Πρωθυπουργός στον Ερντογάν: - Η Ελλάδα είναι μια χώρα ειρηνική - Μειώσατε τις ροές μεταναστών, προς την Ελλάδα κατά 60%

 

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε, θα ήθελα καταρχάς, εκ μέρους και της ελληνικής αντιπροσωπείας, να σας ευχαριστήσω για την πολύ θερμή υποδοχή και την -όπως πάντα όταν επισκέπτομαι τη χώρα σας- άψογη φιλοξενία.

Η παρουσία μας εδώ στην Άγκυρα, στην 6η Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, σηματοδοτεί, νομίζω, την ίδια τη σημασία του γεγονότος, επιβεβαιώνοντας πριν από όλα, όπως είπατε, την αξία που έχουν ο διάλογος αλλά και οι σχέσεις καλής γειτονίας, ιδίως σε ένα ρευστό και συνεχώς μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον.

Με τον Πρόεδρο Erdoğan είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε έναν αναλυτικό συνολικό απολογισμό των διμερών μας σχέσεων τα τελευταία δύο και κάτι χρόνια, καθώς το 2023 κάναμε μια στρατηγική επιλογή να εντάξουμε τις επαφές μας σε μια δομημένη προσέγγιση τριών πυλώνων: τον πολιτικό διάλογο, τη θετική ατζέντα, η οποία αποτυπώθηκε και στις σημερινές μας συνομιλίες, και τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία πράγματι αποκαταστήσαμε ένα σαφές πλέγμα συναντήσεων και ανοικτών διαύλων επικοινωνίας προς όφελος των δύο λαών.

Ενώ με μέριμνα του Υπουργείου Εξωτερικών καθιερώσαμε ένα νέο υπόδειγμα άμεσης συνεργασίας, με στόχο μια αμοιβαία επωφελή, αλλά πρωτίστως μια λειτουργική σχέση.

Ως γειτονικές χώρες, άλλωστε, κ. Πρόεδρε, Ελλάδα και Τουρκία, Τουρκία και Ελλάδα, καλούμαστε να διαχειριζόμαστε τα προβλήματά μας με ψυχραιμία και με υπευθυνότητα, μιλώντας με ειλικρίνεια και έχοντας πάντα σταθερή αναφορά το Διεθνές Δίκαιο.

Ακόμα και όταν διαφωνούμε, είναι σημαντικό να μην οδηγούμαστε σε κρίσεις και σε εντάσεις. Και θέλω να επαναλάβω ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα ειρηνική, είμαστε πάντα προσηλωμένοι στον διάλογο, ο οποίος θα πρέπει να διεξάγεται με καλή πίστη και αμοιβαίο σεβασμό.

Είναι αλήθεια ότι η προσπάθεια αυτή έχει ήδη αποδώσει, αποτρέποντας εντάσεις που στο παρελθόν δοκίμασαν τις σχέσεις μας. Πριν από λίγες εβδομάδες, μάλιστα, πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα νέος γύρος του πολιτικού διαλόγου και θετικής ατζέντας, με εξαιρετικά ενθαρρυντικά αποτελέσματα.

Παράλληλα, οριστικοποιήθηκαν και οι ετήσιες δράσεις στα πλαίσια των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, ενώ σήμερα, παρουσία πολλών Υπουργών μας, συμφωνήσαμε σε μία σειρά από νέες κοινές πρωτοβουλίες που διευρύνουν το πεδίο της διμερούς συνεργασίας.

Θα έλεγα ότι είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη η συνεργασία μας σχετικά με το πρόγραμμα προσωρινής έκδοσης θεωρήσεων βραχείας διαμονής για Τούρκους επισκέπτες και τις οικογένειές τους σε 12 νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Μόλις τον τελευταίο χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες φίλοι Τούρκοι ταξίδεψαν στα ελληνικά νησιά και έτσι φέρνουμε και τους λαούς μας πιο κοντά. Συμφωνήσαμε, μάλιστα, η Ελλάδα να ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ανανέωση του προγράμματος.

Αναφερθήκατε κ. Πρόεδρε -το συζητήσαμε και στο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας- στην πάρα πολύ καλή συνεργασία που έχουμε στο ζήτημα του μεταναστευτικού.

Οι ροές στο Ανατολικό Αιγαίο έχουν μειωθεί, μόλις τον τελευταίο χρόνο, κατά σχεδόν 60%. Είναι το αποτέλεσμα της συστηματικής φύλαξης των χερσαίων και των θαλασσίων συνόρων αλλά και του βελτιωμένου συντονισμού μεταξύ των δύο χωρών. Είναι κάτι που μπορεί και πρέπει να ενισχυθεί περαιτέρω, όπως μας υπενθύμισε το πρόσφατο τραγικό περιστατικό στα ανοιχτά της Χίου. Η καταπολέμηση των απάνθρωπων δικτύων των διακινητών οφείλει να είναι σταθερός, διαχρονικός στόχος των δύο κρατών μας.

Σταθερός στόχος πρέπει να είναι και η διεύρυνση της συμπόρευσης σε άλλα πεδία, όπως είναι το διμερές εμπόριο. Έχουμε θέσει έναν φιλόδοξο στόχο, να φτάσουμε τα 10 δισεκατομμύρια δολάρια στο διμερές μας εμπόριο. Δεν είναι τυχαίο, μάλιστα, ότι η Ελλάδα αναβαθμίζει τις υποδομές των συνοριακών της σταθμών τόσο στις Καστανιές όσο και στους Κήπους.

Προοπτικές έχουν ακόμα οι παράλληλες επενδύσεις. Γίνονται σήμερα σημαντικές επενδύσεις από ελληνικές εταιρείες στην Τουρκία, σημαντικές επενδύσεις από τουρκικές εταιρείες στην Ελλάδα.

Και βέβαια, να τονίσω και τη μεγάλη σημασία που αποδίδω στις δράσεις της πολιτικής προστασίας, όχι μόνο γιατί αφορούν την αντιμετώπιση κοινών κινδύνων από την κλιματική κρίση, αλλά γιατί πιστεύω, κ. Πρόεδρε, ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν και ένα μοντέλο γενικότερης περιφερειακής συνεργασίας.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν, αναμφίβολα, επιτεύγματα και βήματα προόδου. Δεν ήταν καθόλου αυτονόητα, ούτε δεδομένα. Αντίθετα, προέκυψαν χάρη στην πολιτική βούληση και στη συστηματική προσπάθεια των δύο πλευρών, αναδεικνύοντας στην πράξη ότι ναι, μπορούμε να διατηρούμε ένα λειτουργικό πλαίσιο διμερούς συνεργασίας, ταυτόχρονα όμως να συμβάλλουμε από κοινού στη σταθερότητα μιας ευρύτερης περιοχής, που δοκιμάζεται από πολλαπλές κρίσεις.

Γνωρίζουμε, βεβαίως, ότι υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες, με την ελληνική θέση να παραμένει σταθερή: ότι η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών -υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης-, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, να αποτελεί τη μόνη διαφορά η οποία θα μπορούσε να οδηγηθεί ενώπιον ενός διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και ειδικότερα το Δίκαιο της Θάλασσας.

Εύχομαι ειλικρινά, κ. Πρόεδρε, να συμμεριστώ και τη δική σας αισιοδοξία, ότι οι συνθήκες θα επιτρέψουν μια εξέλιξη προς αυτή την κατεύθυνση.

Γι’ αυτό και πιστεύω, κ. Πρόεδρε ότι, στο ίδιο πνεύμα με τη θετική εμπειρία η οποία έχει μεσολαβήσει, είναι καιρός πια να αρθεί κάθε απειλή, τυπική και ουσιαστική, στις μεταξύ μας σχέσεις. Αν όχι τώρα, πότε;

Με τον Πρόεδρο συζητήσαμε επίσης και τις εξελίξεις στο Κυπριακό, όπου η ελληνική θέση παραμένει σαφής. Οι πρωτοβουλίες του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών δημιουργούν ένα παράθυρο ευκαιρίας ώστε να επανεκκινήσει ένας ουσιαστικός διάλογος από εκεί που διεκόπη το 2017, σε μία διαδικασία η οποία, βεβαίως, πρέπει να κινείται πάντα στο πλαίσιο των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Το ίδιο καθαρή είναι και η οπτική μας για τις μειονότητες στα δύο κράτη. Ξέρετε καλά, κ. Πρόεδρε, το έχουμε συζητήσει πολλές φορές, ότι το καθεστώς τους προσδιορίζεται με απόλυτη σαφήνεια από τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία προβλέπει ρητά ότι η μειονότητα στη Θράκη είναι θρησκευτική, αποκλείοντας κάθε άλλη παρερμηνεία.

Αλλά θα ξαναπώ αυτό το οποίο είχα πει πριν από δύο χρόνια: Έλληνες μουσουλμάνοι της Θράκης ζουν αρμονικά με χριστιανούς συμπολίτες μας, βάσει των αρχών της ισονομίας και της ισοπολιτείας.

Ενώ παράλληλα και στην Τουρκία, στην Κωνσταντινούπολη πρωτίστως, η ελληνική μειονότητα, παρά δυστυχώς τη μεγάλη της συρρίκνωση, εξακολουθεί να εμπλουτίζει την κοινωνική και πολιτιστική ζωή της Τουρκίας.

Ας εργαστούμε, λοιπόν, για το πώς αυτές οι δύο μειονότητες μπορούν πράγματι να γίνουν «γέφυρες» φιλίας και αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των λαών μας.

Τέλος, μας απασχόλησαν και οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή αλλά και διεθνώς, όπου εστίες έντασης πυκνώνουν, καθιστώντας αναγκαία όσο ποτέ τη διπλωματία, τον διάλογο, τον σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο.

Προσβλέπουμε στο τέλος του πολέμου στην Ουκρανία με σεβασμό στην κυριαρχία της και βέβαια προσβλέπουμε, και σε αυτό συμφωνούμε απόλυτα με τον κ. Πρόεδρο, στην εκκίνηση της δεύτερης φάσης του ειρηνευτικού σχεδίου για τη Γάζα, με στόχο τη σταθερότητα και την ασφάλεια στη Μέση Ανατολή.

Θα το επαναλάβω και εδώ από την Άγκυρα, η Ελλάδα υποστηρίζει σταθερά τη λύση των δύο κρατών ως τη μόνη ρεαλιστική λύση για μία μόνιμη ειρήνη στην περιοχή.

Τασσόμαστε υπέρ της μεταρρύθμισης της Παλαιστινιακής Αρχής, ώστε να αναλάβει ουσιαστικά τη διοίκηση της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Όμως, αναγκαία προϋπόθεση θεωρούμε τον πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς και την εξάλειψη της τρομοκρατίας, γιατί και το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να ζει με ασφάλεια.

Αλλά θέλω και με την ευκαιρία αυτή να εκφράσω την κατηγορηματική μας αντίθεση σε οποιοδήποτε σχέδιο μπορεί να οδηγήσει σε μία ενδεχόμενη προσάρτηση της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ.

Καταδικαστέα, επίσης, είναι η επέκταση εποικισμών που δημιουργεί ουσιαστικά μια πραγματικότητα στο πεδίο που καθιστά τη δημιουργία του παλαιστινιακού κράτους ακόμα πιο σύνθετη άσκηση.

Η Ελλάδα, κ. Πρόεδρε, είναι μία δύναμη ειρήνης. Θέλουμε ειλικρινείς σχέσεις με όλους τους γείτονές μας και θέλουμε, όπου μπορούμε, να πετύχουμε μία συνεργασία η οποία θα μας βοηθήσει να εμπεδώσουμε την περιφερειακή σταθερότητα.

Αναφερθήκατε στις μεγάλες προκλήσεις της Συρίας. Είναι ένα πεδίο όπου μπορούμε η Ελλάδα και η Τουρκία να δουλέψουμε από κοινού και για να υπάρξει πολιτική σταθερότητα, με σεβασμό στα δικαιώματα και απόλυτη προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων, αλλά -γιατί όχι;- όπως συζητήσαμε και με τους Υπουργούς Οικονομικών, να συντονιστούμε και να εργαστούμε και σε προσπάθειες οι οποίες έχουν να κάνουν με την ανοικοδόμηση της Συρίας.

Θα είναι προς αμοιβαίο όφελος Ελλάδας και Τουρκίας μια σταθερή Συρία, η οποία θα επιτρέψει και στους πρόσφυγες, τους πολλούς που βρίσκονται στην Τουρκία και τους πολλούς που βρίσκονται στην Ελλάδα, να επιστρέψουν επιτέλους στην πατρίδα τους.

Κλείνω, κ. Πρόεδρε, αγαπητέ Tayyip, με τη σκέψη ότι η μοίρα μας όρισε να ζούμε στην ίδια γειτονιά. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία, μπορούμε όμως να την κάνουμε σύμμαχο, επιλέγοντας τη σύγκλιση, τον διάλογο και την πίστη στο Διεθνές Δίκαιο. Ώστε με αίσθημα ευθύνης να χτίσουμε ένα αύριο ειρήνης, προόδου και ευημερίας για τις χώρες μας, να τιμήσουμε την παρακαταθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Kemal Atatürk.

Κλείνω ευχαριστώντας και πάλι για την άριστη διοργάνωση αυτής της Συνόδου, για τη γόνιμη συζήτηση που είχαμε, για τη ζεστή φιλοξενία προς την ελληνική αντιπροσωπεία και προσβλέπω στη συνέχιση της συνεργασίας μας.

Και θα χαρώ, κ. Πρόεδρε, να σας υποδεχθώ μαζί με τους συνεργάτες σας, τους Υπουργούς σας, στην Ελλάδα για την επόμενη Σύνοδο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας.

Σας ευχαριστώ.

Ερντογάν στον πρωθυπουργό, για τους κλέφτες που έρχονται νύχτα: - Κάνε πως Κοιμάσαι!! -

Ανδρέας Αθηναίος*

Τελικά η ζωή δεν έχει συνταγές. Είναι πάντα ένας καμβάς  σε ατέρμονα ταινία που  ζωγραφίζεται άλλοτε από Λαούς που είτε από μόνοι τους, είτε με «μπροστάρηδες», γκρεμίζουν τους ευνουχισμούς της εξουσίας, συλλογιόνται, εκφράζονται «λεύτερα», και γράφουν την ιστορία. Η εξουσία δεν γραφεί ιστορία. Μια τέτοια γραφή, μια τέτοια «ζωγραφική», την απεχθάνεται. Την φοβάται. Γιατί μπορεί να καταλήξει στην ανατροπή, στην «Βαστίλη», ή σε κάτι πολύ πιο ευγενικό, σε μια «ομοθυμαδόν επανάσταση» που αναγεννά ένα ‘Έθνος. Ένα Έθνος!

Έθνος: Μια οντότητα που η εξουσία μπορεί να μην τολμά τον χαρακτηρισμό, αλλά που ουσιαστικά το αντιμετωπίζει ως «τρομοκράτη». Και τούτο γιατί ένα Έθνος είναι ουσιαστικά μια μεγάλη ανθρωποκεντρική «συλλογικότητα», που ελεύθερα προσδιορίζεται συνεκτικά, από κοινές αξίες, έννοιες και ανοιχτό κώδικα ζωής. Μια συλλογικότητα που υπερβαίνει τον ανόητο, εξουσιαστικό, και ακρωτηριαστικό της ελευθερίας, περιοριστικό μηχανισμό του αποπνικτικού ορθολογισμού, σε μια αποκάλυψη δύναμης που γράφει - ζωγραφίζει στα βουνά μια ολόκληρη έκθεση έργων τέχνης με θέμα άλλοτε τα «Δερβενάκια», κι άλλοτε το ΟΧΙ…. Μια συλλογικότητα που καταργεί την εξουσία, χλευάζει την ασημαντότητα της «Διαχείρισης», και δικαιώνει το Άνθρωπο ως ιχνηλάτη της Δημιουργίας.   

Ο Στόχος της κατάργησης της «Συλλογικότητας-Έθνους», με τον μανδύα της ευρύτερης οικονομικής συνεκτικότητας και του «προοδευτισμού», δεν είναι παρά ένας όμορφος Δούρειος Ίππος… Γιατί στο Έθνος οι Εξουσίες πηγάζουν και διαμορφώνονται από την «Συλλογικότητα του Λαού». Ενώ η Εξουσία, θέλει….  «Η εξουσία να πηγάζει και να διαμορφώνεται… από την Εξουσία»… Και ως; διαχρονική επιχειρησιακή τακτική επιβολής αυτής της θέλησης…Η εξουσία προτιμά η «Συλλογικότητα ‘Έθνος-Λαός», να εξαφανισθεί, ή έστω, να …κοιμάται.

Οι τεχνικές …υπνωτισμού

Οι τεχνικές υπνωτισμού και απονεύρωσης άφθονες… Σε πολυάριθμα εγχειρίδια καταγεγραμμένες. Όσο πιο στυγνή η εξουσία, τόσο πιο εντατική η … «υπνοπαιδεία».

Το Ευρωπαϊκό αφήγημα για αφελείς η/και μη ειδικούς, προπαγάνδισε στον  Ελληνικό Λαό μια Ευρώπη γη της επαγγελίας. Ενώ σκόπιμα του απεκρύβη ότι με την είσοδό του στο Ευρώ, όλο το Κευνσιανικό χρήμα που είχε δημιουργηθεί από γενέσεως Ελληνικού Κράτους και δεν αποτελούσε «χρέος», αλλά καθαρή δύναμη ανάπτυξης και δημιουργίας -που δεν χρωστούσαμε σε κανένα- θα μετασχηματίζονταν τεχνητά  εν μια νυκτι σε εξωτερικό χρέος με εκ του μηδενός τεχνητά δημιουργουμένους «δανειστές». Ένα καταπληκτικής σκοτεινής εμπνεύσεως προμελετημένο σχέδιο, στο οποίο ποτέ δεν «τσίμπησαν» η Μ. Βρετανία, η Δανία -με σαφή ρήτρα εξαίρεσης- και η Σουηδία με σταθερή πολιτική απόφαση, να μείνει μακριά από ένα νόμισμα που δημιουργεί χρέος, συνεχή υποθήκευση και ευκαιριακά, κατάσχεση κάθε δημιουργίας, και όχι ανάπτυξη. Ένα σχέδιο όμως στο στόμα του οποίου η Εξουσία οδήγησε την Ελλάδα, με πλήρη επίγνωση ότι θα αποτελούσε την βάση ενός ψευδεπίγραφου αφηγήματος ενός δήθεν χρέους.

Αφήγημα ως βάση «Απηνούς καταδίωξης», και «επίθεσης κορεσμού»

Όμως στο «Ευρωπαϊκό αυτό αφήγημα» στηρίχθηκε, όπως και συνεχίζει να στηρίζεται, «η αρπαγή της Ελλάδας», η εκποίηση της Δημόσιας και τις ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, η φτωχοποίησή τους και η συνεχής απηνής καταδίωξής τους με συνεχή Επικαιροποίηση των λογισμικών μέσων συμπεριλαμβανόμενης και της Τεχνητής νοημοσύνης, για την πραγματοποίηση αυτής της αρπάγης. Και όλα αγνά και καλοπροαίρετα να ήταν, μόνο να έχεις να αντιμετωπίσεις όλες αυτές τις «πλατφόρμες» στις οποίες υπό την απειλή και τον εξαναγκασμό «κυρώσεων» απαιτείται από τους Έλληνες να καταχωρούν και να ενημερώνουν συνεχώς τις κινήσεις τους, με το επόμενο λογισμικό να διαφημίζεται ότι θα έχει και σύστημα «γεωεντοπισμου» τους, αρκεί για να συμπληρώσει μια «επίθεση κορεσμού» που δέχεται ο  Ελληνικός Λαός, που -αν μη τι άλλο- τον «εξαντλεί».

Αυτή η εξάντληση ερμηνεύει κατά ένα σημαντικό μέρος τον λόγο που ο Λαός -ο Ελληνικός Λαός που στο σύνολό του δεν είναι ακόμα το  «Αμερικανάκι» το οποίο είναι ήδη μεταλλαγμένο από Πολιτικό σε συστημικό ον-  δεν αντιδρά στον διωγμό του, και «φαίνεται» να είναι  πολιτικά αποστασιοποιημενος και κυρίως να μένει απαθής -φαινομενικά να κοιμάται- μπροστά στο σύνολο όσων εξυφαίνονται εις βάρος του.

Το Αιγαίο – ο 25ος Μεσημβρινός και ο Τουρκικός αναθεωρητισμός

Οι διεκδικήσεις τις Τουρκίας, και στο Αιγαίο,  είναι παλιές. Η προχθεσινή Τουρκική NAVTEX με αναφορά τον 25ο Μεσημβρινό στο Αιγαίο, μόνο έκπληξη δεν αποτελεί! Ήταν κάπου το 1964 όταν μαθητές τότε στην Δ Γυμνασίου συζητήσαμε στο (Σχολικό) Φόρουμ στο οποίο μας ασκούσε ως ενεργούς Πολίτες η Σχολή Μωραΐτη, τις απειλές της Τουρκίας στις οποίες συμπεριλαμβανόταν και ο Πόλεμος. Το θέμα «Ανατολικά του  25ου μεσημβρινού» ως μακροπρόθεσμο σχέδιο της Τουρκίας, το συνάντησα και στις ΗΠΑ σε δημόσια Fora από το 1980 και μετά, ενώ έγιναν και ανάλογες «Επι του πιεστηρίου» αναφορές μου στην Ελληνική Τηλεόραση, που τότε θεωρήθηκαν «είδηση»…

Στους «κλέφτες» που έρχονται νύχτα στα σπίτια μας…

Οι αναλύσεις και η αρθρογραφία πάνω στο θέμα είναι τόσες πολλές ώστε ένα ανάλογο άρθρο δεν θα προσέθετε κάτι.

Όμως, το μάτι του Στατιστικού/Οικονομετρη ερευνητή, καθώς εξετάζει την χρονοσειρά του συνόλου των σημείων της Τουρκικής επιθετικότητας και της Ελληνικής «αντίστασης ή αντίθεσης ή απάντησης η…αφωνίας» (Scattergram/Scatterplot analysis), εύκολα τεκμηριώνει ότι οι Ελληνικές πολιτικές θέσεις αποτυπώνουν την αρχή: «κάνε πως κοιμάσαι»…..

Την «συνταγή» αυτή είχε προτείνει κάποιος Υπουργός Δημόσιας Τάξης ως ενδεδειγμένη εάν κάποιοι κακοποιοί εισβάλουν στο σπίτι σας μέσα στην νύχτα. Και σε αυτό το εσωτερικό θέμα της Ελλάδας, θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει και να αναρωτηθεί κατά πόσον η εγκληματικότητα θα ήταν μικρότερη, εάν οι εγκληματίες δεν ήταν απόλυτα σίγουροι ότι σε περίπτωση αντίστασης ο αμυνόμενος εντός του σπιτιού του και υπερασπιζόμενος την οικογένειά του θα συλληφθεί, ενώ αντίθετα ο «μπουκαδόρος» -εάν ταυτοποιηθεί- θα αφεθεί ελεύθερος, το πολύ πολύ με περιοριστικούς όρους που κανένα σύστημα δεν έχει αναπτυχθεί για την εφαρμογή και την επιβολή τους… αφού δεν εμπίπτουν στα ενδιαφέροντα της ΑΑΔΕ… (sic)

Η Τουρκία γνωρίζει….

Η Τουρκία γνωρίζει ότι η συμπεριφορά της Ελληνικής Πολιτικής απέναντι στις Τουρκικές διεκδικήσεις της -με εξαίρεση τον Ανδρέα Παπανδρέου-  ακολουθεί πιστά το δόγμα «κάνε πως κοιμάσαι».

Ένα δόγμα που υποστηρίχθηκε μετ’ επιτάσεως από το «άσε την Σημαία να την πάρει ο Άνεμος» από τα Ίμια… και μετα, ενώ ενισχύθηκε έμμεσα αλλά ισχυρά, από κάτι «ιδεολογίες» σχολικού 15μελους: «Το Αιγαίοι ανήκει στα ψάρια του».

Η εξουσία ως «αποκριάτικος μασκαράς»

«Είναι να απορείς» (που λέει και το τραγούδι)  ότι…αφού η αριστερά πιστεύει στις Συλλογικότητες, το πώς υπάρχει «αριστερά» που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι η μεγαλύτερη επαναστατική Συλλογικότητα κατά της εξουσίας είναι η Πατρίδα και το Έθνος. Και ναι μεν μπορεί η εξουσία να εξομοιώνει διαχρονικά τις έννοιες Εθνος – Πατριδα – Κρατος με τον εαυτό της, αλλά η ουσία παραμένει. Εξ άλλου αυτό είναι και το «μυστικό» που τεκμηριώνεται από τις επιτυχίες του Ελληνικού Λαού, όταν δημιουργεί ως «Εθνος – Πατριδα – Συλλογικοτητα» (1821, 1940)….. και η συνολική του αποτυχία όταν υποτάσσεται στην Εξουσία, που εμφανίζεται μασκαρεμένη ως «Κράτος=Πατρίδα=Έθνος».

Και είναι ακόμα χειρότερα όταν αυτή η (μασκαρεμένη) εξουσία, «επέρχεται» με την αυτόκλητη αποστολή να αφομοιώσει την Συλλογικότητα-Πατρίδα, στο Μη Ανθρωποκεντρικό, αλλά -αντίθετα- στυγνά Εξουσιαστικό Ευρωπαϊκό αφήγημα. Και επιπλέον απεριόριστα επικίνδυνη σε σχέση με τις διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδος, αφού για την Ευρώπη των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, η έννοια «Συλλογικότητα -Πατρίδα», είναι από αδιάφορη έως χρησιμοθηρικά αναλώσιμη.

Εμείς τώρα τι κάνουμε

Εμείς τώρα τι κάνουμε…με ένα Λαό, εξαντλημένο από την απηνή καταδίωξη και την επίθεση κορεσμού που δέχεται από την Εξουσία για να αφομοιωθεί αμαχητί στο «συγκεκριμένο-άσχημο»  Ευρωπαϊκό αφήγημα.

Εμείς τώρα τι κάνουμε σε μια γεωπολιτική συγκυρία όπου όλα καθορίζονται από το δίκαιο του Ισχυρού.

Η «Συλλογικότητα - Ελλάδα» υπάρχει.

Σημαντική ελπίδα είναι ότι μεγάλο μέρος του Ελληνικού Λαού έχει συνειδητοποιήσει το συγκεκριμένο άσχημο περιεχόμενο του «Ευρωπαϊκού αφηγήματος», ενώ ταυτόχρονα, βλέπει πλέον εύκολα, το προσωπείο πίσω από την αποκριάτικη μάσκα της Εξουσίας.

Είναι σημαντικό ότι ο Ελληνικός Λάος δεν έχει μεταλλαχθεί στο σύνολό του από Πολιτική Οντότητα, σε συστημική οντότητα. Η Εξουσία το παλεύει χρόνια, αλλά δεν το έχει καταφέρει. Και τούτο γιατί η «Συλλογικότητα-Ελλάδα» είναι ένας Λαός που στο DNA του έχει  χαραγμένη βαθιά την αναζήτηση και την δημιουργία που είναι στοιχείο του Ελληνικού Πολιτισμού, και την αμφισβήτηση που είναι αποτέλεσμα της κακοποίησης του από τους εκάστοτε κατακτητές ή τους δήθεν «σωτήρες».

Η Συλλογικότητα – Ελλάδα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το ευτελές εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, που ναι μεν τεκμηριώνει μια πλήρη αντίληψη του «τι συμβαίνει» από ένα σκεπτόμενο Λαό, δεν εξασφαλίζει όμως τον σεβασμό και την ακεραιότητα στον Άνθρωπο και στην Ελλάδα.

Η Συλλογικότητα – Ελλάδα έχει πλήρως αντιληφθεί ότι η ΕΕ των πολιτικών νάνων έχει την δική της ατζέντα προσωπικών συμφερόντων, και ουδόλως ενδιαφέρεται ούτε για το αρχικό Ευρωπαϊκό Όραμα, ενώ ουσιαστικά απειλείται από την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης ως Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Της αρκεί η ΟΝΕ για «Σισυφογενή λεηλασία» Λαών  και κρατών μελών, σε μια επικαιροποιημένη μορφή αποικιοκρατίας σαν αυτή που στις Ινδίες πάλεψε κάποτε ο Γκαντι. Για αυτή την συγκεκριμένη ΕΕ, η Ελλάδα και οι Ελληνες είναι απλώς προς χρήση.

Σημαντική Ελπίδα είναι ότι πάντα, είτε οι Λαοί από μονοί τους, είτε με αληθινούς ηγέτες -και όχι μασκαρεμένους σε ηγέτες εκπροσώπους του Διαχρονικού απαρτχάιντ της εξουσίας- μπορούν να ανατρέψουν το σκοταδισμό και να γράψουν ιστορία. Ιστορία Ανθρωποκεντρική. Ιστορία Αναγεννησιακή.

Η Συλλογικότητα -Ελλάδα Υπάρχει. Με Πολιτική ηγεσία τι κάνουμε, και μάλιστα σε μια πραγματικότητα του δίκαιου του Ισχυρού

Τα απαραίτητα στοιχεία «Πολιτικής Ηγεσίας»

Εάν μια πολιτική ηγεσία εχει ενστερνισθεί και η ιδία το δίκαιο του Ισχυρού, τότε εκ προοιμίου «παραδίνεται» μέσω «κατευνασμού»….

Το μυστικό είναι μια ηγεσία να αισθάνεται «υπόλογος» απέναντι στο Λαό και στο Μεγαλείο της Συλλογικότητας-Ελλάδα, οπότε άσχετα με ότι τακτικισμους θα χρησιμοποιήσει, η πολιτική ηγεσία θα αισθάνεται ισχυρή και η Συλλογικοτητα-Ελλαδα αδιαπραγμάτευτη.

Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας….

Φορτισμένη ερώτηση βραβευμένου τραγουδιού του 1974 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ερώτηση ιδιαίτερα επίκαιρη σε ρευστές εποχές όπως η… σημερινή.

Οπωσδήποτε η πολιτική «κάνε πως κοιμάσαι» είναι η χειρότερη επιλογή και εξασφαλίζει άσχημες εξελίξεις.

Είναι άλλο να μην «τσιμπάς» σε πρόκληση του άλλου που αποβλέπει να  σε θυμώσει και να αντιδράσεις με τρόπο που θα χάσεις το δίκιο σου, και άλλο να σε ταπεινώνει με την βεβαιότητα ότι εσύ δεν πρόκειται να αντιδράσεις. Αυτό σε φυσιολογικούς ανθρώπους  συμβαίνει μόνο όταν είναι σε ψυχολογικό σοκ. Σε Κυρίαρχα κράτη όμως?

«Πρόσφατο Κακό Ιστορικό»

Το ιστορικό μας στις πρόσφατες  δοκιμασίες, έτσι όπως εκφράσθηκε από την Πολιτική, δεν είναι αντάξιο της ψυχής της Συλλογικότητας -Ελλάδα.

Στην δοκιμασία των Ιμίων  (1996) η πολιτική «έκανε πίσω». Χάσαμε «αμαχητί» και έκτοτε κάνουμε πως δεν συνέβη.

Στην δοκιμασία της Τεχνητής κρίσης που μας προκάλεσαν διοικητικές πολιτικές αποφάσεις της ΕΕ, η Ευρώπη μας πήρε φαλάγγι και μας υποχρέωσε στην ταπείνωση των μνημονίων, σέρνοντας το Ελληνικό Κοινοβούλιο σε ουσιαστική παράδοση της Ελληνικής Κυριαρχίας. Και αυτό έγινε ενώ έκτοτε συνεχώς αποδεικνύεται ότι υπήρχαν πολλές εναλλακτικές, χωρίς αυτόν τον εξευτελισμό και χωρίς την λεηλασία της Ελλάδας και την φτωχοποίηση των Ελλήνων. Μέχρι και στα έγγραφα του Epstein φαίνεται ότι τότε την Ελλάδα την έπαιζαν στα ζάρια, ενώ η Πολιτική στεκόταν μοιραία και άβουλη. Δεν έκαναν καν πως κοιμόνται, αλλά ξενυχτούσαν για να παραδώσουν και να υπογράψουν σαν υπνωτισμένοι, χωρίς να διαβάσουν τι υπέγραφαν.

Στην Κάσο η πολιτική πάλι «έκανε πίσω»….

Αναρωτιόμαστε πολλοί, τι έγινε το σθένος που απέτρεψε την Υβριδική επίθεση στον Έβρο τον Μάρτιο του 2020 και πού πήγε η αποφασιστικότητα του καλοκαιριού του 2020 όπου όλος ο Στόλος μας στο Αιγαίο διασφάλιζε και επιβεβαίωνε την Ελληνική Κυριαρχία στο Αρχιπέλαγος.

Τι μας ευνούχισε από τότε, και βγαίνει NAVTEX για το μισό Αιγαίο και εφαρμόζουμε το «κάνε πως κοιμάσαι» … ως πάγιο δόγμα σε σχέση (και ποτέ έναντι) με την Τουρκία, αλλά και με οποίον και ότι μας απειλεί.

Κάτι πρέπει να αλλάξει, αλλιώς…

Εάν κάτι δεν αλλάξει, εάν δεν εγκαταλειφθεί το δόγμα «κάνε πως κοιμάσαι», η λεηλασία της Ελλάδος που «πέτυχε η ΕΕ», θα συνεχισθεί από την λεηλασία της Εθνικής και εδαφικής μας Κυριαρχίας από την Τουρκία. Και η εξουσία, όπως προσπαθεί να πείσει ότι η συγκεκριμένη Ευρώπη είναι κάτι σπουδαίο, θα προσπαθεί να πείσει ότι η «γαλάζια Πατρίδα» είναι…πρόοδος, είναι «θάλασσα ειρήνης». Και σε όσους διαμαρτυρόμεθα, η εξουσία θα απαιτεί συμμόρφωση ψιθυρίζοντας παράφωνα  τον τίτλο του έργου  του Γιάννη Σμαραγδή (1989) : «Σιγά…Η Πατρίδα Κοιμάται.».

*Ο Ανδρέας Αθηναίος είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου – American Association of University Professors (1977) – Αριστείο Ακαδημαϊκής Διδασκαλίας Η.Π.Α. (1987) και πρώην Νομάρχης

https://www.naftemporiki.gr/opinion/2072636/kane-pos-koimasai/

Φ/Γ Istanbul, ολίγον «στραβή»

 

Όπως έχουμε γράψει οι τουρκικές φρεγάτες   Istanbul  (F-515) και Orucreis (F-245) αποτελούν τη συνοδεία του αερο/ελικοπτεροφόρου Anadolu, που μετέφερε 1000 πεζοναύτες στη Γερμανία για την άσκηση Steadfast Dart 2026, εδώ φωνογραφημένες στο Λιμάνι του Κιέλου.

Στο σκέλος της διαδρομής από την Ισπανία προς τη Γερμανία, η αρμάδα συνάντηση ισχυρή θαλασσοταραχή και τα αποτελέσματα μάλλον φαίνονται στον ιστό της F-515, στον θόλο του ESM ARES-2NV(2)E.

Προσέξτε επίσης τις λεπτομέρειες στην εκσυγχρονισμένη Orucreis (F-245) με “οδηγό” και την παρακάτω φωτογραφία από το αφιέρωμά μας στο τουρκικό πρόγραμμα που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Πτήση Νο48 Μάιος 2024.

Ραντάρ CENK-S, 2. διατάξεις ESM ARES-2NV(2)E, 3. κεραίες ESM ARES-2NV(2)E, 4. κεραίες ECM AREAS-2NC/E, 5. ραντάρ AKREP, 6. CIWS Gokdeniz, 7. Super Rapido 76/62, 8. MDLA, 9. κεραίες δορυφορικών επικοινωνιών, 10. RWS STOP των 25mm.

https://flight.com.gr/%CF%86-%CE%B3-istanbul-oligon-strave/

Καταπέλτης η Καρυστιανού: - Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα. - Ζητά αλήθεια και ΚΑΘΑΡΣΗ παντού!

 

Maria Karystianou

3 ώρ. ·

Σήμερα η Αθήνα δεν είναι απλώς το σκηνικό μιας ακόμη διαμαρτυρίας. Είναι ο τόπος όπου συναντιούνται η αξιοπρέπεια με την αγανάκτηση, η υπομονή με το όριο, ο αλύγιστος αγώνας με την περηφάνια.

Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι δεν βρίσκονται εδώ για το θεαθήναι. Δεν άφησαν τα χωράφια και τα κοπάδια τους για μια συμβολική κίνηση. Βρίσκονται εδώ γιατί έφτασαν στο σημείο μηδέν. Γιατί το κόστος παραγωγής έγινε θηλιά, γιατί οι υποσχέσεις αποδείχθηκαν κενές, γιατί η αναμονή για δικαιοσύνη μετατράπηκε σε φρούδες ελπίδες.

Το ρεύμα και τα καύσιμα παραμένουν βραχνάς. Οι αποζημιώσεις καθυστερούν. Οι εξαγγελίες ανακυκλώνονται. Και την ίδια στιγμή, οι πραγματικοί παραγωγοί βλέπουν να αποκαλύπτεται ένα σύστημα που αντί να στηρίζει τον μόχθο, επιβραβεύει τις διασυνδέσεις και τη «σιωπή».

Το ζήτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά ηθικό.

Όταν οι επιδοτήσεις δεν φτάνουν σε αυτούς που παράγουν, όταν οι έλεγχοι γίνονται επιλεκτικά, όταν η ευθύνη διαχέεται για να μη φτάσει πουθενά, τότε δεν μιλάμε για αδυναμία, μιλάμε ξεκάθαρα για δόλια επιλογή.

Οι αληθινοί κτηνοτρόφοι μετρούν απώλειες στα κοπάδια τους, μετρούν ζημιές που δεν αναπληρώνονται, μετρούν μέρες αγωνίας, χωρίς σαφές σχέδιο στήριξης. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια οικογένεια. Πίσω από κάθε «στατιστική» υπάρχει ένας άνθρωπος που παλεύει να κρατήσει ζωντανή τη δουλειά του.

Και το ερώτημα γίνεται απλό και αμείλικτο: Θέλουμε πρωτογενή παραγωγή ή θέλουμε ρουσφέτια και εξαρτήσεις; Θέλουμε ύπαιθρο ζωντανή ή χωριά άδεια και εγκαταλελειμμένα; Θέλουμε διαφάνεια ή ανοχή στο πλιάτσικο που συντελείται στις πλάτες των αγροτών;

Στο Σύνταγμα δεν παρίστανται συντεχνίες. Διαδηλώνουν αγρότες που ζητούν το αυτονόητο: Καθαρές διαδικασίες, δίκαιες αποζημιώσεις, σταθερό πλαίσιο για να μπορούν να παράγουν χωρίς να αισθάνονται όμηροι. Ζητούν λογοδοσία όπου υπάρχουν σκιές. Ζητούν σχέδιο και γενναίες δίκαιες αποφάσεις.

Η χώρα χωρίς ισχυρή αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή δεν έχει αυτάρκεια, δεν έχει ανθεκτικότητα, δεν έχει ΜΕΛΛΟΝ. Η παραγωγική ανασυγκρότηση απαιτεί διάφανους κανόνες και δίκαιο κυβερνητικό σχεδιασμό.

Στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα των αγροτών συνειδητά. Γιατί ο αγώνας για διαφάνεια, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια αφορά όλους μας. Αφορά την ίδια τη δημοκρατία μας.

Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα. Ζητά αλήθεια. Και στο τέλος, πάντα η αλήθεια λάμπει.

Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για υπεκφυγές. Υπάρχει μόνο μία απαίτηση: καθαροί κανόνες και ίση μεταχείριση.

Η κοινωνία μίλησε: ΚΑΘΑΡΣΗ παντού!

Δίπλα στους αγρότες βρίσκεται η Μαρία Καρυστιανού, η οποία μέσω της σελίδας της στο Facebook, στάθηκε στον αγώνα που δίνουν όλο αυτό το διάστημα και πως η υπομονή τόσο των αγροτών, αλλά και των κτηνοτρόφων ξεχείλησε και είναι ο λόγος που άφησαν τις δουλειές τους για να διαμαρτυρηθούν.

Τόνισε ότι τα αιτήματά τους είναι δίκαια, ζητώντας άμεσες λύσεις από την Πολιτεία και ουσιαστικό διάλογο. Επισήμανε ότι η στήριξη της κοινωνίας είναι καθοριστική για τη συνέχιση των κινητοποιήσεων σε όλη την Ελλάδα.

Αναλυτικά:

Απόρρητο έγγραφο του ΚΚΕ: - "Διαφώτιση στις συναγωνίστριες της ΕΠΟΝ για το σάρκινο ζήτημα" - "Για χατίρι του αγώνα κάθε συντρόφισσα να δίνεται, στα Ελασίτικα παλληκάρια για σεξουαλική ένωση.!"

 

• Του Υπτγου ε.α  Χρήστου Μπολώση

 Τα εσωτερικά του ΚΚΕ. 

Διαβάστε  τις οδηγίες του ΚΚΕ προς τις αγωνίστριες της  ΕΠΟΝ. 

Επειδή δεν κατόρθωσα να βρω την πηγή του και είναι ανυπόγραφο, πιθανώς «να μην απεδόθησαν καλώς οι οδηγίες των συντρόφων». 

Τότε ζητώ συγγνώμη από το τιμημένο, έστω και αν η συντρόφισσα Παπαρήγα είχε πει ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη το ΚΚΕ να ζητήσει συγγνώμη από κανέναν. 

Πάντως έστω κι΄ έτσι, αν και πιστεύω ότι είναι γνησιότατο, το κείμενο είναι εξόχως διασκεδαστικό. 

Απολαύστε το:

Ο Επιμένων Νικά: - Πως απόστρατος, υποχρέωσε το κυβερνητικό σύστημα, να του χορηγήσει, τα δικαιούμενα αναδρομικά, με το καθαρό πληρωτέο ποσό των 29.081,07 ευρώ! - Η απόδειξη

 

   Πραγματική Ιστορία 

1. Έτος 2004: 12 απόστρατοι Αξιωματικοί, προελεύσεως ΣΜΥ, προέβησαν μέσω δικηγόρου, στην  κατάθεση αγωγών στο Ελεγκτικό Συνέδριο, γιατί διαπίστωσαν πως  οι συντάξεις τους δεν είχαν υπολογισθεί σωστά.

 2.  Η πρώτη απάντηση του 6ου τμήματος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, το 2012  ήταν αρνητική  με ψήφους  3-1. Οι 12 συνάδελφοι επανήλθαν με προσφυγή ζητώντας επανάληψη της δίκης. Η απάντηση, το 2016 ήταν και πάλι αρνητική με ψήφους 3-2 με αποτέλεσμα, οι 11 από τους 12 συναδέλφους  να σταματήσουν τον δικαστικό αγώνα  

  3.  Η μεγάλη νίκη του εναπομείναντος συναδέλφου ήρθε το 2021 με ψήφους 3-0

  4. Τον Αύγουστο του 2025 του καταβλήθηκε το καθαρό πληρωτέο ποσό των 29.081,07 ευρώ

Συνέβη σαν Σήμερα το 1945: - Η Συμφωνία της Βάρκιζας- O γιαλαντζί αφοπλισμός του ΕΛΑΣ

Η Συμφωνία της Βάρκιζας υπογράφηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945 στην παραθαλάσσια τοποθεσία της Αττικής μεταξύ Κυβέρνησης και ΕΑΜ και επιχείρησε να τερματίσει θεσμικά τις πολιτικές και πολεμικές συγκρούσεις, που έμειναν στην ιστορία ως «Δεκεμβριανά».

Οι συγκρούσεις του Δεκεμβρίου του 1944 στην Αθήνα ήταν μια μάχη εξουσίας μεταξύ της πρώτης μετακατοχικής Κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου και των Άγγλων από τη μία πλευρά και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ από την άλλη. Η Κυβέρνηση, ανίσχυρη και χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, είχε ανάγκη την αγγλική βοήθεια. Το ΕΑΜ με μπροστάρη το ΚΚΕ ήταν πανίσχυρο, λόγω του πρωταγωνιστικού του ρόλου στην Αντίσταση.

Τα «Δεκεμβριανά» άφησαν πίσω τους περίπου 7.000 μαχητές νεκρούς (230 Άγγλους, 3.500 Κυβερνητικούς, 3.000 ΕΑΜικούς) και απροσδιόριστο αριθμό αμάχων. Στις 11 Ιανουαρίου 1945 υπογράφηκε ανακωχή ανάμεσα στους Άγγλους και τον ΕΛΑΣ, με την οποία οι δυνάμεις του υποχρεώθηκαν να εκκενώσουν την Αττική και τη Θεσσαλονίκη.

Στις 2 Φεβρουαρίου 1945 άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της συμφωνίας στο εξοχικό του Πέτρου Κανελλόπουλου, γιού του ιδρυτή της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ Νικολάου Κανελλόπουλου, στη Βάρκιζα. Ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας, που είχε διαδεχθεί τον Γεώργιο Παπανδρέου στις 3 Ιανουαρίου, εκπροσωπήθηκε από τον υπουργό Εξωτερικών Ιωάννη Σοφιανόπουλο, τον υπουργό Εσωτερικών Περικλή Ράλλη και τον υπουργό Γεωργίας Ιωάννη Μακρόπουλο. Την αντιπροσωπεία του ΕΑΜ αποτελούσαν ο Γεώργιος Σιάντος (γενικός γραμματέας του Κ.Κ.Ε), ο Δημήτριος Παρτσαλίδης (γραμματέας της κεντρικής επιτροπής του Ε.Α.Μ.) και ο Ηλίας Τσιριμώκος (γενικός γραμματέας της Ε.Λ.Δ).

Έπειτα από διαβουλεύσεις δέκα ημερών, η Συμφωνία της Βάρκιζας υπογράφηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945. Αποτελείτο από 9 άρθρα και προέβλεπε, μεταξύ άλλων, αφοπλισμό όλων των ένοπλων σωμάτων της Αντίστασης, ανασύνταξη του Εθνικού Στρατού, εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τους συνεργάτες των Γερμανών, αμνηστία για τα πολιτικά αδικήματα, δημοψήφισμα για το πολιτειακό ζήτημα και εκλογή Συντακτικής Συνέλευσης για την κατάρτιση νέου Συντάγματος.

Η σημασία της συμφωνίας αναδεικνύεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι το κείμενό της δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, προσδίδοντας στο περιεχόμενό της ισχύ νόμου. Στις 28 Φεβρουαρίου ολοκληρώθηκε ο αφοπλισμός του ΕΛΑΣ, ο οποίος παρέδωσε: 100 πυροβόλα, 210 όλμους, 420 πολυβόλα, 1400 οπλοπολυβόλα, 700 αυτόματα, 49.000 τυφέκια και πιστόλια. H υπογραφή της Συμφωνίας βρήκε αντίθετο τον Άρη Βελουχιώτη, οποίος όχι μόνο δεν πειθάρχησε στις αποφάσεις του ΚΚΕ, αλλά επιχείρησε να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα.

Το χάσμα ανάμεσα στις δύο παρατάξεις δεν έδειχνε να γεφυρώνεται εύκολα και σύντομα η Συμφωνία της Βάρκιζας αποτέλεσε γράμμα κενό. Οι εκατέρωθεν παραβιάσεις των όρων της οδήγησαν σε νέα πολιτική πόλωση και στα δραματικά γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου, που διήρκεσε ως τις 30 Αυγούστου 1949.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/210?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2023-02-12

© SanSimera.gr