Το 2026 δεν χρειαζόμαστε άλλες ψεύτικες ευχές.
Χρειαζόμαστε αλήθεια, τάξη και πατρίδα.
Εύχομαι καλή χρονιά σε κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα.
Εύχομαι το 2026 να είναι χρονιά αξιοπρέπειας για την οικογένεια,
ανάσας για την οικονομία
και ασφάλειας για την πατρίδα μας.
Όμως το λέω ξεκάθαρα:
καμία ευχή δεν πιάνει τόπο όταν η Ελλάδα κυβερνάται με φόβο, ιδεοληψίες και υποχωρήσεις.
Πρώτη αλήθεια: Χωρίς σύνορα, δεν υπάρχει χώρα
Η παράνομη μετανάστευση δεν είναι πρόοδος.
Είναι πολιτική επιλογή διάλυσης.
Δεν μπορεί να υπάρξει:
• οικονομία
• κοινωνική συνοχή
• προστασία της ελληνικής οικογένειας
όταν τα σύνορα είναι ανοιχτά και το κράτος απών.
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ λέει τέλος:
• άμεση και ουσιαστική φύλαξη συνόρων
• επιστροφές όλων των παράνομων μεταναστών
• ξεκαθάρισμα με τις ΜΚΟ που λειτουργούν ανεξέλεγκτα
.jpg)
Η Ελλάδα δεν είναι αποθήκη ψυχών.
Είναι πατρίδα.
Δεύτερη αλήθεια: Χωρίς ασφάλεια, δεν υπάρχει οικονομία
Η ακρίβεια, ο φόβος και η εγκληματικότητα πνίγουν τον εργαζόμενο, τον επαγγελματία, τη μικρομεσαία επιχείρηση.
Η ανοχή στο έγκλημα είναι αντικοινωνική πολιτική.
Το 2026 πρέπει να είναι χρονιά:
• νόμου και τάξης
• ισχυρής Ελληνικής Αστυνομίας
• αυστηρών ποινών και πραγματικής δικαιοσύνης
Ο νομοταγής πολίτης δεν θα απολογείται άλλο.
Ο παραβάτης θα φοβάται το κράτος — όχι το αντίστροφο.
Τρίτη αλήθεια: Οικονομία για την οικογένεια, όχι για τα συμφέροντα
Η ελληνική οικογένεια δεν αντέχει άλλο:
• φόρους
• πληθωρισμό
• επιδόματα-κοροϊδία
Χρειάζεται:
• μείωση φόρων
• στήριξη της εργασίας
• πραγματικό εισόδημα και προοπτική για τα παιδιά της στην Ελλάδα
Η οικογένεια είναι το θεμέλιο του Έθνους.
Όποιος τη χτυπά, χτυπά την Ελλάδα.
Εθνική κυριαρχία χωρίς αστερίσκους
Δεν ευχόμαστε μια Ελλάδα υποχωρητική.
Ευχόμαστε — και διεκδικούμε — μια Ελλάδα όρθια, κυρίαρχη και υπερήφανη.
Όχι σε:
• εθνικές εκπτώσεις
• εντολές που φτωχοποιούν τον λαό
• κυβερνήσεις διαχείρισης της παρακμής
Το 2026 ας είναι η χρονιά που η Ελλάδα:
• σταματά να απολογείται
• βάζει την οικογένεια μπροστά
• ξαναβρίσκει τη φωνή της
Η ΦΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗΣ δεν μοιράζει ψευδαισθήσεις.
Λέει αυτά που πρέπει να ειπωθούν.
Καλή χρονιά με Πατρίδα.
Καλή χρονιά με Οικογένεια.
Καλή χρονιά με Λογική.
Αφροδίτη Λατινοπούλου
Πρόεδρος ΦΩΝΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
Το 2026 θα είναι άλλη μια χρονιά κατά την οποία ο Κρατικός Προϋπολογισμός προβλέπει ένα σημαντικό πλεόνασμα για τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει το 1 δισ. ευρώ. Αυτό τη στιγμή που, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, 6 στους 10 συνταξιούχους λαμβάνουν κάτω από 1.000 ευρώ κύρια σύνταξη.
Ετσι, παρά την επίσημη παραδοχή του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη από το βήμα της Βουλής ότι οι αυξήσεις που δόθηκαν τα τελευταία χρόνια είναι μικρότερες από τις αθροιστικές αυξήσεις του πληθωρισμού, και συνεπώς οι συνταξιούχοι επί της θητείας του έγιναν φτωχότεροι, η κυβέρνηση αρκέστηκε σε ένα επίδομα ύψους 250 ευρώ (που δόθηκε την περασμένη εβδομάδα με πολλούς κόφτες και εξαιρέσεις), αντί για την πλήρη επαναφορά της 13ης σύνταξης.
Ακόμα χειρότερα, οι μόνιμες αυξήσεις που θα δοθούν από το νέο έτος ανέρχονται στο εξευτελιστικό ποσοστό του 2,4%, και αυτό όχι για όλους, καθώς όσοι διατηρούν προσωπική διαφορά θα πάρουν το μισό, δηλαδή αύξηση 1,2%.
Μόλις προ εβδομάδων, στις 14 Νοεμβρίου, στη Βουλή, ο πρωθυπουργός ομολόγησε δημόσια την κατάφωρη αδικία που έχουν υποστεί επί της θητείας του οι συνταξιούχοι. Απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. Νίκου Ανδρουλάκη για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραδέχτηκε ότι «ο πληθωρισμός της τελευταίας πενταετίας στην Ελλάδα είναι 20%», για να προσθέσει πως «οι μέσες αυξήσεις των συνταξιούχων, συνολικά επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας, είναι 14%. Πράγματι, είναι χαμηλότερες από τον πληθωρισμό, όμως αυτό είναι και απότοκο μιας προβληματικής κατάστασης την οποία εμείς κληρονομήσαμε».
Αυτό που υπονοεί ότι κληρονόμησε ο πρωθυπουργός είναι μία πλειάδα από μνημονιακούς νόμους που πετσόκοψαν τις συντάξεις: από τον νόμο του 2012 -και με δική του υπογραφή- με τον οποίο καταργήθηκαν η 13η και η 14η σύνταξη, μέχρι και τον νόμο Κατρούγκαλου, τον οποίο ουδέποτε κατήργησε, αν και το υποσχόταν ήδη 2 χρόνια πριν κερδίσει τις εκλογές. Αντιθέτως, από τους πρώτους νόμους που ο ίδιος έφερε στη Βουλή το 2019, περιελάμβανε την εκ νέου κατάργηση της 13ης σύνταξης, που είχε επανέλθει με νόμο –και χορηγηθεί στους συνταξιούχους– τον Απρίλιο του ίδιου έτους.
Υπό την πίεση των δημοσκοπήσεων και της κοινής γνώμης, που πεισματικά αρνείται να υπακούσει στο αφήγημα των αχρείαστων πλεονασμάτων, η κυβέρνηση θέσπισε ένα μόνιμο ετήσιο επίδομα, που θα δίνεται όπως και φέτος, κάθε Νοέμβριο, ύψους 250 ευρώ. Βεβαίως, αυτό περιέχει τόσο πολλούς και παράλογους περιορισμούς, με συνέπεια να το λάβουν περίπου 1,4 εκατ. συνταξιούχοι και όχι όλοι. Και επιπλέον, τα 250 ευρώ επ’ ουδενί δεν μπορούν να αντισταθμίσουν τη 13η σύνταξη.
Αποκαρδιωτική είναι, όμως, και η συνολική εικόνα σε ό,τι αφορά τους συνταξιούχους, καθώς πάνω από τους μισούς, ποσοστό 58%, λαμβάνουν κάτω από 1.000 ευρώ μεικτά. Σύμφωνα με την Εκθεση «Ηλιος» του υπουργείου Εργασίας για τον μήνα Σεπτέμβριο, 1.143.782 συνταξιούχοι εισπράττουν συντάξεις χαμηλότερες των 1.000 ευρώ και μόλις 802.932, ποσοστό περίπου 42%, λαμβάνουν υψηλότερες. Μάλιστα, οι νέες συντάξεις για εργαζομένους ιδιωτικού τομέα ανέρχονται σε μόλις 770 ευρώ, την ώρα που για τους πρώην δημοσίους υπαλλήλους η μέση δαπάνη ανήλθε στα 1.359,55 ευρώ.
Την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, δηλαδή οι απόμαχοι της εργασίας εξαναγκάζονται να ζουν υπό ασφυκτική πίεση και χωρίς καμία προστασία από το κράτος στα φαινόμενα αισχροκέρδειας, το… ασφαλιστικό σύστημα ευημερεί. Σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του Κράτους που κατατέθηκε στη Βουλή, το 2026 «το ισοζύγιο των ασφαλιστικών ταμείων κατά ESA για το 2026 προβλέπεται να παρουσιάσει πλεόνασμα ύψους 1.107 εκατ. ευρώ».
Ειδικότερα, τα έσοδα προβλέπεται να είναι αυξημένα κατά 1.299 εκατ. ευρώ, κυρίως λόγω της αύξησης κατά 916 εκατ. ευρώ των εσόδων από ασφαλιστικές εισφορές (συμπεριλαμβανομένων των εσόδων από ρυθμίσεις οφειλών), γεγονός που οφείλεται κατά κύριο λόγο:
■ στην αύξηση των μισθών και της απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, ως αποτέλεσμα του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας,
■ στην περαιτέρω αύξηση του κατώτατου μισθού,
■ στην εφαρμογή της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας και
■ στις μισθολογικές αυξήσεις στον δημόσιο τομέα.
Επιπρόσθετα, αύξηση κατά 464 εκατ. ευρώ προβλέπεται να παρουσιάσουν οι μεταβιβάσεις από τον Τακτικό Προϋπολογισμό, κυρίως για την κάλυψη των παροχών κύριας σύνταξης. Το σύνολο των δαπανών σε σχέση με το 2025 προβλέπεται να είναι αυξημένο κατά 1.459 εκατ. ευρώ.
Η δαπάνη των κύριων συντάξεων προβλέπεται να είναι αυξημένη κατά 1.153 εκατ. ευρώ ως αποτέλεσμα:
■ της αναπροσαρμογής των συντάξεων με βάση τον συντελεστή που προκύπτει από τον μέσο όρο του ετήσιου ποσοστού μεταβολής του ΑΕΠ και του ποσοστού μεταβολής του μέσου ετήσιου ΓΔΤΚ του προηγούμενου έτους (άρθρο 14 παρ.4 του ν.4387/2016), η οποία προβλέπεται να ανέλθει σε 629 εκατ. ευρώ περίπου, λαμβανομένου υπόψη του μη συμψηφισμού του 50% της αύξησης των συντάξεων με την προσωπική διαφορά, και
■ της προβλεπόμενης αύξησης του ρυθμού απονομής νέων συντάξεων.
Η δαπάνη για τις επικουρικές συντάξεις προβλέπεται αυξημένη κατά 186 εκατ. ευρώ σε σχέση με το 2025, καθ’ όσον αναμένεται να εντατικοποιηθούν εντός του 2026 οι εκκαθαρίσεις που αφορούν περιπτώσεις διαδοχικής ασφάλισης και να καταβληθούν τα σχετικά αναδρομικά ποσά στους δικαιούχους.
Επιπρόσθετα, αύξηση κατά 205 εκατ. ευρώ αναμένεται να παρουσιάσει η δαπάνη για τις προνοιακές παροχές και ειδικότερα: (α) η δαπάνη για τις εφάπαξ συνταξιοδοτικές παροχές λόγω της εκτιμώμενης αύξησης του αριθμού των συνταξιοδοτήσεων, κυρίως του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων και (β) η δαπάνη για τα επιδόματα που είναι συνδεδεμένα με το ύψος των κατώτατου μισθού (επιδόματα ασθένειας, μητρότητας, ατυχήματος, εορτών και αδείας κ.λπ.)
Τα στοιχεία του ΕΦΚΑ για τον Μάιο του 2025 αποτυπώνουν μια αγορά εργασίας που εμφανίζεται βελτιωμένη σε επίπεδο αριθμών, όμως η πραγματική εικόνα για τους περισσότερους εργαζόμενους παραμένει σαφώς πιο ζοφερή.
Παρότι ο μέσος μισθός στις μεγάλες επιχειρήσεις ξεπερνά πλέον τα 1.550 ευρώ, το ποσό αυτό δεν επαρκεί για να καλύψει το κόστος ζωής, ενώ ταυτόχρονα αποκρύπτει τις έντονες μισθολογικές ανισότητες.
Ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης διαμορφώνεται στα 1.369 ευρώ μεικτά, ωστόσο πρόκειται για έναν δείκτη που παραπλανεί. Η ύπαρξη λίγων υψηλόμισθων εργαζομένων στις μεγάλες επιχειρήσεις ανεβάζει τεχνητά τον μέσο όρο, την ώρα που η πλειονότητα των εργαζομένων κινείται πολύ χαμηλότερα.
Πιο αντιπροσωπευτικό μέτρο για το τι πραγματικά κερδίζει ο «τυπικός» εργαζόμενος είναι ο διάμεσος μισθός, ο οποίος, αν και δεν δημοσιοποιείται αναλυτικά, εκτιμάται ότι βρίσκεται σημαντικά χαμηλότερα από τον μέσο, επιβεβαιώνοντας ότι οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν βλέπουν τις «αυξήσεις» που εμφανίζονται στα συγκεντρωτικά στοιχεία.
Ακόμη και τα 1.550 ευρώ μεικτά στις μεγάλες επιχειρήσεις δεν επαρκούν πλέον για να εξασφαλίσουν αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο, ειδικά στα αστικά κέντρα. Ενοίκια, ενέργεια, τρόφιμα και μεταφορές έχουν απορροφήσει κάθε ονομαστική αύξηση, με αποτέλεσμα η αγοραστική δύναμη να παραμένει πιεσμένη, παρά τη στατιστική «βελτίωση».
Η κατάσταση είναι ακόμη πιο δύσκολη για όσους εργάζονται στις μικρές επιχειρήσεις, που αποτελούν το 95% της αγοράς. Εκεί, οι αποδοχές κινούνται γύρω στα 1.065 ευρώ για τους άνδρες και κάτω από τα 1.000 ευρώ για τις γυναίκες, επίπεδα που αφήνουν ελάχιστα περιθώρια επιβίωσης χωρίς συμπληρωματικό εισόδημα ή οικογενειακή στήριξη.
Η διαφορά 350 έως 500 ευρώ σε σχέση με τις μεγάλες επιχειρήσεις αποτυπώνει μια αγορά εργασίας πολλαπλών ταχυτήτων, όπου το μέγεθος του εργοδότη καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και το επίπεδο ζωής του εργαζομένου.
Παράλληλα, τα στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι οι μισθολογικές ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών εξακολουθούν να είναι έντονες. Οι γυναίκες αμείβονται σταθερά λιγότερο, τόσο σε μεγάλες όσο και σε μικρές επιχειρήσεις, ενώ κυριαρχούν και στη μερική απασχόληση, όπου ο μέσος μισθός περιορίζεται στα 579 ευρώ.
πηγή:https://www.dimokratia.gr/oikonomia/641583/megalo-chasma-stoys-misthoys-ton-ergazomenon-pos-o-mesos-misthos-dimioyrgei-pseydeis/
Το νερό βρίσκεται στο αυλάκι αλλά η ομαλή του κύλιση τίθεται εν αμφιβόλω… Οι περισσότερες χώρες λειτουργούν με ένα σύστημα «pay as you go» (πληρώνεις όσο εργάζεσαι). Το γνωστό μας αναδιανεμητικό σύστημα όπου οι εισφορές των σημερινών εργαζομένων (μιας γενιάς) χρηματοδοτούν τις παροχές των ήδη συνταξιούχων (προηγούμενης γενιάς), βασιζόμενο στην αλληλεγγύη γενεών και στην κρατική στήριξη, με στόχο τη μείωση ανισοτήτων και την εξασφάλιση αξιοπρεπών παροχών.
Όταν λιγότερα άτομα συνεισφέρουν σε ένα συστήματα με αυξημένες ανάγκες και για μεγάλο χρονικό διάστημα, το πρόβλημα γίνεται γρήγορα αντιληπτό.
Καθώς οι πληθυσμοί της Ευρώπης γερνούν και τα ποσοστά γεννήσεων μειώνονται, τα ευρωπαϊκά κρατικά συνταξιοδοτικά συστήματα διανεμητικού χαρακτήρα, που αποτελούν θεμέλιο του κοινωνικού κράτους, δέχονται ολοένα και μεγαλύτερες πιέσεις, γράφει ο Guardian.
Με τις προσπάθειες μεταρρύθμισης να συναντούν σκληρές και συχνά βίαιες αντιδράσεις σε χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Ισπανία -και όχι μόνο- οι κυβερνήσεις σταθμίζουν το πολιτικό κόστος. Μόνο λίγες χώρες έχουν εφαρμόσει σημαντικές αλλαγές.
Στο μπλοκ των «27» οι συντάξεις κυμαίνονται από 226 ευρώ το μήνα (Βουλγαρία) έως 2.575 ευρώ (Λουξεμβούργο) και για το 80% των συνταξιούχων της ΕΕ η κρατική σύνταξη αποτελεί το μοναδικό τους εισόδημα. Περίπου το 15% διατρέχει κίνδυνο φτώχειας.
Η βρετανική εφημερίδα συγκέντρωσε τα στοιχεία από τις ισχυρότερες οικονομίες της ΕΕ.
Οι συνταξιούχοι της Γαλλίας κερδίζουν, κατά μέσο όρο, ελαφρώς περισσότερα από τους εργαζόμενους, χάρη εν μέρει σε μια γενναιόδωρη υποχρεωτική κρατική σύνταξη που, για όσους έχουν καταβάλει όλες τις εισφορές, δίνει το 50% του προηγούμενου μισθού (μέχρι ένα ορισμένο όριο).
Στην πράξη, αυτό αντιστοιχεί σε μέσο όρο περίπου 1.500 ευρώ το μήνα ή 18.000 ευρώ το χρόνο. Η σχετικά πρόωρη ηλικία συνταξιοδότησης και το υψηλό προσδόκιμο ζωής σημαίνουν ότι οι Γάλλοι άνδρες μπορούν να αναμένουν να απολαύσουν σχεδόν 23 χρόνια συνταξιοδότησης και οι γυναίκες 26, κοντά στην κορυφή της κατάταξης του ΟΟΣΑ.
Το σύστημα έχει το χαμηλότερο όριο ηλικίας – 62 έτη – από τις κύριες οικονομίες της ΕΕ, και οι γαλλικές συντάξεις από όλες τις πηγές αντικαθιστούν μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος πριν από τη συνταξιοδότηση σε σύγκριση με τις περισσότερες χώρες.
Όλα αυτά, όμως, έχουν σημαντικό κόστος: οι κρατικές συντάξεις κοστίζουν στη Γαλλία το 13,4% του ΑΕΠ, πολύ πάνω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ που είναι 8,1% (το ποσοστό για το Ηνωμένο Βασίλειο είναι 5%).
Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν προσπάθησε να αλλάξει το σύστημα, αλλά δεν τα κατάφερε. Μια πρώτη προσπάθεια το 2019 προκάλεσε το μεγαλύτερο κύμα απεργιών στη χώρα από τις μαζικές πολιτικές αναταραχές του 1968. Μια δεύτερη προσπάθεια, που περιλάμβανε σχέδια για την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης στα 64 έτη, αντιμετώπισε τεράστια αντίδραση από τα συνδικάτα, η οποία κορυφώθηκε με μια διαμαρτυρία στην οποία συμμετείχαν περίπου ένα εκατομμύριο άτομα.
Στις αρχές του 2023, η κυβέρνηση τελικά επέβαλε την αναθεώρηση χωρίς ψηφοφορία στο κοινοβούλιο, αλλά ο πρωθυπουργός, Σεμπάστιαν Λεκορνί, αναγκάστηκε να την αναστείλει εντελώς μέχρι το 2027 προκειμένου να επιβιώσει από μια ψήφο μη εμπιστοσύνης.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, στη Γερμανία υπήρχαν περίπου έξι εργαζόμενοι για κάθε συνταξιούχο. Με τον αριθμό των εργαζομένων να μειώνεται συνεχώς και τον αριθμό των συνταξιούχων να αυξάνεται, η αναλογία αυτή έχει μειωθεί σε περίπου δύο προς ένα και συνεχίζει να μειώνεται με ταχείς ρυθμούς.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει υπολογίσει ότι θα πρέπει να δαπανήσει το ένα τέταρτο του συνολικού προϋπολογισμού της, ύψους 525 δισ. ευρώ, το επόμενο έτος για να καλύψει τις ανάγκες του συνταξιοδοτικού συστήματος, και δέχεται αυξανόμενη πίεση να το αλλάξει.
Το πρόγραμμα είναι υποχρεωτικό για όλους τους μισθωτούς εργαζόμενους, εκτός από τους δημόσιους υπαλλήλους που έχουν το δικό τους σύστημα.
Εν μέσω των φόβων ότι οι νέοι θα υποστούν τις συνέπειες ενός μη βιώσιμου συστήματος, οι προτάσεις της κυβέρνησης περιλαμβάνουν την παροχή κινήτρων για ιδιωτικές επενδύσεις, την αύξηση των φόρων για τα υψηλότερα εισοδήματα και την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης (προβλέπεται να ανέλθει στα 67 έτη από το 2029).
Η μέση μηνιαία κρατική σύνταξη, που καταβάλλεται σε περίπου 6,6 εκατομμύρια συνταξιούχους, ανέρχεται σε 1.512 ευρώ στην Ισπανία. Το κράτος κατέβαλε σχεδόν 10 δισ. ευρώ σε συντάξεις μόνο τον Οκτώβριο, ενώ οι συντάξεις αντιπροσωπεύουν περίπου το 12% του ΑΕΠ.
Αν και υπάρχουν 2,6 άτομα σε ηλικία εργασίας για κάθε άτομο άνω των 65 ετών, η αναλογία αυτή προβλέπεται να μειωθεί σε 1,6 προς 1 έως το 2050, επιβαρύνοντας περαιτέρω τα κρατικά ταμεία. Μέχρι το 2048, περίπου 15 εκατομμύρια άτομα θα έχουν δικαίωμα συνταξιοδότησης.
Το 2011, η κυβέρνηση άλλαξε το συνταξιοδοτικό σύστημα και συμφώνησε να αυξήσει σταδιακά την ηλικία συνταξιοδότησης – κατά δύο μήνες ετησίως – από 65 σε 67 έως το 2027. Ωστόσο, η ηλικία συνταξιοδότησης εξαρτάται από τα έτη καταβολής εισφορών.
Το 2023, η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Ισπανίας σύναψε συμφωνία με τα συνδικάτα για να αντισταθμίσει την αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων, εισάγοντας έναν «φόρο αλληλεγγύης» που αύξησε τις ασφαλιστικές εισφορές των επιχειρήσεων για τους εργαζόμενους με υψηλότερα εισοδήματα.
Επίσης, εισήγαγε μια κοινωνική εισφορά 0,6% – με συντελεστή 0,5% για τους εργοδότες και 0,1% για τους εργαζομένους– η οποία αποσκοπεί στην ενίσχυση του κρατικού συνταξιοδοτικού ταμείου. Ο συντελεστής θα αυξηθεί στο 1,2% έως το 2029.
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το σύστημα είναι βιώσιμο και λειτουργεί καλά. Ωστόσο, τον Οκτώβριο, περίπου 8.000 άτομα διαδήλωσαν στη Μαδρίτη για να απαιτήσουν μια ελάχιστη σύνταξη που να αντιστοιχεί στον ελάχιστο μισθό και να τερματιστεί η διαφορά στις συντάξεις μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Το ολλανδικό σύστημα, το οποίο όπως πολλά άλλα στην Ευρώπη συνδυάζει κρατική σύνταξη (επί του παρόντος 1.580 ευρώ, από την ηλικία των 67 ετών) και ιδιωτικές αποταμιεύσεις, κατατάσσεται σταθερά στην κορυφή ή κοντά στην κορυφή της ετήσιας παγκόσμιας κατάταξης που καταρτίζει η εταιρεία συμβούλων Mercer.
Αν και αυτό δεν εμποδίζει τους Ολλανδούς να διαμαρτύρονται για αυτό, η παραλλαγή του συστήματος των τριών πυλώνων που εφαρμόζουν είναι διεθνώς αναγνωρισμένη ως επαρκής για τις ανάγκες των συνταξιούχων, διαφανής και οικονομικά προσιτή.
Το κρατικό συνταξιοδοτικό σύστημα κοστίζει λίγο περισσότερο από το 6% του ΑΕΠ, ενώ τα αυστηρά ρυθμιζόμενα συνταξιοδοτικά συστήματα των εργοδοτών καλύπτουν περισσότερο από το 90% των εργαζομένων. Τα συνταξιοδοτικά ταμεία των εργοδοτών είναι τεράστια, διαχειρίζονται περιουσιακά στοιχεία ύψους περίπου 1,7 τρισεκατομμυρίων ευρώ – τα μεγαλύτερα στην ΕΕ, σε μια χώρα που αντιπροσωπεύει το 4% του πληθυσμού της Ένωσης.
Μετά από δεκαετίες συζητήσεων, το 2023 η Ολλανδία αποφάσισε να μετατρέψει τα συνταξιοδοτικά ταμεία των εργαζομένων από καθορισμένων παροχών σε καθορισμένων εισφορών, πράγμα που σημαίνει ότι δεν υπάρχει εγγυημένη πληρωμή και ότι μέρος της σύνταξης ενός εργαζομένου θα εξαρτάται από το ποσό που θα έχει συγκεντρώσει.
Το νέο σύστημα, σύμφωνα με την ολλανδική κεντρική τράπεζα, θα προσφέρει στους εργαζομένους μεγαλύτερη ευελιξία και αυτονομία και είναι «πιο κατάλληλο για την τρέχουσα αγορά εργασίας, όπου οι εργαζόμενοι αλλάζουν συχνότερα θέσεις εργασίας».
Η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ με τη μεγαλύτερη γήρανση του πληθυσμού και τη μεγαλύτερη μείωση του εργατικού δυναμικού τα επόμενα 25 χρόνια (Pensions at a Glance 2025).
Η κανονική ηλικία συνταξιοδότησης (έξοδος με πλήρη σύνταξη) θα αυξηθεί κατά μέσο όρο στον ΟΟΣΑ από 64,7 και 63,9 έτη για άνδρες και γυναίκες, αντίστοιχα, που συνταξιοδοτήθηκαν το 2024, σε 66,4 και 65,9 έτη, αντίστοιχα.
Στην Ελλάδα, το κανονικό όριο συνταξιοδότησης αναμένεται ότι θα είναι λίγο κάτω από τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ στο μέλλον, και συγκεκριμένα στα 66 χρόνια από 62 σήμερα. Tο ποσοστό του πληθυσμού άνω των 65 ετών σε σχέση με τον πληθυσμό ηλικίας 20-64 ετών θα αυξηθεί περισσότερο από 25 ποσοστιαίες μονάδες έως το 2050.
Μη βιώσιμα τα συνταξιοδοτικά τους συστήματα πιστεύουν οι Ευρωπαίοι
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πιστεύουν ότι το κρατικό συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας τους σύντομα θα καταστεί μη βιώσιμο από οικονομικής άποψης – ταυτόχρονα όμως θεωρούν ότι το ισχύον σύστημα δεν είναι αρκετά γενναιόδωρο και δεν υποστηρίζουν επιλογές ριζικής αναμόρφωσής του, όπως η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης.
Η δημοσκόπηση της YouGov (Guardian) σε έξι χώρες αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι κυβερνήσεις στην κοινή γνώμη.
Πολλοί αναγνωρίζουν ότι τα κρατικά συνταξιοδοτικά συστήματα βρίσκονται σε κρίση: πλειοψηφίες από 61% έως 52% σε Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία και Ισπανία δήλωσαν ότι το σύστημά τους είναι ήδη μη βιώσιμο, όπως και το 45% των ερωτηθέντων στην Πολωνία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο το ποσοστό ήταν 32%.
Κοιτάζοντας στο μέλλον, η απαισιοδοξία ήταν ακόμη μεγαλύτερη: πλειοψηφίες ή σχεδόν πλειοψηφίες (49%–66%) και στις έξι χώρες δήλωσαν ότι πιστεύουν πως, όταν όσοι σήμερα βρίσκονται στα 30 ή τα 40 τους χρόνια βγουν στη σύνταξη, το σύστημα της χώρας τους θα είναι μη βιώσιμο.
πηγή:https://www.in.gr/2025/12/30/economy/oikonomikes-eidiseis/eyropi-dikaioma-se-mia-aksioprepi-syntaksi-ora-gia-dyskoles-apofaseis/
Αποχαιρετώντας, με πολύ μεγάλη χαρά το 2025, μια χρονιά που μας άφησε, επώδυνα και σκληρά αποτυπώματα, μετά από τις εκ προθέσεως αδικίες, της κυβέρνησης σε βάρος των αποστράτων
