Αρχεία της ΕΣΣΔ: - Η σχέση άσβεστου μίσους μεταξύ Ζαχαριάδη και Βαφειάδη - Ποιος ήταν ο "τυχοδιώκτης ολκής", ο ...- Ποιος δεν ηρωποιήθηκε από το ΚΚΕ - Πως τους περιποιήθηκε ο Στάλιν !

 

Η σύγκρουση μεταξύ του τότε γενικού γραμματέα του ΚΚΕ και του αρχιστράτηγου του ΔΣΕ διατηρήθηκε αμείωτη επί 45 χρόνια - Το κατηγορώ του Μάρκου μέσα από μια επιστολή προς το ΚΚΣΕ και τον Στάλιν 

Ανήμερα της δεύτερης ταφής του Νίκου Ζαχαριάδη, στις 28 Δεκεμβρίου του 1991, ο τότε δημοσιογράφος Αργύρης Ντινόπουλος είχε την έμπνευση να επισκεφτεί τον Μάρκο Βαφειάδη. Ετσι, σχεδόν την ίδια στιγμή που τα οστά του πρώην γενικού γραμματέα του ΚΚΕ τοποθετούνταν στο χώμα του Α’ Νεκροταφείου της Αθήνας υπό τα κόκκινα λάβαρα με το σφυροδρέπανο και τις ζητωκραυγές πλήθους κομμουνιστών αγωνιστών, το άλλο σκέλος του άλλοτε πανίσχυρου ηγετικού διδύμου της ένοπλης Αριστεράς παραχωρούσε την τελευταία συνέντευξη της ζωής του.

Αφού άκουσε απόψεις για το παρόν και το μέλλον του παγκόσμιου κομμουνισμού κ.λπ. από τον 85χρονο πάλαι ποτέ πολέμαρχο του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), ο Ντινόπουλος ρώτησε τον καπετάν Μάρκο: «Σήμερα γίνεται η ταφή του Νίκου Ζαχαριάδη. Θα είχατε να μας πείτε δυο λόγια γι’ αυτό;».

Ακολούθησε σιγή μερικών δευτερολέπτων. Ο Βαφειάδης, όντας τότε ετοιμοθάνατος εφόσον θα απεβίωνε μόλις δύο μήνες αργότερα, στις 22/2/1992, έμοιαζε να μαζεύει δυνάμεις για να απαντήσει - ή, μάλλον, να προσπαθεί να συγκρατήσει στοιχειωδώς την παλιά και άσβεστη οργή του για τον Ζαχαριάδη. «Δυστυχώς», άρχισε να λέει μέσα σε έναν έντονο ρόγχο ο Μάρκος Βαφειάδης, «λυπάμαι που το ελληνικό χώμα πάει να σκεπάσει έναν πολυπράκτορα.  Εναν παλιάνθρωπο. Ο οποίος σε όλη του τη ζωή δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να επιβουλεύεται καθετί το καλό που μπορούσε να δημιουργήσει ο άνθρωπος. Εκείνο που ονειρεύτηκε να κάνει με τον λεγόμενο Εμφύλιο πραγματοποιήθηκε σήμερα. Και τον αμείβουν τα αφεντικά του».

Ο Ζαχαριάδης είχε αυτοκτονήσει δι’ απαγχονισμού στο Σουργκούτ της Σιβηρίας τον Αύγουστο του 1973, εξόριστος, απομονωμένος, παρακολουθούμενος επί 24ωρης βάσης από τη μυστική αστυνομία της ΕΣΣΔ, κομματικά αποσυνάγωγος τόσο από το ΚΚΕ όσο και από το ΚΚΣΕ, ατιμασμένος και ολότελα απελπισμένος.

Ακόμη και αυτό το τραγικό τέλος όμως δεν ήταν αρκετό για να συγκινήσει τον Βαφειάδη, έστω και από την αμιγώς ανθρώπινη πλευρά. Παρόλο που το 1984 ήταν πρόθυμος να τείνει χείρα συμφιλίωσης ακόμη και προς τον φύσει και θέσει ορκισμένο εχθρό του, τον στρατηγό του Εθνικού Στρατού και βασικό παράγοντα της τελικής συντριβής του ΔΣΕ, Θρασύβουλο Τσακαλώτο, ο Μάρκος Βαφειάδης δεν μετρίασε ποτέ το λυσσαλέο μίσος του για τον Νίκο Ζαχαριάδη. Βέβαια, σε πολύ μεγάλο βαθμό, αυτό το μίσος ήταν αμοιβαίο και διατηρήθηκε αμείωτο επί τουλάχιστον 45 χρόνια, δηλαδή από τη ρήξη που επήλθε μεταξύ τους εν μέσω του Εμφυλίου, το 1947, έως τον θάνατο του Μάρκου το 1992

Τα άπλυτα

Απλώς, στα τελευταία του αυτοβιογραφικά γραπτά ο Ζαχαριάδης φαινόταν να έχει ξεπεράσει την έχθρα με τον Βαφειάδη, σαν να μην τον απασχολούσε άλλο, ίσως επειδή στην κατάστασή του, θαμμένος όπως ήταν ζωντανός στους πάγους της Σιβηρίας, είχε να αντιμετωπίσει πλέον άλλους εχθρούς, πολύ πιο επικίνδυνους και μισητούς για εκείνον - με πρώτη την ίδια την ηγεσία του ΚΚΣΕ στη μετα-σταλινική περίοδο, τον Νικίτα Χρουστσόφ και κατόπιν τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Και αυτό το στοιχείο, της απόλυτης, εμμονικής αφοσίωσης στον «ορθόδοξο» σταλινισμό, ακριβώς επειδή ήταν κοινό τόσο για τον Ζαχαριάδη όσο και για τον Βαφειάδη, συνιστά μια παραδοξότητα στο πλαίσιο της κόντρας τους. Διότι, ενώ ταυτίζονταν ιδεολογικά, οι δυο τους χωρίζονταν από μια άβυσσο σε οτιδήποτε άλλο.

Η διαμάχη τους ήταν ταυτόχρονα πολιτική, στρατιωτική, ηθική, αλλά και προσωπική. Η σύγκρουση Μάρκου - Ζαχαριάδη ήταν ένας εμφύλιος μέσα στον Εμφύλιο. Στο βιβλίο του «Ακρως Απόρρητο - Οι σχέσεις ΕΣΣΔ - ΚΚΕ, 1944-1952» (εκδ. ΚΨΜ), ο καθηγητής Ιστορίας Νίκος Παπαδάτος παραθέτει μια συγκλονιστική επιστολή του Μάρκου προς το ΚΚΣΕ, με ημερομηνία 30/12/1948. Σε αυτή περιλαμβάνονται, ανάκατα, απόψεις και πληροφορίες, δικαιολογίες και καταγγελίες, ακόμη και αναφορές σε σεξουαλική ακολασία στο βουνό, ομοφυλοφιλία στις φυλακές κ.ά.

Απόσπασμα από την επιστολή Βαφειάδη στο ΚΚΣΕ

«Κυριευμένος από το πάθος, ο Ζαχαριάδης έκανε σκόπιμα ανάρμοστες πράξεις για να ικανοποιήσει τους ιδιοτελείς στόχους του. Υπάρχει, άραγε, άλλος κομμουνιστής που θα συμφωνούσε σε επανειλημμένες συναντήσεις με ψυχικά ανισόρροπη γυναίκα, που θα αφαιρούσε μετά τα μεσάνυχτα την κουβέρτα από τη συνεργάτιδά του και θα την έσπρωχνε σε πρωτάκουστη ακολασία, και συγχρόνως να κάνει τα ίδια και με άλλες γυναίκες και να τις παρακινεί σε προκλήσεις εναντίον μου»

Και όλα αυτά σε μια επιστολή του άρτι καθαιρεθέντος αρχιστράτηγου του ΔΣΕ προς τη σοβιετική ηγεσία και τον Ιωσήφ Στάλιν. Πρόκειται για ένα κείμενο μακροσκελές -αγγίζει τις 9.000 λέξεις- και ενώ τις προηγούμενες ημέρες παρόμοια έγγραφα πυροδότησαν ντόρο στην Ελλάδα λόγω της δημοσίευσης περικοπών μέσω Twitter από τον Ρώσο μελετητή Σεργκέι Ραντσένκο, στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο γράμμα ήταν ήδη δημοσιευμένο από το 2019 στη μελέτη του Παπαδάτου. Ο οποίος, ως συστηματικός ερευνητής των πρωτότυπων εγγράφων στα αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ, το ανέσυρε ο ίδιος από τον ωκεανό των ντοκουμέντων και το μετέφρασε ξανά από τα ρωσικά.

Αυτός ο χείμαρρος λέξεων αποτυπώνει τον παρορμητικό και κάπως άναρχο ειρμό του Μάρκου, ο οποίος όμως στο τέλος του 1948 βρισκόταν αντικειμενικά σε δεινή θέση: από αρχιστράτηγος του ΔΣΕ και πρωθυπουργός της προσωρινής κυβέρνησης του ΚΚΕ, είχε υποστεί βίαιη έξωση από τα ανώτατα κλιμάκια της στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας. Αποπέμφθηκε με την κατηγορία ότι είχε «σπάσει», ότι δηλαδή η πνευματική του ισορροπία είχε κλονιστεί και άρα δεν ήταν πλέον ικανός να ασκήσει τα επιτελικά καθήκοντά του και κυρίως να υλοποιήσει τα σχέδια του ΚΚΕ, δηλαδή του Ζαχαριάδη.

Ο Μάρκος χρεώθηκε με την αποτυχία του ΔΣΕ να στρατολογήσει -ακόμη και βίαια- περισσότερους από 15.000 μαχητές, ενώ ο στόχος ήταν 10 ή και 20 φορές υψηλότερος, να οργανώσει εφεδρείες κ.ά. Προφανώς, η ανατροπή του Μάρκου και η ταπεινωτική εκπαραθύρωσή του ήταν έργο του Νίκου Ζαχαριάδη και των στενών συνεργατών του, οι οποίοι βυσσοδομούσαν ασταμάτητα εις βάρος του. Ειρήσθω εν παρόδω, καθώς το ΚΚΕ ήταν εξ ορισμού σαρξ εκ σαρκός του ΚΚΣΕ, ως ένα δορυφορικό κομμουνιστικό κόμμα κατ’ εικόνα, καθ’ ομοίωσιν και συνδεδεμένο μέσω ομφάλιου λώρου με το «μητρικό» του Κρεμλίνου, η διάρθρωση και λειτουργία του υπάκουε πιστά στις θεμελιώδεις αρχές του σταλινισμού.

Υπό αυτή την έννοια ο Ζαχαριάδης παρουσιαζόταν σαν μια ελληνική εκδοχή του Ιωσήφ Στάλιν, η προσωπολατρία προς αυτόν ήταν αυτονόητη και επιβεβλημένη, ενώ η δολοφονία χαρακτήρων ήταν η μόνη ενδεδειγμένη μέθοδος εξόντωσης του εκάστοτε εσωτερικού αντιπάλου του. Ισως όχι με τον αιματηρό τρόπο του Στάλιν στις προπολεμικές Μεγάλες Εκκκαθαρίσεις των διαφωνούντων εντός ΚΚΣΕ, αλλά πριν, παράλληλα ή μετά τον Βαφειάδη, ο Ζαχαριάδης θα φρόντιζε να απαλλαγεί διά της δυσφήμησης από ιστορικά και υψηλόβαθμα στελέχη του ΚΚΕ, όπως τον Γιώργη Σιάντο, τον Κώστα Καραγιώργη, τον Μήτσο Παρτσαλίδη, τη Χρύσα Χατζηβασιλείου, μεταξύ δεκάδων άλλων που κατά καιρούς έκαναν την ατυχή επιλογή να αμφισβητήσουν το αλάθητο του χαρισματικού γενικού γραμματέα. Και, οπωσδήποτε, ανάμεσα στα εσωτερικά θύματα της απολυταρχικής διοίκησης του ΚΚΕ από τον Ζαχαριάδη ξεχωρίζει ο Αρης Βελουχιώτης.

Στην επιστολή του, λοιπόν, προς το ΚΚΣΕ, ο Βαφειάδης υπερασπίζεται τον εαυτό του και το παρτιζάνικο πολεμικό δόγμα προσπαθώντας να ανασκευάσει μία προς μία τις κατηγορίες βάσει των οποίων ξηλώθηκε από το ύπατο αξίωμά του. Εξάλλου, θεωρείται γενικά η κύρια αιτία (ή και αφορμή) για τη μετωπική σύγκρουση Μάρκου - Ζαχαριάδη το ότι ο μεν πρώτος θεωρούσε μονόδρομο τη συνέχιση του Εμφυλίου στο πρότυπο του αντάρτικου λόγω της δραματικής υστέρησης σε αριθμό στρατιωτών και υλικά μέσα, ενώ ο δεύτερος επέμενε ότι ο ΔΣΕ πρέπει να μετατραπεί σε τακτικό στρατό. Ο οποίος, αφού θα υποχρέωνε σε ήττα τις κρατικές Ενοπλες Δυνάμεις (που υποστηρίζονταν σε επίπεδο υλικού και στρατηγικών συμβουλών αρχικά από τους Βρετανούς και εν συνεχεία από τους Αμερικανούς), εν τέλει θα οδηγούσε νομοτελειακά το ΚΚΕ και την εργατική τάξη στην εγκαθίδρυση μιας «λαϊκής δημοκρατίας». Ιδανικά αυτή θα εκτεινόταν στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας, εναλλακτικά στο βόρειο τμήμα της, με προοπτική διχοτόμησης σε δύο κράτη, στο πρότυπο Βόρειας και Νότιας Κορέας.

Η θρυαλλίδα στη σχέση των δύο ήταν η ανοιχτή αντίθεση του Μάρκου στο περιβόητο «Σχέδιο Λίμνες» που είχε εκπονήσει και εισηγούνταν ο Ζαχαριάδης το 1947, επιδιώκοντας τη μεταμόρφωση της Ελλάδας σε κομμουνιστικό κράτος. Εντούτοις, πέραν των επιμέρους λεπτομερειών στρατιωτικής και πολιτικής φύσης, στην επιστολή του προς το ΚΚΣΕ ο Μάρκος υπεισέρχεται με την ίδια σχολαστικότητα και σε άλλου τύπου περιγραφές. «Οχι, το λεγόμενο “σπάσιμό” μου δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι ο Ζαχαριάδης εκείνο τον καιρό δεν ήταν στις καλές του. Ηταν απασχολημένος με ανάρμοστα για έναν κομμουνιστή -και μάλιστα γραμματέα της Κ.Ε. του κόμματος- πράγματα», γράφει χαρακτηριστικά ο Μάρκος Βαφειάδης. Και εξηγεί περαιτέρω ότι «κυριευμένος από το πάθος, ο Ζαχαριάδης έκανε σκόπιμα ανάρμοστες πράξεις για να ικανοποιήσει τους ιδιοτελείς στόχους του.

Δεν γνωρίζω αν θα βρεθεί άραγε κάποιος άλλος ο οποίος θα έχει την απαίτηση να ονομάζεται κομμουνιστής και την ίδια στιγμή να διαπράττει το εξής έγκλημα: άρρωστο συνεργάτη, ανίκανο να σταθεί στα πόδια του από την εξάντληση, να τον στείλει σε στρατιωτική υπηρεσία, για να βρει την ευκαιρία να πραγματοποιήσει τους ποταπούς στόχους του. Υπάρχει, άραγε, άλλος κομμουνιστής που θα συμφωνούσε σε επανειλημμένες συναντήσεις με ψυχικά ανισόρροπη γυναίκα, που θα αφαιρούσε μετά τα μεσάνυχτα την κουβέρτα από τη συνεργάτιδά του και θα την έσπρωχνε σε πρωτάκουστη ακολασία, και συγχρόνως να κάνει τα ίδια και με άλλες γυναίκες και να τις παρακινεί σε προκλήσεις εναντίον μου. [...]

Αυτό γινόταν για να εκφραστώ εγώ εναντίον του. Γι’ αυτό μου συμπεριφερόταν με θράσος και με παρακινούσε σε αυτοκτονία. [...] Το πρωί της 21ης Αυγούστου 1948, όταν έπρεπε να φύγουμε από την Κορυτσά για τα Τίρανα για να με εξετάσει γιατρός που στάλθηκε από σας (σ.σ.: το ΚΚΣΕ), ο Ζαχαριάδης μαζί με τον Βασίλη Μπαρτζιώτα (σ.σ.: υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚΕ, από τα πλέον αφοσιωμένα στον Ζαχαριάδη) μου ανακοίνωσαν ότι δήθεν το 1932, όταν βρισκόμουν στις φυλακές της Αίγινας και στην Ακροναυπλία, ήμουν ομοφυλόφιλος κι ότι εμφάνιζα ανωμαλία κ.ά. Εμεινα κατάπληκτος, αφού ποτέ στη ζωή μου δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Κατάλαβα ότι γίνονται προσπάθειες να με παρουσιάσουν τρελό και προβληματικό».

Κατσαπλιάς και προδότης

Ο Βαφειάδης διεγράφη από το ΚΚΕ το 1950, γεγονός που επισφράγισε την καθολική επικράτηση του Ζαχαριάδη στη μεταξύ τους διαμάχη. Ομως, το 1953 πέθανε ο Ιωσήφ Στάλιν και η απουσία του απόλυτου μονάρχη της ΕΣΣΔ από την κορυφή του ΚΚΣΕ επέφερε κατακλυσμιαίες ανατροπές στον κομμουνιστικό κόσμο. Η αποσταλινοποίηση που ακολούθησε με την ανάληψη της ηγεσίας στην ΕΣΣΔ από τον Χρουστσόφ οδήγησε στην εκ βάθρων αλλαγή νοοτροπίας, η οποία μεταδόθηκε αμέσως σε όλα τα αδελφά κομμουνιστικά κόμματα.

Το 1956 ο Βαφειάδης επανήλθε στο προσκήνιο, αποκαταστάθηκε κομματικά και έγινε δεκτός στους κόλπους του ΚΚΕ με τιμές ήρωα. Στο βάθος, όμως, υπήρχε μια κρυφή σκοπιμότητα: το να λειτουργήσει ως κεντρικός μοχλός ανατροπής του εσωκομματικού κατεστημένου. Μολονότι διέθετε το φυσικό χάρισμα της στρατηγικής αντίληψης και τεράστια πολεμική εμπειρία, πιθανότατα τυφλωμένος από το άσβεστο μίσος του, επέτρεψε στους εκπροσώπους της νέας τάσης εντός του ΚΚΕ να τον εκμεταλλευτούν, αυτή τη φορά στο πλαίσιο της επιχείρησης απο-ζαχαριαδοποίησης του κόμματος. Ηταν τόσο μανιασμένος να εκδικηθεί τον Ζαχαριάδη, τον άνθρωπο που τον έβγαλε τρελό και τον έστειλε εκτός Ελλάδας, στην Αλβανία και τη Ρωσία, δήθεν «για να αναπαυτεί και να βρει ξανά τον εαυτό του», ώστε ο Μάρκος παρέβλεψε την κραυγαλέα ιδεολογική αντίφαση: ότι αυτός, ένας γνήσιος σταλινικός, συντασσόταν με τους αντισταλινικούς. Οπότε, πρόσκαιρα, φάνηκε να απολαμβάνει την αντιστροφή των ρόλων, καθώς οι περιστάσεις τον έφεραν στη θέση του θύτη.

Από την ομιλία Ζαχαριάδη στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ

«Βασικό και χοντρό λάθος στην περίοδο της δεύτερης κατοχής, του δεύτερου ένοπλου αγώνα, ήταν η ανάδειξη του Βαφειάδη στο ΔΣΕ. [...] Δεν είχαμε άλλον καλύτερον τότε. Θα μου πείτε: Τότε να μη βάζαμε έναν, να βάζαμε κολλεχτιβιστικό όργανο. Σωστά όλα αυτά. Και έτσι όπως τα βλέπουμε τώρα ήταν λάθος, γιατί ο Βαφειάδης, εκτός από τα άλλα, που τώρα βγαίνουν στα φόρα και πρέπει να εξεταστούν, είχε και τον κατσαπλιαδισμό και διαστρέβλωσε ολοκληρωτικά τη γραμμή του κόμματος»

Ωστόσο, κατά έναν παράδοξο τρόπο, ο Μάρκος παρέμεινε θύμα -απλώς δεν ήταν πια το ανύποπτο θύμα των μηχανορραφιών του Ζαχαριάδη, αλλά υποχείριο των συντρόφων του εντός του ΚΚΕ που επιχειρούσαν την «οπορτουνιστική στροφή», συμμορφούμενοι προς τις τελευταίες επιταγές της Μόσχας. Εστω κι έτσι, όμως, τον ρόλο του πρόθυμου θύτη δεν τον διατήρησε για πολύ.

Το 1958 ο Μάρκος Βαφειάδης ήρθε σε σύγκρουση με την καινούρια κομματική νομενκλατούρα και το 1961 διαγράφηκε ξανά. Πάντως, παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον -ακόμη και από δραματουργικής άποψης- το να προσπαθήσει κάποιος να παρακολουθήσει τις διαδοχικές εναλλαγές της θέσης ισχύος ανάμεσα στους δύο αντιπάλους. Το ιστορικό υλικό, άλλωστε, είναι κάτι περισσότερο από άφθονο, εφόσον το ΚΚΕ φρόντιζε να καταγράφει κάθε λέξη κάθε παρέμβασης κάθε συντρόφου σε κάθε πλατιά ολομέλεια, συνδιάσκεψη κ.ο.κ.

Για παράδειγμα, στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, η οποία συγκλήθηκε το 1950 (εκτός Ελλάδος φυσικά, εφόσον το κόμμα είχε κηρυχθεί παράνομο), η κραταιά τότε ζαχαριαδική πτέρυγα επιτέθηκε στον απόντα Μάρκο σαν αγέλη λύκων. Ο ίδιος ο Ζαχαριάδης τοποθετήθηκε σχετικά κόσμια, αναφέροντας ότι «βασικό και χοντρό λάθος την περίοδο της δεύτερης κατοχής, του δεύτερου ένοπλου αγώνα, ήταν η ανάδειξη του Βαφειάδη στο ΔΣΕ. [...] Δεν είχαμε άλλον καλύτερον τότε. Θα μου πείτε: Τότε να μη βάζαμε έναν, να βάζαμε κολλεχτιβιστικό όργανο. Σωστά όλα αυτά. Και έτσι όπως τα βλέπουμε τώρα ήταν λάθος, γιατί ο Βαφειάδης, εκτός από τα άλλα, που τώρα βγαίνουν στα φόρα και πρέπει να εξεταστούν, είχε και τον κατσαπλιαδισμό και διαστρέβλωσε ολοκληρωτικά τη γραμμή του κόμματος».

Την καθαυτό βρώμικη δουλειά σπίλωσης της όποιας κομμουνιστικής υπόληψης είχε απομείνει στον Μάρκο ανέλαβαν τα ενεργούμενα του Ζαχαριάδη. Ενδεικτικά, ορισμένοι από τους χαρακτηρισμούς που ακούστηκαν στην 3η Συνδιάσκεψη για εκείνον ήταν ότι επρόκειτο περί «λιποτάκτη», «προδότη», «από τους πιο λυσσασμένους εχθρούς του κόμματος», ότι εξαπέλυσε «συκοφαντικό χαβιεδικό οχετό» κατά του Ζαχαριάδη, ότι στο μέτωπο την ώρα των μεγάλων μαχών «από τη δειλία του σερνόταν σαν βρώμικο σκουλήκι», ότι ήταν «σατράπης» και «πράκτορας της Ιντέλιτζενς Σέρβις», δηλαδή της βρετανικής κατασκοπείας. Από το 1956 και εξής, όμως, ήταν η σειρά του Μάρκου να ρίξει το δικό του δηλητήριο εναντίον τής, υπό δυσμένεια πλέον, ζαχαριαδικής πτέρυγας.

Στην 6η και 7η Ολομέλεια του ΚΚΕ, το 1956 και το 1957 αντίστοιχα, όπου και γράφτηκε το εξευτελιστικό φινάλε της σταδιοδρομίας του Νίκου Ζαχαριάδη ως γενικού γραμματέα του ΚΚΕ ύστερα από 23 χρόνια, ο Βαφειάδης ξεσπάθωσε. Ιδιαίτερα στην 7η, ο Μάρκος δεν κατέβηκε από το βάθρο παρά μόνο ύστερα από ώρες και αφού είχε εξαντλήσει κάθε κατηγορία που μπορούσε να εξαπολύσει κατά του Ζαχαριάδη. Η διαγραφή του ήταν, ούτως ή άλλως, προαποφασισμένη και το φραστικό μαστίγωμα ήταν μέρος μιας τελετουργικής σφαγής, παρά ένα ουσιαστικό «κατηγορώ». Ο Μάρκος, ακόμη και εάν είχε συνείδηση τότε πως κλωτσούσε ένα πολιτικό πτώμα, δεν θέλησε να θέσει τον παραμικρό φραγμό στη μανία του. Μάλιστα, ό,τι έλεγε το 1957, θα συνέχιζε να το υποστηρίζει, με το ίδιο πάθος, σε κάθε μελλοντική ευκαιρία, ακόμη και στους 4 τόμους της πεντάτομης αυτοβιογραφίας του (ο υπ' αριθμόν 4 δεν κυκλοφόρησε ποτέ).

Γενικός γραμματέας και αρχιπράκτορας

Επιγραμματικά, κατά τον Βαφειάδη, ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν «τυχοδιώκτης ολκής», «εγκληματίας», «παράσιτο που σα βδέλλα κόλλησε στο κορμί του κόμματος», «πλαστογράφος», «χαφιές», «προδότης», «ψεύτης», «προβοκάτορας», «φιλοχιτλερικός», αλλά και «όργανο των Βρετανών», «αυταρχικός», «μισαλλόδοξος», «συκοφάντης των συντρόφων με διαφορετική άποψη από τη δική του», «ταξικός αποστάτης», «άνανδρος», «ύπουλος», «αντιδιεθνιστής και αντεπαναστάτης» κ.λπ. κ.λπ.

Στο βιβλίο του Νίκου Παπαδάτου περιλαμβάνεται η καλύτερη συμπύκνωση του μένους που έτρεφε ο Βαφειάδης, υπό τη μορφή επιστολής προς την Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, την οποία απέστειλε ο Μάρκος στις 20 Δεκεμβρίου 1949. «Επικεφαλής των πρακτόρων του εχθρού είναι ο Ζαχαριάδης. Είναι πράκτορας της αγγλοαμερικανικής κατασκοπείας. [...] Μια προσεκτική μελέτη της τακτικής του κόμματος πριν την 3η Ολομέλεια της Κ.Ε. το Σεπτέμβριο του 1947 οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αυτή ήταν περίοδος συνειδητού σαμποτάζ του ένοπλου αγώνα, το οποίο υλοποιούνταν με προσωπική καθοδήγηση του Ζαχαριάδη που τότε βρισκόταν στην Αθήνα».

Κατόπιν ο Μάρκος περνά στα πιο προσωπικά: «Η γυναίκα που παντρεύτηκε ο Ζαχαριάδης στα βουνά είναι πράκτορας. Η πρώην σύζυγός μου -η Δέσποινα Κεβίδου- είναι από τους πιο δοκιμασμένους πράκτορες της αγγλικής κατασκοπείας. Στάλθηκε στα βουνά με συγκεκριμένη αποστολή: να σχετιστεί με οποιοδήποτε τίμημα με τον Ζαχαριάδη». Παρόμοιες «αποκαλύψεις» έκανε ο Μάρκος και τον Οκτώβριο του 1950. Σε άκρως απόρρητη επιστολή του προς το Γραφείο Πληροφοριών των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων της ΕΣΣΔ επαναλαμβάνει ότι «ο Ζαχαριάδης είναι πράκτορας του αμερικανοαγγλικού ιμπεριαλισμού, συνεργός και δορυφόρος της συμμορίας του Τίτο στο ελληνικό κίνημα. Το 1946, στη 2η Ολομέλεια, ο Ζαχαριάδης σε συνεργασία με τη συμμορία του Τίτο και με εντολή των Αγγλοαμερικανών, προσπάθησε να σπρώξει το ΚΚΕ σε ένοπλο πραξικόπημα.  Οι στόχοι της εν λόγω προσπάθειας ξεπερνούν τα όρια του ελληνικού κινήματος. Αυτή η προσπάθεια αποτελεί πρόκληση κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, προβοκάτσια εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης. Αυτή η προβοκάτσια απέτυχε χάρη στην παρέμβασή μου».
Και ο Μάρκος συνόψιζε τις θέσεις του ως εξής:
«1) Η προσπάθεια του Ζαχαριάδη να ξεσηκώσει ένοπλη εξέγερση στην Ελλάδα,
2) η στρατιωτική “βοήθεια” που θα του παρείχε η συμμορία του Τίτο για την “επικράτηση” της εξέγερσης,
3) το μποϊκοτάζ των εκλογών του 1946,
4) η απόκρυψη από το κόμμα της συμβουλής του μπολσεβικικού κόμματος για συμμετοχή στις εκλογές,
5) η παραποίηση των κομματικών αποφάσεων και αυτά που ο Ζαχαριάδης αναγκάστηκε να παραδεχτεί,
6) τα γεγονότα που συνέβησαν στην Τσεχοσλοβακία, την Ουγγαρία, τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, τα οποία αποκάλυψαν τους στόχους των ιμπεριαλιστών εναντίον των χωρών της λαϊκής δημοκρατίας και της Σοβιετικής Ενωσης -όλα αυτά οδηγούν στο ξεκάθαρο και αναμφίβολο συμπέρασμα ότι στόχος της προβοκατόρικης ηγεσίας του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον Ζαχαριάδη και σε συνεργασία με τη συμμορία του Τίτο, είναι η προβοκάτσια εναντίον των χωρών της λαϊκής δημοκρατίας και της Σοβιετικής Ενωσης, με σκοπό την ανάφλεξη του πολέμου και την εξασφάλιση της εισβολής των ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια, με αφορμή τα ελληνικά γεγονότα».

Προς τι το μίσος;

Δύο από τα θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με την έριδα Μάρκου - Ζαχαριάδη είναι α) ποια ήταν η πραγματική ρίζα της διαμάχης και β) κατά πόσον η σύγκρουσή τους επηρέασε την έκβαση του Εμφυλίου. Σε κανένα από τα δύο ζητήματα δεν μπορεί και δεν έχει δοθεί μέχρι στιγμής πειστική απάντηση από τους μελετητές της εμφυλιακής ιστορίας, ενώ η αναλυτική σύγκριση των δύο προσωπικοτήτων δεν οδηγεί απαραιτήτως σε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα.

Πολύ σχηματικά, ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ο «Κούτβης», δηλαδή ένα κομματικό στέλεχος ειδικά εκπαιδευμένο απευθείας από το ΚΚΣΕ στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (KYTV) και ήταν μέλος του Σοβιετικού Κ.Κ. πριν καν εγγραφεί στο ΚΚΕ. Ηταν εξ αρχής προορισμένος να ηγηθεί αν και, εν τέλει, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής και της σταδιοδρομίας του στις χειρότερες ελληνικές φυλακές, καθώς και στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως Νταχάου.

Το ότι είχε αποκτήσει από πολύ νωρίς διεθνή εμπειρία στη διοργάνωση παράνομων συνωμοτικών οργανώσεων, μιλούσε πολλές γλώσσες και είχε φίλους που κατείχαν νευραλγικά πόστα σε κομμουνιστικές οργανώσεις ανά την Ευρώπη, κυρίως όμως το γεγονός ότι δικαιούνταν να υπερηφανεύεται πως γνώριζε προσωπικά τον Στάλιν, τον καθιστούσαν κάτι σαν «κοσμοπολίτη κομμουνιστή», όπως καθ’ υπερβολήν χαρακτηρίστηκε σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή ιστορικού περιεχομένου.

Από την άλλη, ο Μάρκος Βαφειάδης ήταν ένας σχεδόν αμόρφωτος καπνεργάτης. Ανδρώθηκε σε κάθε είδους μέτωπο πάλης -συνδικαλιστικό, ταξικό, κοινωνικό. Ανθρωπος της δράσης, διακρίθηκε στο πεδίο της μάχης με τον ΕΛΑΣ στην Αντίσταση και αναδείχθηκε διοικητής των ΟΜΜ (Ομάδες Μεραρχιών Μακεδονίας) και ήταν αυτός που εισήλθε πρώτος στη Θεσσαλονίκη ως απελευθερωτής από τους Γερμανούς. Οπότε, από αυτή την άποψη, αφενός ήταν ο καλύτερος διαθέσιμος κομμουνιστής στρατιωτικός, της απολύτου εμπιστοσύνης του ΚΚΕ, για να αναλάβει καθήκοντα αρχιστρατήγου στην ένοπλη εξέγερση από το 1945 και εξής.

Μαρτυρία της Ρούλας Κουκούλου

«Ο Μάρκος μού χάρισε το ρολόι του. Πώς να πήγαινα όμως στο Νίκο με το ρολόι του Μάρκου στο χέρι; Ο Νίκος με περίμενε κι εγώ έπρεπε να κάθομαι δίπλα στο Μάρκο. Τον σιχαινόμουν. Δεν μπορούσα όμως να φύγω. Μου περνούσε η ιδέα ότι θα πουν “πάει να βρει τον Ζαχαριάδη”. Ετσι έμεινα ως αργά, κι όταν πήγα στο καλύβι ο Νίκος κοιμόταν. Μου λέει “τι έγινε το βράδυ; Γιατί δεν ήρθες;”. Δεν του είπα τίποτα για το Μάρκο. Δεν μπορούσα να σπείρω την έχθρα ανάμεσα στους δύο αρχηγούς»..

Αντιθέτως, ο Νίκος Ζαχαριάδης δεν είχε πολεμική εμπειρία, ενώ ακόμη και μέσα στη φυλακή προσπαθούσε να γράφει δοκίμια για την πολιτική φιλοσοφία και τη λογοτεχνία. Ενδεχομένως, λοιπόν, κάποιος σπόρος φθόνου να βλάστησε ανάμεσα στους δύο εξαιτίας των τελείως διαφορετικών χαρακτηριστικών, καταγωγής, μόρφωσης, ικανοτήτων κ.λπ. που διέθετε ο καθένας.

Από την άλλη, ποτέ κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει τη σημασία της απλής ζήλιας, του αρχέγονου ανταγωνισμού μεταξύ ανδρών για την κατάκτηση της ίδιας γυναίκας. Ο Μάρκος αναφέρεται επανειλημμένα σε γυναικεία πρόσωπα τα οποία εμπλέκονταν στη σχέση του με τον Ζαχαριάδη. Και, βέβαια, υπάρχει η άμεση μαρτυρία της Ρούλας Κουκούλου, της δεύτερης συζύγου του Νίκου Ζαχαριάδη, όπως τη μεταφέρει στο βιβλίο του «Πορεία Αριστερά» (εκδ. Καστανιώτη) ο συγγραφέας Γιώργος Α. Λεονταρίτης. Το επεισόδιο εκτυλίσσεται στο Βίτσι, το 1948, όπου στρατοπέδευαν δυνάμεις του ΔΣΕ.

Για την καρδιά της Ρούλας

Η Κουκούλου διηγείται ότι «ο Μάρκος μού χάρισε το ρολόι του. Πώς να πήγαινα όμως στο Νίκο με το ρολόι του Μάρκου στο χέρι; Κάποια στιγμή ο Μάρκος έβαλε το χέρι του κάτω απ’ το τραπέζι και ακούμπησε το πόδι μου. Επάνω εκεί σηκώθηκα να φύγω. Ο Νίκος με περίμενε κι εγώ έπρεπε να κάθομαι δίπλα στο Μάρκο. Τον σιχαινόμουν. Δεν μπορούσα όμως να φύγω. Μου περνούσε η ιδέα ότι θα πουν “πάει να βρει τον Ζαχαριάδη”. Ετσι έμεινα ως αργά, κι όταν πήγα στο καλύβι ο Νίκος κοιμόταν. Μιλήσαμε το άλλο μεσημέρι. Μου λέει “τι έγινε το βράδυ; Γιατί δεν ήρθες;”. Δεν του είπα τίποτα για το Μάρκο. Δεν μπορούσα να σπείρω την έχθρα ανάμεσα στους δύο αρχηγούς». Τελικά, σε αυτή τη «μάχη» μεταξύ δύο αντιζήλων, νικητής θα αναδεικνυόταν ο Ζαχαριάδης, κερδίζοντας την καρδιά της Ρούλας Κουκούλου.

Η οποία είχε απομακρυνθεί από τον σύντροφό της -στη ζωή- την περίοδο της εξορίας του και ενώ εκείνος το 1973 απειλούσε ότι θα αυτοκτονούσε, όταν ο γ.γ. του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης τής ζήτησε να πάει στη Σιβηρία, να βρει τον Ζαχαριάδη και να τον μεταπείσει, η Ρούλα Κουκούλου αρνήθηκε. Δεν είχε τη δύναμη να αντικρίσει ξανά τον άνδρα της. Κι έτσι, ο Νίκος Ζαχαριάδης κρεμάστηκε από έναν σωλήνα θέρμανσης μέσα στο καλύβι του στο Σουργκούτ. Ηταν 70 ετών, ξεθωριασμένος και κακογερασμένος. Εφυγε απογοητευμένος από όλους, ακόμη και από τον εαυτό του, που δεν κατάφερε να αποδράσει από την ΕΣΣΔ, παρά τις τουλάχιστον τρεις απόπειρές του.

Οσο για τον Μάρκο, εκείνος θα ζούσε πολύ περισσότερο. Κατά τρία χρόνια νεότερος του Ζαχαριάδη, παρέμεινε ιδεολογικά αμετακίνητος στις κομμουνιστικές αρχές του, όπως αυτές παραδόθηκαν από τον Λένιν και τον Στάλιν - ταυτόχρονα όμως πρόλαβε να αποκτήσει τη βουλευτική ιδιότητα με το ΠΑΣΟΚ, λίγο καιρό αφ' ότου επέστρεψε από τη μακροχρόνια δική του εξορία, στην ΕΣΣΔ. Ο μεν Ζαχαριάδης αποκαταστάθηκε κομματικά από την Αλέκα Παπαρήγα το 2011, όχι όμως και ο Μάρκος, ο οποίος περιορίστηκε στην αποκατάστασή του από το ΚΚΕ Εσωτερικού, ένα κόμμα που ο ίδιος θεωρούσε ότι κακώς υπήρχε. Κατά την άποψη του καπετάν Μάρκου το κόμμα ήταν ένα, το ΚΚΕ. Εστω και εάν σε αυτό δεν χωρούσαν ταυτόχρονα ο Νίκος Ζαχαριάδης και ο Μάρκος Βαφειάδης, ούτε καν μετά θάνατον.

πηγή:https://www.protothema.gr/greece/article/1210072/arheia-tis-essd-i-shesi-misous-zahariadi-vafeiadi-kai-o-emfulios-mesa-ston-emfulio/

Πρόεδρος ΣτΕ στον Πρωθυπουργό: - ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ η κοινωνία να "βράζει" για τις καθυστερήσεις ..... και οι δικαστές να αδιαφορούμε!! - ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ η Κυβέρνηση να σφυρίζει αδιάφορα για τα αναδρομικά και την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού

 

Ο υφυπουργός Δικαιοσύνης, Ιωάννης Μπούγας, κατά τον χαιρετισμό του στις εργασίες της Γενικής Συνέλευσης των μελών της Ένωσης Διοικητικών Δικαστών (ΕΔΔ), ανέφερε ότι οι καθυστερήσεις στην απονομή της Δικαιοσύνης "φτάνουν στο σημείο της αρνησιδικίας, λειτουργούν ως τροχοπέδη στην οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική ευημερία".

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Μιχάλης Πικραμένος, είπε ότι "δεν μπορεί η κοινωνία να "βράζει" λόγω των μεγάλων καθυστερήσεων στην έκδοση των αποφάσεων και εμείς οι δικαστές να είμαστε αδιάφοροι".

Συγκεκριμένα, ο κ. Μπούγας σημείωσε ότι "η καθυστέρηση στην έκδοση των αποφάσεων, που φτάνουν στο σημείο της αρνησιδικίας, λειτουργούν ως τροχοπέδη στην οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική ευημερία, όμως η Δικαιοσύνη αποτελεί ένα κρίσιμο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μέγεθος" και πρόσθεσε: "Για τον λόγο αυτόν, ο εκσυγχρονισμός των κανόνων του ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου είναι, λοιπόν, το θεσμικό εργαλείο για ταχύτερη και αποτελεσματικότερη Δικαιοσύνη. Ο ρυθμός και η ποιότητα του δικαιοδοτικού έργου είναι αναγκαίο να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας. Αυτόν τον κοινό σκοπό, νομίζω, έχουμε θέσει τόσο στο υπουργείο Δικαιοσύνης όσο και κάθε δικαστής ατομικά".

Ακόμη, αναφέρθηκε στο κτιριακό έργο του υπουργείου Δικαιοσύνης, στη βελτίωση και επέκταση ψηφιακών υπηρεσιών και στις νομοθετικές πρωτοβουλίες του υπουργείου. 

Ο κ. Πικραμένος τόνισε ότι "οι δικαστές πρέπει να εξαντλήσουν όλες τις δυνατότητές τους προκειμένου να σταματήσει η καθυστέρηση στην έκδοση αποφάσεων, καθώς η κοινωνία μάς βλέπει ως πολιτειακά όργανα". Σύμφωνα με τον ίδιο, οι δικαστές έχουν τις ίδιες ευθύνες με τους υπουργούς, κάτι που αναφέρεται και στις αποφάσεις του Μισθοδικείου, ότι δηλαδή οι δικαστές είναι ισότιμοι με τους υπουργούς και έχουν το ίδιο μισθολογικό καθεστώς. "Έτσι, εάν δεν βελτιωθεί ο χρόνος έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, δεν δικαιούνται οι δικαστές να έχουν μισθολογικές αξιώσεις, επεσήμανε ο πρόεδρος του ΣτΕ και επανέλαβε πως στην επίλυση των μισθολογικών ζητημάτων πρέπει να προηγηθούν οι δικαστικοί υπάλληλοι.

Τέλος, ο κ. Πικραμένος υπογράμμισε ότι πρέπει στα Διοικητικά Δικαστήρια όλων των βαθμών να υπάρχει προγραμματισμός και καθορισμός στόχων σε βάθος χρόνου, υπό τη καθοδήγηση των προϊσταμένων των τμημάτων του κάθε δικαστηρίου, προκειμένου να μπορέσει να μειωθεί ο αριθμός των εκκρεμών δικογραφιών και να υπάρξει βελτιώσει στον χρόνο απονομής της Δικαιοσύνης.

Ο πρόεδρος της ΕΔΔ, Παναγιώτης Δανιάς, μίλησε για τις μισθολογικές διεκδικήσεις των δικαστών σημειώνοντας: "Ως προς τις αποδοχές των δικαστικών λειτουργών θεωρούμε ότι πρέπει η κυβέρνησή μας να σταματήσει να επηρεάζεται από τις φωνές του λαϊκισμού και να υιοθετήσει τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές που προϋποθέτουν ουσιαστικό διάλογο με τις δικαστικές ενώσεις για το ζήτημα αυτό που τίθεται επί τάπητος κάθε φορά. Δεν είναι για εμάς ευχάριστο να απασχολούμαστε σε κάθε θητεία με μισθολογικά ζητήματα. Όμως, δεν μπορούμε να αδιαφορούμε για αυτά, όταν ταυτόχρονα θεσπίζονται ρυθμίσεις που επιβάλλουν στους δικαστές να υπηρετούν μακριά από τον τόπο συμφερόντων τους και μάλιστα επί διετία".

"Στο πλαίσιο αυτό, η Ένωσή μας, με αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσής της, ζητά την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού σε όλον τον δημόσιο τομέα, καθώς και την κατάργηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για την ανεργία που θυμίζουμε πως επιβλήθηκε με ανεργία στο 25% και συνεχίζεται να εισπράττεται και σήμερα που η ανεργία έχει μειωθεί στο 10%. Δεν μπορεί το κράτος μας να ζητά την αλληλεγγύη των δημοσίων λειτουργών και υπαλλήλων στους χαλεπούς καιρούς και όταν η οικονομία πηγαίνει καλύτερα να μη μειώνει τα αντίστοιχα βάρη και να σφυρίζει αδιάφορα, περιμένοντας δήθεν την έκδοση δικαστικών αποφάσεων για να πράξει τα δέοντα", συμπλήρωσε ο κ. Δανιάς.

"Η κατάσταση της Διοικητικής Δικαιοσύνης από την άποψη των εκκρεμών υποθέσεων ενώπιον των Πρωτοδικείων και Εφετείων είναι σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια εξαιρετική. Σε όλα τα δικαστήρια της χώρας ο χρόνος προσδιορισμού των υποθέσεων είναι ήδη κάτω του ενός έτους, ενώ στο Πρωτοδικείο Αθηνών είναι ήδη στο ενάμισι έτος με πτωτική τάση. Δεν απέχει πολύ ο χρόνος που θα προσεγγίσουμε τον μέσο όρο των ημερών των Ευρωπαϊκών Διοικητικών Δικαστηρίων για την οριστική περαίωση των υποθέσεων", κατέληξε ο πρόεδρος της ΕΕΔ.

πηγή: https://www.capital.gr/epikairotita/3900748/gs-melon-tis-enosis-dioikitikon-dikaston/

Ελευθέριος Βενιζέλος: - Όταν πρότεινε τον σφαγέα του Ελληνισμού, Κεμάλ Ατατούρκ, για Νόμπελ Ειρήνης!

 

Ήταν μια αθέμιτη πολιτική πράξη του Ελευθέριου Βενιζέλου, όταν πρότεινε τον σφαγέα του Ελληνισμού Κεμάλ Ατατούρκ για Νόμπελ Ειρήνης; Ίσως και να ήταν..

Τον Μάρτιο, στις 18, συμπληρώνονται 90 χρόνια από τον θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου. Αναμφίβολα, στη συνείδηση των πολλών, ο πολιτικός από τα Χανιά κατέχει υψίστη θέση για την προσφορά του στο έθνος: ήταν ο πραγματοποιός των ιδανικών της Επανάστασης του 1909, συνέδεσε το όνομα του με τη θαυμαστή εξόρμηση των Βαλκανικών Πολέμων· από το 1919 ανέλαβε την ευθύνη της πραγματοποιήσεως του μεγαλύτερου ιδανικού των Ελλήνων της εποχής, εκείνο της Μεγάλης Ιδέας· επί των ημερών του στον πρωθυπουργικό θώκο τα ελληνικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη και η Ελλάδα προσάρτησε την Ανατολική Θράκη.

Όμως, δεν μπορεί ο ιστορικός να μην προσάψει στον Βενιζέλο τις αναλογούντες ευθύνες για τον ολέθριο Εθνικό Διχασμό που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή, την οικονομική κρίση του 1929 (παγκόσμιο το φαινόμενο μετά το κραχ στη Νέα Υόρκη) που οδήγησε στη χρεοκοπία του 1932 και άλλα λάθη, μείζονος ή ήσσονος σημασίας. Θα σταθούμε ιδιαιτέρως στην Μικρασιατική Καταστροφή.

«Είμαστε πανέτοιμοι»... για την Καταστροφή

Στις 6 Μαΐου του 1919, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, βρισκόταν στο Παρίσι όταν δέχτηκε τηλεφώνημα από τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Λόιδ Τζωρτζ, ο οποίος του ζητούσε να τον δει από κοντά. Οι δύο άνδρες συναντήθηκαν στις 14:45 και ο βρετανός πρωθυπουργός ρώτησε τον Βενιζέλο: «Έχετε διαθέσιμο στρατό;». «Έχομεν...», απάντησε δίχως δισταγμό ο Βενιζέλος που διερωτήθει: «...αλλά περί τίνος πρόκειται;»
«Αποφασίσαμε με τον πρόεδρο Ουίλσον (των ΗΠΑ) και τον Κλεμανσώ (πρωθυπουργός τη Γαλλίας), ότι δέον να καταλάβετε την Σμύρνη»!
Ο Βενιζέλος δίχως σκέψη και χωρίς να ζητήσει διευκρινίσεις σε τι αποσκοπούσε εκείνη η προτροπή απάντησε: «Είμαστε πανέτοιμοι»! Πραγματικά δύο εβδομάδες μετά, ελληνική μεραρχία αποβιβαζόταν στη Σμύρνη. Η κερκόπορτα για την άλωση του Ελληνισμού της Μικρασίας είχε μόλις ανοίξει.

Ακόμα μια λάθος κίνηση του Βενιζέλου στην ευρωπαϊκή σκακιέρα: η αποστολή 30.000 στρατιωτών στην Ουκρανία για την αντιμετώπιση των Μπολσεβίκων! Οι σύμμαχοι επεδίωξαν την συμμετοχή των Ελλήνων στην εκστρατεία της Κριμαίας, αφού έτσι θα μειωνόταν το δικό τους κόστος σε ανθρώπινο δυναμικό και υλικό.

«Αλλά, πράγματι, πταίει ο Βενιζέλος...»

Η εξωτερική πολιτική του Βενιζέλου εκινείτο επί ξυρού ακμής. Και επακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή για την οποία ο κερκυραίος δημοσιογράφος, Γεράσιμος Λύχνος, αρχισυντάκτης του «Ελευθέρου Βήματος» έγραφε στο φύλλο της 30ης Αυγούστου του 1922: «Αλλά, πράγματι, πταίει ο Βενιζέλος. Πταίει, διότι ακαίρως ενέδωσεν εις την αξίωσιν των μικρών και εμπαθών αντιπάλων του και προέβη εις εκλογάς προτού στερεώση το έργον των δεκαετών μόχθων του Έθνους. Πταίει, διότι υπέπεσεν εις τρομεράν πλάνην πιστεύσας ότι άνδρες ως οι κ.κ. Στράτος και Γούναρης, και πάντες οι άλλοι οι μετ’ αυτών, ενέκλειον εις τας αμαρτωλάς των υπάρξεις και κάποιο περιθώριον πατριωτικής συνειδήσεως, ένα οσονδήποτε ποσοστόν φιλολάου ενδιαφέροντος [...] Έθεσε την απόδειξιν της αφοσιώσεώς του εις το συνταγματικόν της χώρας Πολίτευμα υπεράνω της εξασφαλίσεως του μέλλοντος της Πατρίδος και εθυσίασεν εις την πολλήν του κοινοβουλευτικήν ευθιξίαν μεγάλα της Ελλάδος συμφέροντα».

Ο Κεμάλ με τον Βενιζέλο στην Άγκυρα.

Επιστολή για Νόμπελ στον Κεμάλ!

Τα χρόνια χύθηκαν σαν μαύρος μανιασμένος χείμαρρος στην Ελλάδα, αφήνοντας στις όχθες του προσφυγιά, φτώχεια, εξαθλίωση, οικονομικό χάος. Από τη Μικρασία, τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη εκδιώχθηκαν μέχρι και 1,5 εκατ. Έλληνες. Χιλιάδες άνθρωποι σφαγιάστηκαν και ακόμα τόσοι έμειναν ανέστιοι και πένητες, γιατί; Διότι οι πολιτικοί- και του Βενιζέλου μη εξαιρουμένου- ακολούθησαν τις οδηγίες των Μεγάλων Δυνάμεων που οδήγησαν σε εθνικούς γκρεμούς.
Και φθάνουμε στη δεκαετία του 1930. Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο σφαγέας των Ελλήνων, έχει ονομαστεί «Ατατούρκ» που θα πει Πατέρας των Τούρκων. Και ο Βενιζέλος, ο «Εθνάρχης των Ελλήνων» προτείνει τον Κεμάλ για να του απονεμηθεί το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης! Ποιόν; Τον μακελάρη των Ελλήνων, τον δήμιο των Ποντίων! Αυτόν πρότεινε ο Ελευθέριος Βενιζέλος για το Νόμπελ Ειρήνης του 1934.
Η επιστολή, σημειώνεται στο Αρχείο Ελευθερίου Βενιζέλου, πως γράφτηκε το 1930 και απευθύνεται στον πρόεδρο της επιτροπής των βραβείων Νόμπελ στην Νορβηγία και είναι γραμμένη στην γαλλική γλώσσα· σήμερα αντίγραφό της βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη, στο Αρχείο Ελευθερίου Βενιζέλου, στο φάκελο 283-108.
Στα σχόλιά της η Επιτροπή των Νόμπελ γράφει: «Ο Κεμάλ ήταν στον κατάλογο των υποψηφίων, αλλά δεν συντάχθηκε καμία αξιολόγηση. Υποτίθεται ότι θα προστίθετο αργότερα, αλλά δεν προστέθηκε καμία αξιολόγηση γι' αυτόν».
Διαβάστε την επιστολή, που είχε συνταχτεί στη γαλλική γλώσσα και σήμερα υπάρχει αντίγραφό της στο Μουσείο Μπενάκ

«Κύριε πρόεδρε.
Επί σχεδόν επτά αιώνες όλη η Εγγύς Ανατολή και ένα μεγάλο τμήμα της Ευρώπης υπήρξαν το θέατρο αιματηρών πολέμων, των οποίων η αντίχηση υπήρξε τεράστια. Η οθωμανική αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων υπήρξε το βασικό αίτιο. Η υποταγή χριστιανικών λαών σε έναν ζυγό αφόρητης καταπίεσης, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου, με μοιραία κατάληξη και οι αλλεπάλληλες εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών, πού ήλπιζαν στη χειραφέτηση τους, δημιούργησαν μία κατάσταση πραγμάτων πού θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η οθωμανική αυτοκρατορία διατηρούσε την πορεία πού είχαν χαράξει οι Σουλτάνοι. Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του (σ.τ.σ. τους Έλληνες εννοεί…), έθεσε οριστικώς τέρμα σ’ αύτη την κατάσταση αστάθειας και έλλειψης ανεκτικότητας, της όποιας η διατήρηση δεν θα γεννούσε παρά μόνον νέους και σοβαρούς κινδύνους δια την ειρήνη στο μέλλον.

»Σπανίως πραγματοποιείται σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα μία τόσο ριζική αλλαγή στη ζωή μιας χώρας. Τη θέση μιας φθίνουσας αυτοκρατορίας, η οποία ζει υπό ένα θεοκρατικό καθεστώς, όπου η έννοια του δικαίου και της θρησκείας συγχέονται, παίρνει ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο ζωντάνια. Με την προτροπή του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ Πασά, το απολυταρχικό καθεστώς των σουλτάνων καταργήθηκε και το κράτος έγινε απολύτως λαϊκό. Ολόκληρο το έθνος κινητοποιήθηκε προς τη φιλόδοξη, δίκαιη προσπάθεια να συμπεριληφθεί στην εμπροσθοφυλακή των πολιτισμένων λαών.
Όμως, το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης συμβάδισε με όλες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που έδωσαν στο νέο, εντόνως εθνικό, κράτος της Τουρκίας τη σημερινή του μορφή. Η Τουρκία ρύθμισε πράγματι όλα τα εδαφικά θέματα με τους γείτονες της και, απολύτως ικανοποιημένη από τα εθνικά και πολιτικά της σύνορα, κατέστη πραγματικός πυλώνας της ειρήνης στην εγγύς Ανατολή.

»Εμείς οι Έλληνες, τους οποίους οι αιματηροί αγώνες κράτησαν επί πολλούς αιώνες σε μια κατάσταση συνεχούς αντιπαράθεσης με την Τουρκία, είμαστε οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τα αποτελέσματα της βαθείας αλλαγής που συνετελέσθη στη χώρα αυτή, τη διάδοχο της παλαιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας. Έχοντας, από την επαύριο της καταστροφής στη Μικρά Ασία, διακρίνει την πιθανότητα μιας συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, η οποία βγήκε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της τείναμε το χέρι το οποίο εκείνη δέχθηκε και έσφιξε με ειλικρίνεια. Από την προσέγγιση αυτή, η οποία μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα των δυνατοτήτων συνεννόησης ανάμεσα σε δύο λαούς τους οποίους έχουν διαιρέσει οι πλέον σοβαρές διαφορές, εφ’ όσον αφεθούν να διαποτιστούν από την ειλικρινή επιθυμία της ειρήνης, δεν προέκυψαν παρά μόνο ευεργετήματα, τόσο για τις δύο χώρες, όσο και για την ειρηνική τάξη στην Εγγύς Ανατολή. Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται η πολύτιμη αυτή συμβολή στην υπόθεση της ειρήνης είναι ο πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Πασάς.
Έχω λοιπόν την τιμή, με την ιδιότητά μου ως αρχηγού της ελληνικής κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του ελληνο-τουρκικού συμφώνου σημάδεψε μια νέα εποχή στην πορεία τής Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να θέσω προ των εξεχόντων μελών της επιτροπής του βραβείου Νόμπελ για την ειρήνη την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ως άξιου αυτής της επιφανούς τιμής. Δεχθείτε, κύριε πρόεδρε, την έκφραση της μέγιστης εκτίμησης μου.
Υπογραφή.
Ελευθέριος Βενιζέλος,
Πρωθυπουργός τής Ελλάδος».

Η Καταστροφή ακόμα πονάει...

Οι εκκρεμότητες με την Τουρκία...

Στις 29 Οκτωβρίου του 1930, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, συνυπέγραψε με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας Ισμέτ Ινονού, στην Άγκυρα, παρουσία του Κεμάλ, Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο Φιλίας, Ουδετερότητα ς, Συνδιαλλαγής και Διαιτησίας. Μέχρι εκεί καλά.
Οι υποστηρικτές της πολιτικής του Ελευθέριου Βενιζέλου θεωρούν ότι μετά και τους Βαλκανικούς Πολέμους, τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, ο στόχος της εθνικής ολοκλήρωσης είχε επιτευχθεί, με τα όρια του ελληνικού κράτους να ταυτίζονται με τον ελληνισμό. Συνεπώς, προκειμένου να γίνει ανόρθωση του κράτους έπρεπε να λυθούν οριστικά οι εκκρεμότητες με την Τουρκία. Ε, η πρόταση του Βενιζέλου για το Νόμπελ Ειρήνης στον Κεμάλ ήταν το επιστέγασμα…

Αν και το αίμα των σφαγιασθέντων ήταν ακόμα νωπό, οι οιμωγές ακούγονταν στις προσφυγικές συνοικίες της Ελλάδας και η πληγή της Μικρασίας, ακόμα και σήμερα, ανοιχτή παραμένει, ο Βενιζέλος κινήθηκε με πολιτική πυξίδα: θέλησε να επιλύσει την κάθε διαφωνία με την Τουρκία, γιατί έτσι θεωρούσε πως θα μπορούσε η χώρα να προχωρήσει μπροστά.

Και προχώρησε: συνεχείς τουρκικές προκλήσεις, εισβολή και κατάληψη του 36,2% της Κύπρου, συνεχής αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο, Ίμια, θάνατος, αίμα, προσφυγιά και τα λοιπά και τα λοιπά.
«Οι μεγάλοι μαστόροι κάνουν τα μεγάλα λάθη» είχε πει ο Βενιζέλος και η ρήση του σίγουρα «φωτογράφιζε» (και) τον ίδιο!

https://www.ethnos.gr/history/article/396356/miaathemithpolitikhpraxhtoyeleytherioybenizeloyotanproteinetonsfageatoyellhnismoykemalatatoyrkgianompeleirhnhs

ΝΕΟ παγκόσμιο ρεκόρ καθυστερήσεων και λαθών στις συντάξεις

 

Ως δευτερεύουσες καθυστερήσεις, κάτι σαν μποτιλιάρισμα σε παράδρομους, αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τα σοβαρά προβλήματα στην απονομή και κανονικοποίηση των συντάξεων. Στην πράξη, όμως, οι εκκρεμότητες αυτές συνεχίζουν να ταλαιπωρούν έως και 200.000 ασφαλισμένους, οι οποίοι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε λάθη, ελλιπείς υπολογισμούς και προσωρινές παροχές, παρά τις μεγαλοστομίες για ψηφιακή μετάβαση και επιτάχυνση των διαδικασιών.

Το υπουργείο Εργασίας και ο ΕΦΚΑ εμφανίζονται ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι οι συντάξεις για ασφάλιση σε ένα μόνο ταμείο εκδίδονται πλέον σε δύο ή τρεις μήνες. Πρόκειται, όπως χαρακτηριστικά λέγεται, για τις λεωφόρους του ασφαλιστικού συστήματος. Την ίδια στιγμή, όμως, στις περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης σε δύο, τρία ή και περισσότερα ταμεία, οι χρόνοι παραμένουν σαφώς μεγαλύτεροι και συχνά απροσδιόριστοι.

Οι βασικές εστίες του προβλήματος

Το πραγματικό έλλειμμα εξυπηρέτησης δεν εντοπίζεται στην έκδοση των απλών συντάξεων, αλλά σε μια σειρά από χρόνιες εκκρεμότητες που παραμένουν άλυτες.

1. Πάνω από 80.000 αιτήσεις θεραπείας, επανυπολογισμού και διόρθωσης συνταξιοδοτικών πράξεων βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Πρόκειται για υποθέσεις με προφανή λάθη, τα οποία δεν αφορούν μόνο πράξεις που εκδόθηκαν από ιδιώτες εργατολόγους, δικηγόρους ή εξειδικευμένους συνταξιούχους πρώην υπαλλήλους ταμείων, αλλά και από τις ίδιες τις υπηρεσίες του ΕΦΚΑ. Σε πολλές περιπτώσεις τα σφάλματα σχετίζονται με τον υπολογισμό της σύνταξης βάσει του τελευταίου ταμείου, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αποκλίσεις στα έτη ασφάλισης, στις προσαυξήσεις λόγω παράλληλης απασχόλησης, αλλά και στην καταβολή της εθνικής σύνταξης. Ειδικά στις περιπτώσεις παράλληλης ασφάλισης στον πρώην ΟΓΑ και στον αστικό τομέα, ο ΕΦΚΑ υπολογίζει σύνταξη αγρότη, όπου η εθνική σύνταξη είναι μειωμένη, σε αντίθεση με τα 446 ευρώ που ισχύουν στον αστικό τομέα.

2. Περισσότερες από 50.000 αιτήσεις για απόδοση συμπληρωματικής σύνταξης λόγω παράλληλης ασφάλισης δεν έχουν εξεταστεί. Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμη και συνταξιούχοι που έλαβαν κύρια σύνταξη πριν από δέκα χρόνια δεν έχουν λάβει πλήρεις αποδοχές ούτε οριστική συνταξιοδοτική πράξη. Η πάγια πρακτική του ΕΦΚΑ είναι η καταβολή της σύνταξης από τον φορέα όπου θεμελιώνεται το δικαίωμα και η μετάθεση της προσαύξησης από τον δεύτερο φορέα στις ασφαλιστικές καλένδες, παρότι προβλέπεται προσαύξηση 0,075% για κάθε ποσοστιαία μονάδα ασφαλίστρων ανά έτος ασφάλισης.

3. Πάνω από 75.000 εκκρεμότητες αφορούν επικουρικές συντάξεις. Ο e ΕΦΚΑ επιλέγει να ολοκληρώνει την κύρια σύνταξη και αντιμετωπίζει την επικουρική ως δευτερεύουσα διαδικασία, μεταθέτοντάς την για το μέλλον. Ακόμη δυσμενέστερη είναι η μεταχείριση όσων διεκδικούν δεύτερη επικουρική σύνταξη, καθώς αντιμετωπίζονται περίπου ως επιτήδειοι, σαν να μην έχουν καταβάλει τις αντίστοιχες εισφορές.

4. Είτε πρόκειται για μία διαδοχική επικουρική από δύο ταμεία είτε για δύο ξεχωριστές επικουρικές, το τελικό ποσό είναι το ίδιο και υπολογίζεται, για τα έτη μετά το 2013, με ποσοστό 0,45% ανά έτος ασφάλισης επί του συντάξιμου μισθού.

https://www.dimokratia.gr/oikonomia/656073/rekor-kathysteriseon-kai-lathon-stis-syntaxeis/

Το λένε κτύποι και βροντές το λένε και καμπάνες -Τα πήραμε τα Γιάννενα

 Βρισκόμαστε στο 1913, και ο πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος έχει ολοκληρωθεί όσον αφορά το Μέτωπο της Μακεδονίας, με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ενώ η προσπάθεια του Στρατού της Ηπείρου υπό τον Αντιστράτηγο Σαπουντζάκη, προσκρούει, από την 30 Νοεμβρίου του 1912, στην ισχυρή αμυντική τοποθεσία των Ιωαννίνων.

• Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες, ο Ελληνικός Στρατός δεν μπόρεσε να διασπάσει την εξαιρετικά οχυρωμένη Τοποθεσία Ιωαννίνων. Προ της καταστάσεως αυτής, στις 3 Ιανουαρίου, διοριζόταν Αρχιστράτηγος όλων των Ελληνικών Δυνάμεων (Μακεδονίας και Ηπείρου) ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, ο οποίος έφθασε στην Φιλιππιάδα στις 10 Ιανουαρίου.

Παραλλήλως, ο Στρατός Ηπείρου, είχε ενισχυθεί με ακόμη δύο Μεραρχίες Το Υψίπεδο των Ιωαννίνων, έχει σχήμα ελλειψοειδές με διαστάσεις περίπου 40 χλμ. Μήκος και πλάτος 22 χλμ. Το ύψος του από την επιφάνεια της θαλάσσης είναι περί τα 500 μέτρα. Στο κέντρο του Υψιπέδου βρίσκονται τα Ιωάννινα.

Το Υψίπεδο περιβάλλεται από υψηλούς και δυσπρόσιτους ορεινούς όγκους, ενώ ενδιαμέσως υπάρχουν τα φύσει οχυρά υψώματα, με κυριότερα το Αυγό και το Μπιζάνι, τα οποία και καλύπτουν από Νότο τα Ιωάννινα. Αυτά, τα από μόνα τους οχυρά υψώματα, είχαν ενισχυθεί με πληθώρα αμυντικών έργων, που είχαν κατασκευασθεί από τους Τούρκους, με την καθοδήγηση του Γερμανού Στρατηγού Φον Ντερ Γκολτς. Ο ίδιος είχε αναλάβει και την οχύρωση της Τοποθεσίας του Σαρανταπόρου και είχε πει: «Αν ο Ελληνικός Στρατός επιτεθεί κατά τη τοποθεσίας Σαρανταπόρου, αυτή θα είναι ο τάφος του». 

Ο Ελληνικός Στρατός, πράγματι επετέθη στο Σαραντάπορο και πήρε στο κυνήγι τους Τούρκους μέσα σε 24 ώρες… Οι διατιθέμενες δυνάμεις των αντιπάλων στην Ήπειρο ήταν: Τούρκοι 30.000 άνδρες και Έλληνες 40.000, με τα ανάλογα μέσα πυρός (πυροβόλα και πολυβόλα).

Σκοπός των Τούρκων, ήταν να απαγορεύσουν τα δρομολόγια που οδηγούσαν προς τα Ιωάννινα και να παρεμποδίσουν την κατάληψη της πόλεως, καθώς και της ευρύτερης περιοχής. Το Σχέδιο των Ελλήνων προέβλεπε επίθεση κατά του δεξιού των Τούρκων, μέχρι την περιοχή του Υψ. Δουρούτη, με τρεις φάλαγγες των 20 συνολικώς ταγμάτων, ώστε να υπερκεράσουν την οχυρωμένη τοποθεσία Μπιζανίου και τελικώς να απελευθερώσουν τα Ιωάννινα. Οι υπόλοιπες δυνάμεις (II, VIII και VI Μεραρχίες, θα ενεργούσαν ως αποστολές απασχολήσεως – αγκιστρώσεως του εχθρού, και υποβοηθήσεως της Κυρίας Προσπαθείας.

Η επίθεση των Ελλήνων, άρχισε με το Πρώτο Φως της 20 ης Φεβρουαρίου, με ιδιαίτερη σφοδρότητα, και μέχρι τις 17.00 είχαν καταλάβει το χωριό Πεδινή με το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων (Διοικητής Αντισυνταγματάρχης Παπαδόπουλος Διονύσιος).

Μετά την εξέλιξη αυτή, ο Διοικητής της 2ας Φάλαγγας απέστειλε διαταγή στο 1ο Σύνταγμα Ευζώνων, να ανακόψει την προέλασή του και να εγκατασταθεί προσωρινώς, αμυντικά, στα υψώματα της Πεδινής. Το Σύνταγμα δεν έλαβε εγκαίρως την διαταγή, και συνεχίζει ακάθεκτο την επίθεσή του, και μετά μία ώρα (18.00) τα δύο Τάγματά του με επικεφαλής το 9ο Τάγμα του Ταγματάρχου Ιωάννου Βελισσαρίου, εισέρχεται στο χωριό Άγ Ιωάννης (σημερινό Βελισσάριος).

Εκεί εγκαθιστούν τμήματα ασφαλείας, αποκόπτουν τις τηλεφωνικές γραμμές με την κυρία αμυντική τοποθεσία (Μπιζάνι) και συλλαμβάνουν πολλούς αιχμαλώτους. Η εμφάνιση Ελληνικών τμημάτων στις παρυφές της πόλεως των Ιωαννίνων, έδωσε την εντύπωση στους Τούρκους ότι το μέτωπο είχε ανατραπεί πλήρως, ενώ βεβαίως δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο.

Έτσι, στις 23.00, ο Τούρκος Αρχιστράτηγος Εσσάτ Πασάς, έστειλε στον Διάδοχο Κωνσταντίνο προτάσεις παραδόσεως, οι οποίες έγιναν αποδεκτές. Το Πρωτόκολλο Παραδόσεως των Ιωαννίνων υπεγράφη τις πρωινές ώρες της 21ης Φεβρουαρίου 1913 στο χωριό Άγιος Ιωάννης. Από Ελληνικής πλευράς υπέγραψαν οι Λοχαγοί Ιωάννης Μεταξάς και Ξενοφών Στρατηγός και από Τουρκικής, ο Αντισυνταγματάρχης Βεχήπ Μπέης, Διοικητής της Οχυρωμένης Τοποθεσίας.

Την επομένη, 22 Φεβρουαρίου το πρωί, ο Αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος, εισέρχεται επισήμως στην πόλη, υπό τις αποθεωτικές εκδηλώσεις των κατοίκων και κατευθύνεται στον Μητροπολιτικό Ναό, όπου εψάλη δοξολογία σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Ο Κωνσταντίνος πληροφορηθείς την «αποκοτιά» του Βελισσαρίου, να σπεύσει χωρίς διαταγή προς το Άγιο Ιωάννη, διέταξε να τον φέρουν μπροστά του, και, ατενίζοντάς τον κατάματα, του λέει γεμάτος συγκίνηση: «Υπέροχε τρελέ. Είσαι άξιος ραπίσματος, αλλά και φιλήματος. Τώρα προτιμώ το φίλημα».

Την εικόνα των ημερών, απεικονίζει θαυμάσια ο Γεώργιος Σουρής, ο κορυφαίος σατιρικός ποιητής της Ελλάδος, που τραγουδά: Τα πήραμε τα Γιάννενα, μάτια πολλά το λένε, τραγουδά:

μάτια πολλά το λένε,
μάτια πολλά το λένε
όπου γελούν και κλαίνε.
Το λεν πουλιά του Γρεβενού
κι’ αηδόνια του Μετσόβου
που τά’ χε διώξει παγωνιά
κι’ ανατριχίλα φόβου.
Το λένε κτύποι και βροντές
το λένε και καμπάνες
το λένε και χαρούμενες
και μαυροφόρες μάνες
Το λένε και Γιαννιώτισσες
που ζήσαν χρόνια βόγγου
το λένε και Σουλιώτισσες
στις ράχες του Ζαλόγγου.

ΠΗΓΉ: https://www.dimokratia.gr/apopseis/656077/ta-pirame-ta-giannena/

Εκλογές Ε.Α.Α.Σ/ Παράρτημα Άρτας: Αποτελέσματα Εκλογών για την Ανάδειξη του Δ.Σ/Ε.Α.Α.Σ

 

Αποτελέσματα  Εκλογών για την ανάδειξη του Δ.Σ/Ε.Α.Α.Σ

Τελικός αριθμός Εγγεγραμμένων: 225

Ψήφισαν: 

α. Στην έδρα του παραρτήματος 119

β. Στην έδρα άλλων παραρτημάτων : 12

γ. Σύνολο 131

δ. Ποσοστό συμμετοχής: 58,22 %

ε. Το μεγαλύτερο ποσοστό αποχής προέρχεται από τους απόστρατους αστυνομικούς (χωροφυλακή) 

Λεφτά υπάρχουν!! - Μόνο για τα κόμματα - Πίνακας, με τα εκατομμύρια ευρώ που τους χορηγούνται για το 2026

 

Η κρατική χρηματοδότηση για το 2026 φτάνει τα 40.161.600 ευρώ

Μπορεί οι περισσότεροι Ελληνες να υποχρεώνονται να σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι ή και να αδυνατούν να βγάλουν τον μήνα, αλλά για το πολιτικό σύστημα λεφτά υπάρχουν και μάλιστα πολλά. Αυτό επιβεβαιώνεται άλλη μία φορά μέσω της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, στην οποία δημοσιεύτηκε ο πίνακας με την κατανομή της κρατικής χρηματοδότησης για τα κόμματα το 2026. Σε αυτήν αναφέρεται αναλυτικά ποια κόμματα και με ποιον τρόπο θα μοιραστούν το διόλου ευκαταφρόνητο κονδύλι που ξεπερνά τα 40 εκατ. ευρώ και για την ακρίβεια 40.161.600 ευρώ – μολονότι, όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, ο πολιτικός χάρτης αλλάζει ραγδαία.

Με βάση την απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών διαχωρίζεται η χρηματοδότηση αυτή σε δύο βασικές κατηγορίες: τα 33.468.000 ευρώ θα διατεθούν ως τακτική ετήσια επιχορήγηση για τις λειτουργικές ανάγκες των κομμάτων, ενώ τα υπόλοιπα 6.693.600 ευρώ προορίζονται, ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, για «ερευνητικούς και επιμορφωτικούς σκοπούς», επιτρέποντας στα κόμματα να ενισχύσουν δραστηριότητες που σχετίζονται με μελέτες, σεμινάρια και επιμόρφωση στελεχών, αλλά αποτελεί κοινό μυστικό ότι αποτελούν βιτρίνα για την κάλυψη εξόδων.

Αν και τα ποσοστά τους έχουν καταρρεύσει, η κατανομή ακολουθεί την εκλογική δύναμη του 2023, με τη Νέα Δημοκρατία να καταλαμβάνει την πρώτη θέση στη λίστα, εισπράττοντας 14.800.294,72 ευρώ. Ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με 7.025.636,38 ευρώ.

Eκλογική δύναμη

Το κόμμα της Κουμουνδούρου μπορεί να έχει πάψει να κατέχει τον τίτλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ωστόσο για τον επιμερισμό των χρημάτων λαμβάνεται ως κριτήριο το ποσοστό των τελευταίων εθνικών εκλογών, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ είχε λάβει 17,83%, ενώ το ΠΑΣΟΚ 11,84%, το οποίο τώρα παίρνει 4.974.785,78 ευρώ. Κι επειδή πρόκειται τυπικά για συνασπισμό κομμάτων, από το ποσό αυτό, τα 3.731.089,33 ευρώ πάνε στο Κίνημα Αλλαγής και τα 1.243.696,45 ευρώ πάνε στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Το ΚΚΕ θα λάβει 3.556.615,10 ευρώ, η Ελληνική Λύση 2.443.246,16 ευρώ, η ΝΙΚΗ 2.191.576,63 ευρώ, ενώ η Πλεύση Ελευθερίας 2.010.526,99 ευρώ και για τη δε Νέα Αριστερά προβλέπεται το ποσό των 211.376,84 ευρώ. Από τα άλλα κόμματα, η Φωνή Λογικής, που έχει εκλέξει ευρωβουλευτή, θα λάβει 462.386,84 ευρώ, ενώ το ΜέΡΑ25, που έχει λάβει ποσοστό άνω του 1,5% στις εθνικές εκλογές, 211.376,84 ευρώ. Για το κόμμα των «Σπαρτιατών», το ποσό των 2.062.400,88 ευρώ δεν θα καταβληθεί άμεσα.

πηγή:https://www.dimokratia.gr/politiki/655543/lefta-yparchoyn-mono-gia-ta-kommata/