούμε κάθε χρόνο το Εθνικό Μνημόσυνο
των 58 Αθανάτων Ηρώων του Τάγματός μας,
που θυσιάστηκαν πολεμώντας τον Τούρκο Αττίλα,
στις μάχες της Λεύκας, της Ελιάς, στο Αγριδάκι του Πενταδακτύλου
και στο μακελειό της μάχης Καραβά και Λαπήθου 6 Αυγούστου 1974.
Εδώ, στο ύψωμα δίπλα στην πύλη του στρατοπέδου μας, Μάρκου Δράκου,
στήσαμε το σεμνό, περίβλεπτο Μνημείο των Ηρώων μας.
Τα αποκαλυπτήρια τέλεσε, σε πάνδημη εκδήλωση πριν 22 χρόνια,
ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Με τα ονόματα όλων των Πεσόντων, ένα προς ένα,
ανεξίτηλα ανάγλυφα στο αρχαίο μεταλλικό τάλαντο,
της τιμής και της ευγνωμοσύνης του έθνους.
Οι Ήρωες συνάδελφοί μας, νεαρά τότε γενναία παλικάρια,
κληρωτοί, υπηρετούντες την 24μηνη στρατιωτική τους θητεία,
κι επιστρατευθέντες εφέδροι κι εθελοντές στο Τάγμα μας,
εκτελώντας συνειδητά στο ακέραιο το καθήκον τους,
έδωσαν την ζωή τους για την Ελευθερία της Πατρίδας.
Αγωνιζόμενοι, απέναντι στην υπεροπλία του Τούρκου Εισβολέα.
Όπως εκατοντάδες άλλοι ηρωικοί συμπολεμιστές μας, άλλων μονάδων.
Της Εθνικής Φρουράς, της ΕΛΔΥΚ και της Άλφα Μοίρας Καταδρομών της Κρήτης.
Στις ατιμωτικά προδομένες, απέλπιδες μάχες, Ιουλίου και Αυγούστου 1974.
Βρισκόμαστε και πάλιν εδώ στην Ευρύχου,
όπως κάθε πρώτη Κυριακή κάθε Αυγούστου από τότε.
Στο διά βίου χρέος μας, να Μνημονεύουμε τους Αθάνατους Συντρόφους μας.
Έχοντας ακλόνητη την πίστη μας στον Πανάγαθο Θεό ότι,
τους έχει κατατάξει από τότε στην Αιώνιο Ζωή.
Όπως όλους τους υπέρ πίστεως και πατρίδος πεσόντες
σε όλους τους αγώνες του Έθνους μας,
που κοσμούν το Πάνθεον των Ηρώων της Ρωμιοσύνης.
Όμως, το δικό μας χρέος και η υποχρέωση όλων μας,
δεν εξαντλείται με τα οφειλόμενα Μνημόσυνα
και την απόδοση των μεταθανάτιων τιμών στους Ήρωές μας.
Αυτοί, μάλιστα, μας δείχνουν το ύψιστο συλλογικό καθήκον,
όλων των Ελλήνων σε Κύπρο, Ελλάδα και Διασπορά.
Χρέος και καθήκον, όχι μόνο απέναντι στους Τιμώμενους Νεκρούς μας,
αλλ’ απέναντι στα παιδιά και τα εγγόνια μας και όλες τις επόμενες γενιές.
Μέγιστο καθήκον έναντι της πατρίδας.
Με αγωνιστικό φρόνημα και πατριωτική σωφροσύνη.
Μονιασμένοι, χωρίς ποτέ ξανά εμφύλιους διχασμούς.
Ακούραστοι, με έργα διαρκούς ενδυνάμωσης της Κύπρου και της Ελλάδας.
Να διαφυλάττουμε ασφαλή τα ελεύθερα εδάφη μας και τον λαό μας.
Ν’ αυξάνουμε επίμονα όλους τους Συντελεστές Ισχύος του Ελληνισμού.
Ώστε να διεκδικήσουμε αποτελεσματικά την Απελευθέρωση των
σκλαβωμένων εδαφών μας.
Στην Κερύνεια, στη Μόρφου, στον Πενταδάκτυλο, στην Καρπασία,
στην Αμμόχωστο, στο Αγριδάκι, στον Καραβά και στην Λάπηθο,
ελεύθεροι πλέον, ν’ αναγγείλουμε στους Τιμώμενους μας Ήρωες,
την Λευτεριά της Κύπρου μας.
Ο Θεός να μας φωτίζει.
Για νάναι αιώνια η Μνήμη και των Αθάνατων Συμπολεμιστών μας,
του Δύο - Πενήντα Έξι Τάγματος Πεζικού