Γιατί οι Κύπριοι εμπιστεύονται το Ισραήλ και ΟΧΙ την Ελλάδα!!

 

Τό εύρημα προκαλεῖ σόκ.

 Δημοσκόπησις τοῦ ΡΙΚ ἀποκαλύπτει ὅτι οἱ Κύπριοι ἐμπιστεύονται περισσότερο τό Ἰσραήλ παρά τήν Ἑλλάδα ὅσον ἀφορᾶ στήν ἄμυνα τῆς Μεγαλονήσου.

Τό 41% τῶν ἐρωτηθέντων δηλώνει ὅτι ἡ χώρα μπορεῖ νά στηριχθεῖ στό Ἰσραήλ τό ὁποῖο θεωρεῖ καλύτερο σύμμαχό της, ἔναντι μόνον 27% πού δηλώνει ἐμπιστοσύνη πρός τήν Ἑλλάδα. Πρός τήν χώρα ἡ ὁποία εἶναι γιά τήν Κύπρο τό ἐθνικό κέντρο. Νά σημειωθεῖ ὅτι πρίν δύο περίπου χρόνια, τόν Μάιο τοῦ 2024, στήν ἀντίστοιχη δημοσκόπηση, τήν Ἑλλάδα ἐμπιστευόταν τό 45% τῶν Κυπρίων καί τό Ἰσραήλ μόλις τό 9,5%.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Στό διάστημα αὐτό δηλαδή, ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν Κυπρίων πρός τήν Ἀθήνα ὑπεχώρησε κατά 18 ποσοστιαῖες μονάδες. Αὐτό καταφέραμε μέ τήν πολιτική τῶν «ἠρέμων νερῶν», μέ τήν ὑποχώρηση ὅσον ἀφορᾶ στήν πόντιση τοῦ καλωδίου στήν Κάσο, μέ τήν «Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν» καί μέ τόν προγραμματισμό ταξιδιῶν στήν Ἄγκυρα.

Προφανῶς οἱ Κύπριοι (καί ὁμιλοῦμε γιά Ἑλληνοκυπρίους) τά ἀπορρίπτουν ὅλα αὐτά, ἀλλά ταυτοχρόνως δυσανασχετοῦν γιά τήν ἀδιαφορία τήν ὁποία ἐπιδεικνύει τό πολιτικό κατεστημένο τῶν Ἀθηνῶν γιά τό ἐθνικό θέμα τῆς Κύπρου, τό ὁποῖο παραμένει ἀνοικτό καί ἀνεπίλυτο γιά περισσότερα ἀπό 50 χρόνια. Οἱ πολιτικοί τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου (καί δέν λέμε τῆς Ἑλλάδος, διότι Ἑλλάδα θεωροῦμε καί τήν Κύπρο) ἔχουν ὀχυρωθεῖ πίσω ἀπό κάποια ἀνούσια κλισέ τοῦ τύπου «θέλουμε λύση σύμφωνα μέ τά ψηφίσματα καί τίς ἀποφάσεις τοῦ ΟΗΕ» πού ἀποτελοῦν ἁπλᾶ εὐχολόγια. Ἐσχάτως ἀνεκαλύφθη ἕτερο στερεότυπο, ὅτι θέλουμε «βιώσιμη καί δίκαιη λύση βασισμένη σέ μία δικοινοτική διζωνική ὁμοσπονδία». Ἀλλά δυστυχῶς ἡ λύσις τῆς διζωνικῆς δικοινοτικῆς ὁμοσπονδίας οὔτε δικαία οὔτε βιώσιμος εἶναι.

Οὔτε βεβαίως δείχνει ἐπαφή μέ τήν πραγματικότητα νά θεωρεῖ κάποιος ὅτι τό Κυπριακό εἶναι πρόβλημα πού μπορεῖ νά λυθεῖ ἀνάμεσα στίς δύο κοινότητες τῆς Μεγαλονήσου. Εἶναι πρόβλημα εἰσβολῆς καί κατοχῆς ἀπό τήν Τουρκία, ἡ ὁποία ἐκμεταλλεύεται τήν ἀδράνεια τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς προκειμένου νά προωθήσει τόν στόχο της πού εἶναι ὁ πολιτικός ἔλεγχος ὁλόκληρης τῆς Κύπρου.

Αὐτήν τήν ἀδράνεια τῶν Ἀθηνῶν βλέπουν λοιπόν οἱ Κύπριοι καί χάνουν τήν ἐμπιστοσύνη τους πρός τήν Ἑλλάδα. Θά ἦταν δέ ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρον νά γινόταν καί ἐδῶ μιά ἀξιόπιστος δημοσκόπησις γιά νά βλέπαμε πόση ἐμπιστοσύνη ἔχουμε οἱ Ἕλληνες τῆς μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος στίς κυβερνήσεις μας, ὅσον ἀφορᾶ στόν χειρισμό τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων καί τήν προετοιμασία τῆς ἀμύνης τῆς χώρας. Μᾶλλον οἱ ταγοί μας γνωρίζουν τίς ἀπαντήσεις καί γιά αὐτό δέν θά τολμήσουν ποτέ νά ἀφήσουν νά γίνει μιά τέτοια δημοσκόπησις. Ἐκτός βεβαίως ἐάν τήν χειραγωγήσουν πλήρως.

Θά προσπαθήσουμε τώρα νά δώσουμε μιάν ἑρμηνεία στήν κατακόρυφη αὔξηση τῆς ἐμπιστοσύνης πρός τό Ἰσραήλ, πού, ἀπό τό 9,5%, σέ δύο χρόνια ἀνέβηκε στό 41%. Εἶναι σημαντικό νά ἐπισημάνουμε ὅτι σέ αὐτά τά δύο χρόνια τό Ἰσραήλ δέν ἔκανε τίποτε πού θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ ἰδιαιτέρως ὑποστηρικτικό γιά τήν Κύπρο. Τό μόνον εἶναι ὅτι παγιώθηκε ἡ ἐχθρότης τοῦ Τέλ Ἀβίβ μέ τήν Ἄγκυρα. Ταυτοχρόνως ὅμως τό Ἰσραήλ ἀντιμετωπίζοντας τήν κατάσταση πού ξέσπασε μετά τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2023 ἐπέδειξε ἐπιμονή καί ἀποφασιστικότητα ἀπέναντι στούς τρομοκράτες τῆς Χαμάς, ἀπέναντι στίς ἐπιθέσεις τῆς Χεζμπολλάχ, ἀλλά καί ἀπέναντι στίς ἀντιδράσεις τῶν ἀνά τόν κόσμο ἐνεργουμένων τοῦ Ἰσλάμ. Αὐτή ἡ ἀποφασιστικότης ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη.

Δύο λοιπόν εἶναι τά ζητήματα γιά τίς ἑλληνικές κυβερνήσεις. Πρῶτον, πρέπει νά δείξουν ἐνδιαφέρον γιά τά ἐθνικά θέματα καί νά διαμορφώσουν ρεαλιστικές προσεγγίσεις καί λύσεις. Ἀλλοιῶς θά βουλιάξουν στά «ἤρεμα νερά» τοῦ κατευνασμοῦ καί τῆς συνδιαλλαγῆς. Δεύτερον, πρέπει νά καταλάβουν ὅτι ἄν δέν προτάξουν ἀξιόπιστο δόγμα ἀμύνης καί ἀξιόπιστη στρατιωτική στρατηγική, δέν ἔχουν ἐλπίδα νά κερδίσουν τήν ἐμπιστοσύνη τῶν Ἑλλήνων. Εἴτε στήν Κύπρο εἴτε στήν μητροπολιτική Ἑλλάδα.

https://www.estianews.gr/apopseis/giati-o%e1%bc%b1-kyprioi-%e1%bc%90mpistevontai-to-%e1%bc%b0srail-kai-%e1%bd%84chi-tin-%e1%bc%91llada/

Πρωθυπουργός: - "Όπως γνωρίζετε, δεν ανήκω στην κατηγορία των πολιτικών που δίνει αφειδώς υποσχέσεις" - Απόστρατοι: - "Κύριε πρωθυπουργέ το ψέμα και η εξαπάτηση έχουν κοντά ποδάρια" - "ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!"

 

Μετά  την συνάντηση που είχε, στις 25 Ιανουαρίου 2018, με τις τρεις θεσμικές ενώσεις αποστράτων Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, ο νυν Πρωθυπουργός και τότε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, και αρχηγός της μείζονος αντιπολίτευσης  κ. Μητσοτάκης, δήλωσε αυτολεξεί τα παρακάτω .


«Οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας αποτελούν έναν σημαντικό πυλώνα της κοινωνίας και της Πατρίδας μας. Στη Νέα Δημοκρατία θέλουμε να βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία μαζί σας, να ακούμε την άποψή σας και να συζητούμε όλα τα ζητήματα που σας αφορούν."

"Γνωρίζω ότι η Κυβέρνηση, σας ενέπαιξε και έδωσε και σε εσάς υποσχέσεις τις οποίες δεν τήρησε. Δεσμεύομαι για κάτι πολύ συγκεκριμένο σε σχέση με το ζήτημα των αναδρομικών που απολύτως δικαιολογημένα σας απασχολεί: Η αυριανή Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα φροντίσει ώστε να επιστραφεί το 50% των χρημάτων που σας οφείλει το Κράτος. Όπως γνωρίζετε, δεν ανήκω στην κατηγορία των πολιτικών που δίνει αφειδώς υποσχέσεις, αλλά αυτά για τα οποία δεσμεύομαι σκοπεύω να τα τηρήσω στο ακέραιο."

 Κύριε πρωθυπουργέ το ψέμα και η εξαπάτηση έχουν κοντά ποδάρια. Η τόλμη και η αλήθεια  είναι δύο  από τις αρετές που πρέπει να έχει ένας ηγέτης για να πείθει και να τον εμπιστεύεται ο λαό του. Αλλάξτε γραμμή πλεύσης και πείτε αλήθειες. Εφαρμόστε άμεσα, όπως άλλωστε είστε υποχρεωμένος να πράξετε,  τις αποφάσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων Να είστε σίγουρος ότι δεν ξεχνάμε!

 

Μόνο στο σινεμά - Οι εραστές μιας άλλης εποχής!

 

Γράφει ο Υπτγος ε.α. Χρήστος Μπολώσης

Παλιότερα και όταν θέλαμε να πούμε για κάποιο γεγονός αγγίζει τα όρια του εξωπραγματικού λέγαμε ότι αυτά δεν γίνονται ούτε στο σινεμά.

Σήμερα θα πούμε για ορισμένα πράγματα που γίνονται μόνο στο σινεμά, ενώ στη ζωή είναι σχεδόν αδύνατο να συμβούν.

Η σκηνή, από νεανική ταινία, διαδραματίζεται σε φοιτητικό ξενώνα. Ο ένας νεαρός κάτι γράφει στον υπολογιστή, το οποίο όμως είναι μάλλον «ύποπτο», διότι ρίχνει συνεχώς κλεφτές ματιές στην πόρτα, η οποία τελικώς ανοίγει ξαφνικά και εμφανίζεται ο, επίσης νεαρός, συγκάτοικός του. Ο νεαρός κλείνει απότομα τον υπολογιστή, όμως ο νεοφερμένος, ορμάει, του τον αρπάζει και τον ανοίγει. Βλέπει τι έχει γράψει και θυμωμένος  τον κλείνει με δύναμη, τον πετάει πάνω στο κρεβάτι και βγαίνει έξω βροντώντας την πόρτα πίσω του. Ο ιδιοκτήτης του υπολογιστή τον παίρνει ευλαβικά στα χέρια του, ανοίγει το καπάκι και συνεχίζει την διακοπείσα εργασία.

Άλλη σκηνή, από ταινία του Τζέημς Μποντ αυτή τη φορά. Ο κορυφαίος πράκτορας όλων των εποχών, μπαίνει (ευκολότατα βέβαια και συνήθως από τον αεραγωγό…) σε μία τεράστια αίθουσα, που είναι γεμάτη οθόνες, λαμπάκια που αναβοσβήνουν, λαμπάκια που σβηνοανάβουν, διακόπτες, μπρίζες, καλώδια και καμιά τριανταριά ανθρώπους με παράξενες στολές, να παλεύουν με όλα αυτά. Πάρα δίπλα, είναι και ένα ηλεκτρικό μάτι για καφέ. Σκοπός του Μποντ, είναι να υποκλέψει μια φόρμουλα για την παραγωγή μιας συνταγής αδυνατίσματος των αστροναυτών. Μέσα σε μισό λεπτό, έχει καθαρίσει άπαντες τους τιμίως εργαζομένους στην αίθουσα και φωνάζει στην βοηθό του «Έχεις τους κωδικούς;».  Εκείνη, νοιώθει σαν να την κτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα και ψελλίζει: «Συγγνώμη Τζέημς τους ξέχασα πάνω στην τουαλέτα την ώρα που βαφόμουν». Ο Μποντ (ο Τζέημς Μποντ), όμως δεν χάνει την ψυχραιμία του «Δεν πειράζει, λέει, θα προσπαθήσω και κάτι μπορεί να γίνει». Κάθεται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και αρχίζει ιδροκοπώντας να βαράει τα πλήκτρα. Σε λίγο το πρόσωπό του φωτίζεται. Επί τέλους! Έσπασε τον κωδικό και η φόρμουλα είναι μπροστά του. Ακριβώς την στιγμή που μία Μεραρχία κακών εισβάλει στην αίθουσα.

Για την ιστορία ο κωδικός ήτανε ο:1ASLOG45tr6*RTG≥45JOU€2019KLBFD786SPECTRA.

Και τώρα, η σκηνή στο γραφείο μου μπροστά στον υπολογιστή. Πατάω το κουμπί για ν’ ανοίξει. Για λόγους ασφαλείας, ο γιός μου, μου έχει βάλει έναν κωδικό, με τον οποίον, και μόνο μ’ αυτόν, ξεκλειδώνει ο υπολογιστής. Είναι απλός: 1234. Όταν φθάνει η ώρα και βγαίνει το μήνυμα «Παρακαλώ εισάγετε τον κωδικό». Τον πληκτρολογώ και αμέσως μου βγαίνει μήνυμα: «Λάθος κωδικός. Παρακαλώ προσπαθήστε ξανά». Τι λάθος μπορεί να έκανα, σκέφτεσαι και προσπαθείς πάλι. Και πάλι και πάλι. Διότι κάθε φορά ένα νέο μήνυμα με ακαταλαβίστικες φράσεις όπως «δεν είστε εσείς» ή «Δεν είσαι ρομπότ», τεντώνουν σε επικίνδυνο σημείο τα νεύρα σου. Κάποτε, θυμάσαι τη σκηνή με τους νεαρούς που ανοιγόκλειναν και πέταγαν στο κρεβάτι τον υπολογιστή και κλείνεις το καπάκι  και τον πετάς στο κρεβάτι. Σε λίγο, πιο ήρεμος, πας να τον ανοίξεις και τέρμα. Αυτό ήταν. Ούτε μιλάει ούτε λαλάει, που έλεγε και ο μακαρίτης ο Σπαθάρης στον Καραγκιόζη του.

Άλλη σκηνή. Ένα κινητό τηλέφωνο με το οποίο μιλάει ο γιός με βιντεοκλήση από τη Νέα Υόρκη στη μητέρα του στη Γαλλία. Η εικόνα πεντακάθαρη. Ούτε τρεμούλιασμα, ούτε διακοπές, ούτε τίποτα. Εδώ μιλάς με την εγγονή σου από το Παγκράτι στους Αμπελοκήπους και θα είναι κατόρθωμα αν μπορέσετε να συνεννοηθείτε

Αμ το πάρκινγκ; Μέσα στην καρδιά της Νέας Υόρκης, όλοι βρίσκουν αμέσως πάρκινγκ εκεί ακριβώς που το θέλουν. Έξω από το ξενοδοχείο, έξω από γραφείο τους, έξω από το κατάστημα που θέλουν να ψωνίσουν. Γενικώς ολούθε.

Τέλος το φλερτ. Τι είναι αυτό βρε παιδί μου. Συναντιούνται τυχαία σ’ ένα από κείνα τα αμερικάνικα εστιατόρια που μοιάζουν με λεωφορεία και που σερβίρουν τηγανιτές πατάτες με έξτρα κρεμμύδια και μαρμελάδα από μύρτιλο και σε πέντε τα λεπτά κυλιούνται στο κρεβάτι. Ενώ εδώ… Άντε να μη το πούμε γιατί είμαστε και παντρεμένοι ανθρώποι.

Συνελόντι ειπείν, πράγματι πολλά πράγματα συμβαίνουν μόνο στο σινεμά…

*******************

Ο καλός μου φίλος Ηρακλής Β., έστειλε το παρακάτω κείμενο, το οποίο αλίευσε από το Διαδίκτυο αλλά το… πασπάλισε και με δικά του βιώματα. Απολαύστε το:

Πάει έσπασε το… καλούπι

Όλοι εμείς, οι πάνω από  60, 65 και 70 είμαστε μια γενιά που δεν επιστρέφει, αυτό που λένε “πάει έσπασε το καλούπι”. 

Αυτή η γενιά των ’60s ’70s είμαστε  :

1. Μια γενιά που περπάτησε και γύρισε από το σχολείο με τα πόδια, όσο μακριά και να ήταν. ( Ζαρκαδιά Καβάλας – Χρυσούπολη 14 χιλιόμετρα ημερησίως χειμώνα – καλοκαίρι, με κρύο, χιόνι και βροχή )

2. Μια γενιά, που ο δάσκαλός σου σε έστελνε στο γραφείο να πάρεις κιμωλία… και πήγαινες κι ερχόσουν “σφαίρα”, χωρίς δεύτερη κουβέντα!

3. Μια γενιά που στο σχολείο πήγαινες με μπλε ποδιά και καπέλο με την κουκουβάγια, χωρίς σχολική ανομία, παραβατικότητα και μπούλιγκ, που έκανε έπαρση – υποστολή της σημαίας και προσευχή… θεωρούσες δε τιμή σου να σε επέλεγε ο Διευθυντής ή ο Γυμνασιάρχης να πεις εσύ το “Πάτερ ημών”!

4. Μια γενιά, που σπούδασε μόνη της, που δεν είχαν λεφτά οι γονείς μας για ιδιαίτερα μαθήματα, μεγάλωσε  με κοντό παντελονάκι, φόρεσε κουστούμι στον γάμο και όμως δεν τα παρατήσαμε… και γίναμε ”άνθρωποι”. Αν τότε δεν καταλάβαινες κάτι, έμενες μετά το μάθημα και σου το εξηγούσαν. Γιατί τότε οι δάσκαλοι ήταν αληθινοί δάσκαλοι, δεν ”φουμάριζαν” με τους μαθητές τους, μετέδιδαν γνώση και διαμόρφωναν χαρακτήρες…

5. Μια γενιά, που έγραψε στα ημερολόγιά της και στα λευκώματα το ακραίο για την εποχή “Τι εστί Έρως”, μια γενιά μαθητών και μαθητριών που έκαναν την εργασία τους μόνοι τους, δεν τους βοηθούσαν οι γονείς τους, γιατί ήταν στα χωράφια, στις δουλειές, στα γραφεία τους, στα μαγαζιά τους.

6. Μια γενιά που θεωρούσε ντροπή να κάθεται στο λεωφορείο στο κάθισμα, δίπλα σε μια όρθια έγκυο, έναν όρθιο όχι μόνο γέροντα ή γερόντισσα, αλλά όποιον ενήλικα που γενικά είχε ανάγκη.

7. Μια γενιά που γελούσε πολύ τα βράδια, αλλά σιγά με τα αδέρφια τους πριν κοιμηθούν, κάτω από τα σκεπάσματα για να μην ξέρουν οι γονείς τους, ότι είναι ξύπνιοι…

8. Μια γενιά που πίστευε στον Θεό, που σεβόταν απόλυτα τους ηλικιωμένους, τους γονείς, τους δασκάλους και τους γείτονες και που δεν αντιμιλούσε ποτέ σε μεγαλύτερους.

9. Μια γενιά που έπαιζε στον δρόμο  (με αυτοσχέδια με πανιά μπάλα ), στις λάσπες, στα οικόπεδα και τις αλάνες μέχρι να δύσει ο ήλιος και να ακουστούν οι αγριοφωνάρες της μάνας “έλα σπίτι παιδί μου νύχτωσε” και έπινε νερό από τη βρύση, από το λάστιχο ή από το πηγάδι.

10. Μια γενιά που αγάπησε την οικογένεια, την πατρίδα, το καλό, το όμορφο, την αλήθεια.

11. Μια γενιά που οι αστράγαλοι ήταν μονίμως ματωμένοι από τα πετάλια του ποδήλατου, όπως και τα γόνατα από το ποδόσφαιρο στην άσφαλτο ή στον χωματόδρομο…

12. Μια γενιά που ένιωθε τον έρωτα από μικρή ηλικία, που τα “έφτιαχνε” και φλέρταρε με τα ”μάτια”, αδέξια από το δημοτικό…

13. Μια γενιά που το πιο ακραίο τόλμημα απέναντι στο άλλο φύλο ήταν να χορέψεις μπλουζ το “Oh mon amour” του Christophe ή με Sharif Dean το “Do you love me?” Όσο για ποτό… το βερμούτ ήταν ότι το πιο extreme θα μπορούσαμε να πιούμε τότε!

14. Μια γενιά που μαζευόταν στο σπίτι του “πλούσιου” της παρέας, του γιού του “εύπορου” της γειτονιάς, να δει στην ασπρόμαυρη τηλεόραση τη “Μάχη”, τη “Μπονάντσα”, το “Χάϊ Σαπαραλ”, το “Χαμένοι στο Διάστημα”, το “Ταξίδι στα Αστέρια” με το Εντερπράϊζ, το “Μικρό σπίτι στο Λειβάδι”, τον “Μάνιξ”, το “Χαβάϊ 5-0” τη “Γειτονιά”, τον “Άγιο”, τους “Αντίζηλους” και τόσα άλλα, που δεν είχαν πρωϊνάδικα με gay και υπέρμαχους της woke agenda…

H “κορρεκτίλα”  (όσοι δεν λαμβάνουν ποτέ ξεκάθαρη θέση, αλλά τηρούν ίση απόσταση  από τους αντιπάλους)  τότε εκφραζόταν με την ομιλία στον πληθυντικό σε ανθρώπους μεγαλύτερους… κι όχι με το να τα κάνεις “ίσιωμα” όλα…

15. Μια γενιά που αγόραζε γκοφρέττες, όχι για να τις φάει αλλά για να πάρει τις αυτοκόλλητες φιγούρες της συσκευασίας με ποδοσφαιριστές, αυτοκίνητα, ηθοποιούς… να τις κολλήσει στο άλμπουμ, αφού πρώτα κάνει τις απαραίτητες ανταλλαγές!

16. Mια γενιά που όταν ο δάσκαλος έλεγε “να έλθεις με τον κηδεμόνα σου” ήξερες ότι θα τις φας και από τον δάσκαλο για την αταξία σου, αλλά και από την λαστιχένια παντόφλα της μάνας σου… Δεν υπήρχε σωτηρία…

17. Μια γενιά που μοιραζόσουν τις βόλτες με το ποδήλατο, με αυτόν που δεν είχε…

18. Μια γενιά που μόνο την Κυριακή έτρωγε κοτόπουλο στον φούρνο με μακαρόνια ή πατάτες και μοσχαράκι γιουβέτσι και αυτό ήταν η μόνη επαφή με κρέας μέσα στην εβδομάδα…

19. Μια γενιά που πήγαινε στο γήπεδο με τον μπαμπά ή με τον παππού και δεν φοβόταν μην τους ξεκοιλιάσει καμμιά φωτοβολίδα από την κερκίδα των οπαδών της αντίπαλης εβδομάδας…

20. Μια γενιά που έβλεπε αστυνομικό ακόμα και άοπλο και “πάγωνε” εκεί που βρισκόταν νιώθοντας δέος…

21. Μια γενιά που πρόλαβε τη σκάφη για μπάνιο και που η λέξη “τζαγκούζι” δεν υπήρχε, παρέπεμπε μόνο στους εχθρούς των Αμερικάνων στις Πολεμικές ταινίες του Χένρυ Φόντα και του Ρόμπερτ Μήτσαμ…

22. Μια γενιά που ο ένας της παρέας έπιανε δουλειά σαν πωλητής “σάμαλι-παστέλι-κοκ-τσιπς-πασατέμπο” και “ταμ ταμ, “μπυράλ”, “γκαζόζα έχω” στο καλοκαιρινό σινεμά (που απαγορευόταν για τους μαθητές) και οι υπόλοιποι περίμεναν απ’ έξω να τελειώσει το έργο να τους πει την υπόθεση… εκτός αν ήταν Ξανθόπουλος που την άκουγαν από τα μεγάφωνα.

Εμείς, οι πάνω από 60, 70, είμαστε μια γενιά που δεν επιστρέφει. Είπαμε “έσπασε το καλούπι”…

23. Μια γενιά που δεν κατάφερε να γεμίσει την ψυχή και την καρδιά των παιδιών της και των εγγονών της από Πατρίδα, Σημαία, Οικογένεια, Ελληνικό Πολιτισμό, Ένδοξη Ιστορία και τη Θρησκεία της Αγάπης… αν και το προσπάθησε – ίσως όχι αρκετά! Κάναμε μεγάλα λάθη, ανεχθήκαμε τη λαίλαπα της Μεταπολίτευσης, τους απάτριδες, τους αντεθνικούς, τους ανθέλληνες, τους εχθρούς της πίστης, της πατρίδος, των ιερών και των οσίων μας, λόγω….μόδας!!

Αφήσαμε να μπουν στα σχολεία απαίδευτοι δάσκαλοι και καθηγητές, να καταντήσουν την παιδεία σαν τα άλουστα μούσια, τις αντρίκιες αλογοουρές και τα σκουλαρίκια τους, να καταργήσουν τις παρελάσεις και να ποδοπατούν τα ”πανιά’’ (σημαίες), αφήσαμε να κυριαρχήσει το ρουσφέτι και η αναξιοκρατία, αφήσαμε να επικρατήσει το βόλεμα, αφήσαμε να διδάσκουν πλαστή ιστορία και να σβήνουν τον πολιτισμό μας, καταργήσαμε τη γλώσσα μας, λόγω… μόδας!!! Κάναμε τα σκυλάδικα μέρος του πολιτισμού μας, λόγω… μόδας!!

Χρεωθήκαμε στις Τράπεζες ως τον λαιμό λόγω… μόδας!

Φτάσαμε σήμερα να υποχρεωνόμαστε λόγω…”ομοφοβίας” να ανεχόμαστε το ανώμαλο ως ομαλό, το παρά φύσιν ως… φυσικό, γινόμαστε θεατές της κοινωνικής και οικογενειακής διάλυσης, της κατάργησης όλων των θεσμών… λόγω μόδας!!!

Εάν τώρα στο τέλος και στο 4ο και τελευταίο τεταρτημόριο της ζωής μας, δεν αντιδράσουμε, δεν αντισταθούμε, θα είμαστε υπαίτιοι για το τέλος της Ελλάδος μας.

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ Ο,ΤΙ ΕΛΕΙΨΕ ΑΠΟ ΕΜΑΣ… ΠΑΡΑΛΕΙΨΑΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ…!!!!

Και οι καιροί ου μενετοί φίλες και φίλοι μου, εραστές μιας άλλης εποχής!

πηγή:https://www.antinews.gr/161433/antimagazine/mono-sto-sinema-2/

1. 
   

Δικαστήρια δικαιώνουν τους ΕΟΘ που απέλυσε ο ΥΕΘΑ - Το σκεπτικό που θεωρείται κρίσιμο

 

Δικαστήρια ακυρώνουν την κρίση «μη διατηρητέων» για ΕΟΘ που απέλυσε ο Δένδιας και επιστρέφουν την υπόθεση σε ΣΑΓΕ και ΥΠΕΘΑ.

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών ακύρωσε την κρίση «μη διατηρητέων» που επιβλήθηκε σε Αντισμηνάρχους της Πολεμικής Αεροπορίας οι οποίοι τελούσαν Εκτός Οργανικών Θέσεων (ΕΟΘ), καθώς και τα προεδρικά διατάγματα αποστρατείας που εκδόθηκαν στη συνέχεια.

Η απόφαση καταλήγει ότι η δυσμενής κρίση δεν αιτιολογήθηκε νόμιμα, επειδή στηρίχθηκε σε γενική επίκληση «υπηρεσιακών αναγκών» χωρίς να παρατεθούν συγκεκριμένα στοιχεία από τις αξιολογήσεις και τους ατομικούς φακέλους των κριθέντων

Την υπόθεση χειρίστηκε ο δικηγόρος Πέτρος Αγγελάκης, ο οποίος δήλωσε στο Armyvoice.gr ότι πρόκειται για δικαστική δικαίωση, καθώς τα αρμόδια όργανα δεν στήριξαν τη δυσμενή κρίση σε συγκεκριμένα δεδομένα αξιολόγησης και ουσιαστικών προσόντων κατά το διάστημα ΕΟΘ, όπως απαιτεί ο νόμος.

Τι έλεγξε το Δικαστήριο και ποια πράξη «έπεσε»

Το Δικαστήριο δεν μπήκε στην ουσία του αν «χρειάζονται» ή «δεν χρειάζονται» στελέχη ΕΟΘ. Έλεγξε τη νομιμότητα της αιτιολογίας, δηλαδή αν το Συμβούλιο Κρίσεων της Πολεμικής Αεροπορίας και, στη συνέχεια, το Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων (ΣΑΓΕ) αιτιολόγησαν ειδικά και συγκεκριμένα γιατί κατέληξαν σε κρίση «μη διατηρητέων».

Στην υπόθεση υπήρξε και επόμενο βήμα: μετά την αρνητική κρίση και την απόρριψη των προσφυγών επανάκρισης, ακολούθησαν προεδρικά διατάγματα αποστρατείας.

Επομένως, όταν το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών ακυρώνει τη βάση, «παίρνει μαζί» και τις πράξεις που στηρίχθηκαν πάνω της.

Το σκεπτικό που θεωρείται κρίσιμο

Η απόφαση εστιάζει στο ότι οι ετήσιες κρίσεις για ΕΟΘ πρέπει να στηρίζονται σε στοιχεία των ατομικών τους φακέλων που ανάγονται στον χρόνο κατά τον οποίο βρίσκονται Εκτός Οργανικών Θέσεων.

Αυτό σημαίνει, πρακτικά, αξιολογήσεις, βαθμολογίες ουσιαστικών προσόντων και συγκεκριμένα θετικά ή αρνητικά στοιχεία που αποτυπώνονται υπηρεσιακά στο επίμαχο διάστημα.

Το Δικαστήριο κρίνει ότι η αιτιολογία που δόθηκε δεν πληροί αυτό το κριτήριο, επειδή το αρμόδιο Συμβούλιο Κρίσεων στήριξε τη δυσμενή κρίση αποκλειστικά στη διατύπωση ότι «δεν υφίστανται υπηρεσιακές ανάγκες».

Με άλλα λόγια, η κρίση δεν συνδέθηκε με συγκεκριμένα δεδομένα από τους φακέλους και τις αξιολογήσεις των κρινόμενων.

Η απόφαση καταγράφει ρητά τι έλειψε: δεν έγινε μνεία των εκθέσεων αξιολόγησης κατά το κρίσιμο διάστημα ούτε συνεκτίμηση της βαθμολογίας των ουσιαστικών προσόντων.

Επιπλέον, δεν παρατέθηκαν συγκεκριμένα θετικά ή αρνητικά στοιχεία των ατομικών φακέλων, τα οποία να αποτελούν ουσιώδη βάση για να στηριχθεί η κρίση «μη διατηρητέων».

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και το επόμενο συμπέρασμα του Δικαστηρίου: η «όλως αόριστη επίκληση» ότι από τον ατομικό φάκελο προκύπτουν στοιχεία δεν αρκεί για να καλύψει το κενό αιτιολογίας.

Αν η απόφαση δεν λέει ποια στοιχεία είναι αυτά και πώς οδήγησαν στο δυσμενές αποτέλεσμα, η αιτιολογία θεωρείται ελλιπής.

Με βάση το σκεπτικό του, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών ακυρώνει την απόφαση του ΣΑΓΕ που απέρριψε τις προσφυγές επανάκρισης, καθώς και τα προεδρικά διατάγματα αποστρατείας που ακολούθησαν, και αναπέμπει την υπόθεση για νέα νόμιμη κρίση.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το θέμα επιστρέφει στο Συμβούλιο Κρίσεων της Πολεμικής Αεροπορίας και στο ΣΑΓΕ, ενώ το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα κληθεί να κινήσει τις αναγκαίες διοικητικές ενέργειες που συνδέονται με την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και την έκδοση των αντίστοιχων πράξεων που ακολουθούν τις κρίσεις.

Γιατί έχει σημασία η απόφαση

Το πρακτικό αποτύπωμα της απόφασης είναι ότι αφαιρεί από τα αρμόδια όργανα την «εύκολη» διαδρομή της γενικής επίκλησης υπηρεσιακών αναγκών, όταν κρίνουν στελέχη ΕΟΘ ως «μη διατηρητέα».

Το Δικαστήριο δεν λέει ότι οι κρίσεις δεν μπορούν να είναι αρνητικές. Λέει ότι, όταν είναι αρνητικές και οδηγούν σε αποστρατεία, πρέπει να είναι αιτιολογημένες με τρόπο που να αντέχει στον δικαστικό έλεγχο: αξιολογήσεις, ουσιαστικά προσόντα, συγκεκριμένα πραγματικά δεδομένα από τον φάκελο.

Αυτό, για το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, μεταφράζεται σε αυξημένη υποχρέωση τεκμηρίωσης από το Συμβούλιο Κρίσεων της Πολεμικής Αεροπορίας και το ΣΑΓΕ, ειδικά σε περιπτώσεις που η κρίση παράγει αλυσιδωτές συνέπειες, όπως η αποστρατεία μέσω προεδρικών διαταγμάτων.

Όπως ανέφερε στο Armyvoice.gr ο Πέτρος Αγγελάκης, το Δικαστήριο στάθηκε ακριβώς σε αυτή την έλλειψη εξατομικευμένης τεκμηρίωσης: δεν αρκεί η επίκληση μιας γενικής ανάγκης της υπηρεσίας, όταν δεν συνοδεύεται από το αναγκαίο «υλικό» που ορίζει ο νόμος για την κατηγορία ΕΟΘ.

Μετά την ακύρωση και την αναπομπή, το Συμβούλιο Κρίσεων της Πολεμικής Αεροπορίας και το ΣΑΓΕ καλούνται να επανέλθουν με νέα κρίση, αυτή τη φορά με ειδική και συγκεκριμένη αιτιολογία. Και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα κληθεί να υλοποιήσει το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, σε συμμόρφωση με τη δικαστική απόφαση.

πηγή:
https://armyvoice.gr/2026/02/dikastiria-dikaionoun-tous-eoth-pou-apelyse-dendias/#goog_rewarded

Αποτελέσματα Εκλογών Ε.Α.Α.Σ 8ης Φεβρουαρίου 2026 - Ποιοι Εκλέγονται

 

Κοινοποιείται η σύνθεση του ΔΣ/ΕΑΑΣ που προέκυψε από τις αρχαιρεσίες  της 8ης Φεβρουαρίου 2026 όπως παρακάτω

Εγγεγραμμένοι : 23740

Εψήφισαν         :  6572

Ποσοστό Συμμετοχής : 28 %

 

Λατινοπούλου: «Η κυριαρχία δεν κατατίθεται σε δικαστική αίθουσα κ. Μητσοτάκη» - «Κανένα εθνικό μας δικαίωμα δεν είναι διαπραγματεύσιμο.»

Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ καταδικάζει με τον πλέον κατηγορηματικό και αυστηρό τρόπο την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να προσέλθει σε συνομιλίες με την Τουρκία επί τουρκικού εδάφους, σε μία χρονική συγκυρία κατά την οποία η Άγκυρα κλιμακώνει συστηματικά την προκλητικότητά της και αμφισβητεί ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Πατρίδας μας χλευάζοντας ταυτόχρονα τον Πρωθυπουργό της χώρας.

Η επιλογή αυτή συνιστά πολιτικό και θεσμικό σφάλμα βαρύνουσας σημασίας. Η διεξαγωγή διαλόγου υπό καθεστώς πίεσης, με ενεργή τουρκική NAVTEX αορίστου χρόνου έναντι της Ελλάδας, με παράνομα στρατεύματα κατοχής στην Κυπριακή Δημοκρατία και με διακηρυγμένο παράνομο casus belli κατά της άσκησης των νόμιμων κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, δεν αποτελεί πράξη «διπλωματικής ωριμότητας» (όπως δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης).

Επιπλέον, η εικόνα του Έλληνα Πρωθυπουργού να κατέρχεται από το αεροσκάφος και να συνομιλεί δημοσίως με τον Τούρκο Υπουργό Τουρισμού υποβαθμίζει άμεσα το κύρος, το ειδικό βάρος και τη θεσμική ισχύ του Πρωθυπουργικού αξιώματος. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός εκπροσωπεί το σύνολο του ελληνικού λαού και το ιστορικό βάρος του ελληνικού κράτους. Δεν δύναται να εντάσσεται σε επικοινωνιακές σκηνοθεσίες που εξισώνουν τον ανώτατο πολιτειακό ρόλο της χώρας με δευτερεύοντα κυβερνητικά πρόσωπα άλλου κράτους. Φανταστείτε την τουρκική αντίδραση σε περίπτωση που τον κ. Ερντογάν τον υποδεχόταν σε ελληνικό αεροδρόμιο η κ. Κεφαλογιάννη έναντι κάποιου υψηλά ιστάμενου κυβερνητικού παράγοντα.

Η Τουρκία:

• Διατηρεί ενεργή και παράνομη NAVTEX σε περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος.
• Κατέχει παράνομα ευρωπαϊκό έδαφος στην Κυπριακή Δημοκρατία επί πέντε δεκαετίες.
• Διατηρεί επισήμως απειλή πολέμου (casus belli) κατά της Ελλάδας για την άσκηση του αναφαίρετου δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων της.

Υπό αυτές τις συνθήκες, κάθε συζήτηση που δημιουργεί την εντύπωση διαπραγμάτευσης επί θεμελιωδών ζητημάτων εθνικής κυριαρχίας είναι πολιτικά και ιστορικά απαράδεκτη.

Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ δηλώνει ρητά:

Κανένα εθνικό μας δικαίωμα δεν είναι διαπραγματεύσιμο.
Καμία σπιθαμή εθνικής κυριαρχίας δεν τίθεται υπό συζήτηση από κανένα διεθνές δικαστήριο.
Καμία διεθνής διαδικασία ή δικαιοδοτικό όργανο δεν μπορεί να αποτελέσει μέσο εκχώρησης κυριαρχίας που ανήκει αποκλειστικά στον ελληνικό λαό.

Ο διάλογος προϋποθέτει σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και έμπρακτη άρση απειλών. Δεν μπορεί να διεξάγεται υπό καθεστώς αμφισβήτησης, εκβιασμού και στρατιωτικής πίεσης.

Η Ελλάδα οφείλει να ασκεί κυριαρχία – όχι να την αιτιολογεί.
Οφείλει να επιβάλλει τον σεβασμό που της αξίζει – όχι να τον διαπραγματεύεται.

Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ θα συνεχίσει να υπερασπίζεται με συνέπεια, σαφήνεια και θεσμική σοβαρότητα τα εθνικά συμφέροντα, την εθνική αξιοπρέπεια και την αδιαπραγμάτευτη κυριαρχία της χώρας.

 

1968: -«1-2-3 πολλά Βιετνάμ» φώναζαν οι εξεγερμένοι φοιτητές!! - 2025: «1-2-3 Πολλοί ΟΠΕΚΕΠΕ!!» Φωνάζουν οι εξεγερμένοι Έλληνες!!

 

«1-2-3 πολλά Βιετνάμ» φώναζαν οι εξεγερμένοι φοιτητές στην εποχή του Μάη 1968. Δεν ξέρω εάν επηρεασμένοι φώναξαν και στη Νέα Δημοκρατία κάποια στιγμή «1-2-3 πολλοί ΟΠΕΚΕΠΕ», όμως αυτή ακριβώς ήταν η γραμμή που εφάρμοσαν.

Γιατί όπως γράφτηκε πολλές φορές ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ήταν σύμπτωμα. Δεν ήταν απλώς σκάνδαλο. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν μια πολιτική μέθοδος. Ήταν η στρατηγική ότι ένα μέρος της ευρωπαϊκής και δημόσιας δαπάνης θα «αξιοποιείτο» για να ταϊστεί ένα κομματικό ακροατήριο. Είτε αυτό αφορούσε «κοινωνικές ομάδες», είτε αφορούσε φίλιους επιχειρηματίες.

Αυτό προκύπτει από όσα μαθαίνουμε για τη λεγόμενη υπόθεση Παναγόπουλου. Και λέω λεγόμενη γιατί μπορεί η υπόθεση να ξεκίνησε από την αποκάλυψη ότι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ελέγχεται για κακουργήματα σε σχέση με κονδύλια της ΕΕ που διαχειρίζεται το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ όμως είναι φανερό ότι επρόκειτο για «υπόθεση ΝΔ», δηλαδή για τον τρόπο που υπουργοί, όπως ο Κωστής Χατζηδάκης, η Νίκη Κεραμέως και ο Νίκος Παπαθανάσης έστησαν ουσιαστικά μια μηχανή, ώστε ευρωπαϊκές και εθνικές χρηματοδοτήσεις να αποτελέσουν απλώς ζεστό χρήμα σε τσέπες ημετέρων, χωρίς απαραίτητα να αντιστοιχούν σε πραγματικό έργο. Και το έκαναν αυτό διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο που παρακάμπτοντας την ευρωπαϊκή νομοθεσία και το Ελεγκτικό Συνέδριο, έκανε διάφορους «κοινωνικούς εταίρους» όπως τη ΓΣΕΕ συνδιαχειριστές των αντίστοιχων προγραμμάτων («συμπράττοντες φορείς»), δηλαδή τους έδινε χρήμα να «ταΐσουν» και αυτοί. Με αποτέλεσμα να ψάχνουν τώρα οι δικαστικές αρχές σε ποιες τσέπες κατέληξαν κάποια εκατομμύρια. Κάποτε τα κονδύλια για τα επιδοτούμενα προγράμματα για ανέργους ήταν και μια έμμεση επιδότηση της ανεργίας, ιδίως όταν οι συμμετέχοντες δεν αντιστοιχούσαν στα τυπικά κριτήρια. Μόνο που τώρα κάποιοι είδαν το σχετικά κονδύλια ως έμμεση χρηματοδότηση διαφόρων, ως άμεσο εισόδημα, στην κατηγορία «στην υγειά των κορόιδων, που ακόμα θεωρούν ότι για να πληρωθείς πρέπει να εργαστείς κιόλας».

Και μέχρι τώρα μάθαμε την κορυφή του παγόβουνου. Καθώς όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι τέτοιες πρακτικές διασπάθισης ήταν διαδεδομένες και αφορούν και άλλα υπουργεία.

Ας θυμηθούμε τι είχαν κάνει στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Πήραν την «τεχνική λύση» που ήταν ένας τρόπος για να μην στερούνται επιδοτήσεις που δικαιούνταν οι κτηνοτρόφοι και την έκαναν ουσιαστικά έναν μηχανισμό ώστε διάφοροι επιτήδειοι που απλώς είχαν τις σωστές γνωριμίες να παίρνουν ενισχύσεις για ανύπαρκτα πρόβατα.

Ας θυμηθούμε το «σκόιλ ελικικού» και το πώς μοιράστηκαν τότε χρήματα σε σχέση πάλι με επιδοτούμενα προγράμματα.

Ας θυμηθούμε ένα ολόκληρο φάσμα από απευθείας αναθέσεις, συχνά υπερκοστολογημένες σε διάφορα υπουργεία.

Ας θυμηθούμε την αξιοποίηση της κρατικής διαφημιστικής δαπάνης για να εξασφαλίζεται ευνοϊκή δημοσιότητα και να συντηρούνται διάφορα κομματικά επικοινωνιακά οικοσυστήματα. Εδώ είδαμε ιδιωτική εταιρεία του χώρου της επικοινωνίας, από αυτές που ευνοούνταν από τη δημόσια δαπάνη προβολής, να λειτουργεί και ως μηχανισμός μισθοδοσίας κομματικών στελεχών και κομματικών τρολ.

Και εύλογα αναρωτιέται κανείς τι θα μάθουμε όταν αρχίσουν οι διαχειριστικοί έλεγχοι και για το τι έγινε με τα λεφτά του Ταμείου Ανάκαμψης που βαίνει προς ολοκλήρωση.

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Είναι ένας τρόπος άσκησης της εξουσίας. Είναι ένας τρόπος διαμόρφωσης μιας κοινωνικής βάσης. Είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους συγκροτείται η μειοψηφία που επιμένει στις δημοσκοπήσεις να απαντά ότι τα πράγματα πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση και εκλογικά στηρίζει τη Νέα Δημοκρατία.

Και βέβαια αυτό αποτυπώνει και μια ολόκληρη αντίληψη για το πώς αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση τους δημόσιους πόρους, ευρωπαϊκούς και εθνικούς. Δεν τους βλέπει ως εργαλεία, δεν τους βλέπει ως τρόπο να αναβαθμιστούν πραγματικά οι υποδομές, δεν τους βλέπει με όρους πραγματικού έργου. Τους βλέπει πρωτίστως ως «ζεστό χρήμα» για την αγορά που εάν συνδυάζεται και με κάποιο έργο ακόμη καλύτερα, διαφορετικά δεν χάλασε ο κόσμος γιατί όλα αυτά κάπως καταλήγουν στην κατανάλωση και μετά λέμε ότι έχουμε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από άλλες χώρες. Μόνο που στηρίζονται στην κατανάλωση και όχι στην επένδυση.

Γι’ αυτό και η αντίληψη για τη διαχείριση δεν είναι ούτε το σχέδιο, ούτε η αγορά ως πραγματικός ανταγωνισμός. Η αντίληψη της διαχείρισης είναι η «αγορά της εύνοιας», κοινώς να αναζητήσεις να βρεις «άκρη» και κάπως θα «βολευτείς» και εσύ. Όμως, αυτό δεν είναι «επιτελικό κράτος», αλλά «επιτελικό πάρτι εκατομμυρίων».

Ότι σε αυτό το τοπίο βγαίνουν οι υπουργοί που ευθύνονται για αυτούς τους χειρισμούς και λένε ότι όλα ήταν σύννομα απλώς καταδεικνύει και μία αδυναμία να κατανοήσουν ότι κινούνται εντός μιας διαρκούς παραβατικότητας. Γιατί νομιμότητα δεν είναι να αλλάζουμε το θεσμικό καθεστώς πολλών ετών για τη διαχείριση κονδυλίων, ώστε να βρούμε «συμπράττοντες» στη διασπάθιση και να διευκολύνουμε παρεάκια να «βγάλουν το κατιτί τους». Νομιμότητα δεν είναι όταν χτυπάνε όλα τα καμπανάκια από ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές ότι η πρακτική είναι παράτυπη, να ξαναγράφουμε τους νόμους για να παρακάμψουμε τις αντιρρήσεις των ευρωπαϊκών υπηρεσιών και του Ελεγκτικού Συνεδρίου, και να νομοθετούμε «κατά παρέκκλιση κάθε γενικής και ειδικής διάταξης» για να βρούμε τελικά από αλλού τα χρήματα που υποσχεθήκαμε. Και σίγουρα δεν είναι νομιμότητα το να είναι διαρκώς η χώρα στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών θεσμών για κακοδιαχείριση πόρων γιατί στο τέλος στερούνται αυτούς τους πόρους και αυτοί που τους έχουν όντως ανάγκη και η χώρα στερείται ένα αναγκαίο χρηματοδοτικό εργαλείο.

Όλα αυτά καταδεικνύουν αυτό που έχει ξαναγραφεί και που είναι ότι πλέον έχουμε μια διακυβέρνηση που συμπεριφέρεται ως «καθεστώς». Που πιστεύει, δηλαδή, ότι επειδή η Νέα Δημοκρατία, παραμένει το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή και προς το παρόν δεν φαίνεται να έχει αντίπαλο ανάμεσα στα κόμματα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης, μπορεί στην πράξη να κάνει ό,τι θέλει, ακόμη και αδιαφορώντας για όλους τους κανόνες χρηστής διαχείρισης. Μόνο που είναι γελασμένη εάν πιστεύει αλαζονικά ότι θα το ξεπεράσει και αυτό, επειδή στο τέλος η κοινωνία θα αδιαφορήσει και  επειδή το μόνο που νοιάζει τους ανθρώπους είναι να έχουν δουλειά και μεροκάματο. Γιατί η κοινωνία μπορεί να φαίνεται απαθής αλλά αδιάφορη δεν είναι. Και οι άνθρωποι ξέρουν πως όταν γιγαντώνεται η κακοδιαχείριση και η διασπάθιση στο τέλος την πληρώνουμε όλοι: γιατί χάνονται πόροι που θα μπορούσαν όντως να αξιοποιηθούν, γιατί ακυρώνονται έργα, γιατί περιορίζονται οι ευρωπαϊκοί πόροι.

Και εδώ ας σημειώσουμε και κάτι ακόμη. Μιλάμε για την κυβέρνηση, μιλάμε για μεμονωμένους υπουργούς, αναφέρουμε ευθύνες, αποφάσεις. Μόνο που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι και κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Για την ακρίβεια ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ίσως διεκδίκησε να έχει τον τελευταίο λόγο (ενίοτε και τον πρώτο) για κάθε τι που αποφάσιζε η κυβέρνηση, για τα νομοσχέδια, για τις αποφάσεις, για τις κατευθύνσεις. Αυτό είναι το νόημα άλλωστε του «επιτελικού κράτους» και του τρόπου που ανήγαγε το Μέγαρο Μαξίμου στο βασικό κέντρο λήψης αποφάσεων. Πράγμα που σημαίνει ότι όσοι υπουργοί και εάν στοχοποιηθούν – ή ακόμη και «καρατομηθούν» στον επόμενο ανασχηματισμό – στο τέλος της ημέρας μέρος της ευθύνης θα αφορά και τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

πηγή:https://www.in.gr/2026/02/11/editorial/1-2-3-polloi-opekepe/